- Η Φιλοσοφία στην πράξη..... - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Περί Συντάγματος λοιπόν ο λόγος...

Και επειδή είναι "μάλλον" απαραίτητο για οποιονδήποτε Έλληνα πολίτη να το γνωρίζει τουλάχιστον στις βασικές του γραμμές, αν όχι να μπορεί να στοχαστεί πιο βαθιά στο πως και εάν ο πυρήνας της πολιτειακής μας διοργάνωσης αντανακλάται(καλά, άσχημα, εξαιρετικά ή καθόλου...) στην κοινωνική πραγματικότητα(τουλάχιστον), παραθέτω σχετικό υπερσύνδεσμο:

Όντως, όπως μας ενημέρωσε σωστά και η pyramid, το Σύνταγμα μιλά για "Επικρατούσα Θρησκεία" και όχι για "Επίσημη". Βέβαια ο όρος "επικρατούσα" έχει πιθανώς διφορούμενες σημασίες και αφήνει το περιθώριο και για ερμηνευτικές προσεγγίσεις που δεν παραμένουν στη "στατιστική" σημασιολογία ή απλούστερα στο ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού λαού θρησκεύεται στα πλαίσια της συγκεκριμένης Θρησκείας. Μάλιστα δεν είμαι και καθόλου σίγουρος εάν αυτές οι ερμηνείες θα ήταν καλύτερες από τον ορισμό "επίσημη"... το "καλύτερες" μεταφράστε το, παρακαλώ, σε συνδυασμό με την ανεξίθρησκη φύση κάθε σύγχρονου και προοδευτικού κράτους, πράγμα που θεωρώ εκ προοιμίου ότι κάθε αρκούντως δια-μορφωμένος και υπέρ της ελεύθερης ατομικής έκφρασης πολίτης θα πρέπει να επιθυμεί και να υπερασπίζεται.

Έχοντας καταρχήν υπόψη ότι το Σύνταγμα της Ελλάδας(όπως και κάθε Σύνταγμα) είναι στην ουσία ένας "Καταστατικός Χάρτης" ο οποίος ερμηνεύεται(θεωρητικά και πρακτικά) και δεν συγκεκριμενοποιεί τα ζητήματα της Πολιτείας στις λεπτομέρειές τους - καθώς θα έχανε κάθε αξία του εάν το έκανε - μου έχουν γεννηθεί και διάφοροι άλλοι προβληματισμοί, από τους οποίους κάποιους σχετικούς με τη Συζήτηση θα σας εκφράσω:

-- Στο Πρώτο Μέρος του Συντάγματός μας, Τμήμα Β και στο εν λόγω Άρθρο 3, τι νόημα έχει για το Σύνταγμα να επισημαίνει(στη 2η παράγραφο) ότι "Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου", της παραγράφου δηλαδή που αναγνωρίζει το "καθεστώς" της "επικρατούσας θρησκείας".
Τι νόημα έχει ακόμα για ένα Σύνταγμα να "προστατεύει" την απαγόρευση της μετάφρασης του βασικού ιερού κειμένου μίας Θρησκείας, έστω και "επικρατούσας" και να αναγνωρίζει το "αναλλοίωτό" του; (3η Παράγραφος Άρθρου 3) Εννοείται φυσικά αυτής της εκδοχής του κειμένου που αποδέχεται η Ορθόδοξη ελληνική χριστιανική Εκκλησία...

-- Υπενθυμίζω ότι στο Άρθρο 13 - εκτός από την 3η παράγραφο που ήδη παρατέθηκε από την pyramid - διευκρινίζονται στις πρώτες δύο τα εξής:

"1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.

2. Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη."

-- Το Σύνταγμα ορίζει εξαρχής τη Μορφή του Πολιτεύματος ως "Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία" και διευκρινίζει επίσης ότι:

"3. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα." - η υπογράμμιση δική μου - Άρθρο 1

Δεν περιλαμβάνει κάποιον όρο θρησκευτικού τύπου, "Χριστιανική" ή "Χριστιανο-Δημοκρατία" για παράδειγμα ή κάποιον ευρύτερης θρησκευτικής χροιάς(αν θα μπορούσε τέτοιος να ευσταθεί βέβαια).

Γιατί λοιπόν στο Άρθρο 33(αρίθμηση κ'αυτή, έτσι; Θα έχουν άδικο τώρα κάποιοι να συνομωσιολογήσουν για "τεκτονικούς δάκτυλους"...) που ανήκει στα Κεφάλαια που αναφέρονται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υπάρχει αυτό το "Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας...";

Δεν αντιβαίνει αυτό στο Άρθρο 31 που αναφέρει ότι "Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να εκλεγεί όποιος είναι Έλληνας πολίτης...", στη δεδηλωμένη και οριζόμενη Μορφή του Πολιτεύματος και στις παραγράφους του προηγούμενου σημείου του μηνύματος που αναφέρονται στα περί ανεξιθρησκείας και "ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης"; Τα ανεξάρτητα των θρησκευτικών πεποιθήσεων πολιτικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμά μας δεν "υποβαθμίζονται" ταυτόχρονα από τη συγκεκριμένη παράγραφο, τουλάχιστον όσον αφορά την ύψιστη αυτή έκφρασή τους στην ανάληψη του Ύπατου Αξιώματος και Καθήκοντος του Κράτους;

Προσωπικά, εάν ήμουν θρησκευόμενος οποιουδήποτε θρησκευτικού οχήματος(και δη, όχι αυτού της Ορθόδοξης ελληνικής χριστιανικής Εκκλησίας ή έστω άλλης χριστιανικής Εκκλησίας) δεν θα ένιωθα και τόσο όμορφα με την επισημοποίηση ενός τέτοιου όρκου από το Σύνταγμα της χώρας, θα ένιωθα ίσως λιγότερο σίγουρος για την προστασία που δηλώνει το Κράτος ότι μου παρέχει και πιθανώς και βαθύτατα ενοχλημένος...

Υπάρχουν βέβαια και διάφορα άλλα σημεία προβληματισμού, αλλά νομίζω ότι αρκούν αυτά για την ώρα - που είναι εξάλλου πάρα πολύ βασικά.

Ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι ύπαρξης αυτών των σημείων στο Σύνταγμά μας; Πιθανά "συμβιβαστικού τύπου απομεινάρια από το παρελθόν";
Υπάρχει κάποιος Συνταγματολόγος στην παρέα;
Τι γνώμη άραγε να είχε γι'αυτά ο νέος Αρχιεπίσκοπος της Ορθόδοξης χριστιανικής Εκκλησίας, Ιερώνυμος, τη στιγμή μάλιστα που φαίνεται να δηλώνεται τουλάχιστον ανοικτός για συζητήσεις που έχουν να κάνουν με τη σχέση της Εκκλησίας της οποίας άρχεται και της υπόλοιπης Πολιτείας;

Για να είμαι βέβαια όσο γίνεται(και όσο αντιλαμβάνομαι) δίκαιος απέναντι στα ζητήματα αυτά θα πρέπει να προσθέσω ότι αναγνωρίζω και πιθανούς πολύ βάσιμους λόγους, άλλης κατεύθυνσης, υπάρξης τέτοιων δηλώσεων στο Σύνταγμα της Ελλάδας, όπως είναι αυτοί που ανήκουν στο πεδίο της Γεωπολιτικής ιδιαιτερότητάς μας και πιο πολύ ειδικά στη σχέση μας με την γείτονα χώρα Τουρκία, λόγοι που έχουν να κάνουν με ανταλλαγές πληθυσμών, "θρησκευτικές" μειονότητες και Χριστιανικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη και εν γένει με εύθραστες ισορροπίες τέτοιου τύπου, που βέβαια και αυτές κληρονομήσαμε από το παρελθόν μας.

Στα πλαίσια όμως μίας προσπάθειας αντικειμενικής Κριτικής Ανάλυσης τμημάτων του Συντάγματος θεωρώ ότι οι προβληματισμοί αυτοί και άλλοι είναι εγκυρότατοι και νομιμοποιούνται λογικά, ηθικά και από πλευράς Πολιτικής Φιλοσοφίας.

Ο Πραγματικός Αναζητητής της Γνώσης
είναι ένας απαράμιλλος Ακροβάτης του φευγαλέου ορίου
ανάμεσα στον Δογματισμό και το Μηδενισμό.
----------------------
Ζούμε, μέσα στην πλέον αποτρόπαια εποχή,
ίσως τη μεγαλύτερη ευκαιρία για Ελευθερία
που έχει ποτέ εμφανιστεί!