- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Ν. ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ: Ν. ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ
Έλα κοντά μην κανείς πίσω
Το χέρι κρατά μου στα σκοτεινά
Έλα κοντά να σου μιλήσω
Γι αυτά που μέσα δεν χωράνε πια
Να με προσεχείς
γιατί έχω πέσει χαμηλά
έχω πέσει χαμηλά
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
Να με προσεχείς
μέχρι να σηκωθώ ξανά
λίγο ακόμα μονάχα
μάτια μου γλυκά να με αντέχεις
Να με προσεχείς
Έλα κοντά τον κόσμο κρύψε
Τον κόσμο αυτό που μου ζητάει πολλά
Έλα κοντά μια σπίθα ρίξε
Να βγει απ την στάχτη μου ξανά φωτιά
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. &. Π. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
Για θυμήσου καλά
Μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε
Βάλε εσύ μια φωνή
Κι αν δεν είμαι εκεί, Χάρη να μη με λένε
Δεν είναι η ανάγκη
Δεν είν’ η μοναξιά που εκεί θα με φέρει
έχω αντέξει πολλά
Δε με ξέρεις καλά, κανείς δε με ξέρει
Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ, μη με χαραμίσεις
Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ, μη με χαραμίσεις
Μπαίνω μες τη σκιά
Με τυφλώνει το φως, μ' αρρωσταίνουν οι λέξεις
έχω βαρεθεί
Δε θέλω να εξηγώ πρέπει εσύ να διαλέξεις
Όμως στο λέω ξανά
Μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε
Βάλε εσύ μια φωνή
Κι αν δεν είμαι εκεί, χάρη να μη με λένε
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
΄Ομορφη η Αθήνα τον Οκτώβρη. Δική σου ψυχή μου.
Παράξενα την αγάπησα απόψε
ξημερώματα
με την ψύχρα να χαιδεύει το σώμα μου,
στου ονείρου
σου
την αγκαλιά...
΄Ετσι απλά.
Αγάπη
εδώ θα βρεις αγάπη,
ποτέ απόρριψη,μοναξιά,καταιγίδα
ποτέ απογοήτευση.
υπογραμμίζω την παρουσία σου.
΄Ετσι εκρηκτική ατόφια.
Λεπτό με λεπτό ώρα την ώρα,
να σε λατρεύω τόσο και να χάνομαι
στις φράσεις σου.
Τίποτα δεν θα πλήξει την αιωνιότητα της θεικότητάς σου
τίποτα δεν θα αγγίξει τη δυναμική των λέξεών σου.
Την σοφία του λόγου.
Κίτρινες ανταύγειες χθες στην ματιά σου.
΄Ενα χάδι πνοής ένα τρεμούλιασμα των βλεφάρων,
Είσαι όμορφος σαν την άνοιξη
ζεστός σαν τις μέρες του καλοκαιριού.
Αυτόν τον Οκτώβρη είμαι
ένα λούλουδο στην άκρη των χεριών σου.
Κομμάτι ψυχής.
Ανασαίνω μέσα από εσένα.
Ανθίσεις μέσα από εμένα.
Αγάπη...
Τι να διαβρώσει και να συνθλίψει τη γαλήνη σου;
Την ποιητική ανέλιξη,
τη λαμπερή εκφραστική δυνατότητα.
Σμύρνα και μύρα,
ατέλειωτες νύχτες
αγνάντεμα οριζόντων
ολόγιομα φεγγάρια.
Εσύ βρήκες την Ιθάκη σου ή εγώ.
Αγάπα με...
Τι θέλεις σε ρώτησα;
Την αγκαλιά σου είπες...
Ζωή.
Επαναλάμπω...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Lynyrd Skynyrd
Φεγγάρι ερωτευμένο
Κώστας Θωμαΐδης, Μάριος Φραγκούλης
Φεγγάρι κατακόκκινο σαν αίμα
Το πρόσωπό σου πάλι καθρεφτίζει
Φεγγάρι χτυπημένο
Φεγγάρι μεθυσμένο
Κι η καρδιά μου
Του φεγγαριού τη λάμψη έχεις κλέψει
Πιο ωραία κι απ’ τη νύχτα είσαι απόψε
Σαν ψέμα είσαι ωραία
Σαν ψέμα είναι ωραία κι όλη η πλάση.
Κι ένα φεγγάρι γυάλινο η αγάπη
Του έρωτα ταξιδεύει την απάτη
Ο κόσμος παίρνει φως απ’ το φως σου
Κι αλλάζει και γλυκαίνει και φωτίζει
Φεγγάρι μεθυσμένο
Φεγγάρι ερωτευμένο κι η καρδιά μου.
Κι ένα φεγγάρι γυάλινο η αγάπη
Του έρωτα ταξιδεύει την απάτη
Γιατι τώρα??
Πόσες φορές
Χρήστος Θηβαίος
Πόσες φορές δεν έφτασα εκεί
που είχα πει πως θα βρω σιγουριά να χαθώ,
κάτι που όλοι μας λέμε λιμάνι
μα δεν είδα καράβι ποτέ
που αυτό να του φτάνει.
Με τα χέρια ανοιχτά
κυνηγάω διαρκώς τη χαρά
κι όταν έρθει η στιγμή
την αφήνω να φύγει ξανά
για να μην βαρεθεί.
Πόσες φορές,δεν πρόδωσα κι εγώ,
φεύγοντας απο εκεί που μου'χανε όλα δοθεί
κι έτσι πλήγωσα αντί να σαπίσω
και λυτρώθηκα και νοσταλγώ
πάλι εκεί να γυρίσω
Με τα χέρια ανοιχτά
κυνηγάω διαρκώς τη χαρά
κι όταν έρθει η στιγμη
την αφήνω να φύγει ξανά
για να μην βαρεθεί.
Μέσα στη δίψα είναι όλο το νερό
ξέρω είναι σκληρό μα όλα αυτά που ποθώ
έχω μάθει να τα κυνηγάω
γι' αυτό αφήνω ελεύθερο πάντα
αυτό που αγαπάω.
Γιατι τώρα??
Ανάθεμά σε
Παντελής Θαλασσινός, Γιάννης Κότσιρας
Σ' έχω ώρες ώρες μα το Θεό
τόσο πολλή ανάγκη
που τρέχουν απ' τα μάτια μου
θάλασσες και πελάγη
Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή
αν έχεις το Θεό σου
που κρέμομαι απ' τα χείλη σου
κι είμαι στο έλεός σου
Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι
που καίγομαι και λιώνω
που μ' έκανες και σ' αγαπώ
και τώρα μαραζώνω
Κλειδώθηκαν οι σκέψεις μου
μες στου μυαλού τα υπόγεια
αχ πόσα θέλω να σου πω
και δεν υπάρχουν λόγια
Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι
που καίγομαι και λιώνω
που μ' έκανες και σ' αγαπώ
και τώρα μαραζώνω
Γιατι τώρα??
Παντελής Θαλασσινός
Αν είσαι από το είναι μου,
αν είσαι απ' την καρδιά μου
να 'ρθεις μες στα καινούρια μου
να σβήσεις τα παλιά μου
και να ξυπνήσεις μάτια μου
μέσα στην αγκαλιά μου
Αν είσαι ο Άγιος Έρωτας
σκύβω να προσκυνήσω
μα, αν είσαι η αγάπη μου
με σένα πια θα ζήσω
Θα πιω νερό στο στόμα σου
θα πιω να ξεδιψάσω
θα ανάψω κι ένα όνειρο
να φέγγει μη σε χάσω
και ρόδι για την τύχη μας
αγάπη μου θα σπάσω
Αν είσαι ο Άγιος Έρωτας
σκύβω να προσκυνήσω
μα, αν είσαι η αγάπη μου
με σένα πια θα ζήσω
Γιατι τώρα??
Imagine there's no Heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today
Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace
You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one
Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world
You may say that I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one
Γιώργος Θέμελης
Πυρπόληση
Σκληρή μου στάθηκε η αγάπη
Σκληρή κι ανήλεη.
Από σκληρή στοργή,
Από πυκνή τρυφερότητα.
Έβαλε φωτιά να κάψει το σπίτι μου.
Μεγάλωσε η φωτιά,
Σηκώθηκε,
Σα μια φλεγόμενη σκιά,
Μια πυρκαγιά.
Καίγονται τα χέρια.
Γιατι τώρα??
quote:Φωτιά... ΄Ομορφο...And when this building is on fire
these flames can't burn any higher
I turn sideways to the sun
and in a moment I am gone.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Πάλι...
Στη μουσικότητα των ανυπόμονων άστρων,
είσαι μία ανελέητη πυρκαγιά,
σφυρηλατείς αισθήσεις.
Καις.
΄Εσπασα την μοναχική αντίσταση.
Χαμογελώ όπως πάντα.
Μόνο στον δικό σου έναστρο ουρανό...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Άδειοι τόποι
Σωκράτης Μάλαμας
Όταν σταλάξει η κούραση
το όπιο της το γλυκύ,
βαθύς ο ύπνος έρχεται
και των ψυχών την αύρα γεύεται.
Άδειοι μου τόποι, όνειρα,
κόκκοι της άμμου, απόνερα.
Όσοι κοιμούνται γίνονται
παιδιά και παραδίνονται.
Πάνω σε βλέφαρα κλειστά
του χρόνου ο άνεμος λυσσομανά.
Άδειοι μου τόποι, όνειρα,
κόκκοι της άμμου, απόνερα.
Πριν μπεις για να ονειρευτείς,
πρέπει ν' αφήσεις καταγής,
έξω απ' του ύπνου το τέμενος,
τις αρετές σου ή το έρεβος.
Άδειοι μου τόποι, όνειρα,
κόκκοι της άμμου απόνερα.
Γιατι τώρα??
Πάρε με μαζί σου
Ξύλινα Σπαθιά
Νομίζω πως ακούω
τον ήχο της φωνής σου
κάποτε χόρευα μαζί σου
κάτω απ'τον ήλιο τέτοιο φως,
θυμάμαι πώς κοιτούσες,πώς,
μού'λεγες πάρε με μαζί σου.
Νομίζω πως ακούω
φωνές από τ'αστέρια
περάσαν τόσα καλοκαίρια
χωρίς να καταλάβω πώς
ανατινάζεται το φως
τις Κυριακές τα μεσημέρια
πάρε με μαζί σου.
Θέλω να ζήσω στ'αλήθεια έστω μια φορά
να ταξιδέψω στ' αλήθεια έστω μια φορά
να δω στα μάτια την τίγρη που όλο με κοιτά
μέσα απ'τα φώτα αυτής της πόλης που σκοτώνει για λεφτά
που με σκοτώνει από αγάπη όπωε με σφίγγει από αγάπη όταν ξυπνάει
ύστερα κλαίει μ'αγκαλιάζει και μου λέει
πάρε με μαζί σου
Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι, όλη μέρα
Γιατι τώρα??
΄Η ο κάθε χτύπος της καρδιάς μας άραγε;
Τραγουδάς το παρόν
ύψιστων πόθων
σ΄ένα ποτάμι σκιών
σπάει τα μίση
ευλογία καιρών
ατέλειωτων μόχθων
αμαρτίες στιγμών
μέσα στη ζήση...
Μη μου μπερδεύεσαι
αγαπάς
νοιώθεις
φωτιά
σαν ακουμπάς
Αλλά πορεύεσαι
νικάς
είσαι
στη
σάρκα
που φιλάς
στο αίμα
που
σε καίει
σ΄αυτό που σ΄ανασταίνει.
Εσύ...Παντού είσαι...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
quote:
[size=4]Μιλά η ποίηση ο στίχος;
΄Η ο κάθε χτύπος της καρδιάς μας άραγε;
Ο στίχος Και η ποίηση
δεν είναι ο κάθε χτύπος της καρδιάς μας?
Πώς θα μπορούσε κανείς να νοιώσει και να ζήσει
χωρίς χρώματα και ήχους??
Κυριακή
Υπόγεια Ρεύματα
Μια των ματιών σου αλμυρή σταγόνα που κυλάει
σαν μιας λαμπάδας φως στερνό που τρεμοπαίζει αργά
που μου φωτίζει τη στιγμή που τράβηξες μακριά μου
όπως πετάν του φθινοπώρου φύλλα στο βοριά.
Σαν έρθει η ώρα γράψε μου δυο λόγια να φυλάξω
όπως φυλάν οι ποιητές της μούσας τη μορφή
όπως φυλάει το στήθος μου τους χτύπους της καρδιάς μου
κι όπως φυλάει ο βουτηχτής την τελευταία πνοή.
Άργησε να'ρθει το πρωί και μόνος περιμένω
του Αυγερινού το κάλεσμα την πρωϊνή δροσιά
είναι κι αυτή η Κυριακή που πάντα αργοπεθαίνω
είναι κι αυτός ο πηγαιμός που πάντα καρτερώ.
Γιατι τώρα??