- αστρολογικές αναλύσεις - .-= ΤΑ ΑΣΤΡΑ =-.

ΑΘΩΩΤΗΤΑ = ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ = ΑΘΑΝΑΣΙΑ !

Με εκτιμηση,Masvidal

....ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ; ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ ;

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙ ΜΑΖΙ...ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΜΕ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΑ... ΜΟΡΓΚΑΝΑ-ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

quote:

---

Πόσο ωραίο θα ήταν , να γινόταν ο πλανήτης μας , ένα ενιαίο χωριό της αγάπης.
Το φαντάζεστε.

---

quote:

---

quote:

---

Πόσο ωραίο θα ήταν , να γινόταν ο πλανήτης μας , ένα ενιαίο χωριό της αγάπης.
Το φαντάζεστε.

---

Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion, too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

"Imagine"
Lyrics by John Lennon

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

---

Κάτι ξέχασα .

Σε ε υ χ α ρ ι σ τ ώ , για τους πανέμορφους στίχους .

Δυστυχώς , δεν μπορώ να το στολίσω ( το ευχαριστώ μου ) ,
τόσο όμορφα όπως εσύ.

Να είσαι παντού και πάντα καλά.

Με αληθινό άγγιγμα ψυχής .
Άλφα-Ωμέγα.

Καλά που το θυμηθήκατε, όλα αυτά βρε παιδιά? Αν και εγώ είμαι γεννημένος το '79, κάτι ξέρω και εγώ...θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας γιατί η μνήμη είναι το μεγαλύτερο πράγμα στην συνείδηση του ανθρώπου, απ' όσο ξέρω...
Όπως λέει και ο Ρέινερ Μαρία Ρίλκε στα "γράμματα προς έναν νέο ποιητή", δεν χρειάζεται να στεναχωριόμαστε και να καταριόμαστε αν οι μνήμες μας και τα παιδικά μας χρόνια δεν έχουν ενδιαφέρον, να καταριόμαστε τον εαυτό μας που δεν μπορούμε να τα περιγράψουμε σωστά..να βρούμε τις σωστές λέξεις για να εκφράσουμε τους ήχους, τα χρώματα, τα αρώματα και τις διαβαθμίσεις του φωτός...

Τι θυμάμαι? Δεν ξέρω...δεν μπορώ να αποφασίσω απο που να αρχίσω...αυθεντικές παρέες, απίστευτοι τρόποι γνωριμιών, χαμόγελα και ειλικρίνια, διασκέδαση και παιχνίδια. Φίλοι που έμειναν μέχρι και ΣΗΜΕΡΑ πιστοί και κολλητοί, έστω και μετά απο ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ! ΜΑ, δεν είναι απίστευτο? Μισή ώρα κάθε πρωί περπάτημα απο το σπίτι στο σχολείο. Βόλτες με το ποδήλατο στην γειτονιά...τα παιδιά που παίζουν στο πάρκο και οι γυναίκες που κάθονται στα παγκάκια και κουτσομπολεύουν...μερικές πλέκουν και άλλες ταίζουν τα μικρά τους, μην χάσουν καμιά μπουκιά..(αχ!υπερ-προστατευτικές Ελληνίδες μαμάδες...). Καρτούν και κόμιξ? Μα φυσικά! Και άλλα πράγματα....πείτε μου, ΠΟΙΟΣ δεν θυμάται την «εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη» και την Γαλλική σειρά κιν. Σχεδίων «ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ» με τον μικρό ΝΟΝΟ που έτρωγε βίδες...(αλήθεια το ΒΛΕΠΑΤΕ?). Απο μικρός πάντως όλο τέτοια έβλεπα...

Σχολείο-αγγλικά-φροντιστήρια-πολεμικές τέχνες-μουσική...ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ανταπεξέλθει σε ΟΛΑ ΑΥΤΑ? Και τώρα εργαζόμαστε ΜΟΝΟ 8 ώρες και γυρνάμε σπίτι χώμα..ΠΩΣ?Γιατί? Ποια είναι αυτή η δύναμη που κινεί τα παιδιά? Που βρίσκεται η αθωότητα? Οι πρώτες γνώσεις. Τα πρώτα βιβλία. Τα καλοκαίρια μόνος, πόσα 8ωρα με τα βιβλία του Νταίνικεν στην σοφίτα, ενώ τα άλλα παιδιά παίζουν στις εξοχές και στις παραλίες κάνουν μπάνια καλλιεργώντας την κοινωντικότητά τους. Αμέτρητα ανέκδοτα και αστεία με τον μοναδικό μου φίλο τον Νίκο. Κανονικές παραστάσεις θεατρικές στα πεζοδρόμια και φάρσες σε ανύποπτους περαστικούς...(χεχεχε....ανάρπαστο περιστατικό...: Μια φορά περνούσαμε απο ένα ζαχαροπλαστείο και η ιδιοκτήτρια κάθονταν στην πόρτα περιμένωντας πελατεία –κλασσικό-. Λίγα βήματα πριν φτάσουμε μπροστά της κοιταζόμαστε πλαγίως και χωρίς να πούμε τίποτα αρχίζουμε το «σενάριο» με άπειρους αυτοσχεδιασμούς....ο Νίκος πέφτει κάτω και κάνει ότι ζαλίζεται και εγώ απο πάνω του: «αχ αδερφέ μου τι έπαθες!», έρχεται η γηραιά κυρία αναστατωμένη κοντά μας, «το παιδί! Τι έπαθε το παιδί!», «αχ κυρία μου ο αδερφός μου απο μικρός έχει μια σπάνια αρρώστια υπογλυκαιμίας και καμιά φορά τον πιάνει κρίση...πρέπει να φάει κάτι γλυκό οπωσδήποτε...συνέχεια τον τρέχουμε στα νοσοκομεία μα καμία γατρειά...τι ζωή και αυτή...». Η κυρία προσπαθεί να σκεφτεί....σκέφτεται ξανά...και ξανά...μια απορία στο βλέμμα της...έπειτα, συγκρατεί με κόπο τα γέλια της και πάει μέσα στο μαγαζί και βγαίνει με δύο λαχταριστά παστάκια...τα τρώμε «στο πόδι» γρήγορα γρήγορα και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια...-ΠΩΣ ΝΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ όλα αυτά???....). Οι πρώτες απατεωνιές...οι πρώτες τσίχλες και καραμέλες που τις παίρνεις απο το περίπτερο χωρίς να πληρώσεις..;-)...και η πρώτη κούτα με κρουασάν «κροσσίνι» (το θυμάμαι σαν και τώρα) που την σηκώσαμε ολόκληρη τέσσερις το μεσημέρι και τρέχαμε στα στενά..είχε παράδοση εκείνη την ημέρα μα ο ιδιοκτήτης είχε ξεχάσει τα αγαθά που είχε παραγγείλει έξω και την έκανε για τσίπουρα...:-)

Πόσα απογεύματα με την «παρέα» (συμμορία δηλαδή), τα είχαμε μετατρέψει σε βράδια μπροστά στον ATARI 1040STFM με τον κρουστικό εκτυπωτή να τυπώνουμε στο πρώτο word το «περιοδικό του συλλόγου έρευνας αρχαίας αστροναυτικής»...με κόκκινο μελάνι-ταινία που ρίξαμε χύμα μπλε για να γίνει τελικά μωβ...εξάλλου φωτοτυπίες βγάζαμε τα αντίγραφα και τα μοιράζαμε (δωρεάν φυσικά) σε κάθε χέρι...βγάλαμε 6 δημινιαία τεύχη (ή 8? δεν θυμάμαι...) αρκετών σελίδων κάθε φορά...Νίκο αν τα διαβάζεις όλα αυτά απάντησε! (Ο Νίκος ο «πρόεδρος» της ομάδας όχι ο άλλος με το ζαχαροπλαστείο!:P). Τρελλά γέλια στην ταράτσα του Μπίλ με την παρατήρηση των μακρινών γαλαξιών...τα Σαββατόβραδα (ή κυριακές ήταν?) στον Σύλλογο Αστρονομίας και Διαστήματος (τώρα θα καταλάβατε για πόλη μιλάω μιας και υπάρχει μόνο σε 3 πόλεις της Ελλάδας). Και η στιγμή που ζαλιστήκαμε καθώς είδαμε εκατομμύρια έτη φωτός να έρχονται απο την Ανδρομέδα στο μάτι μας στο τηλεσκόπιο...(έστω και μικρό τηλεσκοπειάκι..). Τι άπειρος ο κόσμος της γνώσης μέσα απο τα μάτια των παιδιών...των εφήβων...

Όχι πέστε μου τι να πρωτοθυμηθώ...τα γέλια τα κλάμματα, τι χαρές...Τον πρώτο, παιδικό έρωτα. Την στιγμή που νομίζεις οτι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα και όμως οι επιθυμία σου όλο και μεγαλώνει και κάποια στιγμή σε ξεπερνά...και χωρίς να κάνει τίποτα το ιδιαίτερο, χωρίς καμία «στρατηγική», χωρίς κανένα υπονοούμενο, χωρίς καν να της έχεις δώσει το τηλέφωνό σου σε παίρνει τηλέφωνο ένα απόγευμα και η μαγική φωνή της ακούγεται απο την άλλη άκρη του σύρματος..Και εσύ το παίζεις ανόητα άνετος και ηλίθια έκπληκτος.. «Μα καλά που βρήκες το τηλέφωνό ΜΟΥ?». Και καλά χαλάστηκα εκείνη την ημέρα μα έκανα να κοιμηθώ 2 μερόνυχτα...
Και η στιγμή που παραδίδεται η παιδική αγκαλιά σε μια άλλη παιδική αγκαλιά. Οι βόλτες στην παραλία και στο πάρκο και ....όπισθεν των Εκκλησιών...(ποιός δεν το έχει κάνει αυτό...χεχε...:-) )…και τα ατελείωτα μάτια να σε κοιτάνε με όλες τις εκφάνεις του μυαλού και τις ψυχής..και πάντα να μπορώ να προβλέπω τις κινήσεις του μυαλού τις μέσα απο τις εκφράσεις τις...και πάντα να της κάνει εντύπωση αυτό...
Τώρα πλέον βρίσκεται σε κάποιο σημείο στον πλανήτη, αφού σπούδασε αρχαιολογία-ιστορία-φιλοσοφία σε κάποιο απο τα πανεπιστήμια της Ουαλλίας και βραβεύθηκε ως η τρίτη ομορφότερη γυναίκα στον πλανήτη πριν απο μερικά χρόνια...(αυτά για την ιστορία..και για να καταλάβετε πως μπορεί να την δαγκώσει ο άνθρωπος...και να μην ανορθωθεί «ποτέ πια ξανά»!!!....απο την σκιά του κορακιού..πόσο θα ήθελα να της ζητήσω συγνώμη γιατί την τελευταία φορά που την είδα μαλώσαμε...μόνο που δεν ξέρω σε ποιό σημείο του πλανήτη βρίσκεται...).

Και μετά την διαίσθηση για το πρόσωπο που αγαπάς και την μελέτη των πρώτων βιβλίων να έρχεται η πρώτη επαφή με το παραφυσικό...η πρώτη «πρόβλεψη». Και μετά όλες οι άλλες κατά τακτά χρονικά διαστήματα...ΟΙ ΚΑΤΑΡΕΣ που συνοδεύουν την «δύναμη» αυτή. Μακάρι να μην την είχα απο μικρός...τώρα πια φρόντισα να την χάσω...έστω και λίγο...Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν πέθανε ο παππούς μου στην Αθήνα και εγώ ήμουν στην προπόνηση 300 κάτι χιλιόμετρα μακριά του. Γυρνούσα με το ποδήλατο σπίτι μου (μισή και βάλε ώρα διαδρομή) και ξαφνικά «είδα» τον θάνατό του...Και με πιάσανε τα κλάματα μα συνέχισα να κουνώ τα πόδια και τα χέρια μου...ήθελα να καταρρεύσω εκεί μέσα στην κίνηση, μα μου φαίνονται επικίνδυνο..(και ίσως ήταν). Και μετά η διαίσθηση για τον 2ο έρωτα μακριά και αυτός στην Θεσ/νίκη όμως. Και η διαίσθηση για τον χωρισμό...

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς? Τα σκίτσα και τα σχέδια που κάναμε μικροί. Νοερά ταξίδια σε όλο τον κόσμο, σε όλα τα αρχαιολογικά μέρη, οι φίλοι (και μερικοί άγνωστοι! Αυτό είναι το κουφό...) που την εποχή που έδειξαν οι τηλεοράσεις το φιλμάκι του Roswell με πήρανε όλοι τηλ. για να μάθουν την γνώμη μου (τρελό γέλιο..). Ιντιάνα Τζόουνς με ανέβαζαν, Σέρλοκ Χόλμς με κατέβαζαν...μα τι γίνεται ρε παιδιά που πήγανε όλα αυτά τα χρόνια? Οι βόλτες με τις μηχανές, οι εφηβικοί έρωτες, οι πρώτες φιλοσοφίες για την θεωρία του Χάους, τα Αγγελικά τάγματα, τα παράλληλα σύμπαντα, τον κλωνισμό..(άκουσον άκουσον, 14 ετών παιδιά...)...Τα ηλεκτρονικά! Με τα δεκάρικα, τα εικοσάρικα, τα πενηντάρικα και όλο το συρφετό κάθε Σαβ/κου που γέμιζε τον κεντρικό δρόμο της μέτριας πόλης που έμεινα τα παιδικά μου χρόνια και έδινε χρώματα και ήχους, κάθε Σαβ/κο Χριστούγεννα! Μαγαζιά με την πρώτη κλασσική ρόκ μουσική, γι’ αυτό την αγαπήσαμε, 70’s & 80’s που πήγαν πια όλες αυτές οι μουσικές?

ΠΟΣΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ, ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΩ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΓΡΑΨΩ...όμως φτάνει...αυτά που μοιράστηκα μαζί σας, είναι πολύ προσωπικά πράγματα και δεν ξέρω τι με έκανε να τα μοιραστώ μαζί σας. Είδα όμως ότι το θέμα ανοίχτηκε πολύ αυθόρμητα, μεγαλόψυχα και αληθινά. Ελπίζω να εκτιμήσετε τις ωραίες εικόνες που σας έδωσα, όπως και εγώ τις δικές σας...

Και για να το αποδείξω αυτό, συγκινήθηκα απίστευτα απο τον φίλο alexeyev1970 που έγραψε ότι υπάρχουν και άλλες μνήμες εκτός απο τις καλές...έχω να πω ότι και εγώ έχω τέτοιες μνήμες, αν και όχι τόσο δυνατές ή οδυνηρές...αλλά μην ξεχνάτε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και τα τυχόν «καυγαδάκια» ενός ζευγαριού (που είναι ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ μιας και αυτό είναι το αλάτι μιας σχέσης) εντυπώνονται ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ στο μυαλό και στην μνήμη των παιδιών...και μετά με το ώριμο μυαλό τους σε μια πιο μεγάλη ηλικία κρίνουν αυτές τις σκηνές και βγάζουν συμπεράσματα...γι’ αυτό και δεν θα γράψω τίποτα για τις «κακές» αναμνήσεις μου, μιας και τις αποδίδω στην ΦΤΩΧΕΙΑ που είχαμε ως οικογένεια (όχι ανέχεια όμως...δεν μας έλειψε ως παιδιά τίποτα...ας είναι καλά αυτοί οι άνθρωποι. Τους ευγνωμονώ κάθε μέρα...και για αυτό τους απάλλαξα απο το βάρος μου γρήγορα...18 ετών ήρθα στην Αθήνα..) και στην νοοτροπία μιας άλλης εποχής που οι άνθρωποι δεν «ψάχνονταν» μέχρι τελευταίας ρανίδας με την ψυχή του άλλου και μερικές φορές γίνονταν γάμοι ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους...που όμως είχαν και έχουν την υπομονή να παραμείνουν μαζί παρ’ όλα όσα τράβηξαν..και παρ’ όλες τις φουρτούνες τις θάλασσας της ζωής...

Να ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ κατέχουν τα ασημένια κλειδιά της ΟΜΟΡΦΙΑΣ, της ΕΥΤΥΧΙΑΣ, της ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑΣ και της ΣΟΦΙΑΣ....κοιτάζουν τα πράγματα ΠΑΝΤΑ σαν να τα βλέπουν για ΠΡΩΤΗ φορά...ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΣ.......γιατί...οι μεγάλοι «Αυτό που κάνουμε δεν το καταλαβαίνουν ποτέ, μα μονάχα το επαινούν ή το κατηγορούν». (Fr.Nietzsche)

Σας ευχαριστώ που ακούσατε (ή μάλλον διαβάσατε) τα....εσώψυχά μου! :-)