- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Μάλιστα… πράγματι είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει…

http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?whichpage=31&ARCHIVEVIEW=&TOPIC_ID=10232
για ρίξε μια ματιά..σελ 31

Τι διαφορετικό έχουμε πει φίλε ζιπ.. όταν ο νους δεν έχει αντίθετες έννοιες δεν έχει δυϊσμό και δεν έχει πόλωση. Tότε.. ένας τέτοιος νου θα πρέπει να είναι σε σιγή χωρίς περιεχόμενο εννοιολογικό.

Αυτό ακριβώς συζητάμε σε βιωματικό επίπεδο. Γιατί λοιπών αντιμάχεσαι αυτά που λέμε και μάλιστα όταν έχω πει για την σιωπή του νου έχεις γίνει έξαλλος..;;

Όταν κάποιος μπορεί να ζει με αυτή την «φυσικότητα» που λες..τότε δεν ζει μέσα από τον εννοιολογικό περιεχόμενο των αντιθέσεων του νου, αλλά από την αφυπνισμένη συνείδηση και την αυθόρμητη φυσική παρουσία της.

Λοιπών που είναι το πρόβλημα;

Συνειδητότητα μπορεί να σημαίνει και σύν, + μία είδηση .
Η έννοια (συνειδητότητα ) όταν κινείται μέσα στον χρόνο , αντλεί δεδομένα ( ειδήσεις ) από την μνήμη του μυαλού.
Είναι συγκεκριμένη η πληροφορία ,η είδηση ,το δεδομένο διότι οι μνήμες έχουνε βιωθεί.
Έτσι όταν ένας άνθρωπος θυμώνει , συμπεριφέρεται συνήθως συναισθηματικά ,αισθαντικά .
Δικαιολογείται διότι ο θυμός του είναι πάντα χρονικά περιορισμένος .

Πέρα από τον χρόνο, μπορεί να διαμορφώσει ένας άνθρωπος συνείδηση, συνειδητότητα ?
Αν μπορεί ,τότε πως θα μπορούσε να συμπεριφερθεί ?
Μία πιθανότητα είναι να δείξει κατανόηση, για τον συνάνθρωπο ,τους συνανθρώπους του ,οι οποίοι συμπεριφέρονται χρονικά τοποθετημένοι και πάντοτε περιορισμένοι στις μνήμες του μυαλού .

Κατ' αρχήν υπάρχουν πολλών ειδών ύβρεις, βρισιές δηλ. Δεύτερον, αυτός που εσύ διαβάζεις τις βρισιές του, δεν σημαίνει πως είναι και θυμωμένος. Εσύ, ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΚΑΤΙ. Δεν γνωρίζεις πως αισθάνεται αυτός που γράφει εκείνο που διαβάζεις εσύ. Αυτός μπορεί να το γράφει κατ' αυτόν τον τρόπο κι από μέσα του να σκάει στα γέλια. Τι σημαίνει δηλ. αυτό ; Ό,τι επειδή εσύ διαβάζεις την βρισιά του, αυτός που το γράφει είναι και θυμωμένος ; Εσύ βλέπεις ένα κείμενο, ένα δημοσίευμα. Δεν βλέπεις τον ίδιο τον συγγραφέα.

Τώρα, λέμε πως όταν ένας άνθρωπος θυμώνει συνειδητά, τότε δεν θυμώνει. Συνήθως όταν ένας άνθρωπος βρίζει - και τον δεις εσύ με τα μάτια σου να βρίζει, ζωντανά δηλ. τον δεις - , κατά πάσα πιθανότητα είναι και θυμωμένος. Αν ο θυμός του είναι ασυνείδητος, δηλ. ασυνείδητα έχει θυμώσει αυτός ο άνθρωπος, τότε θα δεις πως - πρόσεξε - το δίκαιο των λόγων του δεν υπάρχει. Αυτό δηλ. που λέμε "τι μαλάκας ... θύμωσε δίχως λόγο". Αυτός είναι ένας ασυνείδητος θυμός χωρίς ενσυνείδητο λόγο.

Υπάρχει όμως και η άλλη περίπτωση. Να θυμώσει συνειδητά, να εκφράσει αυτόν τον θυμό του και να έχει και ενσυνείδητο λόγο που το κάνει αυτό. Σ' αυτήν την περίπτωση το δίκαιο του λόγου του υπάρχει και καλώς θυμώνει και καλώς εκφράζει αυτόν τον θυμό του. Όμως αυτός ο θυμός στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ θυμός αλλά δικαιοσύνη. To ΠΩΣ θα εκφραστεί αυτός ο θυμός ποικίλλει ανάλογα της ιδιοσυγκρασίας του ανθρώπου. Άλλος μπορεί να βρίσει και κάποιος άλλος μπορεί απλά να πει "τώρα θύμωσα" και να μην πει τίποτε άλλο. Αν βρίσει, τότε ήδη έχει εκτονώσει αυτόν τον ενσυνείδητο θυμό του, δηλ. έχει πετάξει το βάρος του θυμού του που αισθάνεται. Μετά από λίγη ώρα, θα δεις - αυτές είναι εν-συνείδητες πράξεις - πως ο θυμός του δεν θα είναι πια θυμός. Θα έχει φύγει, θα έχει χαθεί. Το ίδιο θα αισθανθεί και ο δεύτερος, αυτός δηλ. που είπε απλά "τώρα θύμωσα". Μετά από λίγο κι αυτός, δεν θα αισθάνεται θυμό. Γι' αυτό λέμε πως όποιος θυμώνει ενσυνείδητα, δεν θυμώνει. Όταν λέμε "δεν θυμώνει", εννοούμε πως ο θυμός του - πρόσεξε - μετουσιώνεται σε κάτι άλλο. Χάνει δηλ. την πρωταρχική του ουσία και γίνεται κάτι άλλο. Μπορεί να γίνει θλίψη, μπορεί να γίνει ενοχή, μπορεί να γίνει ... σιωπή.

Ο ενσυνείδητος θυμός είναι ένα απόλυτα φυσικό και φυσιολογικό συναίσθημα και καλώς υπάρχει και καλώς εκφράζεται. Δεν πρέπει δηλ. να καταπιέζεται στο να μην εκφράζεται. Αυτό που ποικίλλει είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται. Και πολλές φορές αυτός ο τρόπος της έκφρασης είναι αυτό που γίνεται αντικείμενο συζήτησης και αυτό που προκαλεί παρεξηγήσεις και μπελάδες. Δεν είναι κακό δηλ. να θυμώνει κάποιος. Όταν αυτός ξέρει γιατί θυμώνει, έχει λόγο δηλ. που θυμώνει και υπερασπίζεται το δίκαιο αυτού του λόγου του, μονάχα ο θυμός είναι αυτός που θα ορθώσει αλλά - πρόσεξε - και θα δι-ορθώσει τα ενδεχόμενα σφάλματα, είτε αυτά αφορούν τον ίδιο τον άνθρωπο που θυμώνει (π.χ έχουμε την έκφραση "θύμωσα με τον εαυτό μου"), είτε κάποιου άλλου συνανθρώπου του.

Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί τα βάζετε με τον θυμό και θεωρείται τον θυμό κακό πράγμα που πρέπει να ελέγχεται. Μιλάω για τον ενσυνείδητο θυμό. Δεν αναφέρομαι στον ασυνείδητο θυμό. Αυτός μπορεί να είναι και καταστροφικός, δηλ. να οδηγήσει τον άνθρωπο σε καταστροφικές πράξεις. Ο ενσυνείδητος θυμός όμως, ΠΟΤΕ δεν θα οδηγήσει τον άνθρωπο που τον αισθάνεται στην καταστροφή. Θα τον οδηγήσει σε ένα άλλο συναίσθημα γιατί θα μετουσιωθεί. Θα αλλάξει ουσία δηλ. Αν ομολογηθεί (είτε μέσω μιας βρισιάς, είτε μέσω μιας ηπιότερης φράσης, π.χ "Θύμωσα τώρα, παράτα με"), τότε το βέβαιον είναι πως θα αλλάξει η ουσία του.

Ο θυμός - όπως και τα περισσότερα "άσχημα" συναισθήματα - φοβάται την ομολογία του. Αυτό φοβάται. Όσο κάποιος βρίζει αλλά δεν αντιλαμβάνεται τον θυμό του, δεν ομολογεί δηλ. πως θύμωσε, ο θυμός του παίρνει δύναμη, μεγαλώνει, αυξάνεται απ' αυτήν την ανομολόγητη κατάσταση. Μόλις όμως αυτός ο άνθρωπος ομολογήσει τον θυμό του, ο θυμός του χάνει δύναμη, εξασθενεί ώσπου στο τέλος φεύγει.

Αν δεν υπήρχε ο ενσυνείδητος θυμός, τότε θα έφτυνες κάποιον κι αυτός θα έλεγε "ψιχαλίζει". Δεν είναι ο στόχος μας να φτάσουμε σε μια τέτοια κατάσταση. Στόχος είναι να γνωρίσουμε τι αισθανόμαστε. Να το γνωρίσουμε καλά, απ' όλες τις μεριές του. Και θα θυμώσουμε και θα κλάψουμε και θα γελάσουμε και θα βρίσουμε και θα χαρούμε και θα λυπηθούμε και θα αισθανθούμε μοναξιά, θλίψη, μίσος και αγάπη. Το θέμα είναι να γνωρίζουμε τι αισθανόμαστε, να ξέρουμε τα συναισθήματά μας. Κανένα συναίσθημα, φυσικό συναίσθημα δεν είναι άσχημο. Όλα υπάρχουν γιατί πρέπει να υπάρχουν κι όλα έχουν κάποιο λόγο που υπάρχουν και τα αισθανόμαστε. Αυτό σημαίνει άνθρωπος.