ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- Τι νοιωθει ενας ανθρωπος που ξερει οτι πεθαινει; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

- Τι νοιωθει ενας ανθρωπος που ξερει οτι πεθαινει; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

silence fm31 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 2/2
ΚΥΒΕΛΗΜέλος
09/06/2005, 08:07:25
Καί εγώ έχω πρόσφατα χάσει τον πατέρα μου. Το περίεργο είναι πως ήξερα από αρκετό καιρό πριν πως θα πέθαινε, αν και δεν υπήρχαν ακόμα ενδείξεις για σοβαρή ασθένεια... Εγώ όμως είχα όλους τους κακούς οιωνούς ολοφάνερους μπροστά μου. Σκέφτομαι τώρα αν έκανα άσχημα που δεν είπα στον ίδιο αυτό που ένιωθα, όχι τότε που φαινομενικά όλα φαίνονταν καλά, αλλά αργότερα όταν ζούσε όλη η οικογένεια μαζί του στο νοσοκομείο. Μήπως είχε το μεγαλύτερο δικαίωμα να ξέρει ότι σύντομα θα πεθάνει και εγώ του στέρησα το δικαίωμα αυτό; Αν είχα λίγο παραπάνω χρόνο ώστε να το σκεφτώ, ίσως να του το έλεγα. Αλλά τι λέω;
Αφού είχε καταλάβει τα πάντα από μόνος του!

A, με την ευκαιρία και μια εξήγηση για το χρώμα της γραμματοσειράς μου: το μωβ ήταν πάντα από τα απεχθή χρώματα για μένα, αλλά είναι και ένα χρώμα που δηλώνει πένθος. Τώρα έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα μου...

fairy taleΝέο Μέλος
09/06/2005, 09:37:17
Κυβέλη

ίσως να είναι καλύτερα που δεν του είπες τίποτα...τι θα οφελούσε άλλωστε? Μην ξεχνάμε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία..Εβλεπα τον πατέρα μου μέχρι το τέλος να ελπίζει.
Δεν θα ξεχάσω μια εβδομάδα πριν φύγει που με κράτησε στην αγκαλιά του τόσο τρυφερά και μου χαίδευε το κεφάλι...και ενώ είχε φριχτούς πόνους από τα κόκκαλα... μου έλεγε "Κορίτσι μου πρέπει να το αντέξουμε και αυτό..." τι θα μπορούσα να του πω άραγε εκείνη τη στιγμή?
Και εγώ το ήξερα ότι πεθαίνει, και αυτός νομίζω βαθιά μέσα του, αλλά μπορεί κάποιος ποτέ να το παραδεχτεί?
Μεγάλος πόνος...Ο μεγαλύτερος...
Αλλά όλη αυτή η ιστορία με έχει κάνει να πιστέψω πως υπάρχει κάπου και με προσέχει, όπως και οι δικοί σας άνθρωποι..
Σας νιώθω...
Φιλικά

silence fmΝέο Μέλος
09/06/2005, 21:05:13
ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ...ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΕ...ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ...ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ.ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΟΜΩΣ Η ΩΡΑ ΝΑ ΔΥΣΕΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΚΕΙ.
ΕΤΣΙ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΟΤΙ ΠΑΕΙ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΞΕΧΝΑΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ Ο ΗΛΙΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑ ΑΝΑΤΥΛΕΙ ΜΕ ΑΛΛΗ ΜΟΡΦΗ Η ΝΑ ΠΑΜΕ ΕΙΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΙΣΟΥΜΕ!!!!!
snoopyΜέλος
09/06/2005, 23:46:14
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΠΕΙ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ. ΓΙΑΤΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΙΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ (εξαρτάται βέβαια απο το χαρακτήρα και την ηλικία του)
10/06/2005, 00:22:26
quote:

Φίλε Gretel,

τι θα έλεγες αν πριν κάποιος πάρει στα χέρια του τη Θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών, έπαιρνε πρώτα κάποιο από το πλήθος συγγραμμάτων ελλήνων συγγραφέων όπου και εξηγούνται αρκετά πράγματα περί
Η ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ.

Χωρίς να θέλω να το παίξω δάσκαλος αλλά ούτε και ευαγγελιστής, θα πρότεινα, σε όσους αναρωτιούνται για το τι υπάρχει μετά την "κοίμηση", το θαυμάσιο πόνημα του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΥ με τίτλο "Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ" έκδοση Η', Ιεράς Μονής Γενεθλίου Θεοτόκου (Πελαγίας).
Το ISBN είναι το 960-7070-26-7

"Ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνείστε και θα βρείτε, κτυπάτε και θα σας ανοιχθεί η πόρτα…
Ματθ. 5, 43 – 7, 22. (Αποσπάσματα)"

Φιλικά όπως πάντα


Φίλε μου Ψηλέ εγώ είμαι θιασώτης της μετενσάρκωσης.

Υ.Γ. Η Γκρέτελ ανήκει στο θηλυκό γένος


"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
oneiric1Μέλος
10/06/2005, 09:54:53
quote:
ΣΕ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΦΙΛΗ ΜΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟ ΣΕ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΗ ΗΛΙΚΙΑ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΣΕ ΣΤΗΡΙΖΕΙ.

Είναι απίστευτα σκληρό φίλη μου, όπως το λες. Και όταν συμβαίνει σε τόσο μικρή ηλικία όπως σε ‘μας ... σημαδεύει όλη την υπόλοιπη ζωή μας... δεν είναι «αδικία»....?


* Ειρήνη *

~ Love is the only truth ~

10/06/2005, 13:10:00
Φίλη Gretel,
Συγνώμη για την παρανόηση, δεν ήταν ηθελημένη.

Θα ήθελα και εγώ εκφράσω τη συμπάθειά μου προς τους φίλους και φίλες που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα σε πρώιμη και τρυφερή ηλικία, αλλά και προς όλους όσοι έχασαν αναπάντεχα κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο.

Φίλη Gretel,
χαίρομαι που σε βρήκα διότι, ελπίζω, να με βοηθήσεις να καταλάβω ίσως κάποια πράγματα γύρω από τη μετενσάρκωση. Ειλικρινά σου λέω πως θέλω να καταλάβω και δεν είναι κόλπο για να πουλήσω το πιστεύω μου.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα να σου πω πως έχεις να κάνεις με έναν Χριστιανό Ορθόδοξο.

Έχω την εντύπωση πως, ένα από τα προβλήματα που μπορούν να δημιουργηθούν, με το να αποδέχεται κάποιος τη μετενσάρκωση ως πορεία και «προορισμό» της ψυχής, είναι η εξασθένηση ή και κατάλυση των δεσμών συγγενείας καθώς οι δεσμοί αυτοί, πιστεύω, πως είναι μοναδικοί και ιδιαίτεροι ενόσω ο άνθρωπος είναι εν ζωή αλλά και όταν αποδημεί.
Πιστεύω να καταλαβαίνεις το συλλογισμό μου.

Φιλικά όπως πάντα

KrisnnaΜέλος
10/06/2005, 14:14:27
quote:
Πιστεύω να καταλαβαίνεις το συλλογισμό μου.

Εγώ τον κατάλαβα, θα εννοείς οτι εάν μετανσαρκωθεί η ψυχή σε άλλον άνθρωπο, θα χάσει όλους τους συγγενικούς δεσμούς που είχε με άλλους ανθρώπους στην προηγούμενη ζωή δημιουργώντας νέους τελείως διαφορετικούς. ΄
Άν κάνω λάθος διόρθωσε με
Το θεωρώ παράλογο γιατί ένας άνθρωπος που έζησε 1000 χρόνια πρίν είναι δυνατόν να περιφέρεται ανάμεσα στης 15ης γενιάς απογόνους του για να μήν χάσει τους συγγενικούς δεσμούς μαζί τους?
Οι Ανατολικές θρησκείες που πιστεύουν στην μετανσάρκωση την οποία ασπάζομαι επίσης λένε οτι η ψυχή μετά τον θάνατο βρίσκεται και περιφέρεται κάποιο διάστημα ανάμεσα στους δικούς της ανθρώπους και μετά ακολουθεί άλλο δρόμο για την ολοκλήρωση της. Και στο διάστημα αυτό που μπορεί να είναι και 40 μέρες ή 1 χρόνο, ή 2, ή 10 προσπαθεί να συμβιβαστεί με την ιδέα της αποχώρησης απο τα παλιά πρόσωπα. Και εξαρτάται επίσης στο κατά πόσο τα παλιά πρόσωπα τον επιζητάνε και τον θυμούνται. Αλλά κάποτε θα λησμονηθεί εντελώς και τα αγαπημένα του πρόσωπα θα βρούν επίσης τον θάνατο οπότε δέν είναι δυνατόν και δέν έχει νόημα να βρίσκεται η ψυχή περιπλανώμενη για να μήν χάσει τους δεσμούς μαζί τους!!
Οι δεσμοί υπάρχουν μόνο στην Γή στην ζωή ο άνθρωπος είναι Σώμα + Ψυχή Άν ένα απο τα δύο εκλείψει δέν είναι άνθρωπος είναι κάτι άλλο που δέν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε. Οι συγγενικοί δέσμοι που είχε πρίν τον θάνατο του εξακολουθούν να υπάρχουν για τους δικούς του ανθρώπους αλλά χάνονται για τον ίδιον γιατί δέν είναι ο παλιός άνθρωπος.

"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ

Deva_ParinitoΜέλος
10/06/2005, 16:47:51
quote:
Τι νοιωθει ενας ανθρωπος που ξερει οτι πεθαινει;

Μόνο ο ίδιος γνωρίζει πως νιώθει. Ρώτα τον...

Deva

11/06/2005, 12:26:31
μια καλημερα σε ολους,

θα συμφωνησω με τον Deva οτι μονον ο ανθρωπος που το ζει μπορει να ξερει επακριβως το τι ο ιδιος αισθανεται.το τι σκεφτεται.

Αγαπητη ΚΥΒΕΛΗ,

γνωριζω οτι ειναι αναποφεκτο να μην σκεφτεις εαν εκανες λιγοτερα απο οσα μπορουσες,να σκεφτεις εαν επρεπε να του το πεις.Γνωριζω οτι ολοι οι γιατροι που τον παρακολουθουσαν σε συμβουλεψαν ή συμφωνησαν στο να μην το μαθει.Κι ειχαν δικιο,οπως και εσυ πολυ σωστα επραξες. Θα ειχε νοημα μονον εαν δεν ακολουθουσε τις οδηγιες του θεραποντα ιατρου. Αν δηλαδη καπνιζε,επινε μετα την διαγνωση,δεν επαιρνε τα φαρμακα του , τοτε και μονον τοτε.Ακομα και σε αυτην την περιπτωση ειναι πολυ πιθανον να μην αλλαζε τιποτε απο τις συνηθειες του για οσο καιρο αισθανονταν δυνατος.
Γι αυτο μην εχεις ενοχες.Δεν θα του προσφερες πραγματικα τιποτε.Αντιθετως μαλιστα .Οταν εγκαταλειπουμε το φυσικο μας σωμα οριστικα συνεχιζουμε να ζουμε σε ενα περιβαλλον που ειναι αμεση συνεχεια αυτων που με την σκεψη μας εχουμε αποδεχθει ως αληθινα εδω, στην γη.Εαν λοιπον του το ειχες πει,τοτε ειναι πολυ πιθανον να συνεχιζε να ζει σαν ενας ανθρωπος χτυπημενος απο αυτην αρρωστια με οσα αυτο συνεπαγεται.Μην κατηγορησεις ποτε και για τιποτε τον εαυτο σου.
Ειθε η αγαπη σου για αυτον να γινεται φως στον δρομο του.


Αγαπητε/η silence fm,

αυτη ειναι η φυσιολογικη πορεια της ζωης.Και συ και γω και ολοι μας καποια στιγμη θα φυγουμε απο αυτον εδω τον κοσμο.Οταν ομως αντιμετωπιζουμε την αναχωρηση ενος κοντινου μας ανθρωπου, ερχομαστε αντιμετωποι με μια κατασταση που ναι μεν ειναι φυσιολογικη αλλα που παραλληλα νιωθουμε να μας ξεπερναει. Νιωθουμε αδυναμοι.Πολλες φορες αυτη η αισθηση της αδυναμιας, μας θυμωνει ,μας ματωνει,μας κουραζει.Αυτο δεν θα το ηθελε επουδενει ο ανθρωπος που εφυγε απο κοντα μας.Ισως να ειναι αυτο που εβλεπε το αγαπημενο σου προσωπο την τελευταια στιγμη, ισως να ειναι αυτο που προσπαθουσε να σας πει: οτι δεν πρεπει να λυπαστε.

Οποιος μπαινει συνειδητα στα ψυχονοητικα πεδια γνωριζει οτι εκει υπαρχει μια αλλη ποιοτητα ενεργειας.Ολα ειναι οπως εδω,αλλα πολυ πιο εντονα.Το πρασινο δλδ ειναι πιο πρασινο.Ολη αυτην την ενεργεια λοιπον, ο ανθρωπος που εγκαταλειπει το σωμα του, την βιωνει σαν ενα λευκο φως πολυ εντονο κι αυτο γιατι ακομα δεν μπορει να την μορφοποιησει.
Ολο αυτο το φως λοιπον ο ανθρωπος το νιωθει σαν ευδαιμονια,χαρα,ανακουφιση.Εχεις ακουσει για ανθρωπους που μπηκαν σε ενα τουνελ που στην μιαν ακρη του υπηρχε ενα υπεροχα λαμπρο φως , στο οποιο ενιωθαν τοσο ευχαριστα που δεν ηθελαν να γυρισουν πισω.Μαλιστα καποιοι αναφερουν οτι εκει ειδαν και αγαπημενα τους προσωπα(ή ακομα και αγιους) να τους περιμενουν.Κι ετσι συμβαινει.Ειναι δυσκολο σε καποιον να αντισταθει.Ολο ετουτο διαφοροποιηται μονον στις περιπτωσεις βιαιου θανατου,που εκει χρειαζεται μιαν επιπλεον βοηθεια(εχεις δει τους παπαδες να διαδιαβαζουν ευχες πανω απο τον τοπο ενος δυστυχηματος;).Γυριζουν,κι αυτο οχι παντα, μονον οι ανθρωποι που πιστευουν ακραδαντα οτι εχουν σοβαροτατες εκρεμοτητες στην γη.

Γι' αυτο μην σκεφτεσαι,μονο, οτι ισως ειδε κατι εκει που την τρομαζε.Σκεψου οτι ισως εβλεπε εδω κατι που δεν ηθελε να ειναι ετσι (δλδ να λυπαστε).
Ειθε η αγαπη σου γι' αυτην να ειναι φως στο δρομο της.

Αγαπητη fairy tale,

αν ρωτησεις εναν γονιο θα σου πει οτι θα ειναι ευλογημενος εαν μπορεσει να κλεισει τα ματια του πριν το παιδι του.Ευχη ζωης.
Ο μπαμπας σου γνωριζε το που πηγαινει,οταν κοιταζε το ταβανι,κι αυτο δεν ηταν κατι που τον φοβιζε.Αντθετως.Το μονο του μελημα ησουν εσυ,εσεις.Να τον σκεφτεσαι χαρουμενο, ευτυχισμενο μεσα σε ενα λαμπερο λευκο φως γιατι ετσι ειναι και να προσπαθεις να εισαι στην ζωη σου το ιδιο.Αυτο θα ηθελε και ο ιδιος και θα δεις οτι θα σε βοηθησει με τον τροπο του σε αυτο.
Ειθε η αγαπη σου να ειναι φως στον δρομο του.

Αγαπητη Αφροδίτη,

"ΟΤΑΝ ΜΙΛΟΥΣΕ ΕΛΕΓΕ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ.
ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ.
ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΚΟΥΡΑΣΕΙ Η ΓΗ."

ειθε η αγαπη σου για αυτον να ειναι φως στον δρομο του.

Αγαπητη Oneiric1,

διαβασε τα λογια της Αφροδιτης.Αυτα που θυμαται αντιστοιχουν στην πραγματικοτητα.Αυτο δεν σημαινει σε καμια περιπτωση οτι οι ανθρωποι μας φευγουν επειδη δεν μας αγαπουν.Φευγουν γιατι πρεπει να φυγουν.Παντα με τον τροπο τους, μας δειχνουν την αγαπη τους και μας βοηθουν κατα την διαρκεια της ζωης μας.
Τους γονεις μας πρεπει να τους τιμουμε γιατι εμεις τους χρησιμοποιησαμε για να ερθουμε στην ζωη.Εμεις τους διαλεξαμε.Ας μην βαζουμε εμποδια στον δρομο τους.Ακομα κι αν εχουμε την δυνατοτητα να επεμβουμε σε ενα πιο ψηλο επιπεδο ας το κανουμε σεβομενοι αυτους διοτι, εχοντας αυτην την δυνατοτητα, ξερουμε αυτοματα και το τι ιδιοι θελουν και πρεπει να κανουν.
Για την ορφανια εχουν ειπωθει απειρα λογια.Ειναι βιωμα που πραγματι σημαδευει ανεξιτηλα την μετεπειτα ζωη του ανθρωπου.Οτι στερηθηκες, αγαπητη Oneiric1, προσφερε το σε καθε ευκαιρια που σου δινεται.Οσα λογια δεν προλαβες να ακουσεις, προφερε τα.Οσα χαδια δεν προλαβες να παρεις,δωστα χωρις δισταγμο.Να εισαι σιγουρη οτι θα την νιωσεις τοσο κοντα σου οπως επισης να εισαι σιγουρη οτι αυτην την αγαπη που θα εκφραζεις θα την παραλαμβανει εκει που ειναι καθαρια και αγνη.
Ειθε η αγαπη σου γι'αυτην να γινεται φως στο δρομο της.


Αγαπητε XNAMED,

οι ενστολοι που εμφανιστηκαν στο ονειρο ειναι οι λεγομενοι οδηγοι.Ανθρωποι που κινουνται ή και ζουν σε εκεινους τους κοσμους και ειναι επιφορτισμενοι με το εργο να οδηγουν τους ανθρωπους που πηγαινουν σε ενα πεδιο,μερος μετα θανατον σε ανωτερο.Ειναι οι αορατοι βοηθοι μας,οι φυλακες αγγελοι που πολλες φορες τους μορφοποιουμε σαν γιατρους,αστυνομικους κ.α.Κι αυτο γιατι εχουν αναλαβει καθηκοντα υπηρεσιας προς τους συνανθρωπους τους.Πολλες φορες παιρνουν και την μορφη ενος αγαπημενου μας προσωπου, ωστε να μην φοβηθουμε.Ακομα κι εμεις οι ιδιοιμπορουμε να προσφερουμε εργο τετοιο οταν εκφρασουμε την θεληση να βοηθησουμε.Σκεψου ποσες φορες ξυπνησες κουρασμενος μετα απο πολυωρο υπνο.
Ειθε η αγαπη σου για τους αγαπημενους σου να γινεται φως στο δρομο τους.


την καλημερα μου σε ολους.

- Ριξτε μια ματια εδω:http://www.grid.org/projects/cancer/
Οσοι θελετε μπορειτε να συμμετασχετε αφοβα.Προσωπικα συμμετεχω καιρο τωρα.Ειναι αλλωστε απο τις στιγμες,απο τις προσπαθειες που η χρηση του διαδικτυου ανταποκρινεται σε αυτο που πρεπει να κανει.