fairy tale
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
ίσως να είναι καλύτερα που δεν του είπες τίποτα...τι θα οφελούσε άλλωστε? Μην ξεχνάμε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία..Εβλεπα τον πατέρα μου μέχρι το τέλος να ελπίζει.
Δεν θα ξεχάσω μια εβδομάδα πριν φύγει που με κράτησε στην αγκαλιά του τόσο τρυφερά και μου χαίδευε το κεφάλι...και ενώ είχε φριχτούς πόνους από τα κόκκαλα... μου έλεγε "Κορίτσι μου πρέπει να το αντέξουμε και αυτό..." τι θα μπορούσα να του πω άραγε εκείνη τη στιγμή?
Και εγώ το ήξερα ότι πεθαίνει, και αυτός νομίζω βαθιά μέσα του, αλλά μπορεί κάποιος ποτέ να το παραδεχτεί?
Μεγάλος πόνος...Ο μεγαλύτερος...
Αλλά όλη αυτή η ιστορία με έχει κάνει να πιστέψω πως υπάρχει κάπου και με προσέχει, όπως και οι δικοί σας άνθρωποι..
Σας νιώθω...
Φιλικά
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις τελευταίες του στιγμές...Αν και ήταν σχεδόν σε κώμα την τελευταία εβδομάδα, 10 λεπτά πριν πεθάνει άνοιξε τα μάτια και κοίταζε με τρόμο, αγωνία, περιέργεια (δεν ξέρω πως να το περιγράψω πραγματικά) το ταβάνι..Σαν να έβλεπε κάτι ή κάποιους και μετά σαν να ηρέμησε τελείως "έφυγε"....
Τι αισθάνονται όμως? Νομίζω ότι αισθάνονται το τέλος αλλά τα συναισθήματα - κρίνοντας από τα μάτια του μόνο γιατί δεν μπορούσε να μας μιλήσει- άλλαζαν συνέχεια. Πότε έβλεπα λύπη πότε αγωνία αλλά ειλικρινά ήταν κάτι που με καθήλωνε γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι....
Προσπάθησα πολλές φορές να του δώσω κουράγιο να του πω ότι "Μπαμπάκα μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά" και τον έβλεπα να προσπαθεί να κρατηθεί, να μην κλάψει, να προσποιηθεί πως όντως όλα θα πάνε καλά για να μην με στεναχωρήσει...άραγε τι τους δίνει τόση δύναμη?? Εχω πολλά ερωτηματικά αλλά τι να σας πω ρε παιδιά...τον αισθάνομαι συνεχώς δίπλα μου...
Καλώς σας βρήκα..
ίσως να είναι καλύτερα που δεν του είπες τίποτα...τι θα οφελούσε άλλωστε? Μην ξεχνάμε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία..Εβλεπα τον πατέρα μου μέχρι το τέλος να ελπίζει.
Δεν θα ξεχάσω μια εβδομάδα πριν φύγει που με κράτησε στην αγκαλιά του τόσο τρυφερά και μου χαίδευε το κεφάλι...και ενώ είχε φριχτούς πόνους από τα κόκκαλα... μου έλεγε "Κορίτσι μου πρέπει να το αντέξουμε και αυτό..." τι θα μπορούσα να του πω άραγε εκείνη τη στιγμή?
Και εγώ το ήξερα ότι πεθαίνει, και αυτός νομίζω βαθιά μέσα του, αλλά μπορεί κάποιος ποτέ να το παραδεχτεί?
Μεγάλος πόνος...Ο μεγαλύτερος...
Αλλά όλη αυτή η ιστορία με έχει κάνει να πιστέψω πως υπάρχει κάπου και με προσέχει, όπως και οι δικοί σας άνθρωποι..
Σας νιώθω...
Φιλικά
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις τελευταίες του στιγμές...Αν και ήταν σχεδόν σε κώμα την τελευταία εβδομάδα, 10 λεπτά πριν πεθάνει άνοιξε τα μάτια και κοίταζε με τρόμο, αγωνία, περιέργεια (δεν ξέρω πως να το περιγράψω πραγματικά) το ταβάνι..Σαν να έβλεπε κάτι ή κάποιους και μετά σαν να ηρέμησε τελείως "έφυγε"....
Τι αισθάνονται όμως? Νομίζω ότι αισθάνονται το τέλος αλλά τα συναισθήματα - κρίνοντας από τα μάτια του μόνο γιατί δεν μπορούσε να μας μιλήσει- άλλαζαν συνέχεια. Πότε έβλεπα λύπη πότε αγωνία αλλά ειλικρινά ήταν κάτι που με καθήλωνε γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι....
Προσπάθησα πολλές φορές να του δώσω κουράγιο να του πω ότι "Μπαμπάκα μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά" και τον έβλεπα να προσπαθεί να κρατηθεί, να μην κλάψει, να προσποιηθεί πως όντως όλα θα πάνε καλά για να μην με στεναχωρήσει...άραγε τι τους δίνει τόση δύναμη?? Εχω πολλά ερωτηματικά αλλά τι να σας πω ρε παιδιά...τον αισθάνομαι συνεχώς δίπλα μου...
Καλώς σας βρήκα..