- Οικονομική Κρίση - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Χαμένος χρόνος
σε αιδήμονα βλέμματα
και μαχαιρωμένες σκέψεις,
σιμά και προς πλήθη
μη ακουόντων.
Τα τρία ρόδια
στην ποδιά της Περσεφόνης
αποτρέπουν την απάντηση του Πατρόκλου
που αναμένει πνιγμένη
στη λυτρωτική λήθη.
"Ο ζητών και ευρήσεται!"
"Χτυπήσατε και αι θύραι ανεωχθήσονται!"
Εμένα μου λες, ρε Γιώργο;
Ζ.-
Κι αν έχεις άλλη
δεν με νοιάζει το σαράκι,
δε θα την πίνεις σαν κρασί τις χειμωνιές
θα θες και πάλι
τρελλή κραιπάλη
στο κορμί μου φιλαράκι
εκεί να σβήνεις κεραυνών μύριες κραυγές.
Λες ο καιρός όλα τα σβήνει
μα ειν΄ο πόθος σου καμίνι
κάθε που τ΄όνειρο σ΄αφήνει
χυμάς και ψάχνεις την ευθύνη.
Αυτό που με πονάει
εσένα τυραννάει
και κάθε που προδίνεις
στο αίμα σου με κλείνεις...
Κι αν έχεις άλλες
ειμ΄η γυναίκα της ψυχής σου
ένα λουλούδι που δεν δέχεται βροχές
μέρες φευγάτες
βάρη στις πλάτες
είμαι το χάδι της αφής σου
μπες σε αγκάλες τι κι αν νιώσεις ενοχές.
Αυτά που εσύ κατέχεις
αιώνια θα τα έχεις
των πόθων ερημίτης
φωτιά πληγή κι αλήτης.
Αν δώσω αυτό το σώμα
σε κάποια ξένα χέρια
μπορεί να μου βουρκώσεις
το όνειρο σε κύμα
θα βγούνε τα μαχαίρια
και θα μ΄αποτελειώσεις...
Αν δώσω αυτό το σώμα
στη δίψα κάποιων πόθων
μπορεί να μου θυμώσεις
στου θάνατου το χρώμα
στην πλάνη των ερώτων
μεμιάς θα με σκοτώσεις.
Μεμιάς θα με σκοτώσεις.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
___***___
Εμένα πιά δεν μου αρκεί,
τα ψίχουλα να παίρνω
εγώ εδώ κι εσύ εκεί
να καις, και να πεθαίνω.
΄Ωπα...Αν η καρδιά σου έχει ρεπό
και σέρνεσαι στην πιάτσα
με ποιές γυρίζεις δεν θα δω
το τζάμι της ψυχής θαμπό
δίνω χαστούκι στον καιρό
εσένα πάλι προσπερνώ
με μιάς κραυγής γκριμάτσα.
Εμένα πιά δεν μου αρκεί
στη λίστα να΄μαι η πέμπτη
να σ΄έχω γιά μιά Κυριακή
του έρωτα δραπέτη.
΄Ωπα...Αν η καρδιά σου έχει ρεπό
και σέρνεσαι στην πιάτσα
γουστάρω να ταπεινωθώ
μ΄ένα σπασμένο σ΄αγαπώ
προτού γελάσεις θα ντραπώ
κι ίσως στα δύο αν κοπώ
να σου δακρύσει η φάτσα.
΄Ωπα...Αν η καρδιά σου λέει γειά
κι είν΄το κορμί μπρατσέρα
δες το φιλί που ξεψυχά.
Με πάει το κύμα στ΄ανοιχτά
ένα τραγούδι του νοτιά.
Κόντρα στην τόση σου ψευτιά
Θα σπείρω στον αγέρα.
΄Ωπα...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Ας επανέλθω σε μιά ποιότητα άλλου είδους...
**
Ούτε ένα μήνυμα.
Είσαι ακόμα ένα παιδί.
Που δραπέτευσες απόψε;
Ανοιχτή άφησα την αυλόπορτα. Δεν ήρθες ακόμα.
Μεγάλωσες μες τ΄αναφιλητά του δρόμου.
Κρύωνες, σκότος αφάνεια σιωπή.
Με θαμμένες επιθυμίες, μα να,
πιάσε την σκυτάλη της ζωής τώρα.
Μεγάλωσες μες την σιγή,
των λεωφόρων των σκοτεινών δρομίσκων εκείνων.
Μα, ήμουν ο αγέρας, ο ήλιος που σε φιλούσε ανάγλυφα
τα χέρια μου
αγγίξαν, τα συννεφιασμένα
μάτια σου.
Δίνοντας άρωμα στις μελαγχολικές σου σκέψεις
πλέκω στα αθώα μου δάχτυλα τα μοναχικά χρόνια.
Είσαι παιδί ακόμα.
Παιδί.
Αγέρας οξυγόνου
που μεθάει το πευκοδάσος
Κι αν ανατρέχεις στο παρελθόν
διαβάζεις τ΄ανερμήνευτο μέλλον.
Παιδί είσαι ακόμα
αντιφεγγίζεις τη ρώμη σου
στον καθρέφτη του χρόνου.
Αγκάλιασε με φωτοδότη γνώστη.
Θέλω να σε κάνω κάθε μέρα να γεννιέσαι απ΄την αρχή.
Με μία θέση αντίκρυ στον ήλιο
ζωή που κατακτάς το χρόνο.
Σταγόνα μου αυγής
που αγιάζεις τη δύση.
Είσαι ακόμα ένα παιδί.
Πρέπει να σε προστατέψω.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Αγκαλιάζω τρελλές ικανότητες απόψε.
Εντάξει,
όταν πρέπει εγκαταλείπω τα ξενιτεμένα μου οράματα.
Η τέφρα της σιωπής κολλάει στα πέτα.
Χαιδεύει η θύμηση το νου,
αναμοχλεύω μνήμες
μεταπλάθομαι
μιά φιγούρα πιό άυλη από τον άνεμο...
Ατενίζω τις μέρες που δεν έζησα.
δάκρυα
φύλλα
μαραμένα στους σταθμούς.
Το βλέμμα σου, έκλεψε την αίθρια άνοιξη
την αδιάβλητη αιωνιότητα
είσαι ακόμα ένας βράχος
λαξεμένος από τον πόνο.
Κι εγώ απάνεμο λιμάνι.
Οι ριπές σου μυριάδες,
πόσα τείχη να υψώσω;
Εξομολογήσου στην καρδιά μου,
Καρπούμαι τις μύριες
καταδίκες
αποκαλύπτω
την όψη σου.
Διάσπαρτη ύλη
που σέρνει τη γνώση.
Απόψε γίνομαι
Πράπτι,
Κρατώ την ικανότητα να πραγματοποιήσω
μυριάδες επιθυμίες
ανασαίνω
δες και
μεταφέρομαι
σε χιλιάδες σημεία του διαστήματος
και μόνο που το σκέφτομαι.
Το υλικό μου σώμα ξεχασμένο.
Πετώ.
Μπορώ να πραγματοποιήσω εκατοντάδες επιθυμίες μου. Κρατώ δυό,
να γίνω αθάνατη ή να ζήσω μιά στιγμή με εσένα;
Εσένα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
.
χαραματα η ωρα τρεις
θαρθω να σε ξυπνησω
κρυφα απο τη μανα σου να σε χαρω
να βγεις να σου μιλησω
.
δε θα μας δει αλλος κανεις
μονο το φεγγαρακι
εβγα στο παραθυρι σου να σε χαρω
και δως μου ενα φιλακι
.
ειν μυστικη η αγαπη μας
κρυφα να την κρατησεις
χιλια που να σου κανουνε να σε χαρω
να μην την μαρτυρησεις
.
Μαρκος
.
ερωσθε καλε!
.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
Βιβλική έμπνευση.
Το ψιλόβροχο δάκρυσε, ή εγώ;
Σαν την μεσημεριάτικη βροχή του Σεπτέμβρη με άγγιξε
η φωνή του.
Παράξενη στην άνυδρη γη της σιωπής.
Κάτι φορές είμαι άμμος ψιλή
κάτω από τη λιακάδα.
Αδιάφορη μέσα στις χούφτες του
χάνομαι,
κι άλλοτε μες την παλίρροια
δακρύζω.
Με πλάθει γιά να με σπαράξει
κι όλο το στερέωμα λυώνει πάνω μου.
Δέσε με αγάπη την πληγή που έκλαψε
με αίμα φεγγαρίσιο.
Πάρε ξανά τον ουρανό απ΄τα μάτια μου
πάλι θα νιώσω
πόσο δική σου είμαι.
Να γείρω στον ώμο σου
μυρώνοντας την αυγή.
Βιβλική ΄Εμπνευση...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Μόνο που εγώ δε τα πάω καλά με την ποίηση σε αντίθεση με τη μουσική γι'αυτό θα σου αφήσω ένα στίχο από τραγούδι από κάποιους "καλούς" στιχουργούς για να δεις ότι όλοι έχουν τις κακές τους στιγμές:
N.Kαρβέλας:
"... χούλα χουπ μωρό μου
χούλα χουπ σου λέω,
σκούπισε τα μάτια σου μην κλαίς" (να ένας καλός λόγος για να μην κλαίς αλλά να γελάς...
)
Λ.Νικολακοπούλου:
"...για τα λεφτά όλα γίνονται και το μοιραίο το ευρώ,
με το ξυστό όλοι ξύνονται, μα εγώ έχω εσέ θησαυρό"
Φοίβος:
"... To Vogue σ'αρέσει και το Madame Figaro,
μα αν σε βάλω κάτω θα σ'αρέσω μόνο εγώ"
Ετσι για να είσαστε άλλοτε πιο ανεχτικοί με τις βλακείες των άλλων εδώ μέσα...
Υπάρχουν φορές που στερεύει κι ο λόγος,
αυτό που σου μένει απέραντος πόνος.
σακατεύονται τα ανθρώπινα αισθήματα,
κι ονειρεύονται παράξενα συνθήματα.
Οι αλήθειες κομματιάζονται στα κύματα,
δακρυσμένα και της ποίησης τα ρήματα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Ούτε πως δεν υπήρξα κλέφτης των δικών σου θησαυρών.
Δεν θα δεις την άφιξη της έκπληξης,
η μαχαιριά πάντα δική μου.
Συναγωνίζομαι στα πάθη τους πολιορκημένους.
Κι ούτε ενδίδω πιά στου βλέμματός σου το κάλεσμα.
΄Εφυγα.
Μήτε χωλαίνει το διάβα μου στο μονοπάτι της ζωής.
΄Ησουν η αμοιβαιότητα της στέρησης
στους αντικατοπτρισμούς των επιθυμιών.
Θα γλυτώσω από το κενό που λέγετε αγάπη.
Πληρούται με τίποτα αυτό το κενό;
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
φωτιές ξεψυχάνε
δυο γαλάζια πουλιά
περιμένουν καπνό
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
Δεν μου γελά, -με ξέχασε θαρρώ- ο στοχασμός.
Μόνο της οδύνης το χάδι μεγαλώνει με την είσοδο του χειμώνα και να, ξανά δειλά, με σκεπάζει με ρινίσματα άστρων.
Καθηλωμένα όνειρα, συγκυρίες γεγονότων
εναγώνια μηνύματα στις σχισμάδες της σιωπής σου,
φωνές
αντιφάσεις
λουσμένη γυρνώ, στο φως των πραγμάτων στεγνώνω τον πόνο.
Μιά καταρρέουσα δύναμη στιγμών,
Θλίψη ο ουρανός
κλάμα η βροχή
στα μυστικά περάσματα της καρδιάς,
λιώνει το όραμα
θάνατος ζωή,
στις ρίζες δρυμών
οδυνηρές αρνήσεις,
μυστικά περάσματα καρδιάς.
Στο χρώμα του επιφωνήματος
αγγίζω την εσθήτα του πένθους.
είμαι ένας σβόλος ακαπήλευτης γης.
Χάθηκες...
Παράδωσες τ΄άνθη μου στην οργή των ανέμων και κρύφτηκες.
Μα εγώ στην πραότητα μιάς αχτίδας
ακόμα
σε ζεσταίνω...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
[Ποιητικές εικόνες στον αποκαλυπτικό καθρέφτη της συνείδησης.
Το παρόν βαρύ κι ατελέσφορο]...
Το όραμα αδιερεύνητο.
Σε άγγιξα ήσουν φλόγα
στα χέρια μου
έκαψες την αφή της αντίστασης
κι όταν σε αντίκρυσα κατάλαβα πως είναι
σκληρό να κυττάς κατάματα τον ήλιο.
Φωλιάζω τώρα στους άγρυπνους ίσκιους της παράκλησης
με αιμάτινη όψη
κι είναι
φθαρτή η ομορφιά μου.
Ραγισμένη η έκσταση.
Στα μάτια σου η μέθη του θριάμβου.
Στο βλέμμα μου θαμπό ερωτηματικό.
Κόπηκε το τραγούδι στα χείλη.
Μάτωσαν. ΔΕΣ...
Γιά πρόσεξε, ο έρωτας ακτινοβολεί ακόμα μετά την ήττα του.
Σκύβω στον σκοτεινό εαυτό μου
διακρίνοντας
πλάνες που με ξεστράτισαν και δεν
με άφησαν να δω με τιμιότητα και τόλμη
τη δική μου συντριβή.
΄Εφυγες.
Οι έννοιες ελευθερία και όνειρο αποκτούν δυναμική υπαρξιακού
χαρακτήρα. Με σκοτώνουν και με δημιουργούν από τη στάχτη.
Σκότος.
Ψιλοβρέχει.
Σκότος.
*΄Οταν λέτε τη λέξη αγάπη, μπορεί να συλλαμβάνετε την αίσθηση η ουσία της όμως είναι αδύνατο να περιγραφεί.
* Η πιό αμιγής αγάπη βρίσκεται εκεί που κανείς δεν την περιμένει. Στην ελευθερία.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
Φεύγω αλλού.
Μέθη γυαλού...
Νυχτερινή μοσχοβολιά
δυό τρεις ανάσες ενθάρρυνσης
και μιά παλιά μπαλάντα.
Να σέβεται το πάντα,
το όχι το ποτέ...
*
Ειν΄της γαλήνης τα φιλιά
όνειρα λάμψης κατάνυξης
τα δάκρυα φευγάτα.
΄Οτι μου πήρες, κράτα
μα μη μιλάς γιά ναι...
Φεύγω αλλού
Χάδι του νου...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι
G.
in God we trust
τα μπράτσα θέλουν κέντημα σαν ζεις μες στην ορφάνια.
Αυτά δεν είναι τίποτε, να δεις και παραμέσα,
πολλές με αγαπήσανε, μέχρι και μια κοντέσσα.
Τα τατουάζ είναι καημός και οι κοψιές μαράζι,
όποιος τα δει μαραίνεται, την στράτα του αλλάζει...
Edited by - Deva_Parinito on 30/09/2005 19:12:40