- Η δύναμη της ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

quote:

---

Μιλούσαμε πρίν για αγάπη και τις σχέσεις των ανθρώπων,όταν υπάρχει ιδιοτελής αγάπη προς τον άλλον,δηλαδή κοιτάζουμε λεφτά,θέση κτλπ. τότε ξέρουμε οτι είναι κάτι το ψεύτικο.Όταν όμως υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη προς τον άλλον(δηλαδή για το έτερον ήμιση,προς τους άλλους ανθρώπους θα έλεγα οτι είναι σεβασμός,γιατί δέν γίνεται να νιώθεις τόσο εύκολα ανιδιοτελής αγάπη για όλους) τότε σε οπιαδοίποτε κατασταση και άν βρισκόμαστε,δέν αλλάζει τίποτα μέσα μας.

---

Αγαπητέ alex22, μπορούμε να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι κι η μορφή της ανιδιοτελούς αγάπης που περιέγραψες δεν κρύβει μέσα της ένα σημαντικό ποσοστό ιδιοτέλειας;
Δεν καλύπτουμε κι εμείς αρκετές ανάγκες μας μέσα από τις σχέσεις μας με τους γύρω μας, τους φίλους μας, την οικογένεια μας, την σχέση μας κλπ;

In anticipation of my resurrection...

---

quote:

---

Μία θρησκεία (η οποιαδήποτε θρησκεία) αποτελεί ένα σύστημα σκέψης (σύστημα πίστης) που υιοθετεί ορισμένες πάγιες αντιλήψεις βασισμένες πάνω στην πίστη για το υπερφυσικό (θεός), το ιερό, και τους ηθικούς κώδικες που πρέπει να ακολουθούν οι πιστοί .
====================

---

soul

quote:

---

Περιμένω εναγωνίως την απάντηση του φίλου Άλεξ...στο ανωτέρω ερώτημα περί ιδιοτέλειας και ανιδιοτέλειας!!

---

Κι εγώ, φίλε Εαρινέ, το ίδιο περιμένω κι ίσως να περιμένω λίγο καιρό ακόμα...

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Ρε παιδιά,συγνώμη αλλά δέν μπορώ να το εξηγήσω.Όταν αγαπάς,αγαπάς.Δέν υπάρχει κάτι που να εξηγείται απλώς το νιώθεις.Νιώθεις μια πλήρη ανιδιοτέλεια για το πρόσωπο που αγαπάς.Μπορείς και σύ να ζητάς πράγματα απο το ταίρι σου,αλλά όχι με εγωισμό.Κάτι τέτοιο πρέπει να είναι φυσιολογικό,να προκύπτει φυσικά, εφόσον και οι δύο νιώθουν το ίδιο και καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον.Δηλαδή και οι δύο καταλαβαίνουν τις ανάγκες του άλλου και το κάνουν χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσει ο άλλος.Πρέπει να υπάρχει όμως η αληθινή αγάπη για κάτι τέτοιο.Αυτή είναι η άποψή μου.Δέν σημαίνει οτι συμφωνούν όλοι με αυτό.

---

soul

quote:

---

Δεν σε παρεξηγώ , αντίθετα σε καταννοώ!!

---

Η προσωπική μου θέση είναι πως ο άνθρωπος στην καθημερινότητα του λειτουργεί κυρίως ιδιοτελώς.
Αυτό δεν είναι ούτε κατακριτέο, ούτε εγωιστικό ούτε κάτι το οποίο θα πρέπει να καταδικαστεί.
Άλλωστε, χωρίς την ιδιοτέλεια κι ένα βαθμό εγωισμού δεν θα επιβιώναμε.

Θεωρώ πως δεν είναι λάθος να δρούμε ιδιοτελώς διότι αυτό ορίζεται από την φύση μας.
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που στην ζωή μας δρούμε εν μέρει ανιδιοτελώς όμως πίσω από τα κίνητρα αυτά σίγουρα κρύβονται και σκέψεις ή συναισθήματα κι επιθυμίες που πηγάζουν από την ιδιοτέλεια μας.

Όταν για παράδειγμα συναντήσω στον δρόμο έναν άνθρωπο που πεινάει και του δώσω χρήματα για να πάει να φάει, το κάνω κι επειδή θέλω αυτός ο άνθρωπος να χορτάσει, να μην πεινάει, να νιώσει καλά κλπ.
Παράλληλα όμως καλύπτω και μια δική μου ανάγκη, την ανάγκη να βοηθήσω έναν συνάνθρωπο μου και μέσω αυτής μου της πράξης να αντλήσω χαρά και γαλήνη.

Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τόσο φωτισμένοι και τόσο εξελιγμένοι που να έχουν συναισθήματα και προθέσεις καθαρά ανιδιοτελείς και να μην υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας μέσα τους - αν και δεν το θεωρώ τόσο εύκολο ούτε τόσο πιθανό.
Θα πρέπει όμως να παραδεχθώ πως εγώ δεν είμαι ούτε εξελιγμένος ούτε φωτισμένος σε τέτοιον βαθμό.

Το πρόβλημα κατ' εμέ ξεκινάει από την στιγμή που λειτουργούμε μόνο ιδιοτελώς στην ζωή μας, χωρίς να μας ενδιαφέρει ο κόσμος μας, οι συνάνθρωποι μας, οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν, η οικογένεια κι οι φίλοι μας κλπ.
Κι ο λόγος που θεωρώ ότι μια τέτοια στάση είναι προβληματική είναι ότι δε μπορούμε να δούμε ή να ορίσουμε τον εαυτό μας ξεκομμένο από όλα τα παραπάνω.

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Αυτό που λές δέν είναι ανθρώπινο.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που σε διαψεύουν.

Φίλε η αλιθηνή αγάπη δέν βρίσκεται στα βιβλία ψυχολογίας.

---

soul

quote:

---

Αγαπητέ alex22, η άποψη σου είναι σεβαστή κι έκανες πολύ καλά που την κατέθεσες.
Άλλωστε, ένας διάλογος αναζωογονείται κι εμπλουτίζεται από απόψεις που είτε είναι αντίθετες μεταξύ τους είτε είναι λιγότερο αντίθετες απ' όσο είναι φαινομενικά.

Η προσωπική μου θέση είναι πως ο άνθρωπος στην καθημερινότητα του λειτουργεί κυρίως ιδιοτελώς.
Αυτό δεν είναι ούτε κατακριτέο, ούτε εγωιστικό ούτε κάτι το οποίο θα πρέπει να καταδικαστεί.
Άλλωστε, χωρίς την ιδιοτέλεια κι ένα βαθμό εγωισμού δεν θα επιβιώναμε.

Θεωρώ πως δεν είναι λάθος να δρούμε ιδιοτελώς διότι αυτό ορίζεται από την φύση μας.
Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που στην ζωή μας δρούμε εν μέρει ανιδιοτελώς όμως πίσω από τα κίνητρα αυτά σίγουρα κρύβονται και σκέψεις ή συναισθήματα κι επιθυμίες που πηγάζουν από την ιδιοτέλεια μας.

Όταν για παράδειγμα συναντήσω στον δρόμο έναν άνθρωπο που πεινάει και του δώσω χρήματα για να πάει να φάει, το κάνω κι επειδή θέλω αυτός ο άνθρωπος να χορτάσει, να μην πεινάει, να νιώσει καλά κλπ.
Παράλληλα όμως καλύπτω και μια δική μου ανάγκη, την ανάγκη να βοηθήσω έναν συνάνθρωπο μου και μέσω αυτής μου της πράξης να αντλήσω χαρά και γαλήνη.

Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τόσο φωτισμένοι και τόσο εξελιγμένοι που να έχουν συναισθήματα και προθέσεις καθαρά ανιδιοτελείς και να μην υπάρχει ίχνος ιδιοτέλειας μέσα τους - αν και δεν το θεωρώ τόσο εύκολο ούτε τόσο πιθανό.
Θα πρέπει όμως να παραδεχθώ πως εγώ δεν είμαι ούτε εξελιγμένος ούτε φωτισμένος σε τέτοιον βαθμό.

Το πρόβλημα κατ' εμέ ξεκινάει από την στιγμή που λειτουργούμε μόνο ιδιοτελώς στην ζωή μας, χωρίς να μας ενδιαφέρει ο κόσμος μας, οι συνάνθρωποι μας, οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν, η οικογένεια κι οι φίλοι μας κλπ.
Κι ο λόγος που θεωρώ ότι μια τέτοια στάση είναι προβληματική είναι ότι δε μπορούμε να δούμε ή να ορίσουμε τον εαυτό μας ξεκομμένο από όλα τα παραπάνω.

In anticipation of my resurrection...

---

soul