- Εγκέφαλος, Συνείδηση και Κβαντική Μηχανική - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Για αυτο βάζω και τη λέξη ίσως.
Πάντως ξέρεις πώς λειτουργεί η σκέψη μου και έτσι αφήνω ανοικτό και αυτο το παράθυρο,μη ασπαζόμενος καμμία άποψη,ούτε κάν την δική μου,μέχρις αποδείξεως πέραν πάσης αμφιβολίας.
Οφείλω ακόμη μια φορά,να χαιρετήσω την προσπάθεια που καταβάλεις,συγκεντρώνοντας και παρουσιάζοντας τα κείμενά σου.
πολλά απο αυτά μου είναι ήδη γνωστά,αλλά και αρκετά τα διαβάζω πρώτη φορά.
Χαίρομαι πολύ,να σε παρακολουθώ.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Edited by - ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ on 12/10/2012 14:32:18
Ο Δαρβίνος υιοθέτησε την αντίθετη άποψη .
Δεν έβλεπε κανένα λόγο για τον οποίο να μην μπορεί η φυσική επιλογή να δημιουργήσει τα βασικά χαρακτηριστικά που αποτελούν το υπόβαθρο της ανθρώπινης σκέψης . Τα βιβλία του “The Descent of Man” (Η καταγωγή του ανθρώπου) και “The Expression of the Emotions in Man and Animals” (Η εκδήλωση των συγκινήσεων στον άνθρωπο και στα ζώα) είναι αφιερωμένα σε αυτή την ιδέα .
Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τις ιδέες του Δαρβίνου όσον αφορά την εξέλιξη και τη φυσική επιλογή .
Διατυπωμένες απλά , οι ιδέες αυτές δηλώνουν ότι η εξέλιξη είναι αποτέλεσμα ανταγωνισμού και περιβαλλοντικών αλλαγών που επενεργούν στην ποικιλότητα των πληθυσμών .
Η ποικιλότητα υφίσταται πάντοτε σε έμβιους πληθυσμούς , και έχει ως αποτέλεσμα διαφορές στην προσαρμοστικότητα .
Η φυσική επιλογή οδηγεί στη διαφορική αναπαραγωγή εκείνων των ατόμων των οποίων οι παραλλαγές (δηλαδή οι “δομικές και λειτουργικές δυνατότητες” – ο φαινότυπός τους ) παρέχουν σε αυτά και στους απογόνους τους στατιστικά πλεονεκτήματα όσον αφορά την προσαρμογή τους στις περιβαλλοντικές αλλαγές ή τον ανταγωνισμό με άτομα του ίδιου ή διαφορετικού είδους .
Η διαφορική αναπαραγωγή και η κληρονομικότητα αυξάνουν την πιθανότητα να διατηρηθούν εκείνα ακριβώς τα χαρακτηριστικά που βελτιώνουν την προσαρμοστικότητα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Κηφέας".... η συνείδηση είναι διαδικασία και όχι ουσία"
Αυτό ακριβώς είναι το σωστό, και γιαυτό ακριβώς τον λόγο φίλε Κηφέα κατα την γνώμη μου η ανθρώπινη συνείδηση είναι επίκτητος, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της, αν απαλείψουμε τις ασυνείδητες πληροφορίες που μεταφέρονται γονιδιακά σε κάθε άτομο .
Ενδεχομένως βέβαια να ερμηνεύουμε διαφορετικά το νόημα της λέξης “συνείδηση”
quote:
Νικόμαχοςπιστεύω ότι η ανθρώπινη συνείδηση,προϋπήρχε της δημιουργίας του ανθρώπου.
Τι εννοείς η “ανθρώπινη” συνείδηση να προϋπάρχει του ανθρώπου?
Αν είναι έτσι, θα πει πως από κάπου εκπορεύεται, και θα πρέπει να είναι ίδια για όλους τους ανθρώπους (είναι άραγε?), και σε όλα τα στάδια της ζωής του κάθε ανθρώπου, καθώς και σε όλα τα στάδια της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου σαν είδους.
Θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί σου αν αναφέρεσαι μόνο στην “ουσία” .
Λέγοντας “ουσία” έχω κατά νου, τις ασυνείδητες πληροφορίες που κωδικοποιημένες υπάρχουν σε κάθε υλική ύπαρξη, (ζώσα ή μη) .
Πώς έχουν μεταφερθεί εκεί?
Έχουν “χτιστεί” σταδιακά, και συνεχώς χτίζονται όσο η φύση εξελίσσεται σε πολυπλοκότητα.
Μιλάω για κάτι που ένα μόνο μέρος του, είναι γνωστό σαν “συλλογικό ασυνείδητο”.
Στην ουσία κάνω λόγο για την “ουσία”, δηλαδή για όλη την ύπαρξη, καθώς και όλα όσα την καθορίζουν, ακόμα και αυτά που αποκαλούμε “νόμοι της φύσης”.
Πιστεύω πως όλα αυτά – τα πάντα - υπάρχουν κωδικοποιημένα με κάποιο τρόπο που ακόμα ερευνώ, και ο κώδικας αυτό υπάρχει μέσα στον κόσμο μας και όχι εκτός αυτού, ή υπέρ άνω αυτού.
Δεν έχω πολύ χρόνο να επεκταθώ εκτενέστερα, αν και νομίζω παλαιότερα είχαμε κουβεντιάσει λιγάκι περισσότερο αυτή την άποψή μου.
Υ.Γ
Κάπου πήρε το μάτι μου μια ερώτηση σου, για τα “σκουπίδια” στο γενετικό μας κώδικα.
Βιαστικά την είδα και δεν θυμάμαι πού.
Δεν υπάρχουν κατά την γνώμη μου σκουπίδια στον γενετικό μας κώδικά , υπάρχουν όλες οι κυρίαρχες πληροφορίες 3,5 δις χρόνων εξέλιξής μας.
Υπάρχουν αυτές που είναι κοινές στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, για όλα τα πρωτεύοντα, αλλά υπάρχουν και οι πάρα πολλές άλλες πληροφορίες, φαινομενικά άσχετες, όπως αυτές για παράδειγμα που σχετίζονται με την .... θαλάσσια εξελικτική διαδρομή μας, πριν ... βγούμε δηλαδή στην στεριά.
Αυτές μοιάζουν άχρηστες, αλλά δεν είναι.
quote:
gianipseftis :quote:
--------------------------------------------------------------------------------Κηφέας
".... η συνείδηση είναι διαδικασία και όχι ουσία"
--------------------------------------------------------------------------------
Αυτό ακριβώς είναι το σωστό, και γιαυτό ακριβώς τον λόγο φίλε Κηφέα κατα την γνώμη μου η ανθρώπινη συνείδηση είναι επίκτητος, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της, αν απαλείψουμε τις ασυνείδητες πληροφορίες που μεταφέρονται γονιδιακά σε κάθε άτομο .Ενδεχομένως βέβαια να ερμηνεύουμε διαφορετικά το νόημα της λέξης “συνείδηση”
Φίλε giannipseftis
Η ερμηνεία της έννοιας “συνείδηση” είναι αρκετά περίπλοκη .
Σαν παράδειγμα ο Gerald Edelman δίνει μεταξύ άλλων και τον ορισμό : Η συνείδηση ανώτερης τάξης , είναι “γνώση με” (συν - είδηση) .
Θέλω να αναφέρω μια προφητική περιγραφή που οφείλεται στον διάσημο φιλόσοφο και συγγραφέα Walker Percy , του οποίου συλλογή δοκιμίων για τη γλώσσα έχει εκδοθεί σε ένα βιβλίο με τίτλο “The Message in the Bottle” (Το μήνυμα στο μπουκάλι) . Έχω την εντύπωση ότι η προσπάθειά του να κατανοήσει τη “γλώσσα” και τη “σημασία” κατείχε κεντρική θέση στη ζωή και το έργο του . Ο Percy επέκρινε ως εσφαλμένες τόσο τη συμπεριφοριστική όσο και τη σημειολογική προσέγγιση της γλώσσας , που δεν δίνουν προσοχή στον διυποκειμενικό χαρακτήρα κάθε γλωσσικής πράξης . Τόνισε ότι όλες οι συμβολικές συναλλαγές που εμπεριέχουν σημασία παρουσιάζουν μια τετραδική σχέση μεταξύ συμβόλου , αντικειμένου και τουλάχιστον δύο ανθρώπων .
Ο Percy εκφράζει αυτή την ιδέα με τον εξής συμπαγή και ηχηρό τρόπο : “Η πράξη της συνείδησης είναι να δρα εκ προθέσεως έτσι ώστε ένα αντικείμενο να είναι ό,τι είναι και για τους δυο μας υπό την αιγίδα ενός συμβόλου” .
Θα έλεγα να δούμε πώς προχώρησε βήμα - βήμα η επιστήμη , ξεκινώντας με τον Δαρβίνο και να ερευνήσουμε (μεταξύ άλλων) , πού κατέληξε σήμερα σε ό,τι αφορά τη δύσκολη αυτή έννοια της συνείδησης . Βέβαια στη διάρκεια αυτής της πορείας μπορούμε να ανταλλάσσουμε απόψεις .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Το γεγονός ότι η εξέλιξη έχει συμβεί αποδεικνύεται από την αλλαγή των γονιδιακών συχνοτήτων . Το μέσο όμως με το οποίο συντελείται η εξέλιξη είναι η φυσική επιλογή του φαινοτύπου (των ολικών δομικών και λειτουργικών δυνατοτήτων) των ατόμων .
Το κύριο επίπεδο στο οποίο συντελείται η επιλογή είναι το άτομο και η συμπεριφορά του . Εκείνο που πρέπει να κατανοήσουμε είναι οι κανόνες που συνδέουν τους τρόπους με τους οποίους τα γονίδια ταξινομούνται και εκφράζονται , με τους τρόπους με τους οποίους αυτά οδηγούν σε αλλαγές του φαινοτύπου . Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο , το οποίο παραμένει ακόμη ημιτελές .
Μολονότι ο Δαρβίνος δεν συνέλαβε ορθά τους γενετικούς μηχανισμούς , συνέλαβε σωστά τη γενική αρχή .
Κατάλαβε , για παράδειγμα , ότι υπάρχουν φαινοτυπικές ομοιότητες μεταξύ των συγκινησιακών εκφράσεων ορισμένων ζώων και των συγκινησιακών εκφράσεων των ανθρώπων .
Επίσης , κατανόησε ότι η φυσική επιλογή δεν είναι απαραίτητο να έχει επιλέξει όλες τις συγκινησιακές εκφράσεις άμεσα .
Το ίδιο ισχύει και για τη σκέψη και τη συμπεριφορά .
Η θέση του ήταν ότι βαθμιαίες αλλαγές στους πληθυσμούς ήταν δυνατόν να εξηγήσουν ακόμη και την εμφάνιση και την καταγωγή των ανθρώπινων όντων .
Ωστόσο , την εποχή του Δαρβίνου αυτή η ιδέα ως έναν μεγάλο βαθμό δεν μπορούσε να αποδειχτεί .
Πολλά στοιχεία , του ήταν άγνωστα , συμπεριλαμβανομένης της αληθούς φύσης της γενετικής κληρονομικότητας , βασικών δεδομένων που αφορούν λείψανα απολιθωμάτων ανθρωπιδών , και ενός μεγάλου πλήθους σπουδαίων πληροφοριών σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται τα ζώα .
Εντούτοις , αποδεικνύεται ότι η βασική του προσέγγιση ήταν σωστή .
Συνίστατο στην κατανόηση αυτού που έπρεπε να γνωρίζουμε ώστε να εξηγήσουμε την προέλευση της ανθρώπινης νόησης – σε αυτό που ονομάζουν οι περισσότεροι βιολόγοι πρόγραμμα του Δαρβίνου .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Το ονομάζουν πρόγραμμα του Δαρβίνου όχι επειδή αντιπροσωπεύει οτιδήποτε ήθελε να γνωρίζει εκείνος , αλλά επειδή αυτό ήταν ό,τι τον απασχολούσε περισσότερο στα τέλη της ζωής του .
Βέβαια ο Δαρβίνος δεν ολοκλήρωσε το πρόγραμμά του . Αν δεχτούμε την ιδέα του ότι δεν υπάρχει κάποια πλευρά της ανθρώπινης συμπεριφοράς που να μην μπορεί τελικά να εξηγηθεί εξελικτικά , τότε αποστολή μας είναι να προσπαθήσουμε να το ολοκληρώσουμε .
Τι θα χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί το εν λόγω πρόγραμμα ;
Πρώτον , ανάλυση των αποτελεσμάτων της κληρονομικότητας στη συμπεριφορά , και το αντίστροφο .
Δεύτερον , προσδιορισμός του τρόπου με τον οποίο η συμπεριφορά επηρεάζεται από τη φυσική επιλογή και , με τη σειρά της , την επηρεάζει .
Τρίτον , κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η ζωική μορφή ή μορφολογία περιορίζει και καθιστά δυνατή τη συμπεριφορά και
Τέταρτον (και το σπουδαιότερο) , κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η ζωική μορφή δημιουργείται και μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης . (Με τον όρο μορφή δεν εννοώ μόνο το σχήμα – άκρα , συμμετρία κ.τ.λ. – αλλά και τις μικροσκοπικές λεπτομέρειες των ιστών και των οργάνων , όπως του εγκεφάλου που τους παρέχουν τις λειτουργίες τους) .
Αυτή η τελευταία συνθήκη συνεπάγεται κατανόηση της σχέσης που υπάρχει μεταξύ της εξέλιξης και της μορφογένεσης κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης . Η φύση αυτής της σχέσης συνιστά τον σημαντικότερο και κυριότερο γρίφο της σύγχρονης βιολογίας , το γρίφο της μορφολογικής εξέλιξης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Γνωρίζουμε ότι η βάση της κληρονομικότητας βρίσκεται στα γονίδια και κατανοούμε αρκετά τον τρόπο με τον οποίο τα γονίδια μεταβιβάζονται , τροποποιούνται και εκφράζονται .
Η συνεργασία των γενετιστών και των εξελικτιστών κατά τη δεκαετία του 1940 επέτρεψε τη σύνδεση των ανακαλύψεων του Gregor Mendel όσον αφορά τη γενετική με τη θεωρία της εξέλιξης, με έναν τρόπο εξαιρετικά γόνιμο .
Αυτή η “σύγχρονη σύνθεση” εξήγησε (όπως δεν μπόρεσε να εξηγήσει ο Δαρβίνος) ότι αιτία της γενετικής ποικιλότητας είναι οι μεταλλάξεις στο DNA καθώς και ότι οι γενετικές δομές αναδιατάσσονται κατά τη διάρκεια μιας διαδικασίας που ονομάζεται ανασυνδυασμός.
Εν ολίγοις , άρχισε να καταγράφει με επιτυχία τα αποτελέσματα της φυσική επιλογής σε συνάρτηση με τις μεταβολές των γονιδιακών συχνοτήτων σε πληθυσμούς .
Μεταγενέστερες ανακαλύψεις σχετικά με τη φύση του DNA, καθώς και η δυνατότητα επέμβασης σε αυτό το μόριο , ακόμη και ως το σημείο να εισάγονται ξένα γονίδια με αποτέλεσμα την αλλαγή της μορφής ή της συμπεριφοράς τους , επιβεβαίωσαν θριαμβευτικά την ορθότητα των απόψεων της σύγχρονης σύνθεσης . Επιπλέον , επιτεύχθηκε μεγάλη πρόοδος στην επέκταση των ιδεών του Δαρβίνου , σύμφωνα με τις οποίες η εμφάνιση διαφόρων ειδών οφείλεται σε σεξουαλική ή γεωγραφική απομόνωση αναπαραγόμενων ομάδων ατόμων .
Η Σύγχρονη σύνθεση : Κατά τη δεκαετία του 1940 , μια ομάδα εξελικτιστών και γενετιστών συμβίβασε τις αρχικές ανακαλύψεις του Gregor Mendel (1822 – 1884) όσον αφορά την κληρονομικότητα με τη θεωρία της εξέλιξης που περιγράφτηκε από τον Δαρβίνο (1809 – 1882).
Η αρχική θεωρία του Δαρβίνου περιείχε μια εσφαλμένη αντίληψη περί κληρονομικότητας . Ο Mendel , αυγουστιανός μοναχός από την Αυστρία , έθεσε τις βάσεις της νεότερης γενετικής , αλλά η συμβολή του δεν αναγνωρίστηκε αρχικά , παρά μόνο το 1901 , όταν τα συμπεράσματά του ανακαλύφθηκαν εκ νέου .
Η σύνδεση αυτών των δύο θεωριών δημιούργησε τον Νεοδαρβινισμό , ο οποίος , μεταγενέστερα , με την προσθήκη των ανακαλύψεων της φύσης του DNA, οδήγησε στην αποτύπωση της σύγχρονης σύνθεσης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Γεννήθηκε έτσι η επιστήμη της ηθολογίας , τα δεδομένα της οποίας υποστηρίζουν την ιδέα ότι μερικοί τύποι συμπεριφοράς είναι χαρακτηριστικοί ορισμένων ειδών και έτσι υπόκεινται σε γενετική επίδραση .
Τα ευρήματα όμως των ηθολόγων είναι πολύ πιο λεπτά .
Καταδεικνύουν ότι πολύπλοκες συμπεριφορές , όπως το κελάηδημα των πουλιών , έχουν και γενετικές και επιγενετικές συνιστώσες .
Για παράδειγμα , μερικές πλευρές της κινητικής συμπεριφοράς στην οποία οφείλεται το κελάηδημα ορισμένων ειδών όπως των σπουργιτών είναι δεδομένες από τη γέννηση , ως μέρος του φαινοτύπου .
Το ίδιο συμβαίνει με μερικές παραλλαγές και τροποποιήσεις των τύπων φωνισμού .
Για να μπορέσει όμως ένας σπουργίτης να κελαηδήσει το χαρακτηριστικό για το είδος του κελάηδημα σε μια δεδομένη περιοχή , πρέπει να ακούσει το κελάηδημα των ώριμων πουλιών του ίδιου είδους .
Σε ορισμένα είδη όπως οι σπουργίτες πουλιά που έχουν χάσει την ακοή τους από τη γέννησή τους δεν καταφέρνουν ποτέ να αναπτύξουν πλήρως ρο κελάηδημα των ώριμων πουλιών που χαρακτηρίζει το είδος .
Είναι γι’ αυτό απαραίτητα επιγενετικά γεγονότα που συμπεριλαμβάνουν αλληλεπιδράσεις με άλλα πουλιά του είδους .
Δεν είναι πολύ δύσκολο να διαπιστώσει κανείς πώς είναι δυνατόν οι διάφοροι τύποι συμπεριφοράς να επηρεάσουν τη γενετική ποικιλότητα και τη φυσική επιλογή και να επηρεαστούν από αυτές .
Μελέτες αυτού του είδους , που συνδέουν τις λειτουργίες περιοχών του εγκεφάλου με το υπόλοιπο μέρος του φαινοτύπου , συμβάλλουν στην ολοκλήρωση κάποιων μερών του προγράμματος του Δαρβίνου .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Οι εξελίξεις στον τομέα της κοινωνιοβιολογίας επέχουν θέση προειδοποίησης .
Οι κοινωνιοβιολόγοι ενδιαφέρονται για τον τρόπο με τον οποίο οι συμπεριφορές μπορούν να εξηγηθούν από τη φυσική επιλογή – όπως για παράδειγμα ο αλτρουισμός .
Αν η φυσική επιλογή επιφέρει αύξηση της προσαρμοστικότητας των ατόμων , είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε πώς μεταβιβάζονται τα γονίδια των ατόμων που θυσιάζονται πριν αναπαραχθούν ή που χάνουν την αναπαραγωγική τους ικανότητα στην υπηρεσία άλλων ατόμων.
Η γενετική ανάλυση μελισσών οι οποίες υφίστανται μια διαδικασία που ονομάζεται επιλογή του συγγενούς δείχνει ότι οι θηλυκές μέλισσες που υπηρετούν μια αδερφή βασίλισσα μπορούν , παραιτούμενες από τη δική τους αναπαραγωγή , να αυξήσουν τη συχνότητα των γονιδίων τους σε έναν πληθυσμό .
Αυτό το εύρημα που βασίζεται σε ασυνήθη χαρακτηριστικά της γενετικής των μελισσών , είναι ένας κομψός πειραματικός θρίαμβος .
Οι προσπάθειες όμως να εξηγηθεί ο ανθρώπινος αλτρουισμός ως άμεση συνέπεια της ύπαρξης “γονιδίων αλτρουισμού” είναι άλλο θέμα – και πολύ σκοτεινό .
Τα γονίδια δεν δρουν άμεσα , αλλά μάλλον σε πολύπλοκους συνδυασμούς , για να μεταβάλλουν τη μορφή .
Η δε μορφή μεταβάλλει τη συμπεριφορά με λεπτούς τρόπους .
Περισσότερο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι οι λεπτές αλλαγές στη μορφή οδηγούν μερικές φορές σε μάλλον ασυνήθεις αλλαγές στη συμπεριφορά . Αυτό που θέλουμε να γνωρίζουμε είναι πώς οι μορφολογικές αλλαγές , είτε σε ολόκληρο το ζώο είτε στα μικροσκοπικά επίπεδα του εγκεφάλου , των μυών ή των οστών , επηρεάζουν τη συμπεριφορά και πώς η συμπεριφορά μεταβάλλει τη μορφή .
Αυτό είναι το μέρος του προγράμματος του Δαρβίνου που παραμένει ημιτελές .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
“Η προέλευση του ανθρώπου , τώρα είναι αποδεδειγμένη – Η μεταφυσική πρέπει να ανθήσει . – Αυτός που καταλαβαίνει το βαβουίνο , θα κάνει πολύ περισσότερο για τη μεταφυσική απ’ ότι ο Locke” .
Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του , θλιμμένος και λίγο – πολύ αποτραβηγμένος από τον κόσμο , συνέχιζε ακλόνητα τις ακαταπόνητες έρευνές του . Μόνο τώρα γίνεται φανερό πόσο πολλά γνώριζε στην πραγματικότητα .
Οι στοχασμοί του σχετικά με τη συμπεριφορά ήταν τόσο βαθείς όσο και εκείνοι που αφορούσαν τη μορφή .
Ήταν ένας εμβριθής διανοητής , και δεν προσπάθησε ποτέ να δείχνει “έξυπνος” .
Παρεμπιπτόντως , είναι αδύνατον να παρακάμψουμε τη δυσκολία που δημιουργεί η ιδέα ότι τα γονίδια καθορίζουν άμεσα την πολύπλοκη συμπεριφορά προσπαθώντας να επικαλεστούμε την “επιλογή ομάδας”.
Σύμφωνα με αυτή την ιδέα , για παράδειγμα , η φυσική επιλογή ευνοεί μάλλον γρήγορες αγέλες ζώων παρά γρήγορα μεμονωμένα ζώα που συνιστούν μια αγέλη .
Ο Δαρβίνος επισήμανε και ανέλυσε αυτή την πιθανότητα . Εκτός όμως από λίγες εξαιρέσεις , φαίνεται ότι η φυσική επιλογή συντελείται κυρίως στο επίπεδο των ίδιων των ατόμων και όχι στο επίπεδο των γονιδίων ή των ομάδων ατόμων .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
83 e : Η πιθανότητα να εκτυλίσσονται μέσα στη νόηση δύο εντελώς διακεκριμένες αλληλουχίες , όπως κατά το διχασμό της συνείδησης, ίσως εξηγεί πραγματικά τι είναι η συνήθεια – Στη συνήθη αλληλουχία της σκέψης μια ιδέα επαναφέρει την άλλη , & η συνείδηση του διχασμένου ατόμου δεν ξυπνά . – Το σύνηθες άτομο θυμάται πράγματα που έχουν γίνει στην άλλη συνήθη κατάσταση επειδή θα αλλάξει (χωρίς άμεση συνείδηση ;) τις συνήθειές του . – 16 Αυγ. Παράδειγμα κληρονομικής νόησης . Είμαι ένας Darwin και μοιάζω στον πατέρα μου για λόγους εραλδικής αρχής . & Eras ένας Wedgwood από πολλές απόψεις & λίγο από τη θεία Sarah , εκκεντρικοί , & έτσι είναι η Catherine πό κάποιες απόψεις – καλά παραδείγματα – όταν η εκπαίδευση είναι η ίδια . – Ο γραφικός μου χαρακτήρας ίδιος όπως του παππού .
84 e : 16 Αυγ. Ο θυμός “Μανία” στη χειρότερη μορφή περιγράφεται από τον Spencer ( Faery Queene . CD25 [Περιγραφή της Βασίλισσας] “O” του Hell Cant IV ή V. ) ως ωχρός & τρεμάμενος , & όχι ως ερυθρότητα του προσώπου & με άκαμπτους μυς . – Πώς γίνεται αυτό ; . Η προέλευση του ανθρώπου , τώρα αποδεδειγμένη . – Η μεταφυσική πρέπει να ανθήσει . – Αυτός που καταλαβαίνει το βαβουίνο (θα κάνει) θα έκανε περισσότερα για τη μεταφυσική απ’ ό,τι ο Locke .
Αυτές οι σκέψεις , για άλλη μια φορά , δείχνουν καθαρά το μέρος του προγράμματος του Δαρβίνου που χρειάζεται περισσότερο να ολοκληρωθεί .
Αυτό το μέρος αφορά τον τρόπο με τον οποίο η ζωική μορφή καθώς και η δομή και η λειτουργία των ιστών προκύπτουν από του προγόνους – το πρόβλημα δηλαδή της μορφολογικής εξέλιξης.
Για να διαπιστώσει κανείς πόσο σημαντικό είναι το εν λόγω πρόβλημα , αρκεί μόνο να σκεφτεί τις εκπληκτικές ενδείξεις που προκύπτουν από δεδομένα τα οποία αφορούν απολιθώματα ανθρωπιδών και φανερώνουν τη μεγάλη αύξηση της κρανιακής χωρητικότητας και του μεγέθους του εγκεφάλου των ανθρωπιδών, που συντελέστηκε σε λιγότερο από ένα εκατομμύριο χρόνια εξέλιξης .
Πώς μπόρεσε άραγε να συμβεί κάτι τέτοιο τόσο γρήγορα ;
Πώς σχετίζεται αυτή η αύξηση με άλλα χαρακτηριστικά των ανθρωπιδών τα οποία μπορούμε να μαντέψουμε από τα δεδομένα των απολιθωμάτων και των αρχαιολογικών ευρημάτων ;
Ποια είναι η σχέση της ολικής μορφολογίας και συμπεριφοράς με τη μικροσκοπική μορφολογία του εγκεφάλου ;
Πώς συνδέονται αυτά τα εξελικτικά γεγονότα με την ομαδική συμπεριφορά των ανθρωπιδών και με την ανάπτυξη της γλώσσας ;
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η δυσκολία τους έγκειται στο γεγονός ότι τα ευρήματα που διαθέτουμε είναι αποσπασματικά .
Οι μαλακοί ιστοί έχουν εξαφανιστεί , απέμειναν κυρίως οστά , κι έτσι η δομή και η λειτουργία μόνο έμμεσα μπορούν να συνδεθούν . Ένα πράγμα όμως είναι ξεκάθαρο .
Ακόμη κι αν είχαμε ενδείξεις καλύτερης ποιότητας , θα χρειαζόμαστε ακόμη μια θεωρία για τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται και μεταβάλλεται η μορφολογία κατά τη διάρκεια της εξέλιξης .
Γιατί ;
Η μορφολογία – το σχήμα των κυττάρων , των ιστών , των οργάνων και τελικά όλου του ζώου – είναι η βάση της συμπεριφοράς .
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις που στηρίζουν αυτή την άποψη με τρόπο καταφανή , ακόμη και τετριμμένο .
Για να πετάξει κανείς χρειάζεται φτερά , για να σκεφτεί χρειάζεται εγκέφαλο .
Σε ένα άλλο επίπεδο , όμως , η μορφολογία είναι εξαιρετικά λεπτό ζήτημα .
Ελάχιστη αλλαγή στη θέση της κατάφυσης ενός ανελκυστήρα μυός της γνάθου ενός ψαριού της οικογένειας των κιχλιδών επέτρεψε να γίνεται κατάποση της τροφής ανεξάρτητα από το άρπαγμα της λείας .
Αυτό αποτέλεσε την αρχή για μια εκρηκτική αύξηση της κατάληψης διαφορετικών οικοθέσεων από τους απογόνους του ψαριού , μια εκρηκτική ακτινωτή προσαρμογή που κατέστησε τους απογόνους υπέρτερους πολλών ανταγωνιστών .
Η μορφολογία έχει σημασία και για μας .
Αν συγκρίνει κανείς τους ανθρώπους και τους χιμπαντζήδες σε γονιδιακό επίπεδο , θα δει ότι ταυτίζονται κατά 99% .
Ωστόσο , οι μορφολογικές αλλαγές οι οποίες οδήγησαν στη μόνιμη διποδία , στις τροποποιημένες καταφύσεις των μυών της γνάθου μέσα στο κρανίο , στη μεγέθυνση του κρανίου , στην εμφάνιση ενός υπερλαρυγγικού χώρου που περιέχει φωνητικά όργανα καθώς και ενός τμήματος του εγκεφαλικού φλοιού που ονομάζεται κροταφικό πεδίο , φαίνεται ότι είχαν αποφασιστικό ρόλο στην εμφάνιση της χαρακτηριστικής ανθρώπινης συμπεριφοράς .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Υπάρχουν επίσης πολλές ενδείξεις όσον αφορά τη σύζευξη των λειτουργιών συγκεκριμένων τμημάτων του εγκεφάλου με ορισμένες δεξιότητες .
Κλινικά ευρήματα σε εγκεφάλους που έχουν υποστεί βλάβη δείχνουν ότι συγκεκριμένη , αναγνωρίσιμη απώλεια λειτουργιών της νόησης επισυμβαίνει όταν συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου υφίστανται βλάβη .
Αυτά τα ποικίλα ευρήματα υποδεικνύουν ότι για να κατανοήσουμε την εξέλιξη της νόησης και της συμπεριφοράς πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τις βάσεις της μορφολογικής εξέλιξης .
Τέτοιου είδους αποτελέσματα στηρίζουν την υπόθεση του Δαρβίνου ότι οι ανθρώπινες νοητικές ικανότητες προέκυψαν μέσω της φυσικής επιλογής .
Πάρα πολλά παλαιοντολογικά και αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη νοητικών δραστηριοτήτων .
Για παράδειγμα , το γεγονός ότι οι άνθρωποι έθαβαν τους νεκρούς μπορεί να θεωρηθεί ένδειξη ανθρώπινης συνείδησης και πιθανόν αυτοσυνείδησης .
Ίσως όμως μπορεί να στηριχτεί ένα περισσότερο βαρύνουσας σημασίας επιχείρημα αν παρατηρήσουμε πώς δομείται ο ανθρώπινος εγκέφαλος , πώς λειτουργεί , πώς δημιουργήθηκαν τα κύτταρά του , τι κοινό έχουν με τα κύτταρα άλλων ειδών – και τι είναι διαφορετικό και ειδικό σε σχέση με αυτόν.
Για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο , είναι απαραίτητη μια θεωρία της εξέλιξης και της ανάπτυξης της μορφής των ζώων και των ιστών .
Στη συνέχεια , απαιτείται η επεξεργασία μιας θεωρίας της λειτουργίας του εγκεφάλου η οποία βασίζεται στην πρώτη θεωρία .
Δύσκολο έργο , το οποίο όμως πρέπει να γίνει αν θέλουμε να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα του Δαρβίνου .
Ό,τι καθιστά το εν λόγω εγχείρημα εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι δεν αφορά ειδικά τους εγκεφάλους .
Για να τα φέρουμε εις πέρας είναι αναγκαίο να δείξουμε τον τρόπο με τον οποίο η ανάπτυξη (εμβρυολογία) σχετίζεται με την εξέλιξη .
Πρέπει να ξέρουμε πώς τα γονίδια επηρεάζουν την μορφή μέσω της ανάπτυξης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πρέπει , τώρα , να δούμε τον τρόπο με τον οποίο η εμβρυολογία και η εξέλιξη αλληλεπιδρούν για να δημιουργήσουν εγκεφάλους και σώματα .
Ας μην περιμένουμε , όμως , το θαύμα των απλών εξηγήσεων .
Με βάση ό,τι γνωρίζουμε σχετικά με την εξέλιξη , το να βρούμε κάποιο γονίδιο αλτρουισμού δεν είναι περισσότερο πιθανό από το να βρεθεί μια βιοχημική ουσία που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τον πίθηκο .
Οι διασυνδέσεις μεταξύ μορφολογίας και νόησης που θα ολοκληρώσουν το πρόγραμμα του Δαρβίνου θα είναι πολύ πιο έμμεσες και πλάγιες .
Ωστόσο η περιπλοκή τους θα τις καταστήσει περισσότερο γοητευτικές .
Είναι όντως γοητευτικός ο τρόπος με τον οποίο ένα γονιμοποιημένο ωάριο δημιουργεί ένα λειτουργικό ζώο , συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου .
Αυτό θα δικαιολογήσει , ελπίζω , την αλλαγή του ρυθμού με τον οποίο παρουσιάζουνε εν συντομία τη σύγχρονη μοριακή βιολογία και εμβρυολογία .
Μερικά από τα συμπεράσματά τους είναι απαραίτητα για την αντιμετώπιση του προβλήματος της διαμόρφωσης μιας θεωρίας του εγκεφάλου η οποία να είναι συνεπής με την εξέλιξη και την ανάπτυξη .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Θα πρέπει να ασχοληθούμε μαζί τους για δύο λόγους :
Πρώτον , επειδή είναι επικίνδυνα δελεαστικές .
και δεύτερον , επειδή η κριτική ανάλυση αυτών των ιδεών θα μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε καλύτερα τη φύση της προσπάθειάς μας , που έγκειται στο να δείξουμε πώς ενσαρκώνεται η νόηση .
Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος . Όσο εσφαλμένες κι αν είναι αυτές οι απόψεις – ότι το κλειδί το κατέχουν μάλλον κάποιες παράξενες θεωρίες της φυσικής , ότι ο εγκέφαλος είναι ένας υπολογιστής , ότι έχουμε ένα είδος έμφυτης γλωσσικής μηχανής μέσα στο κεφάλι μας – είναι ενδιαφέρουσες, παρά τις ανεπάρκειές τους .
Για να μεταδώσω όμως αυτό το ενδιαφέρον , πρέπει να παρουσιάσω κάποιες ανιαρές λεπτομέρειες και μερικά μάλλον αφηρημένα επιχειρήματα .
Θα συμπεριληφθούν στη συνέχεια διάφοροι επιστημονικοί κλάδοι , από τους οποίους οι πιο δυσνόητοι είναι ίσως εκείνοι της γνωσιακής επιστήμης και της γλωσσολογίας , όντας και οι δύο αφηρημένοι και αποτελούμενοι από πολλούς επιμέρους κλάδους .
Από τη στιγμή όμως που τα εμπόδια παραμερίζονται , αποδεικνύεται ότι είναι επίσης γοητευτικοί και γεμάτοι προκλήσεις .
Εντούτοις , πριν ασχοληθούμε με αυτούς , ας επανέλθουμε στη φυσική .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Θα πρέπει να ασχοληθούμε μαζί τους για δύο λόγους :
Πρώτον , επειδή είναι επικίνδυνα δελεαστικές .
και δεύτερον , επειδή η κριτική ανάλυση αυτών των ιδεών θα μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε καλύτερα τη φύση της προσπάθειάς μας , που έγκειται στο να δείξουμε πώς ενσαρκώνεται η νόηση .
Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος . Όσο εσφαλμένες κι αν είναι αυτές οι απόψεις – ότι το κλειδί το κατέχουν μάλλον κάποιες παράξενες θεωρίες της φυσικής , ότι ο εγκέφαλος είναι ένας υπολογιστής , ότι έχουμε ένα είδος έμφυτης γλωσσικής μηχανής μέσα στο κεφάλι μας – είναι ενδιαφέρουσες, παρά τις ανεπάρκειές τους .
Για να μεταδώσω όμως αυτό το ενδιαφέρον , πρέπει να παρουσιάσω κάποιες ανιαρές λεπτομέρειες και μερικά μάλλον αφηρημένα επιχειρήματα .
Θα συμπεριληφθούν στη συνέχεια διάφοροι επιστημονικοί κλάδοι , από τους οποίους οι πιο δυσνόητοι είναι ίσως εκείνοι της γνωσιακής επιστήμης και της γλωσσολογίας , όντας και οι δύο αφηρημένοι και αποτελούμενοι από πολλούς επιμέρους κλάδους .
Από τη στιγμή όμως που τα εμπόδια παραμερίζονται , αποδεικνύεται ότι είναι επίσης γοητευτικοί και γεμάτοι προκλήσεις .
Εντούτοις , πριν ασχοληθούμε με αυτούς , ας επανέλθουμε στη φυσική .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Θα μπορούσε να έχει βάση μια θεωρία "μερικού δαρβινισμού";
Εννοώ με τον αδόκιμο αυτόν όρο (συγχωρείστε τον, μου), ότι μπορεί η εξέλιξη του ανθρωπίνου εγκεφάλου να ακολούθησε την εξελικτική θεωρία μέχρι του σημείου που ήταν ήδη αρκετά ικανός να διαχωρίζει συνειδητά την εξελικτική του πορεία.
Παράδειγμα θα μπορούσε να φέρω την ευγονική(ασχέτως ηθικών προεκτάσεων που προφανώς υπάρχουν).
Αν η ευγονική (καλώς ή κακώς ηθικά) έπαιρνε μορφή χιονοστιβάδας,300 χρόνια από σήμερα θα θεωρούσαν οι τότε ανθρωπολόγοι την μεταστροφή αυτή,μέρος της εξελικτικής θεωρίας;
ΥΣ: αποφεύγω να θεωρήσω ότι αυτό μπορεί να έχει ήδη γίνει,για να μην εκτροχιάσω το θέμα.Θα ήθελα όμως τη γνώμη σου πάνω στην υπόθεση της μελλοντικής παρέμβασης,που είναι πιθανότερη προφανώς.Θα τελείωνε την εξελικτική δαρβινική γραμμή ή όχι;
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
quote:
@ΑΜΕΙΝΙΑΣ :Κηφέα,
Θα μπορούσε να έχει βάση μια θεωρία "μερικού δαρβινισμού";
Εννοώ με τον αδόκιμο αυτόν όρο (συγχωρείστε τον, μου), ότι μπορεί η εξέλιξη του ανθρωπίνου εγκεφάλου να ακολούθησε την εξελικτική θεωρία μέχρι του σημείου που ήταν ήδη αρκετά ικανός να διαχωρίζει συνειδητά την εξελικτική του πορεία.
Παράδειγμα θα μπορούσε να φέρω την ευγονική(ασχέτως ηθικών προεκτάσεων που προφανώς υπάρχουν).
Αν η ευγονική (καλώς ή κακώς ηθικά) έπαιρνε μορφή χιονοστιβάδας,300 χρόνια από σήμερα θα θεωρούσαν οι τότε ανθρωπολόγοι την μεταστροφή αυτή,μέρος της εξελικτικής θεωρίας;
ΥΣ: αποφεύγω να θεωρήσω ότι αυτό μπορεί να έχει ήδη γίνει,για να μην εκτροχιάσω το θέμα.Θα ήθελα όμως τη γνώμη σου πάνω στην υπόθεση της μελλοντικής παρέμβασης,που είναι πιθανότερη προφανώς.Θα τελείωνε την εξελικτική δαρβινική γραμμή ή όχι;
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
ΑΜΕΙΝΙΑ ,
Δεν θεωρώ καθόλου απίθανη την ύπαρξη μιας θεωρίας (όπως την ονομάζεις) "μερικού δαρβινισμού" , με την ευγονική να αποτελεί , από μία χρονική στιγμή και μετά , μια παρέμβαση στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου . Πιστεύω , όμως , ότι και σε αυτή την περίπτωση , η εξελεκτική δαρβινική πορεία του ανθρώπου δεν θα τελείωνε , αλλά θα συνεχιζόταν . Ας το σκεφθούμε λίγο . . .
Ας δούμε τι έχουμε σαν δεδομένα (σήμερα) για την εξέλιξη του ανθρώπου :
Γνωρίζουμε ήδη το πιο αξιοσημείωτο δεδομένο της υπόθεσης :
Δεδομένο πρώτο : Υπάρχει ζωή πάνω στη Γη .
Ούτε , φυσικά , θα έχει μείνει απαρατήρητο ότι υπάρχει αφθονία ζωικών μορφών , αν και είναι λιγότερο προφανές ότι η αυτή η αφθονία είναι κάπως επιφανειακή και βιοχημική άποψη . Αν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε έναν αρκετά μεγάλο μεγεθυντικό φακό , θα αποκαλύπταμε ότι στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ένα είδος ζωής στη Γη : Ο βασικότερος μηχανισμός όλων των οργανισμών απαρτίζεται από τον ίδιο τύπο μικρο – συστατικών , από το ίδιο είδος μικροσκοπικών μορίων . Έχουμε λοιπόν :
Δεδομένο δεύτερο : Όλες οι γνωστές έμβιες οντότητες είναι κατά βάση ίδιες .
Όμως , αυτό που δημιουργεί όλα τα προβλήματα είναι το ακόλουθο :
Δεδομένο τρίτο : Όλες οι γνωστές έμβιες οντότητες είναι εξαιρετικά περίπλοκες .
Μολονότι τα διάφορα κοινά μικρο – συστατικά τους ενδέχεται να είναι μόρια αρκετά απλά καθ’ εαυτά , εντούτοις συνεργάζονται με έναν τρόπο που είναι εξαιρετικά οργανωμένος και πολύπλοκος . Το γεγονός αυτό μπορεί να ερμηνευθεί χωρίς πολλή σκέψη ως οφειλόμενο στην εξέλιξη ( “φυσικά , τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά στην αρχή” ) . Όμως , το ουσιαστικό πρόβλημα προκύπτει επειδή φαίνεται πως για τον όλο τρόπο λειτουργίας των οργανισμών απαιτείται υπερβολική πολυπλοκότητα .
Έχουμε μια ζωή “υψηλής τεχνολογίας” .
Ακόμη και μερικά ουσιώδη μικρο – συστατικά δεν είναι καθόλου εύκολο να παραχθούν .
Ας λάβουμε , λοιπόν , υπόψη μας ότι :
Η εξέλιξη μέσω της φυσικής επιλογής εξαρτάται από την ύπαρξη μιας τροποποιήσιμης κληρονομικής μνήμης , οι μορφές της οποίας επιβιώνουν διαμέσου της αντιγραφής αντιγράφων . . . Μορφές, που μπορούν να τροποποιηθούν με τυχαίο τρόπο ώστε να δώσουν τροποποιημένα αποτελέσματα . Μόνο αποτελέσματα που έχουν παραχθεί με αυτό τον τρόπο μπορούν να έχουν μακροχρόνιο μέλλον . Καμιά συσσώρευση κατάλληλων συμβάντων , καμιά πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τα μέσα για απομνημόνευση .
Οι διαδοχικές σειρές μηχανών που διαθέτουν αυτό το είδος μνήμης , δηλαδή οργανισμών , φαίνεται να είναι κατ’ ανάγκην περίπλοκες . Ούτε καν οι άνθρωποι μηχανικοί δεν κατάφεραν ποτέ να επινοήσουν παρόμοια πράγματα . Πώς θα μπορούσε να το κάνει η φύση , πριν ο μοναδικός της μηχανισμός , η φυσική επιλογή , αποκτήσει τα μέσα να λειτουργήσει ;
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση του τύπου εάν – τότε – είτε – είτε .
Αν πράγματι η ζωή εμφανίστηκε πάνω στη Γη “από φυσικά αίτια” , τότε θα πρέπει να αληθεύει ότι : είτε δεν είναι ανάγκη , τελικά , να υπάρχει μακροχρόνια κληρονομική μνήμη για να πραγματοποιηθεί η εξέλιξη , είτε οι οργανισμοί δεν είναι ανάγκη , τελικά , να είναι ιδιαίτερα πολύπλοκοι .
Τίθεται , λοιπόν , το ερώτημα : Κατά πόσο αυτό το “αν” θα εξακολουθήσει να ισχύει και , αν ισχύει , κατά πόσον το πρώτο ή το δεύτερο “είτε” θα αποδειχθεί σωστό !
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Αυτή θα μπορούσε να πρεσβεύει π.χ. ότι το άθροισμα απλών οργανισμών γι' αυτήν είναι εξ' ίσου απλό. Αν σε έπιασα σωστά,αποτελεί το ένα από τα δυο σου "είτε".
Μάλλον όμως όλοι δεχόμαστε ότι η φυσική επιλογή(δια της κληρονομικής μνήμης ή όχι και ο παρεμβατισμός(από φυσικό ατύχημα ή εξωτερική επέμβαση είναι οι μόνοι αλλοιωτές του DNA, ή κάνω κάπου λάθος;
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
quote:
@ΑΜΕΙΝΙΑΣ :Ίσως στην ανθρώπινη προσέγγιση,που πολύπλοκο είναι μεταξύ άλλων και το άθροισμα πολλών απλών,να μας κρύβεται η αλήθεια.
Αυτή θα μπορούσε να πρεσβεύει π.χ. ότι το άθροισμα απλών οργανισμών γι' αυτήν είναι εξ' ίσου απλό. Αν σε έπιασα σωστά,αποτελεί το ένα από τα δυο σου "είτε".
Μάλλον όμως όλοι δεχόμαστε ότι η φυσική επιλογή(δια της κληρονομικής μνήμης ή όχι και ο παρεμβατισμός(από φυσικό ατύχημα ή εξωτερική επέμβαση είναι οι μόνοι αλλοιωτές του DNA, ή κάνω κάπου λάθος;
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
Μπορεί να έχεις δίκιο φίλε Αμείνια . Απλώς μερικές παρατηρήσεις με έχουν εντυπωσιάσει για την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου όντος .
Ας αναλογιστούμε πως κάθε οργανισμός έχει ένα τεράστιο απόθεμα από γενετικές πληροφορίες : Μια σειρά οδηγίες για το πώς πρέπει να φτιαχτεί και να συντηρηθεί ο υπόλοιπος οργανισμός , ο φαινότυπός του .
Το απόθεμα αυτό των γενετικών πληροφοριών θα το ονομάσουμε Βιβλιοθήκη του οργανισμού .
Η Βιβλιοθήκη του ανθρώπου , π.χ. αποτελείται από μια σειρά οδηγίες κατασκευής και συντήρησης που συνολικά αντιστοιχούν σε περίπου ένα εκατομμύριο σελίδες .
Οι απλούστεροι οργανισμοί , όπως τα βακτηρίδια , χρειάζονται πολύ λιγότερες πληροφορίες στις Βιβλιοθήκες τους . Αλλά ακόμη και οι περίπου χίλιες σελίδες που απαιτούνται για ένα βακτηρίδιο αποτελούν ένα πολύ μεγάλο εγχειρίδιο .
Οι σελίδες σ’ αυτά τα αλληγορικά βιβλία είναι πυκνογραμμένες σε μια γλώσσα που χρησιμοποιεί μόλις τέσσερα σύμβολα .
Ένας οργανισμός αρκετά μεγάλος ώστε να είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού αποτελείται από πολυάριθμα διαμερίσματα ή κύτταρα – συνήθως ποικίλου είδους και με διαφορετικές λειτουργίες .
Καθένα από τα υλικά του σώματός μας , όπως το δέρμα , τα οστά , το αίμα , τα νεύρα κλπ. , είναι φτιαγμένο από λίγα είδη χαρακτηριστικών κυττάρων .
Όμως πού βρίσκεται η Βιβλιοθήκη σ’ έναν πολυκύτταρο οργανισμό όπως είναι ο άνθρωπος ;
Φυσικά , παντού . Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων , σ’ έναν πολυκύτταρο οργανισμό κάθε κύτταρο έχει μια πλήρη σειρά όλων των βιβλίων της Βιβλιοθήκης .
Καθώς ο οργανισμός μεγαλώνει , τα κύτταρά του πολλαπλασιάζονται , και κατά τη διαδικασία αυτή ολόκληρη η κεντρική Βιβλιοθήκη του αντιγράφεται ξανά και ξανά .
Όντως , τα βιβλία αυτής της Βιβλιοθήκης γίνονται ορατά στο μικροσκόπιο ακριβώς τη στιγμή που τα κύτταρα διχοτομούνται και μεριμνούν ώστε καθένα από τα δύο νέα κύτταρα να έχει μια πλήρη Βιβλιοθήκη .
Ακριβώς πριν από τη διχοτόμηση του κυττάρου εμφανίζονται ζεύγη κοντόχοντρων νηματοειδών κατασκευών που φαίνεται να είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους σε κάποιο σημείο κατά μήκος του νηματίου .
Έπειτα , όταν το κύτταρο έχει διαιρεθεί . ένα από τα νημάτια κάθε ζεύγους καταλήγει σε καθένα από τα δύο νέα κύτταρα . Κάθε νημάτιο είναι ένα εγχειρίδιο με κατασκευαστικές οδηγίες , ένα από τα τεράστια βιβλία της Βιβλιοθήκης.
Και τα δύο ζεύγη αποτελούν αντίγραφα του ίδιου βιβλίου . Προφανώς , συναπαρτίζουν ένα σύστημα δίκαιης μοιρασιάς .
Η Βιβλιοθήκη του ανθρώπινου οργανισμού περιέχει 46 τέτοια νηματοειδή βιβλία , που ονομάζονται χρωμοσώματα . Δεν έχουν όλα το ίδιο μέγεθος , αλλά κατά μέσο όρο καθένα τους ισοδυναμεί με περίπου 20.000 σελίδες .
Βέβαια το χρωμόσωμα δεν είναι ακριβώς βιβλίο με σελίδες . Ένα πλησιέστερο ανάλογό του θα ήταν μια πυκνοτυπωμένη χαρτοταινία με τέσσερα γράμματα σε μακρά αλληλουχία .
Αν επρόκειτο να τυπώσουμε πράγματι μια τέτοια ταινία που να αντιστοιχεί σ’ ένα τυπικό ανθρώπινο χρωμόσωμα , θα είχε μήκος 150 χιλιομέτρων . Θα ήταν δηλαδή ένα μακρύ βιβλίο , όπως κι αν το πάρομε .
Οι άνθρωποι είμαστε τεραστια ζώα , με πολλά δισεκατομμύρια κύτταρα και άλλα τόσα αντίγραφα της Βιβλιοθήκης μας να τυπώνονται διαρκώς .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά