- OI KOΡΥΦΑΙΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Ο Γουολτ Ντίσνεϊ κορυφαίος καλλιτέχνης όλων των εποχών για τους νέους
Λονδίνο
Ο Αμερικανός σχεδιαστής κινουμένων σχεδίων Γουολτ Ντίσνει αναδείχθηκε ως ο κορυφαίος καλλιτέχνης όλων των εποχών για τις ηλικίες 18-25 ετών, νικώντας τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι που βρέθηκε στην τέταρτη θέση.
Ο κωμικός Πίτερ Κέι κατέλαβε την δεύτερη θέση, σύμφωνα με την έρευνα για τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες, η οποία ζητούσε από νέους ηλικίας 18-25 να ψηφίσουν τον καλύτερο μεταξύ των κατηγοριών του κινηματογράφου, της μουσικής, του χορού, της τηλεόρασης και των τεχνών.
Η Τζέιν Όστιν είναι η μόνη συγγραφέας που βρίσκεται στην δεκάδα μεταξύ των Γουίλ Σμιθ, Μπομπ Ντίλαν και του καλλιτέχνη Banksy, ενώ η έρευνα διεξήχθη από την βρετανική Arts Award σε σύνολο 6.000 ψηφοφόρων.
Πάντως, αν και η ψηφοφορία των νέων έκρυβε μερικές εκπλήξεις, η γενική έρευνα κατέδειξε μια πιο παραδοσιακή εικόνα των τεχνών.
Συγκεκριμένα, η γενική έρευνα που περιλαμβάνει όλες τις επιμέρους ηλικιακές κατηγορίες ανέδειξε κορυφαίο καλλιτέχνη όλων των εποχών το Λεονάρντο Ντα Βίντσι με τον Μπομπ Ντίλαν στην δεύτερη θέση, τον Αντι Γουόρχολ να καταλαμβάνει την τρίτη θέση, τον Γουόλτ Ντίσνει στην τέταρτη και τον Πίτερ Κέι στην πέμπτη θέση της λίστας.
Τέλος, ο Πάμπλο Πικάσο βρίσκεται μέσα στην δεκάδα, ενώ δεν είχε συμπεριληφθεί στις ηλικίες 18-25, όπως αναφέρει το BBC.
Newsroom ΔΟΛ
quote:
Πρώτος ο Ντα Βίντσι στο σύνολο
Αναρρωτιέμαι, αν δεν είχαμε το βιβλίο και την ταινία του Νταν Μπράουν,
θα θυμόντουσαν και θα ψυφίζανε για τον Ντα Βίντσι;...
Είναι δίκαιο η αξία ενός τέτοιου μεγάλου καλλιτέχνη να κρίνεται
μέσα από ένα βιβλίο λαϊκής κατανάλωσης με ένα θέμα που καίει
(ούτως ή άλλως, με Ντα Βίντσι, ή όχι);
Αν η κοινή γνώμη επηρεάζεται με αυτόν τον επιφανειακό τρόπο,
ποιές θα είναι οι "αλήθειες" και οι αξίες που θα καταδείξει αύριο
η κοινή γνώμη;
quote:
Αν η κοινή γνώμη επηρεάζεται με αυτόν τον επιφανειακό τρόπο,
ποιές θα είναι οι "αλήθειες" και οι αξίες που θα καταδείξει αύριο
η κοινή γνώμη;
Αυτό σηκώνει μεγάλη συζήτηση, καλή μου!
Θα το έβρισκα εξαιρετικά ενδιαφέρον παρόλα αυτά να ζητηθεί από το κοινό των νέων που ανέδειξε τον Leonardo da Vinci να αναφέρει 2 - 3 έργα του.
Το μεγαλύτερο ποσοστό ίσως να ανέφερε τη Μόνα Λίζα.
Θα με ενδιέφερε όμως να μάθω τις απαντήσεις και για τα υπόλοιπα έργα...
Θυμάμαι όταν πήγαινα Γυμνάσιο είχαμε μάθημα Μουσικής και Καλλιτεχνικών.
Στη Μουσική ήταν η ώρα του παιδιού περίπου, αφού μέσα σε τρία διδακτικά έτη ακούσαμε μερικά κομμάτια κλασσικής μουσικής, μάθαμε τις νότες, τα ημιτόνια κτλ αλλά ως εκεί.
Δεν έγινε ποτέ αναφορά σε μεγάλους κλασσικούς συνθέτες, στα έργα τους κτλ.
Κι αυτό σε 3 ολόκληρα χρόνια.
Στα Καλλιτεχνικά μάθαμε τα χρώματα, μάθαμε να σχεδιάζουμε κάποια βασικά πράγματα αλλά δεν έγιναν αναφορές σε μεγάλους ζωγράφους.
Φυσικά μέσα σε μια ώρα την εβδομάδα δε μπορούσαν να γίνουν πολλά από τους καθηγητές μας και σ' αυτό φέρει μεγάλη ευθύνη το Κράτος.
Αν το μάθημα ήταν όχι μιας ώρας αλλά 2 ωρών θα μπορούσαμε να διδασκόμαστε και κάποια βασικά θεωρητικά πράγματα.
Στην Ά Λυκείου είχαμε πάλι μια ώρα Μουσική και καθηγητής δεν υπήρχε ως τον Ιανουάριο?
Δεν θυμάμαι ακριβώς.
Μετά ήρθε μια καθηγήτρια η οποία μας έφερνε πάντοτε φωτοτυπίες, μας έμαθε τους κλασσικούς μουσικούς, την ζωή και τα έργα τους, μας εξέταζε πάντα κι έκανε πολύ καλά την δουλειά της.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να μεταδώσουν αυτά που ξέρουν.
Ας δοθεί όμως έμφαση κι από το Κράτος για κάποια μαθήματα ώστε να μάθουμε ποιός ζωγράφισε την έρμη τη Γκουέρνικα, ποιός είναι ο Θεοτοκόπουλος και ποιός συνέθεσε τη Λίμνη των Κύκνων...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Αυτό που θέλω να πω είναι πως σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να μεταδώσουν αυτά που ξέρουν.
Ας δοθεί όμως έμφαση κι από το Κράτος για κάποια μαθήματα ώστε να μάθουμε ποιός ζωγράφισε την έρμη τη Γκουέρνικα, ποιός είναι ο Θεοτοκόπουλος και ποιός συνέθεσε τη Λίμνη των Κύκνων...
Καλησπέρα!
Αγαπητέ μου Dying_Incubus παίρνω ως αφορμή τη φράση σου αυτή για να
τοποθετηθώ.
Όσον αφορά την πεδία των καλλιτεχνικών μαθημάτων, δηλαδή μαθήματα
ιστορίας τέχνης, μουσική, ζωγραφική, θέατρο, χορός κλπ. από όσο
γνωρίζω τα τελευταία χρόνια έχει θεσμοθετηθεί στα δημοτικά ένα 2ωρο
που ονομάζεται νομίζω "ευέλικτη ζώνη".
Μέσα σε αυτό το 2ωρο τα παιδιά του δημοτικού μαθαίνουν θεωρητικά και
και ασκούνται σε πρακτικά θέματα για την τέχνη.
Βέβαια, κι αυτό κατά την άποψή μου δεν είναι αρκετό, καθώς η θέση των
καλλιτεχνικών μαθημάτων μέσα στο σχολικό πρόγραμμα είναι γενικότερα
υποβιβασμένη.
Στα συμβατικά σχολεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια της χώρας μας
τα σημαντικά μαθήματα είναι κυρίως των θετικών επιστημών, όπως
φυσική, χημεία, μαθηματικά, δεύτερα έρχονται τα μαθήματα των
ανθρωπιστικών επιστημών, όπως φιλοσοφία, γλώσσα, ιστορία, κοινωνιολογία,
γεωγραφία, ενώ
η τέχνη υποβιβάζεται σιωπηλά από το κράτος και γίνεται επίσης
σιωπηλά
αποδεκτή από τους μαθητές ως "η ώρα του παιδιού".
Θυμάμαι από τα μαθητικά μου χρόνια, ότι τα "καλλιτεχνικά" ήταν η ώρα
της χαλάρωσης, η εύκολη και απολαυστική απόσυρση από τον νοητικά
δύσκολο καθημερινά φόρτο των "βασικών" μαθημάτων.
Ήταν σα να μας έδιναν ένα "δωράκι", μια ώρα διασκέδασης στο τέλος,
την ώρα που ήδη είμασταν τόσο κουρασμένοι από τα υπόλοιπα μαθήματα,
που το μυαλό μας θα μπορούσε να ταξιδεύει στη φαντασία, χωρίς να
κατηγορούμαστε για αφηρημάδα...
Βέβαια, υπάρχουν και σχολεία, στα οποία δε συμβαίνει αυτό.
Το Μοντεσσοριανό σύστημα εκπαίδευσης για παράδειγμα, είναι ένα
σύστημα που συνδιάζει την τέχνη με την επιστήμη σε ένα είδος
δημιουργικής διδασκαλίας.
Δυστυχώς υπάρχουν ελάχιστα τέτοιου είδους σχολεία στη χώρα μας και
σίγουρα δε φτάνουν να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών, αποτελούν
μια μειονότητα για κάποιους, που έχουν τα χρήματα να στείλουν εκεί
τα παιδιά τους.
Δεν είναι τυχαίο βέβαια, το ότι σύμφωνα με στατιστικές, παιδιά που
πέρασαν από τέτοιου είδους σχολεία, είχαν πολύ μεγαλύτερη επιτυχία
στις πανελλαδικές εξετάσεις, στις πανεπιστημιακές σπουδές τους και
γενικότερα εξελίχτηκαν σε άτομα θετικά, δημιουργικά, πολυτάλαντα,
σε κάθε μετέπειτα απασχόλησή τους.
quote:
Στα συμβατικά σχολεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια της χώρας μας
τα σημαντικά μαθήματα είναι κυρίως των θετικών επιστημών, όπως
φυσική, χημεία, μαθηματικά, δεύτερα έρχονται τα μαθήματα των
ανθρωπιστικών επιστημών, όπως φιλοσοφία, γλώσσα, ιστορία, κοινωνιολογία,
γεωγραφία, ενώ
η τέχνη υποβιβάζεται σιωπηλά από το κράτος και γίνεται επίσης
σιωπηλά
αποδεκτή από τους μαθητές ως "η ώρα του παιδιού".
Λίλιθ,
δυστυχώς αυτός είναι ο κανόνας και σε ένα τυπικό σχολείο του εξωτερικού, τουλάχιστον στην Αμερική. Αυτό που με τρομάζει ιδιαίτερα όμως είναι το φαινόμενο να έρχονται φοιτητές στο Παν/μιο και να συνειδητοποιείς πως δεν όχι μόνο δεν ξέρουν να γράψουν, αλλά επίσης δεν μπορούν να αναπτύξουν τις σκέψεις τους. Επαναλαμβάνουν ιδέες και απόψεις που άκουσαν από το περιβάλλον τους χωρίς κανένα ίχνος κριτικής σκέψης. Ύστερα σου εκμυστηρεύονται πως δεν έχουν διαβάσει στην ζωή τους ούτε ένα βιβλίο και δεν σκοπεύουν να το κάνουν σύντομα!
Τώρα, έγραψα παραπάνω πως στην πλειονότητα των νέων μαθητών λείπει η κριτική σκέψη. Όχι μόνο αυτό όμως. Τους λείπει και η φαντασία και η δημιουργικότητα.
Και εκεί είναι που η τέχνη και η καλλιτεχνική παιδεία/εκπαίδευση αποκτά μεγάλη σημασία.
Γιατί η καλλιτεχνική παιδεία δεν έχει να κάνει μόνο με την αξιολόγηση και την εκτίμηση της καλλιτεχνικής δημιουργίας per se αλλά και μέσω αυτής να ανοίγει τους ορίζοντες του ανθρώπου στους δρόμους της φαντασίας και της δημιουργικότητας δημιουργώντας έτσι ένα διαφορετικό ον από τον "homo consumus", ένα ον πιο ελεύθερο και αληθινό στις σκέψεις και στις πράξεις του.
quote:
Αυτό που θέλω να πω είναι πως σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να μεταδώσουν αυτά που ξέρουν.
Ας δοθεί όμως έμφαση κι από το Κράτος για κάποια μαθήματα ώστε να μάθουμε ποιός ζωγράφισε την έρμη τη Γκουέρνικα, ποιός είναι ο Θεοτοκόπουλος και ποιός συνέθεσε τη Λίμνη των Κύκνων...
Edited by - A. Kircher on 19/06/2007 22:18:08
Στα μαθητικά μου χρόνια οι ώρες του παιδιού ήταν δυστυχώς στα Καλλιτεχνικά/Μουσική, Αγγλικά, Γαλλικά.
Στην Γυμναστική παίζαμε κανένα μπάσκετ ή τίποτα ποδόσφαιρο κι οκ.
Όσον αφορά όμως τα Αγγλικά, υπήρχαμε παιδιά που πηγαίναμε σε φροντιστήριο για την εκμάθηση τους και την απόκτηση κάποιου πτυχίου.
Υπήρχαν όμως και παιδιά που δεν πήγαιναν...
Δεν θα έπρεπε να μάθουν επαρκώς τα Αγγλικά εφόσον για Χ λόγους δεν πήγαιναν σε φροντιστήριο?
Στα Γαλλικά πάλι θυμάμαι ότι κάναμε 5 χρόνια τον Ενεστώτα και τον Παρατατικό(?) και λίγο λεξιλόγιο.
Θέλω να πω πως υπάρχει δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό μια νοοτροπία όπου μερικά μαθήματα θεωρούνται αυξημένης βαρύτητας ενώ κάποια άλλα είναι για την χαλάρωση του μαθητή.
Τα οφέλη όμως των μαθημάτων της δεύτερης κατηγορίας δεν θα έπρεπε να περιορίζονται εκεί.
Το νόημα των Καλλιτεχνικών είναι να ενδυναμώσουν τις καλλιτεχνικές ανησυχίες των μαθητών, όχι να τους ξεκουράσουν από τα Αρχαία και τα Μαθηματικά.
Υπάρχουν και τα διαλείμματα για αυτόν τον σκοπό! 
quote:
Λίλιθ,
δυστυχώς αυτός είναι ο κανόνας και σε ένα τυπικό σχολείο του εξωτερικού, τουλάχιστον στην Αμερική. Αυτό που με τρομάζει ιδιαίτερα όμως είναι το φαινόμενο να έρχονται φοιτητές στο Παν/μιο και να συνειδητοποιείς πως δεν όχι μόνο δεν ξέρουν να γράψουν, αλλά επίσης δεν μπορούν να αναπτύξουν τις σκέψεις τους. Επαναλαμβάνουν ιδέες και απόψεις που άκουσαν από το περιβάλλον τους χωρίς κανένα ίχνος κριτικής σκέψης. Ύστερα σου εκμυστηρεύονται πως δεν έχουν διαβάσει στην ζωή τους ούτε ένα βιβλίο και δεν σκοπεύουν να το κάνουν σύντομα!
Έχεις δίκιο σ' αυτό, φίλε!
Κι αυτό που θεωρώ θλιβερό είναι πως δεν λαμβάνονται δραστικά μέτρα για την καταπολέμηση αυτών των φαινομένων.
Μια καλή λύση δεν θα ήταν να προωθείται εντός των σχολικών ορίων η ανάγνωση βιβλίων?
Να υπάρχει κάποια βιβλιοθήκη?
In anticipation of my resurrection...