- Τυχαίο ή υπερβατική παρεμβαση; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Είναι Πέμπτη βράδυ παραμονή 15Αυγουστου.
Τα παιδιά πάνε στο υπνοδωμάτιό τους να κοιμηθούν. Ανάβουν ένα να φιδάκι και το ακουμπούν (απερίσκεπτα) στο πάτωμα ανάμεσα στα κρεβάτια τους, αντί να το βάλουν πάνω στη σιφονιέρα.

Η κόρη μου στριφογυρνώντας στον ύπνο της, ρίχνει χάμω ένα μαξιλάρι της, το οποίο πέφτει πάνω στο καιόμενο φιδάκι. Αρχίζει φυσικά να σιγοκαίγεται και το μαξιλάρι το οποίο σημειωτέον ήταν γεμάτο πούπουλο και βαμβάκι. (χειροποίητο παλιάς κοπής μαξιλάρι που λέμε).

Όπως ήταν φυσικό (δεν μπορώ να ξέρω μετά από πόσες ώρες, το δωμάτιό τους γεμίζει με καπνό ο οποίος φυσικά μεταφέρεται και στο μεγαλύτερο δωμάτιο-καθιστικό στο οποίο κοιμάμαι με τον καλό μου.

Δεν ξέρω αν ήταν ο καπνός που με ξύπνησε ή κάποιο περίεργο ένστικτο. Μάλλον το δεύτερο, γιατί ο χώρος που κοιμόμασταν εμείς ήταν μεγαλύτερος απ'το δωμάτιο των παιδιών και είχε τέντα ανοιχτά 2 παράθυρα, την εξώπορτα και μια μεγάλη συρόμενη πόρτα από την άλλη πλευρά, που έβγαινε στην ανατολική βεράντα.
Ξυπνώντας στο ημίφως (που ερχόταν απ'το δωμάτιο των παιδιών) βλέπω θολούρα γύρω μου. Τρίβω τα μάτια, τίποτα. Η θολούρα παρέμενε. Δε μου μύριζε τίποτα, οπότε (εδώ γελάμε) φρικάρισα η ξανθομαλάκω σκεπτόμενη "έλεος από τώρα καταρράκτης? "
Στο χωλ βλέπω τη φιγούρα του γιου μου να τρικλίζει, να ξαναμπαίνει στο δωμάτιό του και να βγαίνει έξω από μια μικρή πλαϊνή πόρτα μέσα στο δωμάτιο, που έβγαζε στη νότια πλευρά του οικοπέδου. Σηκώνομαι, προχωράω στο χολ και βλέπω την κόρη μου μέσα στο δωμάτιο πελαγωμένη να προσπαθεί να "σβήσει" το μαξιλάρι. Δηλαδή είδα την σκιά της, γιατί ο καπνός εκεί ήταν πολύ πυκνός.
Έτρεξα μέσα, κλώτσησα το μαξιλάρι έξω στην αυλή από τη μικρή πόρτα. Τα παιδιά ήταν ζαλισμένα. Η κόρη λιγότερο και προσπαθούσε να "σβήσει" το μαξιλάρι , αλλά μη μπορώντας να σκεφτεί συγκροτημένα έκανε άσκοπες κινήσεις...

Μου είπε ότι την ξύπνησε ο γιος μου λέγοντάς της "το μαξιλάρι σου καίγεται, πνιγόμαστε..." και μετά τα'χασε, τρίκλιζε, δεν ήξερε τι του γινόταν...
Να μην τα πολυλογώ, τα τέκνα μου κινδύνεψαν αλλά γλύτωσαν.

Το παράξενο εδώ ήταν το εξής. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι γνωστό πως ο κοιμισμένος ΔΕΝ ξυπνάει...απεναντίας βυθίζεται σε λήθαργο χωρίς επιστροφή από τις αποπνικτικές αναθυμιάσεις. Ο μικρός τους ζωτικός χώρος ήταν τόσο γεμάτος από πηχτό καπνό που τον έκοβες με το μαχαίρι... Αμφότερα τα τέκνα ήταν σε βαθύ ύπνο. Εγώ ξύπνησα γύρω στις 4:15 τα ξημερώματα...
Εξεπλάγην διότι αυτός που ξύπνησε, ήταν ο γιος μου! Το άτομο που κοιμάται πιο βαριά απ'όλους μας! Παρουσίασε έντονη ρινορραγία η οποία τον έπνιγε τόσο που έβγαζε αίμα κι απ'το στόμα...

Η αναστάτωση όπως καταλαβαίνετε ήταν μεγάλη, στη σκέψη της τραγωδίας που μπορεί να μας είχε βρει...

Ο άντρας μου αυθόρμητα κάποια στιγμή είπε "Η Παναγία τα έσωσε...δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι ξύπνησε ο γιος μας..."
Συνειδητοποίησα ότι είχε ξημερώσει η μέρα της Παναγίας...

Σηκώθηκα, προχώρησα προς το δωμάτιο των παιδιών σχεδόν μηχανικά και κοίταξα το πάτωμα. Δεν ξέρω εσείς πώς θα περιμένατε να δείτε ένα πάτωμα καλυμμένο με ΠΛΑΣΤΙΚΟ πλακάκι , αλλά το λογικό είναι να δει κανείς ένα κάψιμο στο σχήμα του περιγράμματος του μαξιλαριού, έστω στο περίπου. Αλλά όχι...

Αυτό που αντίκρυσα με ανατρίχιασε.

Παραθέτω τις εικόνες και πείτε μου εσείς αν έχει λογική ο σχηματισμός αυτού του... "καψίματος" κάτω από ένα φλεγόμενο μαξιλάρι...

Εδώ η κάμαρη μπαίνοντας, δεξιά κι αριστερά τα κρεβάτια, στο πάτωμα βλέπετε την υποψία του καψίματος...

Πάμε παρακάτω σε διάφορα κοντινότερα πλάνα του σχηματισμού από το κάψιμο...

Προσπάθησα με το κινητό τις καλύτερες δυνατές λήψεις. Υπάρχουν κι άλλες αλλά μην κουράζω...
Από τον τόπο που το είδα αλλά και από τις φωτό εδώ, εγώ μόνο μια λέξη έχω γι'αυτό το σχηματισμό:

πατούσα!!.

Να σημειωθεί εδώ ότι η πατούσα αυτή είναι στραμένη προς το κρεβάτι που κοιμόταν ο γιος μου ο οποίος και ξύπνησε πρώτος, ενώ κανονικά αυτός ήταν που έπρεπε να'χε πέσει στον βαθύτερο λήθαργο...

Να σημειωθεί επίσης ότι το φιδάκι ήταν περίπου εκεί που τελειώνει η "ουρά" πίσω από την πατούσα και ότι ασφαλώς το μαξιλάρι κάλυπτε και ολάκερο το φιδάκι και περιβάλλοντα χώρο που συμπεριλαμβάνει την πατούσα και όχι μόνο...

Προσέχτε και τις "κηλίδες" τόπους τόπους πίσω από την "ουρά" της πατούσας... (στην πρώτη μακρυνή φωτογραφία) εκεί υποτίθεται πως δεν έφτανε καν το μαξιλάρι...αλλά οκ μπορεί να ήταν πυρακτωμένα κομμάτια που έμειναν όταν προσπαθούσα να το κλωτσήσω έξω.
Επίσης, πάλι στην πρώτη φωτο, βλέπετε ότι "άρπαξε" και το κάτω μέρος της σιφονιέρας, οπότε καταλαβαίνετε πως η φωτιά είχε αρχίσει να παίρνει έκταση...

Τα σχόλιά σας παρακαλώ.

2)το σχήμα που θα αποτυπωθεί ποικίλει ανάλογα με το μέρος του καιώμενου υλικού που ήταν σε επαφή με το έδαφος

«Σε εκείνα τα μέρη του κόσμου όπου η μάθηση και η επιστήμη έχουν επικρατήσει, τα θαύματα έχουν παύσει· αλλά στα μέρη όπου επικρατεί βαρβαρότητα και αμάθεια, τα θαύματα είναι

ακόμα της μόδας.»

Επίσης ότι αυτή η "πατούσα" ανήκει σε κάποιον που το ύψος του είναι τουλάχιστον, δυόμιση μέτρα, συγκρίνοντας την με τα πλακάκια, τα οποία πρέπει να έχουν πλευρά 30 εκατοστά;;

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ

πρωτα απο ολα, ποτε ΜΑ ΠΟΤΕ δεν αναβεις φιδακι σε εσωτερικο χωρο! πρεπει να το εχεις ΠΑΝΤΑ διπλα σε "εξωπορτες" ωστε οι αναθυμιασεις να μην προκαλεσουν κανενα "κινδυνο" (οπως και στην ουσια, παρα λιγο να γινει), αλλα δεν το βαζουμε και κοντα στα κρεβατια (για οποιοδηποτε λογο)...

Ο Σχηματισμος αυτος, προφανως εγινε αφου το μαξιλαρει ειχε ηδη αρχισει να καιγεται και την στιγμη που το κλωτσισες, σημαδεψε το πλακακι (που οπως μας αναφερεις ηταν και πλαστικο)

Το τόπικ όμως, δεν το άνοιξα για να συζητήσουμε αυτό.

Το σχήμα που πήραν αυτά τα "καψίματα" δεν εξηγείται στο... "αμαθές" (όχι όμως βάρβαρο) μυαλό μου (αθεε). Δεν το αποδίδω απαραίτητα σε θαύμα-θεία παρέμβαση. Άλλωστε, αυτό που αποκαλεί ο λαός μας θαύμα, για μένα δεν είναι άλλο από κάτι που προέκυψε κάτω από συνθήκες/φυσικούς νόμους, που δε γνωρίζουμε, και ως μη εξηγήσιμο, καταφεύγουμε στο να το αποκαλούμε "θαύμα" ή "μεταφυσικό"...

Πάντως επιμένω πως αυτό που προέκυψε εδώ δεν είναι το φυσικό αποτέλεσμα του (πολύωρου) καψίματος ενός μαξιλαριου στο πάτωμα...

Γιαπετ, όχι. Τοποθετώντας το πόδι μου πάνω απ'το περίγραμμα της "πατούσας", εφάπτει σχεδόν τέλεια. Το πόδι μου έχει μέγεθος 37 για παπούτσι, άντε αυτή η "πατούσα" να'ναι 38. Δεν πρόκειται για γιγάντιο πόδι λοιπόν.

Όπως και να'χει, αν και δε με καλύψατε (όσοι μιλήσατε ως τώρα τουλάχιστον) σας ευχαριστώ για τις τοποθετήσεις.

Και μια υποσημείωση: Είμαι ένθεη μεν, άθρησκη δε.

_______________________
O δικός μου τόπος http://ideografhmata.14.forumer.com/

Είμαι άπειρα ευγνώμων σε διαβεβαιώ που σώθηκαν και δεν θα ήθελα ούτε χρειάζεται να αναλύσω τα συναισθήματά μου όταν έγινε αυτό.

Επαναλαμβάνω, το τόπικ το άνοιξα για το συγκεκριμένο αποτύπωμα και για να ακούσω γνώμες επ'αυτού

Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε άλλο στις συνέπειες, την υπολειπόμενη προσοχή μου κλπ, αν ήθελα να επεκταθώ σ'αυτό, θα'γραφα σε "σχολή γονέων" όχι εδώ.

Εκείνο που έχει σημασία, για εμένα, είναι ο συνειρμός που έκανες, βλέποντας το σημάδι απ' το κάψιμο στο έδαφος, σε σχέση με την ημέρα που ξημέρωνε.

Λες ότι αυθόρμητα και ακούγοντας τα λόγια του συζύγου σου, περί θαύματος και παναγίας, σκέφτηκες ότι ξημέρωνε μια σχετική, μ' αυτήν, εορτή.

Αυτό είναι δηλωτικό αποδοχής της απόδοσης του γεγονότος ή το θεωρείς φυσιολογική σκέψη;;;

Λες ότι ανατρίχιασες όταν, βλέποντας το σημάδι απ' το καμμένο μαξιλάρι στο πλακάκι, στο μυαλό σου σχηματίστηκε το ίχνος μιας πατούσας.

Για να συμβεί αυτό δεν νομίζεις ότι έκανες την "αυτόματη" σκέψη (που προηγείται της λογικής) ότι η πατούσα ανήκε στην παναγία;;

Έκανες τόσες σκέψεις και παρατηρήσεις (ακόμη και τη φορά του ίχνους πρόσεξες), βασισμένες στην αυτόματη πεποίθηση ότι το χειρότερο απετράπη με παρέμβαση της παναγίας.

Όλα αυτά τα λέω με αφορμή τη δήλωσή σου:

quote:

---

Είμαι ένθεη μεν, άθρησκη δε.

---

Επειδή κι εγώ ανήκω στην ίδια κατηγορία, ΓΝΩΡΙΖΩ ότι αυτούς τους συνειρμούς ΔΕΝ θα τους έκανα.

Όσο για το σημάδι, συμφωνώ με τον PREDATOR και συμπληρώνω ότι είναι ένα απ' τις πολλές χιλιάδες πιθανά σημάδια που θα μπορούσε να δημιουργήσει το καμμένο μαξιλάρι σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις σου.

ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
http://www.mindfloga.blogspot.com/

http://diakiros.blogspot.com/

Ίσως δεν καταλάβατε, το μαξιλάρι σιγοκαιγόταν πάνω από 4 ώρες μέχρι τη στιγμή που αρχίσαμε να αντιδρούμε... είχε γίνει κάρβουνο πλέον όταν το κλώτσησα εγώ, και είχε διαλυθεί ουσιαστικά στα εξ ων συνετέθη. Κι επειδή είδα/ξέρω το μέγεθος του μαξιλαριού, και τις ώρες που ακουμπούσε στο πάτωμα φλεγόμενο, εξακολουθώ να θεωρώ άσχετο και ασύμβατο το αποτύπωμα καψίματος που αφέθηκε στο πάτωμα, με το ίδιο το μαξιλάρι και το φιδάκι από κάτω του.