- ΑΝΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ Η "ΟΥΣΙΑ" - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Ασφαλώς..αναφέρομαι στην υποκειμενικότητα , η οποία όμως φαντάζει ως πραγματικότητα για το υποκείμενο , θετοντάς το σε "δεινή" κατάσταση !!!

quote:

---

09/04/2009

Όπως είπαμε, η προσωπικότητα ενός ανθρώπου αποτελείται από ένα πλήθος "εγώ", κι αν τον άνθρωπό μας τον λένε Νίκο, η προσωπικότητα του Νίκου αποτελείται από πολλούς μικρούς Νικολήδες. (βάζω το όνομα Νίκος, τυχαία, για να γίνεται πιο απλή η αναφορά και από αυτό το σημείο και μετά ο άνθρωπος κουκί γίνεται Νίκος). Ο Νίκος λοιπόν, αποτελείται από ένα σωρό Νικολήδες.

07/04/2009

Οι πράξεις ενός ανθρώπου, το πως πράττει δηλ. αυτός, είναι κάτι που δεν απορρέει ως επί το πλήστον από την ουσία του, αλλά από την προσωπικότητά του και πιο συγκεκριμένα από το τελευταίο "εγώ" του, το πιο "πρόσφατο" δηλ. "εγώ" του, το πιο "φρέσκο", το πιο δυνατό.

Παράδειγμα > ένας άνθρωπος θέλει να ξυπνήσει πρωϊ. Ένα "εγώ" του, του λέει "πρέπει αύριο να ξυπνήσεις πρωϊ". Ένα άλλο "εγώ" του, του λέει "γιατί ρε παλικάρι μου να ξυπνήσεις πρωϊ ; τι θα κάνεις έτσι και ξυπνήσεις πρωϊ ;", και ένα τρίτο "εγώ" του, του λέει "ε, ξάπλωσε λίγο ακόμη, 5 λεπτά, δεν έγινε και τίποτε για 5 λέπτα, άκομη λίγο". Το αν εν τέλει, θα ξυπνήσει αυτός ο άνθρωπος πρωϊ εξαρτάται από το πιο "εγώ" του θα καταφέρει να επιβληθεί στα υπόλοιπα. Αυτό που θα επιβληθεί, είναι και το τελευταίο που θα προηγηθεί της πράξης του. Αυτό το "εγώ" που θα επιβληθεί, καθορίζει τις πράξεις ενός ανθρώπου. Αυτό το "εγώ" γίνεται αφέντης των άλλων "εγώ", γίνεται καθοδηγητής για την συμπεριφορά του ανθρώπου, γίνεται ένας κινητήριος μοχλός με τον οποίο ο άνθρωπος θα συμπεριφερθεί. Και μπορεί αυτό το "εγώ" να οδηγήσει τον άνθρωπο σε εσφαλμένες πράξεις, σε εσφαλμένες αποφάσεις.

Συνήθως οι άνθρωποι πληρώνουν καθ' όλην την διάρκεια της ζωής τους, αυτές τις ακάλυπτες επιταγές του τελευταίου τους "εγώ". Αυτή είναι η δυστυχία τους δηλ. Θα πρέπει ο άνθρωπος να μπορεί όλα αυτά τα διάφορα "εγώ" του που διαφωνούν μεταξύ τους - π.χ στο προηγούμενο παράδειγμα για το αν θα ξυπνήσει αυτός ο άνθρωπος πρωϊ - να μπορεί να τα κάνει να συμφωνήσουν, να ομοφωνήσουν. Να πουν και τα τρία μαζί, με μια φωνή : "αύριο θα ξυπνήσεις πρωί!". Έτσι και συμβεί αυτό, ο άνθρωπος γλυτώνει από έναν πολύ μεγάλο μπελά που ονομάζεται ενοχή ή αυτό που λέμε για κάποιον πως έχει "ενοχική συμπεριφορά".

Στην ουσία, αυτό που δημιουργεί αυτές τις ενοχές στον άνθρωπο είναι κάποιο από τα υποτακτικά του "εγώ", δηλ. ένα "εγώ" που δεν εισακούστηκε από το τελευταίο, από το πιο δυνατό. Έρχεται αυτό το "εγώ" και λέει "να, είδες ; δεν μ' άκουσες, σου έλεγα να κάνεις αυτό, εσύ δεν μ' άκουσες, γιατί ; γιατί ; γιατί ;" Έτσι, με αυτόν τον τρόπο, εμφανίζεται η ενοχή, η ενοχική συμπεριφορά σε έναν άνθρωπο. Όταν όμως όλα τα "εγώ" του συμφωνούν για την πράξη ενός ανθρώπου, όταν όλα τα "εγώ" του συνεργάζονται αρμονικά, τότε δεν υπάρχει ούτε προϊστάμενο "εγώ", ούτε υφιστάμενο "εγώ". Δεν υπάρχει ενοχή, δεν μπορεί να δημιουργηθεί.

---

Μπορεί να υπάρχουν. Αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του εμπειρίες. Το ότι ένας άνθρωπος μέσα από μια συγκεκριμένη εμπειρία έφτασε σε κάποιο βαθμό να κατανοήσει ΕΝΑΝ από τους εκατοντάδες Νικολήδες που έχει μέσα του, δεν σημαίνει πως έχει κατανοήσει το ΣΥΝΟΛΟ των Νικολήδων του, δεν σημαίνει πως έχει κατανοήσει τον Νίκο δηλ.

quote:

---

29/07/2005

Έτσι και ο άνθρωπος κατανοήσει και αναγνωρίσει πως το όνομά του είναι λεγεώνα, δεν θα χρειάζεται πλέον να πηγαίνει στον κινηματογράφο για να δει την ερμηνεία του Ομάρ Σαρίφ στο "Ο Λώρενς της Αραβίας"...

---

Δεν είναι πρόβλημα αυτό. Είναι Φύση, είναι ένα ευτυχές γεγονός. Κάποιοι το κάνουν πρόβλημα. Στην πραγματικότητα δεν είναι. Κάποιοι θέλουν να είναι πρόβλημα. Και αυτοί που θέλουν να είναι, αυτοί οι ίδιοι προτίνουν συστήματα και "λύσεις" για να μην είναι - οι ανόητοι! Αυτός που λέει "αυτό είναι πρόβλημα", δεν έχει βρει την λύση του. Γι' αυτό ακριβώς το λέει αυτό. Αυτός όμως που έχει βρει την λύση του, γι' αυτόν δεν είναι πρόβλημα. Δεν υφίσταται πρόβλημα.

ΕΥΤΥΧΩΣ που αυτή η κατάσταση δεν παραμένει αιώνια. Αλλά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά γιατί τότε δεν θα μπορούσαμε να χαρούμε πραγματικά τίποτε. Είναι μια απολύτως φυσιολογική κατάσταση και η ευτυχία βρίσκεται μέσα σ' αυτήν την φυσικότητα, μέσα σ' αυτήν την κανονικότητα.

Το μάτι σου βλέπει ό,τι βλέπει μέσα σε ένα συγκεκριμένο οπτικό φάσμα, μέσα σε κάποιες συγκεκριμένες συχνότητες. Αν μπορούσε να δει π.χ την υπεριώδη ακτινοβολία ή τις ακτίνες Χ, αν μπορούσε να δει τα πάντα, τα μόρια, τα άτομα, τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια, τότε ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙΠΟΤΕ. Μπορείς να φανταστείς έναν άνθρωπο σε ένα αιώνιο σατόρι ; Στην πραγματικότητα θα ήταν νεκρός! Πολύ καλώς λοιπόν αυτή η κατάσταση δεν διαρκεί αιώνια. Πολύ καλώς ...

Η "μαγεία" ενός σαμάντι βρίσκεται ακριβώς σ' αυτό : στο ότι δεν κρατάει αιώνια. Γιατί θέλεις να "αφαιρέσεις" αυτήν την "μαγεία" του ; Γιατί θέλεις να το καταστρέψεις ;

Μπορείς να φανταστείς ένα λουλούδι να ευωδιάζει αιώνια ; Δεν θα ήταν λουλούδι φίλε, δεν θα ήταν λουλούδι!

Αυτό που σε ελευθερώνει είναι το ίδιο με αυτό που σε κρατά δεσμευμένο. Όταν το κατανοήσεις αυτό, δεν θα χρειάζεσαι ούτε τα τρία βούνα, ούτε τα τρία ποτάμια, δεν θα χρειάζεσαι κανένα σύστημα.

Όχι ασφαλώς. Υπήρξαν κι άλλοι στο παρελθόν. Αυτοί που έλεγαν αλήθεια, δεν έδωσαν όμως κανέναν ΤΡΟΠΟ για να γίνει αυτό. Αυτοί που έδωσαν τρόπο, έλεγαν ψέματα.

Ο κάθε άνθρωπος θα κάνει αυτό που θα κάνει για τον εαυτό του. ΕΣΥ δεν χρειάζεται να ξύσεις κανενός πληγή, κανενός "εγώ", παρά μόνο τα δικά σου. Αλλά και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, ΑΝ δεν σου το επιτρέψει πρώτα ο άλλος. Πως γνωρίζεις πως θα αντιδράσει αυτός που θα ξύσεις εσύ τις πληγές του ; Γι' αυτό σου είπα : ΔΕΝ προσφέρεις απολύτως καμία ασφάλεια με τις ασκήσεις σου.

Θέλεις να σου ξύσουν άλλοι τις ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ πληγές ; Τα δικά σου "εγώ" ; Το αντέχεις ; Από την στιγμή λοιπόν που ΕΣΥ δεν αντέχεις τις δικές ΣΟΥ πληγές, πως περιμένεις να το αντέξει αυτό ο άλλος ;

Η ελευθερία του κάθε ανθρώπου βρίσκεται ΚΑΙ στο πως ο ίδιος διαχειρίζεται τις πληγές του, τα "εγώ" του. Αν αυτός θέλει να καλύψει αυτές τις πληγές του, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τον αφήσεις να το κάνει. Να του δώσεις δηλ. την ελευθερία να το κάνει. Γιατί του στερείς αυτό το δικαίωμα ;

Μάθε να αφήνεις τους ανθρώπους ελεύθερους.

Παρ' ότι το είπες την 19/7, δεν το έκανες. Συνέχισες να γράφεις και μετά απ' αυτήν την δήλωσή σου.

Κάνε πέρα λοιπόν !

Πολύ εύστοχη ερώτηση που "προσανατολίζει" σε δύσκολη απάντηση μιας και υπάρχουν πολλοί υποθετικοί όροι στην ψυχολογία προκειμένου να δώσουν μια "λογική" απάντηση!

Θα μπορούσε κάποιος να πεί:"απο το υποσυνείδητο" , όπου εναι καταχωρημένες ανεξέλεγκτες γονεικές και κοινωνικές πεποιθήσεις και ηθικές προσταγές! Απο καταχωρημένες (εκεί) προκαταλήψεις και ιδεοληψίες που χειραγωγούν και κατευθύνουν το υποκείμενο καθημερινά και το καθιστά υποκείμενο και δέσμιο όλων αυτών των καταχωρήσεων μη επιτρεποντας του να "δεί" και άλλους δρόμους αντίληψης της ζωής!

Ένα σύνολο ανεξέλεγκτων καταχωρήσεων που καταχωρήθηκαν ανεξέλεγκτα και ορθώνουν έναν πελώριο τοίχος με τους υπολοίπους ανθρώπους , θέτοντας το υποκείμενο σε μια διαρκή διαπάλη και προσπάθεια υπεράσπισης αυτών των πεποιθήσεων που χειραγωγούν και κατευθύνουν όλο το ειναι του σε καθημερινές συνδιαλέξεις!

Όλα αυτά συνθέτουν την δηλωμένη θέση ζωής του καθενός και σε συνδιασμό με τον πρωτογενή ναρκισσισμό του καθενός , συνθέτουν ενα εκρηκτικό μείγμα που καθημερινά εμφανίζεται με την προβολή συγκινησιακών πειρατειών του ερπετοειδούς!

Δεν ξέρω αν μπόρεσα να καλύψω την ερωτησή σου...μα προσπάθησα!

καλημέρα!

quote:

---

6/4/2009

Η ουσία του κάθε ανθρώπου είναι όλα εκείνα που είναι πραγματικά δικά του, ενώ η προσωπικότητα είναι όλα εκείνα που δεν είναι δικά του.

Για παράδειγμα, οι επιρροές ενός ανθρώπου από το εξωτερικό του περιβάλλον, η θρησκεία, η γνώση που προσλαβάνει αυτός μέσω των βιβλίων, η κοινωνία, η οικογένεια, τα δόγματα, το σχολείο, ο κοινωνικός του περίγυρος, η φύση κτλ. είναι πράγματα που διαμορφώνουν ... ποια ; Την προσωπικότητα ενός ανθρώπου, όχι την ουσία του. Είναι πράγματα που δεν είναι δικά του, ιδιοφυή του δηλ. Αυτά που είναι δικά του, τα ίδιο-φυή του δηλ. που δημιουργούνται, που καλλιεργούνται και αναπτύσσονται από τον ίδιο ή που ο ίδιος τα κάνει κτήμα του και τα κατέχει με κάποιον τρόπο, τα δικά του δηλ. αυτά αποτελούν την ουσία του.

Η Τέχνη για παράδειγμα που εμφανίζεται σαν μορφή έκφρασης ενός καλλιτέχνη, η ιδιοφυής, πρωτότυπη και αυθεντική Τέχνη [αυτή δηλ. που πηγάζει από μέσα από τον ίδιο τον καλλιτέχνη], όχι η αντιγραφή, αποτελεί δείγμα ουσίας του ανθρώπου αυτού. Το πως συμπεριφέρεται αυτός ο καλλιτέχνης στους φίλους του όμως, αποτελεί δείγμα της προσωπικότητάς του.

Καταλαβαίνεις λοιπόν τώρα γιατί οι άνθρωποι έχουν επενδύσει τα μέγιστα για την προσωπικότητά τους και τα ελάχιστα για την ουσία τους. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γραμμή αναπτύσσεται εις βάρος της άλλης. Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για τα ιδιοφυή τους, για τα δικά τους, αλλά ενδιαφέρονται στο να φτιάξουν μια ισχυρή προσωπικότητα, ενδιαφέρονται για τις επιρροές τους, γι' αυτά που δεν είναι δικά τους. Πως θα φαίνομαι εγώ π.χ στους άλλους, πως να διαβάσω όσο το δυνατόν περισσότερα βιβλία για να φτιάξω έτσι μια ισχυρή, μια σεβάσμια προσωπικότητα έναντι των άλλων. Όλα γίνονται σε σχέση με τους άλλους, τίποτε δεν κάνει ο άνθρωπος για τον εαυτό του, για να αναπτύξει την ιδιοφυϊα του, την αυθεντικότητά του και την πρωτοτυπία του, για να αναπτύξει την ουσία του.

Η ουσία ενός ανθρώπου σχετίζεται άρρηκτα με την ιδιοφυϊα, με την αυθεντικότητα ή την αυθεντία του και με την πρωτοτυπία του. Το χιούμορ - άλλο παράδειγμα - είναι δείγμα ουσίας ενός ανθρώπου. Τι είναι αυτό που κάνει τους παλιούς κωμικούς [π.χ Αυλωνίτη, Βασιλειάδου, Χατζηχρήστο κτλ] να ξεχωρίζουν έναντι των σημερινών ; Είναι η ουσία τους, το ιδιοφυής αυτό χιούμορ, το αυθεντικό αυτό χιούμορ, το διαχρονικό αυτό χιούμορ τους με το οποίο γελάμε ακόμη και τώρα. Χιούμορ που δεν περιέχει ίχνος ανηθικότητας ή βρωμιάς. Καθαρό, ατόφιο, πεντακάθαρο χιούμορ. Το χιούμορ όπως και η Τέχνη, είναι δείγματα ουσίας ενός ανθρώπου.

Η ουσία ενός ανθρώπου δεν είναι εύκολα αντιληπτή στους άλλους. Αυτό που γίνεται πολύ εύκολα αντιληπτό είναι η προσωπικότητα. Βάσει της προσωπικότητας γίνεται η επικοινωνία των ανθρώπων, όχι βάσει της ουσίας τους. Και βάσει της προσωπικότητας κρίνουν οι άνθρωποι τους συνανθρώπους τους. Γιατί αυτό που φαίνεται σε έναν άνθρωπο, είναι πρώτα οι προσωπικότητά του, αυτοί οι "κανόνες" δηλ. αυτές οι "επιρροές" του - που δεν είναι δικές του -. Για να μπορέσει κάποιος να διακρίνει την ουσία του συνανθρώπου του, θα πρέπει να μπορεί να βλέπει λίγο βαθύτερα στο "είναι" του συνανθρώπου του. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Η προσωπικότητά του, μπορεί να σε μπερδέψει πολύ εύκολα και να νομίσεις πράγματα γι' αυτόν, που στην ουσία, δεν ισχύουν. Γι' αυτό και οι άνθρωποι συνεχώς παρεξηγιούνται. Γιατί, αυτό που τους ενδιαφέρει - επειδή κι οι ίδιοι επενδύουν σ' αυτό - είναι η προσωπικότητα του άλλου, όχι η ουσία του.

Το αίσθημα - ακόμη ένα παράδειγμα - είναι δείγμα ουσίας ενός ανθρώπου. Το πως αισθάνεται αυτός, τα συναισθήματά του, οι αισθήσεις του. Παρ' ότι ο alfa-omega έχει αντίθετη άποψη λέγοντας πως οι αισθήσεις μας είναι δανεικές, τις δανειστήκαμε δηλ. από κάπου ή από κάποιον, με την έννοια πως ο ίδιος ο άνθρωπος δεν τις έχει κατασκευάσει, δεν είναι ο δημιουργός τους δηλ, ωστόσο οι αισθήσεις μας αποτελούν κτήμα μας. Είναι δικές μας. Το πως αισθάνεται ένας άνθρωπος, το πως βλέπει, το πως ακούει - όχι από βιολογικής ή από επιστημονικής πλευράς - είναι δείγμα ουσίας του, είναι ιδιοφυής του χαρακτηριστικό.

---

quote:

---

Chela
Φίλε zip,
Πραγματικά με έχεις αφήσει άφωνο...
Πήγα να γράψω κάτι πάνω στην άσκηση που παραθέτεις επειδή εγώ την είχα πρωτογράψει αλλά μάλλον ότι και να γράψω δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει απάντηση σε αυτά που ρωτάς γιατί είτε δεν αφιερώνεις τον κατάλληλο χρόνο για να κατανοήσεις αυτά που γράφονται σχετικά με τις πρακτικές είτε δεν το θέλεις και τόσο.
Υ.Γ. Επιστρέφω στην παράκληση μου να δώσεις "χώρο" σε όσους από εμάς θέλουν να συνεχίσουν την προσπάθεια (ποιά προσπάθεια; κοιτάξτε το θέμα της συζήτησης) όπως και αν την εννοούν.

---

Είναι απλές ονομασίες μιας Ανατολικής διδασκαλίας. Σωστές είναι αλλά δεν είναι οι μόνες. Η ουσία εδώ είναι η Τριαδικότητα. Συναντάται σχεδόν σε όλες τις αρχαίες διδασκαλίες. Συναντάται και στον Χριστιανισμό.

Πατήρ - Υιός - Άγιο Πνεύμα / Άτμα - Μπούντι - Μάνας / Βράχμα - Βισνού - Σίβα.

Αυτός που είμαι.

Πίσω από μια οθόνη ενός υπολογιστή, σε μια αναπαυτική πολυθρόνα ενός γραφείου, στο κέντρο μιας πολύβουης πόλης. Ε, δεν θα σου δώσω και στίγμα ... χαλάρωσε ...

Μία μία τις ερωτήσεις ... ηρέμησε :

1) Φυσικά συνεχίζει να υπάρχει. Αλλά είναι κοιμισμένο. Αν εγώ κοιμάμαι, κοιμάται και το "είναι" μου. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν υπάρχει.

2) Δες την απάντηση Νο1. Τα υπόλοιπα που ρωτάς είναι παγίδες του νου σου που σου τις έφτιαξε πριν απο λίγο.

3) Από μένα εμφανίζεται, σε μένα χάνεται. Εγώ το φτιάχνω, εγώ το γκρεμίζω. Εγώ το δημιουργώ, εγώ το καταστρέφω.

4) Η φύση του είναι η δική μου φύση.

5) Τίποτε δεν χρειάζεται.

6) Όχι, δεν είναι ξέχωρο από το νου. Περιλαμβάνει ΚΑΙ το νου.

Κατά πρώτον, δεν το έχω πει εγώ αυτό. Κατά δεύτερον, δεν είναι ειρωνεία αλλά χιούμορ. Κατά τρίτον, όλοι αυτοί οι Νικολήδες, είναι ρόλοι ηθοποιών που παίζουν σε μια κινηματογραφική ταινία.