- Τι είναι ΒΟΥΛΗΣΗ; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
( ( ( ( ( ( ( ((((((( ο ))))))) ) ) ) ) ) ) )
Χαρακτηριστικό αποκλειστικά των έμβιων συστημάτων
ή
παγκόσμια δύναμη που κινεί το σύμπαν;
( ( ( ( ( ( ( ((((((( ο ))))))) ) ) ) ) ) ) )
Θεμελιώδης ιδιότητα της ουσίας των όντων
ή
«εξελιγμένη» μορφή του στοιχειώδους μηχανισμού με τον οποίο οι ζωντανοί οργανισμοί αποφεύγουν τον πόνο και επιδιώκουν την ηδονή;
( ( ( ( ( ( ( ((((((( ο ))))))) ) ) ) ) ) ) )
Τι νομίζετε; Τι γνωρίζετε; Τι πιστεύετε;
Σχετικά θέματα στο esoterica:
Η Ελεύθερη Βούληση
Ελευθερία βούλησης...
Πρόνοια,Βούληση,Πεπρωμένο
ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ Από τον Sri Aurobindo
Η ελεύθερη βούληση ίσως να είναι αυταπάτη … στην οποία όμως πρέπει να πιστέψουμε !!!
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ
ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΗΔΟΝΗ
ΕΠΙΘΥΜΙΑ
ΘΕΛΗΣΗ –ΔΥΝΑΜΗ
Έστω ότι όλα ξεκίνησαν με το Big-Bang. Την κοσμογονική εκείνη έκρηξη που αποτελεί, νομίζω, την πλέον αποδεκτή θεωρία σήμερα για το πως γεννήθηκε το σύμπαν.
Έκτοτε (συνεχίζω τη θεωρία του Big-Bang όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι) όσα ακολούθησαν και ακολουθούν δεν είναι παρά αποτελέσματα εκείνης της αρχιής αιτίας. Της αιτίας χωρίς αιτία(;).
Το τώρα δεν είναι παρά αποτέλεσμα του πριν και αιτία του μετά.
Σε αυτό το γίγνεσθαι, το γίγνεσθαι δηλαδή της αρχέγονης έκρηξης, πού χωρά η βούληση;
Νομίζω ότι μπορούμε κατ’ αρχήν, να «χωρέσουμε» μια υπέρτατη-θεϊκή Βούληση που να θέλησε το Big-Bang. Ως αιτία, επομένως, της «αιτίας χωρίς αιτία» μπορεί να θεωρηθεί η Βούληση που θέλησε το Big-Bang.
Από τη στιγμή όμως που ξεκίνησε αυτή, H έκρηξη, όλα συμβαίνουν ακολουθώντας μια προδιαγεγραμμένη νομοτέλεια.
Υπάρχει πια περιθώριο για βούληση;
Υπάρχει πια περιθώριο για να εξελιχτεί κάτι με τρόπο που να μην υπακούει στην αιτιότητα αλλά στην σκοπιμότητα;
Οπωσδήποτε, αν δεχτούμε την υπέρτατη Βούληση που τα ξεκίνησε όλα, δεν μπορούμε να μην δεχτούμε ότι αυτή η Βούληση θα μπορεί να διαφοροποιεί …κατά βούληση την εξέλιξη του γίγνεσθαι, ακόμη και ενάντια στην αιτιότητα.
Η Βούληση αυτή, ως δυνατότητα επιλογής, θα εκφράζεται μέσα από τις άπειρες μορφές του εδώ και τώρα. Πράγμα που, ενδεχομένως, σημαίνει ότι και εμείς μετέχουμε αυτής της «θεϊκής» Βούλησης.
Ένα παράδειγμα για να δούμε πως «δουλεύουν» τα πιο πάνω:
Έστω μια σφαίρα που εκρήγνυται. Ένα θραύσμα αυτής της σφαίρας ακολουθεί την προδιαγεγραμμένη πορεία που επιτάσσουν η ορμή που απέκτησε από την έκρηξη και οι λοιπές δυνάμεις που ασκούνται πάνω του σύμφωνα με όλους τους γνωστούς και άγνωστους νόμους που το αφορούν.
Αν θεωρήσουμε ότι αυτό το θραύσμα μετέχει της «θεϊκής» Βούλησης τότε είναι δυνατόν (αν και όχι πιθανόν) κάποια στιγμή να «θελήσει» να διαφοροποιήσει την προδιαγεγραμμένη του (μέχρι εκείνη τη στιγμή) πορεία.
Νομίζω, είναι κατανοητό ότι κάθε τέτοια διαφοροποίηση θα επηρεάζει όχι μόνο το θραύσμα που την «βούλεται» αλλά και ολόκληρο το σύστημα που μετέχει της έκρηξης.
Βέβαια, στο παράδειγμα της σφαίρας που εκρήγνυται, ο χωρόχρονος προϋπάρχει, ενώ με το Σύμπαν που είναι το γίγνεσθαι του Big-Bang, ο χωρόχρονος είναι αξεχώριστο μέρος του, παραγόμενος μάλλον (από την έκρηξη) παρά περιέχων (την έκρηξη). Χάριν πάντως απλούστευσης και για τους σκοπούς που χρησιμοποιήθηκε το παράδειγμα, νομίζω πως παρέχει κάποιες χρήσιμες αναλογίες.
Ας πούμε εδώ λίγα πράγματα για τους Νόμους. Ο νόμος της Αιτιότητας είναι ένας νόμος που αντιλαμβανόμαστε ότι ισχύει. Όπως και ο νόμος της Βαρύτητας.
Τους νόμους τους αντιληφτήκαμε να ισχύουν.
Δεν νομίζω ότι κατανοούμε γιατί ισχύουν αυτοί οι νόμοι και όχι κάποιοι άλλοι (π.χ. ένας νόμος της ελαφρότητας… κ.ο.κ.)
Δεν νομίζω ότι κατανοούμε γιατί ισχύουν οι οποιοιδήποτε νόμοι που ισχύουν ή γιατί να ισχύουν καν οποιοιδήποτε νόμοι…
Οι ΝΟΜΟΙ είναι οι κανόνες με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε ότι παίζεται το παιχνίδι του Συμπαντικού γίγνεσθαι.
Οι ΝΟΜΟΙ μπορεί να τέθηκαν από την υπέρτατη ΒΟΥΛΗΣΗ.
Όμως η ύπαρξη ΝΟΜΩΝ σημαίνει και «υπακοή» σε αυτούς.
Αν αφήσουμε μία πέτρα να πέσει, αυτή θα «υπακούσει» σε όλους τους ΝΟΜΟΥΣ που την αφορούν. Αν υποθέσουμε ότι θέλει να ασκήσει την «βούλησή» της αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει την έναντίωσή της σε κάποιον /ους από τους ΝΟΜΟΥΣ.
Η μόνη επιλογή μιας ελεύθεερης βούλησης που δεν αντιβαίνει με τους ΝΟΜΟΥΣ είναι η επιλογή της υπακοής τους… «Γενηθήτω το θέλημά Σου»…
Οι ΝΟΜΟΙ είναι(;) έκφραση της υπέρτατης ΒΟΥΛΗΣΗΣ.
Μία υπέρτατη Βούληση εκφραζόμενη μέσα από τους ΝΟΜΟΥΣ που διέπουν το συμπαντικό γίγνεσθαι, μπορεί να εναντιώνεται στον εαυτό της με το να επιτρέπει «βουλήσεις» που επιλέγουν κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι ήδη προδιαγεγραμμένο να συμβεί από την στιγμή του Big-Bang.
Μήπως τελικά βούληση σημαίνει να εκπλήσσεις τον «θεό»;
με πολλα απ΄όσα είπες περιέγραψες τη σκέψη μου.
Αν δεχτούμε την ύπαρξη ενός υπέρτετου όντος το οποίο είναι το σύνολο των πάντων, τότε θα συμφωνήσουμε πως μόνο παντυδύναμο και πανσοφο και πανάγαθο κλπ μπορεί να είναι. Ως πάνσοφο γνωρίζει από πριν τα πάντα οποότε δεν τίθεται θέμα αλλοίωσης της βούλησής του ακόμη και όταν οι "μερικές" βουλήσεις που έχει παράγει νομίζουν ότι του αντιτίθενται!
Δε μπορεί να υπάρξει αντίθεση στο υπέρτατο ον εκ των πραγμάτων και όσα όντα νομίζουν ότι μπορούν να του αντισταθούν πλανώνται γιατί ήδη με την ύπαρξη τους και με τη δική τους "αντίθετη" εκφράζουν ένα μέρος της συνολικής βούλλησης του Υπέρτατου όντος καθώς και όλων των ενδιάμεσων όντων ,που είναι υπερσύνολα του αντιτιθέμενου αλλά υποσύνολα του υπέρτατου.
Το να είναι προδιαγεγραμμένα τα πάντα δε σημαίνει ότι είναι και ΓΝΩΣΤΟ το τέρμα κάθε φορά , οποιασδήποτε δράσης η ενέργειας. Δε μπορεί να ξέρει κανένα όν πεπερασμένο με απόλυτη βεβαιότητα το μέλλον αν και μπορέι να ξέρει με απόλυτη βαβαιότητα ότι υπάρχει νομοτέλεια , γιατί μόνο νομοτέλεια μπορεί να υπάρχει και όχι τυχαιότητα.
Για μας που δε γνωρίζουμε το τέρμα και τους νόμους που μας αφορούν είναι σα να έχουμε δυνατότητα να τους αλλάξουμε και αυταπατώμαστε νομίζοντας ότι κάνουμε κάτι που δεν είχε προβλεφτεί από το υπέρτατο ον.
Ναι εμείς εκφράζουμε ένα μέρος της βούλησης του υπέρτατου όντος και το μυρμήγκι επίσης και κάθε ον. Όταν δύο όντα (έστω Α και β)συγκρούονται και έχουν αντίθετες βουλήσεις τότε αυτό σημαίνει πως το μεγαλύτερο ον που περιλαμβάνει και τα δύο (έστω Γ) έχει "εσωτερική" σύγκρουση στον εαυτό του. Και αν πάμε ακόμη πιο πάνω μπορεί να δούμε ότι είναι πρόθεση ενός ακόμη ανώτερου όντως (έστω Δ) να υπάρξει εσωτερική σύγκρουση σε αυτό το ον, το Γ, για κάποιο λόγο ,γιακάποια παράβαση των νόμων του Δ.
Αν πχ εγώ θέλω να πατήσω ένα μυρμήγκι και να το σκοτώσω δε θα μπορώ να το κάνω αν δεν είναι θέληση και του μεγαλύτερου από εμένα και από το μυρμήγκι όντος, του Γ. Αν όμως είναι θέλησή του τότε θα το πατήσω χωρίς να το καταλάβω ακόμη και αν δεν έχω την πρόθεση.
Η απόλυτη ελευθερία της βουλήσεως μπορεί να υπάρξει μόνο όταν ένα ον μπορέι να έχει κάτι απόλυτο , πράγμα που μόνο για το υπέρτατο ον ισχύει. Άρα όλα τα άλλα όντα και εμείς έχουμε ΣΧΕΤΙΚΗ ελευθερία βούλησης μόνο διότι ούτε απόλυτη νοημοσύνη έχουμε ούτε τίτποτε άλλο σε απόλυτο βαθμό.
Κάθε βούλησ από την υπέρτατη μέχρι την πιο μικρή θέτει κανόνες =νόμους με την ύπαρξή της και μόνο. Κάθε κανόνας=νόμος είναι υποκατηγορία ενός ανωτέρου , όπως και οι βουλήσεις των όντων.Τίποτε δεν υπάρχει που να εκπλήξει την ανώτερη υπερκατηγορία στην οποία ανήκει η μικρότερη βούληση, όσο και αν θα ήθελε να νομίζει κάτι τέτοιο το μικρότερο ον.
Τα πάντα είναι τέλεια λοιπόν και μόνο τέλεια θα μπορούσαν να είναι. Οι όποιες ατέλειες βλέπουμε οφείλονται στην περιορισμένη θέαση των πραγμάτων που έχουν όλα τα πεπερασμένα όντα.
Όλα είναι τέλεια
..Learn to listen and you will learn to learn...
Edited by - Conqueror on 28/06/2005 10:53:12
Θα ήθελες να επιχειρήσεις έναν ορισμό για το τι είναι ΒΟΥΛΗΣΗ;
Η Βούληση είναι κάτι που έχουμε ή που είμαστε;
Την διακρίνουμε μόνο στα έμβια συστήματα ή και σε απλούστερες δομές;
Μπορεί να ελεγχθεί ή να «δυναμώσει»;
quote:
…Δε μπορεί να ξέρει κανένα όν πεπερασμένο με απόλυτη βεβαιότητα το μέλλον αν και μπορέι να ξέρει με απόλυτη βαβαιότητα ότι υπάρχει νομοτέλεια , γιατί μόνο νομοτέλεια μπορεί να υπάρχει και όχι τυχαιότητα.…αυταπατώμαστε νομίζοντας ότι κάνουμε κάτι που δεν είχε προβλεφτεί από το υπέρτατο ον
Δεν υπάρχει λοιπόν τυχαιότητα παρά μόνον νομοτέλεια. Αυτό, αν και πεπερασμένα όντα, μπορούμε να το ξέρουμε με απόλυτη βεβαιότητα, όπως λες.…ώστε…
…το τώρα είναι αναπόφευκτη συνέπεια του πριν όπως και το μετά είναι αναπόφευκτη συνέπεια του τώρα;
Αν ναι, τότε αυτό που επιλέγουμε την κάθε στιγμή είναι έκφραση της βούλησής μας ή απλά ονομάζουμε επιλογές τις αναγκαστικές και προκαθορισμένες ενέργειές μας;
Είμαστε «κέντρα αποφάσεων» ή ονομάζουμε αποφάσεις τις νομοτελειακά αναπόφευκτες δράσεις μας;
Είμαστε πέτρα που αφέθηκε να ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη από τον νόμο της βαρύτητας τροχιά της ή μπορούμε ανά πάσα στιγμή να διαφοροποιήσουμε την πορεία μας;
quote:
Αφου μονος σου βρηκες τοσα σχετικα θεματα γιατι ανοιγεις αλλο;;;
Έλα ντε;
Μήπως γιατί δεν μπόρεσα να βρω «νήμα» για να συνεχίσω από εκεί που είχαν μείνει ή γιατί με ενδιαφέρει μια λίγο διαφορετική προσέγγιση του θέματος ;
Είναι μήπως έκφραση της βούλησής μου ή αναγκαιότητα την οποία απλά υπηρέτησα; 
Αλήθεια, τι είναι για σένα η ΒΟΥΛΗΣΗ;
Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις που θέτεις εξαρτώνται από τους ορισμούς που υπολανθάνον σε κάθε λέξη-έννοια:
quote:
Η Βούληση είναι κάτι που έχουμε ή που είμαστε;
Για άλλα όντα ισχύει το ένα μόνο για άλλα το άλλο. Εξαρτάται από τον ορισμό του "εγώ".
quote:
Την διακρίνουμε μόνο στα έμβια συστήματα ή και σε απλούστερες δομές;
Εξαρτάται τι εννοείς με τον όρο έμβια. Αν έλεγες "πολύπλοκα και απλούστερα" θα έλεγα ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ υπάρχει κάποιο είδος βούλησης αλλά ...δεν όρισα ακόμη τι εννοώ με τη λέξη αυτή .
Όπως και σε όλα υπάρχει κάποιο είδος ζωής.
quote:
Μπορεί να ελεγχθεί ή να «δυναμώσει»;
Κάθε τι ελέγχεται μόνο από κάτι που είναι ανώτερό του σε κάποια ιδιότητα-παράμετρο. Επομένως φαινομενικά ελέγχεται και δυναμώνει και η βούληση αλλά στην πργματικότητα δεν είναι παρά αποτέλεσμα της νομοτέλειας και αυτό.
Αν μια ανώτερη βούληση θέλει να ενισχύσει μια μικρότερη της εμφυσά την επιθυμία να το κάνει.
Αλλά αν θέλει να αποδυναμώσει μια μικρότερη πάλι θα την εμφυσήσει την επιθυμία να το κάνει αλλά δε θα μπορεί εκ των πραγματων να γίνει οπότε θα μειωθεί η δύναμή της απο την άσκοπη και ατελέσφορη κίνηση που την εισάγει η εσώτερη φωνή(=δοκιμασίες), που στην περίπτωση αυτή γίνεται ο θείος δικαστής και κριτής της οντότητας.Είναι πάντα αλλά τότε γίνεται φανερό.Από εκεί προέρχεται και το "μωραίνει ο θεός ον βούλεται απωλέσαι". Δηλαδή η ίδια σου η επιθυμία σε καταστρέφει γιατί κάπου μέσα σου έκρινες άξιο τον εαυτό σου για πόνο. Ο εσωτερικός δικαστής δε μπορεί να ξεγελαστεί.Σε αφήνει στην επιθυμία σου από την οποία και τιμωρείσαι.
quote:
το τώρα είναι αναπόφευκτη συνέπεια του πριν όπως και το μετά είναι αναπόφευκτη συνέπεια του τώρα;
Ναι, ακριβώς, μόνο που δε μπορούμε να ξέρουμε ούτε όλο το "πριν" ούτε όλο το "μετά"
quote:
Αν ναι, τότε αυτό που επιλέγουμε την κάθε στιγμή είναι έκφραση της βούλησής μας ή απλά ονομάζουμε επιλογές τις αναγκαστικές και προκαθορισμένες ενέργειές μας;
Και τα δύο ταυτοχρόνως κατα τη δική μου άποψη!!! Το "ή" δε χρειάζεται εδώ. Το ότι είναι προκαθοσρισμένες οι ενέργειές μας δε σημαίνει ότι δεν τις επιλέγουμε. ΚΑΙ τις επιλέγουμε ΚΑΙ ειναι προκαθορισμένες.
quote:
Είμαστε πέτρα που αφέθηκε να ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη από τον νόμο της βαρύτητας τροχιά της ή μπορούμε ανά πάσα στιγμή να διαφοροποιήσουμε την πορεία μας;
Αν δεχτείς ένα υπάρτατο ον με τις ιδιότητες που έχω προαναφέρι τότε ακολουθούμε το "προκαθορισμένο" ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΚΑΚΝΕΝΑ ΟΝ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΛΗΡΩΣ(εκτός από το υπέρτατο ον).
Αν ρωτήσεις ένα ανώτερο από τον άνθρωπο ον και σου πει το μέλλον σου και εσύ κάνεις κάτι άλλο, αυτό δε σημαίνει ότι εσύ άλλαξες το προκαθορισμένο, αλλά ότι το ον αυτό έκανε ΛΑΘΟΣ. Δε διέγνωσε σωστά το μέλλον σου και σου αποκάλυψε ως προκαθορισμένο το Α ή Β γεγονός.
ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΟΝ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΕΙ Η ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ.
Συνεπώς το μελλον είναι προκαθορισμένο αλλά κανείς δε μπορεί να το γνωρισει με βεβαιότητα εκ των προτερων.
Για να δούμε τι είναι η ΒΟΥΛΗΣΗ.Προέρχεται κατά τη δική μου γνώμη από το FOIΔΑ=γνωρίζω και σχετίζεται με το ΛΟΓΟ=περιορισμός=διαλογή=επιλογή=διαίρεση=κατανομή=οριοθέτηση
Βούληση λοιπόν είναι η τάση ενός όντος να υπάρξει με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο.
ΕΙΜΑΙ ΒΟΥΛΗΣΗ θα μπορούσε να πει μόνο το ον που ειναι αυτή η ίδια η τάση.
Η βούληση του παντός είναι ο ΛΟΓΟΣ που κάνει τα πάντα να υπάρχουν μεσω της ετεροτητας=διαφορετικότητας.
Ρώτησες αν θα μπορούσε ή αν είναι στοιχείο της ουσίας των όντων. Και πάλι η απάντηση εξαρτάται από τους ορισμούς. Η ΟΥΣΙΑ ενος όντος μπορεί να είναι η ενέργεια ενός άλλου και το αντίστροφο. Η ουσία η ίδια είναι ΟΝ.
Πχ το αίσθημα είναι ΟΥΣΙΑ αν το δουμε στο δικο του πεδίο, ΕΝΕΡΓΕΙΑ αν το δούμε από την πλευρά του σώματος και ΥΠΟΣΤΑΣΗ του νου αν το δουμε απο την πλευρά του νου.
Χρειάζεται επαναπροσδιορισμός μερικών βασικών εννοιών της φιλοσοφίας που γίνονται αντιληπτές με στατικό τρόπο, γιατί αυτός οδηγεί σε απομάκρυνση από την αλήθεια και από την κατανόηση των μυστηρίων του σύμπαντος.
Ελπίζω να συνέβαλλα κάπως στην εξεύρεση απάντησης αλλά μάλλον θα έχω δημιουργήσει και καινούρια ερωτήματα.
Όλα είναι τέλεια
Η αλήθεια είναι ότι κατά κανόνα ξαφνιάζομαι όταν κάποιος αποφαίνεται τόσο οριστικά σε θέματα που εγώ μόλις και μετά βίας απλώς καταφέρνω να τα διατυπώσω ως ερώτηση!
Το «ωραίο» με το ΛΟΓΟ είναι ότι έχει και την έννοια της ΑΙΤΙΑΣ και την σημασία του ΣΚΟΠΟΥ… κατά κάποιο τρόπο μοιάζει πως:
Αιτία είναι το παρελθόν.
Λόγος-Θέλω είναι το παρόν.
Σκοπός είναι το μέλλον.
Η Βούληση συνεπάγεται Σκοπό και έτσι…
Η βούληση μετατρέπει το αποτέλεσμα σε αίτιο του εαυτού του και την αιτία σε αποτέλεσμα του αποτελέσματός της.
Η ετυμολογία της «ΒΟΥΛΗΣΗΣ» που προτείνεις, πάντως, μου φαίνεται κάπως αυθαίρετη και τραβηγμένη.
“There are no miracles, only the use of willpower
Your level of success is determined by your degree of will
Your will is like a muscle and can be strengthened
Will is a higher energy, like love, and inherent in us all.”
"Creating Your Reality" , Annie Varnes
“Δεν υπάρχουν θαύματα μόνο χρήση της δύναμης της θέλησης
Το επίπεδο επιτυχίας σας, καθορίζεται από το βαθμό της θέλησής σας
Η θέλησή σας είναι σαν ένας μυς και μπορεί να δυναμώσει
Η θέληση είναι μία ανώτερη ενέργεια όπως η αγάπη και είναι έμφυτη σε όλους μας”
Μπορεί να είναι έτσι ή κάπως έτσι;
Βούλομαι …να επανέλθω…. Για να δούμε… θα ‘ναι και «γραφτό μου» να το κάνω;… 
Δεν αποφαίνομαι οριστικά, προσπαθώ να αποφανθώ!
Το πρόβλημα είναι πάντα στους ορισμούς.
Το "μπούντι" των ινδικών διδακσλιών έχει αποδεδειγμένα ετυμολογική σχέση με το Fοιδα το αρχαιοελληνικό.
Για να πράξεις κάτι πρέπει να το θελήσεις. Για να το θελήσεις πρέπει να δεις τη διαφορέ του τι υπάρχει με του τι θέλεις να υπάρχει. Οπότε ο Σκοπος μπορεί να υπάρξει μόνο αν υπάρχει μια σταθερή "εικόνα" του.
Έτσι δημιουργείται μια "διαφορά δυναμικού" μεταξύ του ΣΚΟΠΟΥ και του τι υπάρχει στο παρόν. Αν ο σκοπός δίνεται μια φορά μόνο στο παρελθόν τότε όλα τα όντα αγωνίζονται να πραγματώσουν το παρελθόν! Αυτό δε μπορεί να γίνεται και αν γίνεται το σύμπαν δεν το επιβραβεύει. Γιαυτό και καταστρέφει κάθει τι παρηκμασμένο.
Πχ θέλεις να περάσεις σε ένα δρόμο μια λακούβα με νερό και κάνεις ένα μικρό πήδημα. Αν όμως βρεθείς σε ένα σημείο που έχει πάνω απο το κεφάλι σου κάτι που εμποδίζει πρέπει να σκύψεις. η ευλυγισία και η προσαρμογή στα νέα δεδομένα διατηρούν τη ζωή.
Αν βάλεις ένα μηχάνημα πχ ρομπότ να περάσει από τα δύο σημεία να αντιδράσει χωρίς να έχει τη δυνατότητα για έναν από τους δύο τρόπους(σκυψιμο ή πήδημα) θα καταστραφεί.
Η επίτευξη του σκοπόυ έχει σαν προυπόθεση ότι και το πλήθος των δεδομένων, των προσλαμβανουσών , είναι επαρκές και η δυνατότητα αντίδρασης υπάρχει. Αν πχ κάποιος άνθρωπος δεν έχει μερικές ιδιότητες και δεν έχει και τη δυνατότητα να τις αποκτήσει τότε ότι και αν κάνει δε θα μπορείς να του τις μεταδώσεις.Διότι δε θα μπορέι να ΦΑΝΑΤΑΣΤΕΙ οτι είναι δυνατό να τις έχει.
Αν κάτι μπορούμε να το φανταστούμε , έχουμε τη δυνατότητα να το έχουμε, αλλά δεν είναι βέαιαο ότι θα το έχουμε. Είναι αναγκαία συνθήκη όχι ικανή, όπως λένε και στα μαθηματικά.
Ο πλόύτος των αποθηκευμένων στοιχείων που έχουμε από τη γέννησή μας καθορίζει και το τί θα γίνει στην πορεία. Αυτά τα αποθηκευμένα στοιχεία που συγκροτούν τον "εαυτό" μας αντιστοιχούν στο "Άτμα" της ινδικής φιλοσοφίας και είναι δεδομένα και παραδοχές βασικές για τη λειτουργία μας ως νόες. Αν υπάρχουν κάποια από αυτά που αποτρέπουν την εμφάνιση ισχυρής βούλησης ,μόνο με τη αλλαγή τους μπορέι να αποκτηθεί ισχυρή βούληση.
Η αλλαγή γίνεται με την εμπειρία. Ανάλογα με την περίπτωση θα χρειάζεται περισσότερο ή λιγότερο ισχυρή εμπειρία για να γίνει αυτή η αλλαγή.
Ο έρωτας πχ μπορεί να προξενήσει τρομερές αλλαγές σε κάποιον αλλά κάποιος άλλος να μη μπορέι να ερωτευτεί γιατί τα δεδομένα του δεν το επιτρέπουν. Οπότε χρειάζεται άλλου είδους εμπειρία.
Ένας ερωτευμένος άνθρωπος έχει πολύ ισχυρή βούληση αλλά όταν απογοητευτεί γίνεται άβουλο ον. Ακόμη και παιχνίδι στα χέρια του άλλου.
Τι ήταν αυτό που προκάλεσε τις αλλαγές;
Ο ΣΚΟΠΟΣ!
Το άλλο ον εξέφραζε το ΣΚΟΠΟ που εσωτερικά είχε σε βαθύ επίπεδο πρόθεση να πραγματοποιήσει. Με την απώλεια του ερωτικού αντικειμένου χάθηκε και οσκοπός και η πιθανότητα επίτευξής του οπότε δεν υπάρχει πλεόν κινητήρια δύναμη στον απογοητευμένο άνθρωπο.
Η κρίση βέβαια μπορεί να είναι λανθασμένη οπότε ερχόμαστε πάλι στο θέμα :τι δεδομένα έχουμε ως βάση.
Σωστός μου φαίνεται ο συνδασμός που έκανες , ότι η βούλησση συνδέδει αποτέλεσμα και σκοπό. Αλλά αυτό ισχύει ΑΝ πραγαμτοποιηθεί το βουλόμενο το οποίο είναι βουλόμενο ακόμη και αν δεν πραγματοποιηθεί.
Οπότε μάλλον είναι σωστότερο να πούμε ότι βούληση είναι η "ταση" να πραγματοποιηθεί ο σκοπός.
Το απόσπασμα που παρέθεσες με προκαλεί να σου κάνω ένα ερώτημα:αν θεωρήσουμε τη βούληση ως μυ , όπως λέει η συγγραφές τότε θα πρέπει να υπάρχει κάτι ανώτερο από αυτή που την κινεί, όπως το μυ τον κινεί το νευρικό ερέθισμα και αυτό με τη σειρά του προέρχεται από τον εγκέφαλο και αυτός ενεργεί σύμφωνα με τις εντολές του νου.
Ποια θα είναι η αντίστοιχη ιεραρχία για τη βούληση;
Κινείται από κάτι άλλο το οποίο μπορέι να τη γυμνάσει και να την ισχυροποιήσει. Ωραια μέχρι εδώ.
Τι είναι αυτό όμως;
Εγώ λέω πως είναι η "γνώση" που περιλαμβάνει όλα όσα υπάρχουν στο νου ως δεδομένα(data).
Εσύ τι νομίζεις επ' αυτού;ποια είναι η δύναμη την οποία μας παρακινεί να χρησιμοποιήσουμε η συγγραφέας για να ενισχύσουμε τη βούληση-θέληση;
Όλα είναι τέλεια
quote:
Η βούληση μετατρέπει το αποτέλεσμα σε αίτιο του εαυτού του και την αιτία σε αποτέλεσμα του αποτελέσματός της.
Μήπως ήθελες να πεις σε "αποτέλεσμα του εαυτού του και το αποτέλεσμα σε
αποτέλεσμα της αιτίας της";
Έτσι το εξέλαβα πιο πάνω.
Μόνο έτσι βγαίνει νόημα αλλιώς δεν έχει νόημα γιατί δε μπορέι η αιτία να είναι και αποτέλεσμα του αποτελέσματός της. Δε μπορέι να γίνεται σύγχυση αιτίας και αποτελέσματος.
Και έτσι σχετίζεται στενά με το ΛΟΓΟ.
Όλα είναι τέλεια
πώς να σε προλάβω! Θα επικεντρωθώ επομένως κατ’ αρχήν στους ορισμούς μια και ήδη προέκυψαν δύο και ό,τι προφτάσω… σε πρώτη ευκαιρία πάλι… Λες:
quote:και
Βούληση λοιπόν είναι η τάση ενός όντος να υπάρξει με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο.
quote:
Βούληση είναι η «τάση» να πραγματοποιηθεί ο σκοπός
όπου η «τάση», εκφράζει ένα είδος διαφοράς δυναμικού ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που επιθυμείται να υπάρξει.
Τι είναι όμως αυτό που βούλεται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι και από αυτό που γίνεται; Στο κάτω – κάτω όλα είναι τέλεια…
Ας δούμε λίγο απλούστερες εκδοχές βούλησης (αν μπορούν να θεωρηθούν σαν τέτοιες) :
Έστω ότι oι φυσικοχημικοί μηχανισμοί του σώματός μου, έχουν δώσει σήμα «πείνας»
Το να θέλω να ικανοποιήσω τη πείνα μου, δημιουργεί μία τάση μεταξύ της κατάστασής μου ως πεινασμένου και της κατάστασής μου ως χορτάτου.
Εάν «σκοπεύσω» την κατάστασή μου ως χορτάτου θα ενεργήσω εκτελώντας όσα ενδιάμεσα βήματα χρειαστούν ώστε να φτάσω σε αυτήν. Αυτά τα ενδιάμεσα βήματα θα πρέπει να συνυπολογίσουν και όλους τους άλλους στόχους που βρίσκονται παράλληλα σε διαδικασία πραγμάτωσής τους.
Εάν ας πούμε, είμαι απεργός πείνας, η σκόπευσή μου θα είναι διαφορετική. Ένας άλλος στόχος – σκοπός (η ικανοποίηση των αιτημάτων για τα οποία απεργώ) έχει μεγαλύτερη προτεραιότητα από αυτόν της άμεσης ικανοποίησης της πείνας μου.
Στο πιο πάνω παράδειγμα όμως, κάποιος θα μπορούσε να πει πως δεν πρόκειται για γνήσια εκδήλωση βούλησης αλλά για ψευδαίσθηση «βούλησης», για αυθαίρετο χαρακτηρισμό ως βούλησης αυτού που απλώς είναι :
«εξελιγμένη» μορφή του στοιχειώδους μηχανισμού με τον οποίο οι ζωντανοί οργανισμοί αποφεύγουν τον πόνο και επιδιώκουν την ηδονή
όπως παρέθεσα στην εισαγωγική μου ένθεση.
Έτσι, δεν χρειάζεται να ψάξουμε και γι αυτό που «βούλεται» αφού εδώ έχουμε ένα είδος «αυτοματισμού» -αρκετά σύνθετου και περίπλοκου έστω-.
Όπως και εσύ επισημαίνεις, αν εξετάζουμε τη περίπτωση «εκγύμνασης» της θέλησης / βούλησης, θα πρέπει και να βρούμε και τι είναι αυτό που ως ιεραρχικά ανώτερό της θα φροντίσει για το δυνάμωμά της;
Η απάντηση που δίνεις
quote:
Εγώ λέω πως είναι η "γνώση" που περιλαμβάνει όλα όσα υπάρχουν στο νου ως δεδομένα(data)
μοιάζει πολύ ενδιαφέρουσα αν και θα ήθελα λίγο περισσότερο να την αναλύσεις, αφού δεν είμαι σίγουρος πως την αντιλαμβάνομαι επακριβώς.
Εγώ θα επιχειρήσω να το προσεγγίσω λίγο διαφορετικά:
Από το χώρο των πωλήσεων και του marketing, διαπιστώνουμε πως ένας «καταναλωτής» χρειάζεται να πειστεί πως έχει ανάγκη ένα προϊόν ή μία υπηρεσία και κατ’ αυτόν τον τρόπο να επιθυμήσει την απόκτησή του.
Ο μηχανισμός δηλαδή είναι:
1. Διέγερση των κατάλληλων ανακλαστικών του αποδέκτη που θα τον πληροφορήσουν – πείσουν ότι υφίσταται κάποια
2. εσωτερική ή «εσωτερική» ανάγκη (που τις ονομάζουμε «θέλω να…») οπότε θα προβεί σε όσες
3. ενέργειες χρειαστούν προς ικανοποίηση αυτών των αναγκών (που βέβαια στο παράδειγμα μάλλον θα περιλαμβάνουν την αγορά των προϊόντων ή των υπηρεσιών).
Η χειραγώγηση (έλεγχος) της Βούλησης ή «βούλησης» , γίνεται επομένως μέσω του μηχανισμού διέγερση αναγκών – ενέργειες για ικανοποίησή τους. Αν περιλάβω τον όρο «γνώση» δεδομένων, που χρησιμοποιείς στη δική σου προσέγγιση τότε βέβαια πρόκειται για «γνώση» των «αναγκών» …
Τραβάει μακριά αυτή η γραμμή σκέψης και αφού προς το παρόν άλλες ανάγκες διεκδικούν την προσοχή μου και απαιτούν να σεβαστώ τις προτεραιότητές τους, θα κάνω μία παύση εδώ…
Αυτό που δεν μου «κάθεται» με την ετυμολογία είναι μάλλον το ότι περιμένω να περιλαμβάνει το θέμα -βολ- της λέξης βούλησης ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, που βέβαια δεν μπορώ να το δω στα FOIΔΑ και στο «ΜΠΟΥΝΤΙ». Πάντως για τις ανάγκες της συζήτησης δεν νομίζω ότι έχει προς το παρόν κάποια σημασία.
Σου απάντησα με «reply» αλλά μου επιστρέφει μήνυμα “failure” στην αποστολή. Δοκίμασα πάντως και μέσω του esoterica. Αν πάλι δεν έχεις λάβει απάντησή μου, ίσως να μου έστελνες κάποια άλλη διεύθυνση e-mail;
quote:
δε μπορέι η αιτία να είναι και αποτέλεσμα του αποτελέσματός της
Το εννοούσα κάπως έτσι:
Έστω ότι το Α έχει σαν αποτέλεσμα το Β
Έστω ότι «Βούλομαι» το Β.
Τότε πράττω το Α για να «πάρω» το Β
Το Α «έλαβε χώρα» μόνο και μόνο επειδή παραγάγει το Β.
Έτσι (μέσω της βούλησης του Β)
η αιτία (Α) έγινε αποτέλεσμα του αποτελέσματός της (Β) και
το αποτέλεσμα (Β) έγινε αίτιο της αιτίας του (Α)
…αλλά δεν θα τρελαθούμε κιόλας!
Οι ανάγκες γεννούν την επιθυμία για την ικανοποίησή τους είτε αυτό αφορά στην επιδίωξη του ηδονικού είτε στην αποφυγή του επώδυνου.
Όσο ισχυρότερες και επιτακτικότερες είναι οι ανάγκες τόσο ισχυρότερη και επιτακτικότερη είναι η βούλησή μας να τις ικανοποιήσουμε.
Κατ’ αυτήν την έννοια ισχυροποίηση της βούλησης σημαίνει ισχυροποίηση των αναγκών που την γενούν.
Το τι ιεραρχούμε ως επιτακτικότερη ανάγκη την κάθε φορά (και άρα το τι θέλουμε και πόσο το θέλουμε) έχει νομίζω να κάνει με το ποιοι αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε… Με το τι γνωρίζουμε ότι είμαστε… και επομένως με το τι θεωρούμε ότι είναι σημαντικό για «αυτό» που είμαστε…
Η γνώση (ή ίσως η θεώρηση) του εαυτού (σε οποιοδήποτε επίπεδο) ιεραρχεί τις ανάγκες και βούλεται την ικανοποίησή τους.
Τέλος ενότητας… και επανέρχομαι (ελπίζω σύντομα)…
quote:
Τι είναι όμως αυτό που βούλεται κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι και από αυτό που γίνεται;
Το βουλόμενο ον είναι αυτό μέσω του οποίου πραγματοποιέιται ο σκοπός κάποιου όντος, όχι απαραίτητα του ίδιου του βουλόμενου όντος , όπως έδειξες με το παράδειγμα της διαφήμισης.
Ποιο στοιχείο "βούλεται" εντός του βουλόμενου όντος;
Ας το αφήσουμε ανώνυμο προς το παρόν όπως και την ετυμολογία γιατί δεν έχω κάποια έτοιμη απάντηση με απόδειξη.
quote:
Το να θέλω να ικανοποιήσω τη πείνα μου, δημιουργεί μία τάση μεταξύ της κατάστασής μου ως πεινασμένου και της κατάστασής μου ως χορτάτου.
Ένα λεπτό εδώ πέρα. Εγώ το βλέπω ανάποδα! Επειδή υπάρχει ήδη η τάση μεταξύ της κατάστασης χορτασμένου-πεινασμένου δημιουργείται η πείνα!
Πως θέλησες να ικανοποιήσεις την πείνα αν δεν υπήρχε κάποιο αίτιο;
Αυτό το αίτιο είναι η "διαφορά δυναμικού" μεταξύ των δύο καταστάσεων και δημιουργείται τη στιγμή που στο σώμα σου βρίσκεται λιγότερη τροφή από ότι έχει συνηθίσει.
Λες ότι θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε
quote:
«εξελιγμένη» μορφή του στοιχειώδους μηχανισμού με τον οποίο οι ζωντανοί οργανισμοί αποφεύγουν τον πόνο και επιδιώκουν την ηδονή
Και πάλι το βλέπω αντίθετα:θα μπορούσαν να αποφύγουν τον πόνο και να επιδιώξουν την ηδονή οι ζωντανοί οργανισμοί αν δεν είχαν μια τάση προς αυτό σύμφυτη με αυτούς από τη δημιουργία τους;
Δεν πρόκειται περί "εξελιγμένου μηχανισμού" αλλά περί ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ύπαρξης λέω εγώ, περί της ίδιας ιδιότητας ή τάσης, που συμφύεται με κάθε ον.
Η ιδιότητα αυτή, η τάση προς εκπλήρωση κάποιου τρόπου ύπαρξης, είναι το "σχέδιο" για το κάθε ον και το βιώνει ως βαθύτερη επιθυμία για κάτι. Αυτό δε σημαίνει ότι όλες οι επιθυμίες προέρχονται από το δικό του σκοπό γιατί "εξ επαγωγής" υιοθετούνται και άσχετες ή επιζήμιες με το σκοπό του όντος επιθυμίες.
quote:
Εγώ θα επιχειρήσω να το προσεγγίσω λίγο διαφορετικά:Από το χώρο των πωλήσεων και του marketing, διαπιστώνουμε πως ένας «καταναλωτής» χρειάζεται να πειστεί πως έχει ανάγκη ένα προϊόν ή μία υπηρεσία και κατ’ αυτόν τον τρόπο να επιθυμήσει την απόκτησή του.
Ο μηχανισμός δηλαδή είναι:
1. Διέγερση των κατάλληλων ανακλαστικών του αποδέκτη που θα τον πληροφορήσουν – πείσουν ότι υφίσταται κάποια
2. εσωτερική ή «εσωτερική» ανάγκη (που τις ονομάζουμε «θέλω να…») οπότε θα προβεί σε όσες
3. ενέργειες χρειαστούν προς ικανοποίηση αυτών των αναγκών (που βέβαια στο παράδειγμα μάλλον θα περιλαμβάνουν την αγορά των προϊόντων ή των υπηρεσιών).Η χειραγώγηση (έλεγχος) της Βούλησης ή «βούλησης» , γίνεται επομένως μέσω του μηχανισμού διέγερση αναγκών – ενέργειες για ικανοποίησή τους. Αν περιλάβω τον όρο «γνώση» δεδομένων, που χρησιμοποιείς στη δική σου προσέγγιση τότε βέβαια πρόκειται για «γνώση» των «αναγκών» …
Υπάρχει διαφορά μεταξύ "πληροφορώ" και "πείθω". Αν δώσεις ψευδή στοιχεία στον καταναλωτή και τον παραπλανήσεις-πείσεις να αγοράσει το προϊόν το οποίο δε θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του, αυτός υποσυνείδητα θα σου το κρατάει ,και με την πρώτη ευκαιρία θα αντιδράσει σε ότι δικό σου του προτείνεις. Οπότε είναι μακροπρόθεσμα αποτυχημένος τρόπος διαφήμισης αυτός.
Επίσης ο καταναλωτής δε θα αγοράσει το προϊόν επειδή πείστηκε ότι το έχει ανάγκη με τον τρόπο που του το έθεσες εσύ αλλά γιατί του καλύπτει μια ανάγκη με τον τρόπο που το εννοεί αυτός. Αν αυτή την ανάγκη την οποία μπορεί με υποσυνείδητο μύνημα να υπόσχεσαι ότι θα την καλύψεις ΔΕΝ την καλύψεις τότε δημιουργείται υποσυνείδητη αντιπαράθεση. Ο αγοραστής θέλει να τον "κοροϊδέψεις" αλλά με τρυφερό τρόπο. Δεν τον νοιάζει αν δωσει μερικά χρήματα παραπάνω από τη στιγμή που θα πιστεύει ότι κάποιος καταλαβαίνει τις ανάγκες του.
Αυτό θα γίνει μόνο αν εσύ ,ο διαφημιστής, το κάνεις πραγματικά. Αν νοιάζεσαι για τις ανάγκες του αγοραστή δε θα του πεις πχ το φτηνότρο αυτοκίνητο στην αγορά , ενώ ξέρεις ότι υπάρχει άλλο. Ούτε το "καλυτερο" αν εσύ πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιο άλλο. Θα σεβαστεί περισσότερο το να του πεις αυτά τα προτερρήματα που έχει και όχι υπερβολικά πράγματα τα οποία θα γυρίσουν μπούμερανγκ κάποια στιγμή από πολλές απόψεις.
Δε χρειάζεται να τον "πείσεις" λοιπόν αλλά απλά να τον πληροφορήσεις ότι υπάρχει το προϊόν και για τις ιδιότητες που έχει, χωρίς τίποτα ψευδές.
Αυτά για τη διαφήμιση μιας και είχα έμπνευση...
Για το αποτέλεσμα και την αιτία : νομίζω ότι έτσι όπως το έθεσες θα έπρεπε να δώσουμε μια άλλη πιο λεπτομερή έκφραση για τα δύο. Τα ονομάζουμε "αποτέλεσμα" και "αιτία" επειδή το ένα έπεται χρονικά του άλλου. Αλλά η ύπαρξη σκοπού μοιάζει να λειτουργεί αντίθετα στο χρόνο!
Κατ' εμέ και τα δύο είναι εκφράσεις του ίδιου όντος-πράγματος-έννοιας με διαφοροποίηση ως προς το χρόνο που τους δημιουργεί και τη σχέση που έχουν μέσα στο χρόνο. Έτσι όπως το περιέγραψες γίνεται το τελικό αποτέλεσμα των πάντων "αιτία όλων των αιτιών". Οπότε συμπίπτει με αυτό που λένε "το υπέρτατο ον είναι η αιτία ,ο σκοπός και το τέλος τους εαυτού του". Ή επίσης το γνωστό "εγώ είμαι το Α και το Ω"!
Αυτό ισχύει και για κάθε ον εν μέρει,( και θα είναι ενδιαφέρον να δούμε τι εφαρμογές έχει αν το εξετάσουμε σε πλανητικό ή γενικά υπερανθρώπινο επίπεδο),αλλά μιας και τα υπόλοιπα έχουν περιορισμένη εμφάνιση στο χρόνο ,μόνο για το υπέρτατο ισχύει απολύτως.
Για τα υπόλοιπα ισχύει μόνο εν σχέση προς το άμέσως ιεραρχικά ανώτερο.
Το ιεραρχικά ανώτερο , θέτει το σκοπό των κατωτέρων. Αλλά με ποιο μέσο; Μέσω του δολώματος της ηδονής!Την ηδονή την έχουν ανάγκη τα όντα για να επιβιώσουν. Έτσι γίνεται το "νόμισμα" με το οποίο εξαγοράζονται οι συνειδήσεις των όντων που δε βιώνουν αρκετή ηδονή του είδους που τους υπόσχεται "ο πωλητής". Αν βιώνουν τότε θα τους προκαλέσει αποστροφή η "διαφήμιση".
Πχ δε μπορείς να δελεάσεις με ωραία φαγητά έναν χορτασμένο. Αυτός αναζητά άλλη ηδονή και αυτή πρέπει να του δώσεις, όχι απλά να του υποσχεθείς.Και τη δίνεις με τη διαφήμιση εκείνη τη στιγμή και αυτός αφού τον έκανες να αισθανθεί ωραία για ανταμοιβή θα αγοράσει το προϊόν για να σου ανταποδώσει την ηδονή της κατοχής των "χρημάτων" που δείχνεις να έχεις ανάγκη με τη διαφήμιση!
Για μας ας πούμε ο σκοπός μας είναι το αίτιο των βουλήσεών μας. Αλλά ο σκοπός μας πως μας έχει τεθεί και από ποιόν;
Από εκεί θα βρούμε το αίτιο της δικής μας βούλησης.
Η "γνώση" είναι κατοχή αληθούς πληροφορίας.Το σύνολο μάλλον των αληθών πληροφοριών.Είτε περί του εαυτού μας είτε περί οτιδήποτε άλλου, αν και υπάρχει ιεράρχηση και εδώ.Θα αναζητήσουμε εκέινο που θεωρούμε σημαντικότερο κάθε στιγμή, ακόμη και αν δεν είναι.Όταν το διαπιστώσουμε ότι κάναμε λάθος θα έχουμε κερδίσει τη γνώση ότι δεν ήταν αυτό που αναζητούσαμε και θα γνωρίσουμκε καλύτερα τον εαυτό μας κατά μία βαθμίδα.
Αυτή η συσσώρευση γνώσης αλλάζει τη βούλησή μας και μιας και είμαστε φτιαγμένοι για κάποιο σκοπό, όταν αυτός εκπληρωθεί σταματάμε προσωρινά να επιθυμούμε μέχρι να συνηθίσουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας στη νέα κατάσταση .Τότε θα αρχίσουμε να επιθυμούμε κάτι άλλο, σύμφωνα παντα με το σχέδιο που έχουμε εντός μας , και του οποίου βλέπουμε τότε μια βαθύτερη πτυχή.
Όλα είναι τέλεια
Χαιρετώ τους αγαπητούς φίλους!
Ampere εξαιρετικό θέμα. Καλή συνέχεια!
filosofos3 καλωσήρθες και πάλι στο esoterica. Χαρά μας να μοιραζόμαστε τις σκέψεις σου!
Έχετε πει πολλά και ενδιαφέροντα, αλλά προς το παρόν θεωρώ σκόπιμο να εμμείνουμε λίγο στην ετυμολογία της έννοιας και να την δούμε σε σχέση με την επιθυμία.
Βούληση και Επιθυμία: Τι ορίζουν και πως διαφοροποιούνται; Ένα λεξικό μπορεί να δώσει κάποιον προσανατολισμό.
Στο λεξικό του Μπαμπινιώτη αναφέρεται ότι το "βούλομαι" προέρχεται από το αρχαίο βό-λ-σομαι, το οποίο είναι ετεροιωμένη βαθμίδα του Ινδοευρωπαϊκού g w el, που σημαίνει ρίχνω, πετάω, εξού και τα βάλλω, βολή, βέλος κ.λ.π..
Είναι εμφανής λοιπόν ο δυναμικός, χαρακτήρας της Βούλησης. Εμπεριέχει όντως πρόθεση, σκοπό και απαραιτήτως συγκεκριμμένη κατεύθυνση. Είναι Κίνηση , η οποία επιφέρει δυναμικά αποτελέσματα.
Ο filosofos3 την ταυτίζει σχεδόν με τη Γνώση.
Δεν θα έλεγα ότι πάνε απαραίτητα μαζί.
Όταν όμως συνδυάζονται έχουμε έναν Μύστη..!
Η Βούληση είναι εξωθητική Δύναμη.
Η Γνώση είναι μεν Δύναμη, αλλά πολλές φορές αποκρυσταλλώνεται στο νοητικό και δεν δύναται να ρεύσει προς τα κάτω και να διαχυθεί προς τα έξω...
Το κοινό των δύο είναι ότι συνδέονται αμφότερα με τη λογική.
Επιθυμία:
Φαίνεται να συνδέεται με το συναίσθημα περισσότερο, παρά με την λογική.
Επί + θυμώ, από το θύμος, θυμός. (ο θύμος είναι αδένας στο στέρνο)
Η λέξη φαίνεται να προέρχεται από το αρχαίο θύω, που σημαίνει "εφορμώ", "τρέχω ορμητικά", από όπου προκύπτει το θύελλα πιθανά και το θυσιάζω. Σανσκριτικά συνδέεται με το dhuma, που σημαίνει "καπνός".
Οπότε είναι εμφανές ότι η επιθυμία προέρχεται (όπως θα έλεγαν και οι εσωτερικές σχολές σκέψης) από άλλο επίπεδο - πεδίο της ύπαρξής μας, το συναισθηματικό (αστρικό).
Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι μάλλον μία παρορμητική κατάσταση, παρά σκεπτόμενη, εσκεμμένη και σκόπιμη.
Όλα αυτά έχουν ενδιαφέρουσες προεκτάσεις, έως κοσμολογικές..!
Θα τα ξαναπούμε.
Χαίρετε!
Κάπου – κάπου όμως έχω την εντύπωση πως προχωράς με λογικά άλματα ή τουλάχιστον με βήματα αρκετά μεγάλα ώστε δυσκολεύομαι να τα παρακολουθήσω. Επίσης, χωρίς να έχουμε «ξεμπερδέψει» με τα προηγούμενα posts προχωράμε σε επόμενα.
Ας είναι όμως, νομίζω ότι και έτσι μπορούμε να συνεχίσουμε.
Τα σχόλιά σου περί διαφήμισης ενδιαφέροντα, αλλά δεν νομίζω ότι αφορούν άμεσα αυτό που θέλησα να καταδείξω με την παράθεση του σχετικού παραδείγματος.
Το θέμα δεν είναι αν η πώληση θα είναι αποτελεσματική ή αν ο πελάτης θα μείνει ικανοποιημένος.
Αυτό στο οποίο περισσότερο ήθελα να εστιάσω είναι στο πως παράγεται ένα «θέλω» μέσα από την «ενεργοποίηση» μίας ανάγκης.
Λέγεται, πως όταν ρώτησαν τον Σωκράτη γιατί περιδιαβαίνει την αγορά χωρίς να αγοράζει τίποτε, εκείνος απάντησε: «Μ’ αρέσει να βλέπω όλη αυτή την πληθώρα των αγαθών που όμως εγώ δεν έχω ανάγκη».
Η ενεργοποίηση της ανάγκης είτε γίνεται «έξωθεν» είτε από ενδογενείς μηχανισμούς του ίδιου του «βουλόμενου» (και όχι βουλωμένου ) όντος, έχει σαν αποτέλεσμα να παράγει «θέλω» (θέλω να ή θέλω να μην).
That’s all about it.
.
.
.
Ουπς! Καλωσόρισες Nada
Μόλις σε είδα αλλά έχω πάρει ήδη φόρα... ανακόπτω πάντως για λίγο να σε ...μελετήσω και επανέρχομαι
) αυτά που έγραψες θα συνεχίσω για λίγο με την …κεκτημένη Αγαπητέ filosofo3, για την αιτία, το αποτέλεσμα και το σκοπό δεν κατάλαβα πού διαφοροποιείσαι. Νομίζω ότι λέμε περίπου το ίδιο και αν κατάλαβα καλά αποδέχεσαι παραλλάσσοντας κάπως και το «μοντέλο» επιδίωξη ηδονής – αποφυγή οδύνης.
Διαπιστώνω βέβαια, ότι δίνεις έμφαση στην ιεραρχία βουλήσεων.
Κάτι σαν τις «μπάμπουσκα» (τις ρώσικες κουκλίτσες που η μία περιέχεται σε άλλη μεγαλύτερη και αυτή με τη σειρά της σε άλλη κ.ο.κ) βουλήσεων.
«Το ιεραρχικά ανώτερο ,» λές, «θέτει το σκοπό των κατωτέρων»
Θα παρεκκλίνω για λίγο από αυτό καθ’ αυτό το μονοπάτι σκέψης, σε κάτι παραπλήσιο.
Εμείς ως όντα «περιεχόμαστε» σε δομές των οποίων αποτελούμε συστατικά μέρη. Είμαστε, για παράδειγμα, μέρος του υπερσυνόλου «Έλληνας» και αυτό με τη σειρά του, του υπερσυνόλου «Ευρωπαίος» κ.ο.κ. Κάθε τέτοιο υπερσύνολο ανάλογα με το πώς αντιλαμβάνεται τον «εαυτό» του έχει ανάγκες που παράγουν θέλω.
Αυτών των «υπερ – θέλω» γινόμαστε μέτοχοι, φορείς και εκφραστές, στο βαθμό βέβαια που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως λειτουργικό μέρος του εκάστοτε «υπερσυνόλου».
Από την άλλη μπορούμε, ενδεχομένως, να αντιληφθούμε τον εαυτό μας ως περιέχοντα πολλές επί μέρους «βουλήσεις» οι οποίες όμως εναρμονίζονται ώστε να εξυπηρετούν την μία(;) «βούληση» της «ολότητας» αυτού που είμαστε.
Για να μην επεκταθώ σε πεδία που σηκώνουν πολύ συζήτηση θα επικαλεστώ το κοινότυπο παράδειγμα των καρκινικών κυττάρων. Κατά μία έννοια τα κύτταρα αυτά αρνούνται να ευθυγραμμίσουν τις «βουλήσεις τους» με αυτήν της ολότητας του σώματος στο οποία εντάσσονται με τις γνωστές …παρενέργειες…
Θα επαναλάβω πάντως πως σε όλα τα πιο πάνω, αυτό που μέχρι στιγμής, θεωρώ ως πιο θεμελιώδες είναι το
Η γνώση (ή ίσως η θεώρηση) του εαυτού (σε οποιοδήποτε επίπεδο) ιεραρχεί τις ανάγκες και …«βούλεται» την ικανοποίησή τους.
Νομίζω πάντως, ότι είναι παραπλήσιο με αυτό που γράφεις
quote:
Ο πλόύτος των αποθηκευμένων στοιχείων που έχουμε από τη γέννησή μας καθορίζει και το τί θα γίνει στην πορεία. Αυτά τα αποθηκευμένα στοιχεία που συγκροτούν τον "εαυτό" μας αντιστοιχούν στο "Άτμα" της ινδικής φιλοσοφίας και είναι δεδομένα και παραδοχές βασικές για τη λειτουργία μας ως νόες. Αν υπάρχουν κάποια από αυτά που αποτρέπουν την εμφάνιση ισχυρής βούλησης ,μόνο με τη αλλαγή τους μπορέι να αποκτηθεί ισχυρή βούληση.
Επανέρχομαι τώρα στο: «Το ιεραρχικά ανώτερο θέτει το σκοπό των κατωτέρων»
Ένα παράδειγμα:
Ο λοχίας διατάσσει τον φαντάρο να καθαρίσει τον θάλαμο.
Ανάλογα με το πώς ο φαντάρος αντιλαμβάνεται «αυτό που είναι» θα ενεργήσει.
Η θέλησή του, όπως έδειξα(;) πιο πάνω, δεν είναι παρά παράγωγο αυτού που αντιλαμβάνεται ότι “είναι” την κάθε στιγμή από όπου απορρέουν ανάγκες και προτεραιότητες.
Ο βαθμός ελευθερίας του, επομένως, έχει να κάνει με το πώς βιώνει την ύπαρξή του σε σχέση με το όλο που τον περιέχει.
Σκέψη 1.
Δεν είμαστε ενεργούμενα παρά μόνο στο βαθμό που θεωρούμε τον εαυτό μας σαν τέτοια.
Σκέψη 2.
Δεν τίθεται θέμα ιεραρχίας βουλήσεων. Όλα συσχετίζονται με όλα. Όπως λένε, το πέταγμα μιας πεταλούδας στη Κίνα μπορεί να προκαλέσει καταιγίδες στον Καναδά… (ή κάπως έτσι)
quote:
Για να πράξεις κάτι πρέπει να το θελήσεις.
Ίσως όχι απαραίτητα… Πόσες πράξεις δεν πράττουμε «ακουσίως»; Ή άλλες χωρίς συνείδηση έστω, της «θέλησής μας»;…
quote:
Για να το θελήσεις πρέπει να δεις τη διαφορέ του τι υπάρχει με του τι θέλεις να υπάρχει. Οπότε ο Σκοπος μπορεί να υπάρξει μόνο αν υπάρχει μια σταθερή "εικόνα" του.
Αυτό θα μπορούσα να το πω «συνειδητοποίηση» αναγκών. Συχνά όμως, μπορεί να μην μπορούμε να «δούμε» αυτό που θέλουμε να υπάρχει. Μπορούμε μόνο να βιώσουμε την ανάγκη να εκφράσουμε αυτό που ακόμη δεν έχει εκφραστεί. Είναι οι στιγμές «καθαρής» δημιουργικότητας, συνήθως απαντάται στις γνήσια καλλιτεχνικές δημιουργίες…
quote:
Ένας ερωτευμένος άνθρωπος έχει πολύ ισχυρή βούληση αλλά όταν απογοητευτεί γίνεται άβουλο ον. Ακόμη και παιχνίδι στα χέρια του άλλου.
Δεν θα το έλεγα έτσι. Ίσως πάλι είναι θέμα ορισμού.
Δεν ξέρω τι εννοείς με το ότι ο ερωτευμένος έχει πολύ ισχυρή βούληση. Δεν μου φαίνεται σαν κάτι αυτονόητο.
Έχει ίσως σε ύψιστη προτεραιότητα ό,τι αφορά την ικανοποίηση όσων απορρέουν από την κατάστασή του ως ερωτευμένου… αλλά … πάλι σαν λογικό άλμα μου φαίνεται η όλη διατύπωση και δεν μπορώ να την εντάξω σε ένα σύνολο.
…και μια σκέψη που μοιάζει(;) αυθαίρετη…
Έχω την βασανιστική υποψία πως αυτό που ονομάζεται "δύναμη της θέλησης" και μάλιστα με την ευρύτερη έννοια ως παραγωγού «θαυμάτων» είναι ταυτόσημο με αυτό που αποκαλούμε "δύναμη της πίστης"…
Για να δούμε...
,quote:
το "βούλομαι" προέρχεται από το αρχαίο βό-λ-σομαι, το οποίο είναι ετεροιωμένη βαθμίδα του Ινδοευρωπαϊκού g w el, που σημαίνει ρίχνω, πετάω, εξού και τα βάλλω, βολή, βέλος κ.λ.π..
Όπως λέει κι ένας …Μύστης*:
Η θέληση είναι το τόξο της συνείδησης.
Βούληση:Κίνηση, Δύναμη, εμπεριέχουσα σκοπό, πρόθεση και κατεύθυνση.
Επιθυμία: Παρορμητική κατάσταση προερχόμενη από το «συναισθηματικό πεδίο» της ύπαρξής μας
Ευχαριστώ Nada. Περιμένω με πολύ ενδιαφέρον τις …προεκτάσεις…
(Ίσως για αρχή μια επισκόπηση του πώς μπορεί να συνδέεται με το θέμα μας, το ηλιακό πλέγμα; ... ή καμία σχέση;)
*«Φύλλα από τον Κήπο του Μορυα – Βιβλίο Πρώτο» 1953 Agni Yoga Society, Inc (386)
Βεβαίως, με δεδομένη τη νοητική μου δυσκολία, δυσκαμψία και δυσκινησία γενικότερα, δεν καταφέρνω να αντιληφθώ και πολλά πέρα από αυτό που μπορώ να επαναδιατυπώσω με όρους και σύνταξη που να αποκτούν μέσα μου νόημα.
Έχουμε λοιπόν και λέμε:
Ένα μωρό δεν βούλεται, αντιδρά. Μεγαλώνοντας αποκτά αυτεπίγνωση και αναγνωρίζει την δυνατότητα επιλογών.
Κατ’ αυτήν την έννοια η επιθυμία δεν είναι παρά απλή αντίδραση σε ερεθίσματα.
Η βούληση είναι περισσότερο ή λιγότερο συνειδητή απόφαση δράσης.
Εννοείται βέβαια, ότι το να λέμε ότι θέλουμε κάτι δεν σημαίνει κιόλας ότι πραγματικά το θέλουμε. Μπορεί να λέω ότι θέλω ένα ιδιωτικό αεροπλάνο αλλά να μην το πιστεύω πραγματικά. (Χμ… Να μια πρώτη σύνδεση «πίστης» με «θέλω»).
Το τι θέλω πραγματικά έχει να κάνει με του πού είναι εστιασμένο το σημείο συναρμογής μου (κατά Castaneda), δηλαδή, σε ελεύθερη απόδοση, με το πού είναι η προσοχή μου την κάθε στιγμή και το πόσο «θυμάμαι» αυτό που είμαι.
Αν η αυτοσυνείδησή μου είναι εστιασμένη στη θέση «η ζωή είναι ένα μαρτύριο και η μόνη μου επιλογή είναι η άμβλυνσή του με μικρά διαλείμματα αισθητηριακής απόλαυσης» η βούλησή μου θα είναι τελείως διαφορετική από μια θέση «όλα είναι τέλεια».
Ό,τι κι αν ορίσουμε πάντως, πως είναι η βούληση, νομίζω πώς δεν θα μπορούσε να υπάρξει αξεχώριστη από την αυτοσυνείδηση.
… to be continued…