- Χριστιανικη θρησκεια και μετενσαρκωση; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Γεια σου φιλη/ε MARIAK.Καλωσηρθες στο φορουμ.

Θα ηθελα παντως να τονισω οτι Οι Πατερες της εκκλησιας και πολλοι ανθρωποι της Εκκλησιας δεν συμφωνουσαν ολοι μεταξυ τους σχετικα με τη φυση και το πεπρωμενο της ψυχης.

Συγκεκριμενα παραθετω ορισμενες αποψεις:

"
Ο μάρτυρας Ιουστίνος (100-165 μ.Χ.), δέχεται ότι οι ψυχές ενσαρκώνονται πολλές φορές σε διάφορα ανθρώπινα σώματα, χωρίς κάθε φορά ο άνθρωπος να θυμάται τις προηγούμενές του ενσαρκώσεις. Αν η ζωή του ανθρώπου είναι ζωώδης, έλεγε, η ψυχή μπορεί στην επόμενή της ενσάρκωση, να ενσαρκωθεί στο σώμα κάποιου ζώου.

Ο Κλήμης Αλεξανδρείας (150-220 μ.Χ.), ήταν Πλατωνιστής και έλεγε ότι υπάρχει μια Εσωτερική Χριστιανική διδασκαλία που δεν είναι για όλους. Βάσει αυτής, έλεγε ότι και εμείς προϋπήρξαμε σαν ψυχές και ο Χριστός προϋπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα πάνω στη Γη.

Ο Τερτυλλιανός (155-240 μ.Χ.), ο Λατίνος Πατέρας που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό το 190 μ.Χ. θεωρήθηκε αιρετικός. Ήταν αρχηγός ενός μικρού θρησκευτικού κινήματος στην Καρθαγένη. Στο βιβλίο του "De anima", αφιέρωσε επτά κεφάλαια για να αμφισβητήσει τη θεωρία της μετενσάρκωσης, την οποία θεωρούσε αντίθετη με το φαινόμενο της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού, εκείνη την εποχή. "Το ότι δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες ζωές, είναι επειδή δεν προϋπήρξαν" έλεγε. Και ακόμη. "Το να επιστρέψει μια ψυχή από τον άνθρωπο στο ζώο, είναι μια γελοία παραδοχή". "Ο Πυθαγόρας, έλεγε, ήταν ένας παραμυθάς που χάιδευε τα αυτιά των ανθρώπων, όταν τους μιλούσε για προηγούμενες ζωές".

Ο Ωριγένης, ο πολυγραφότατος μεγάλος Έλληνας θεολόγος (185-254 μ.Χ.), μαζί με τον Αυγουστίνο, υπήρξαν οι κορυφαίοι των θεολόγων Πατέρων. Ο Άγιος Γρηγόριος της Νύσσης τον αποκαλούσε "πρίγκιπα της χριστιανικής γνώσης" και ο Έρασμος έλεγε ότι ο Ωριγένης "άνοιξε τους κρουνούς της θεολογίας στους ανθρώπους". Ο Ωριγένης ήταν υπέρμαχος της Πλατωνικής φιλοσοφίας και έλεγε ότι "οι ψυχές που έχουν οι άνθρωποι, είναι αθάνατες και προϋπήρξαν". Τα περί αναστάσεως των ψυχών είναι "φληναφήματα αυτών που δεν έχουν εσωτερικές εμπειρίες και χρησιμοποιούν την ανθρώπινη λογική για πράγματα που δεν υπάγονται στο φυσικό πεδίο γνώσης". "Οι ψυχές," έλεγε, "προϋπήρξαν σε άλλους πνευματικούς κόσμους και μετά από έναν μεγάλο αριθμό ενσαρκώσεων, θα ξαναεπιστρέψουν σ' αυτούς τους ανώτερους κόσμους. Αυτά που λεω, έλεγε στους μαθητές του, δεν είναι η προσωπική μου γνώμη, είναι η πραγματικότητα". Η καταδίκη του Ωριγένη γι αυτές του τις ιδέες, από το Πέμπτο Οικουμενικό Συμβούλιο, το 553 μ.Χ., αναθεωρήθηκε από τους μεταγενέστερους, οι οποίοι και βεβαιώνουν την πλαστογράφηση ορισμένων γραπτών του, προκειμένου οι εχθροί του να τον παρουσιάσουν σαν επικίνδυνο αιρετικό άτομο. Αυτές οι απόψεις του Ωριγένη, ήταν και η αιτία της σταυροφορίας του Πάπα Θεόφιλου εναντίον του.

Ο Νεμέσιος (4ος-5ος αιώνας) επίσκοπος Εμέσης (Χομς Συρίας) έγραφε ότι, ο Μωυσής δεν είπε ότι η ψυχή γεννιέται την ώρα που είναι να μπει σε κάποιο σώμα, ούτε είναι λογικό να υποστηρίξει κανείς ότι η ψυχή δεν είναι αθάνατη. Ακόμη, οι μεγαλύτεροι των Αρχαίων Ελλήνων πιστεύουν στη μετενσάρκωση και ακόμη ότι οι ψυχές είναι ίδιες, αλλά έχουν έναν διαφορετικό βαθμό εξέλιξης, ανάλογα με τις ζωές που έζησαν. Οι απόψεις του Νεμέσιου ήταν τελείως αντίθετες με αυτές του Ιάμβλιχου, που δίδασκε ότι υπάρχουν διάφορα είδη ψυχών και ότι δεν μπορεί μια ψυχή που εμψυχώνει έναν άνθρωπο, σε κάποια άλλη ενσάρκωση να εμψυχώσει ένα ζώο.

Ο Ειρηναίος (130-208 μ.Χ.) έλεγε ότι, αφού δεν θυμάται ο άνθρωπος τις περασμένες του ζωές, άρα αυτές δεν υπήρξαν ποτέ.

Στο έργο "Οκτάβιος" του Λατίνου Φήλικα Μινούκιου (2ος-3ος αιώνας) , που περιγράφει έναν διάλογο μεταξύ ενός Χριστιανού και ενός Παγανιστή, ο Χριστιανός υπεραμύνεται των κατηγοριών για τη νέα θρησκεία και του λεει, πως οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοί σας ο Πυθαγόρας και ο Πλάτωνας διδάσκουν ότι μετά τη διάλυση του σώματος, μόνον η ψυχή διατηρείται και συχνά επανέρχεται στη Γη, μέσα σε ένα νέο σώμα. Το να υποστηρίξει όμως κανείς ότι η ψυχή μετά την εμψύχωση ενός ανθρωπίνου σώματος, μπορεί να εμψυχώσει και ένα σώμα ζώου, είναι αδιανόητο.

Τέλος, ο Αμβρόσιος, ο Γρηγόριος της Νικαίας και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, συμφωνούσαν σε ένα σημείο, ότι δηλαδή οι διδασκαλίες του Πλάτωνα και του Πυθαγόρα για την αθανασία της ψυχής και τη μετεμψύχωση, όπως διδάχθηκαν από τον Νεοπλατωνιστή Αμμώνιο Σακκά, απέδιδαν την αλήθεια. Οι απόψεις όμως αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα να εξάψουν το μίσος και την οργή των Ιερατείων, ενάντια στους Αρχαιοέλληνες φιλόσοφους. Έτσι στη συνέχεια, με την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με τις καταστροφές των γραπτών κειμηλίων και τη θανάτωση φιλοσόφων και πνευματικών ανθρώπων, η άγνοια που επακολούθησε κατά την εποχή του Μεσαίωνα, επέτρεψε να κυριαρχήσουν οι απόψεις των Ιερατείων, να διαστρεβλωθούν οι Χριστικές διδασκαλίες, σε βαθμό που να χαθεί το Εσωτερικό τους νόημα, και σήμερα τα Ευαγγέλια να περιέχουν πολλές αντιφάσεις και ασάφειες.

Από την πλευρά της Δυτικής Χριστιανικής εκκλησίας, πολλοί Καθολικοί κληρικοί και λαϊκοί μύστες, δέχονταν τις Νεοπλατωνικές αντιλήψεις περί μετεμψύχωσης, είτε αποδεχόμενοι τις απόψεις άλλων μυστών, είτε από προσωπική εμπειρία που απέκτησαν με προσευχή, εσωστροφή και διαλογισμό. Τέτοιοι μύστες κατά τον 12ο και 13ο αιώνα ήταν : Ο άγιος Βερνάρδος του Κλαιρβώ, ο άγιος Βίκτωρ και οι διάδοχοί του, ο άγιος Φραγκίσκος της Ασσίζης, ο Μποναβεντούρα κ.ά. Κατά τον 14ο και 15ο αιώνα ήταν : Ο Καρτέσιος, ο Γιοχάνες Τάουλερ, ο Σούκο, ο Νικόλος Κουζινός κ.ά. Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα : Ο Φρανσουά της Σάλης, ο Ιγνάτιος Λογιόλα, ο Σιλάσιος και οι μέγιστοι μύστες του Χριστιανισμού στην Ισπανία, η αγία Τερέζα της Αβίλας και ο Ιωάννης του Σταυρού.
"