- Χθες βράδυ ονειρεύτηκα... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Δεν ονειρεύομαι πιά.
Αυτόν τον Οκτώβρη δεν ονειρεύτηκα. ΄Εζησα την απόλυτη χαρά κάποιος μου είπε πως με λάτρευε και την απόλυτη λύπη μου είπε κι ένα ωραίο ουστ... Μήπως η πολύ λατρεία βλάπτει.
Η ανηψιά μου 7 χρονών βλέποντάς με σήμερα να δακρύζω μου λέει χαριτολογώντας. Κλαίνε οι όμορφες και καλές θεία; Εσύ είσαι χρυσάφι θεία. Θειάφι ρε σκατό άκου θεία, με έκανε και γέλασα. Αμ τα καλά κι ομορφόπαιδα πατάνε στα σκατά και χώνονται ως το λαιμό μάγκες. Τα καλά παιδιά. Τι να πω της μικρής όμως. Το βούλωσα. Αύριο θα γελάω. ΄Ετσι είναι η ζωή. Μακάρι να γελάνε κι άλλοι. Κι άλλες.
Δεν ονειρεύομαι πιά.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
δεν είσαι εσύ να ζείς δίχως όνειρα
τα έχεις μέσα σου και πίστεψέ με δεν
θα στα θάψει κανείς...
Τα γράφω για να τα διαβάζω κι εγω ...
Χαμογέλα μικρή θεά
Γιατι τώρα??
...Απόψε θέλω να πάω να ονειρευτώ
αυτή τη γλυκιά αιθέρια νεράϊδα
που με παρέσυρε στο μαγικό χορό της
μόνο καλά θέλω να θυμάμαι
μόνο τα χρώματα και τη σιωπή της ...
Γιατι τώρα??
Χθες βράδυ η Αφροδίτη ονειρεύτηκε πως μπήκε στο λατρεμένο της φόρουμ.
Κι έγραψε γιά το μεθύσι μιάς βουβής νύχτας,
γιά το πυρωμένο αγέρι των καιρών
γιά τη όχθη που μύριζε γεμάτη άνοιξη.
Ονειρεύτηκε τα διάφανα χείλη του ηλιομέτωπου σύμπαντος.
Κι αγάπησε τη ζωή.
Κι όσους ΦΙΛΟΥΣ της συμπαραστάθηκαν...
Αγκιστρωμένη στα φτερά της βροχής καρτερεί το φως...
Ευχαριστώ τον Πυθαγόρα γιά τον κωδικό.
Πότε θα πάψω να είμαι απενεργοποιημένη;
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος!
"
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Οτι κάποια στιγμή θα αντικρίσω τον ήλιο χωρίς να φοβάμαι την λάμψη του.
Οτι ίσως κάποτε τα καταφέρω.......... να πλησιάσω.........
...Και συνεχίζουν τα όνειρά μου
να είναι συντρίμμια σκόρπια
σε ατέκμαρτεςΘάλασσες .
Όσο και να προσπάθησα
να ονειρευτώ τον Ήλιο
μόνο σκοτάδι...
Και Χάος επικρατεί ...
Πού πάνε τα όνειρα όταν
σκοτώνουν την ελπίδα;
Γιατι τώρα??
Κοιμούνται απόλυτα στη σιωπή MATMAT μέχρι να ξυπνήσουν ατενίζοντας ένα αισιόδοξο αύριο.
Μην προσπαθήσεις ποτέ να κάνεις απλά, τα όνειρά σου ζωή.
΄Ακου.
Αφουγκράσου:
Κάνε τη ζωή σου ονειρική...
Ακου:
Ο έρωτας μοιάζει με τον άνεμο.
Δεν γνωρίζεις δεν γνωρίζουμε από πού θα έρθει.
Κι αφού κάποιες καρδιές είναι διάφανες σαν γυαλί
ας μην τις δίνουμε σε χέρια που τρέμουν...
Ποτέ.
Ποτέ.
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Ξαφνικά, ακούγονται βήματα από την μόνη πόρτα που υπήρχε σ'αυτόν τον χώρο και άρχισε μια κρίση πανικού. Όλοι ούρλιαζαν και έτρεχαν να κρυφτούν σε ντουλάπια που είχαν το ύψος ενός ανθρώπου... Εγώ από την πολλή ομίχλη και τον καπνό δεν έβρισκα το ντουλάπι μου να κρυφτώ και βρέθηκα πίσω από την πόρτα...
Η πόρτα άνοιξε και εμφανίστηκε μια γυναίκα... Είχε μακριά μαύρα ίσια μαλλιά μέχρι τον ώμο και φορούσε και αυτή άσπρο μανδύα. Αλλά αυτή αιωρείται... Τα μάτια της ήταν γουρλωμένα και δεν υπήρχε κόρη.Ήταν κάτασπρα!!!
Μόλις άνοιξε η πόρτα σταμάτησαν τα ουρλιαχτά... Απόλυτη ησυχία... Αυτή η γυναίκα, με φωνή σαν εξορκισμένη, με έδειξε με το δάκτυλο της και είπε: "ΕΣΥ! ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ!"
Με τραβούσε απ'το χέρι και εγώ έκλαιγα...
Ξαφνικά, μεταφερόμαστε σ'ένα χώρο εντελώς αντίθετο από τον προηγούμενο...
Υπήρχαν καταρράκτες που έσταζαν από βράχους, έπαιζαν γλυκιές μελωδίες, οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι και είχε μια σκάλα τεράστια χωρισμένη στα δύο. Τα σκαλιά ήταν καμωμένα από γυαλί και από κάτω υπήρχαν λουλούδια άσπρα.
Κατεβήκαμε τη σκάλα και φτάσαμε σ'ένα τραπέζι όπου μας περίμενε η μητέρα μου. Η γυναίκα με άφησε στο τραπέζι και έφυγε... Η μητέρα μου μου είπε κάτι κακό γι'αυτή την γυναίκα(που δεν θυμάμαι)και γέλασε. Αμέσως η γυναίκα αυτή ήρθε από πίσω μου και με τράβηξε μαζί της ξανά θυμωμένη λέγοντας μου ότι άκουσε τι λέγαμε και γελούσαμε.
Με τραβούσε απ΄το χέρι και εγώ ούρλιαζα: "μάνα, βοήθησε με! Δεν θέλω να πάω πίσω!"
Η μητέρα μου γελούσε σαρκαστικά και τα χάχανα της ακούγονταν πλέον απ'το ντουλάπι που με κλείδωσε η γυναίκα...
Και ξύπνησα...
΄Οχι ονειρεύτηκα, την έζησα.
Διαφέρει...
Πάντα δεν καίγεσαι
αγγίζοντας φωτιά,
μάλλον θερμαίνεσαι
στου χρόνου τη ψευτιά
σε θεία ευωδιά.
Και φωταψίες.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΕΙΝΑΙ ΗΡΕΜΟΣ Ο ΥΠΝΟΣ.
Η ΝΥΧΤΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΓΙΑΣΕΜΙ.
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ ΑΓΝΑΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΩ ΛΕΥΤΕΡΟ ΑΕΡΑ.
ΖΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ...
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ...
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΠΩΣ ΜΕ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΟΛΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΟΙΗΤΕΣ...
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ.
ΑΝ ΚΑΙ ΗΣΟΥΝ ΠΑΡΩΝ. ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
...Ανήσυχες σκέψεις
ανήσυχα όνειρα
εφιαλτικές διαδρομές
στα σκοτεινά μονοπάτια …
Γιατι τώρα??
Πως σε στοχάστηκα...
Πως σε στοχάζομαι
παλλόμενο το στήθος σαν εκφράζομαι
τρεμάμενη η φωνή μου σε χρειάζομαι
στα χέρια σου αφήνομαι τρωτή.
Κύμα γλαυκόλαμπρο
σ΄αυτόφωτη αφή φιλί απότομο
στη μνήμη μου τραγούδι μυριόχρωμο
φωτιά μες την παλάμη σου ακουμπώ.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Ήμουνα, λέει, καλεσμένη σε γάμο μαζί με τον κολλητό του καλού μου και μας φιλοξενούσαν σε ένα παραδοσιακό νησιώτικο σπίτι. Καθόμασταν σε ένα καναπέ και λύναμε ... ασκήσεις μαθηματικών (κουλό, γιατί το σχολείο το τελέψαμε χρόνια τώρα). Και εκεί που ήμασταν απορροφημένοι, περνά κάποιος συγγενής του ζεύγους και μας ρωτάει αν πιστεύουμε στον Σατανά (αυτολεξεί). Εγώ έσπευσα (μή χάσω) να το παίξω υπεράνω (στην εγρήγορση μου πάει πέντε πέντε) και τότε ο άλλος μου πρότεινε να τον... καλέσουμε και να βάλουμε στοίχημα. Τελικά ο εξαποδώ εμφανίστηκε όχι ως μορφή, αλλά προκάλεσε αναγραμματισμούς στο τετράδιο που κρατούσα στα χέρια μου, το οποίο και πέταξα κάτω. Και με αυτή την τρομάρα ξύπνησα!!!
Μπορεί το σκριπτ να φαίνεται χαζό, αλλά αυτό είδα.
Ουφ, το έγραψα και ξαλάφρωσα.
Θα ζήσω, γιατρέ μου;
Μάθε απ΄λ τα λάθη των άλλων. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τα κάνεις όλα αυτοπροσώπως ;)
Εγώ "σκιάχτηκα" λίγο να σου πω την αλήθεια μου...
Εν πάση περιπτώση...
Καλωσόρισες
ps. Επίσης... εντύπωση μου έκανε κ το όνειρο του/της OperArt
Καλωσόρισες κ συ//έστω κ καθυστερημένα
"Would you like a little more tea? "
Valnta ------> as Mad Hatter
Edited by - Valnta on 18/11/2005 11:58:47
**Σιγά μην καθόμουν να με σφάξουν για ένα τηλέφωνο....
Άνθρωπος δίχως μνήμη, άνθρωπος δίχως μέλλον
έχεις φάει κόλλημα με το φορητό σου
(όπως έχεις φάει κόλλημα κ με το να το αποκαλείς φορητό
κ όχι κινητό)
κ το άγχος σου να μην το χάσεις βγαίνει μέσα στα όνειρά σου.
Θα σε συμβούλευα να το χαρίσεις άμεσα! 
+ να χαλαρώσεις...
"Would you like a little more tea? "
Valnta ------> as Mad Hatter
quote:
(όπως έχεις φάει κόλλημα κ με το να το αποκαλείς φορητό
κ όχι κινητό)
Ένα φορητό τηλέφωνο, ''φέρεται''. ένα κινητό τηλέφωνο, ''κινείται''. Προσωπικά δεν έχω δει κανένα τηλέφωνο να σουλατσάρει
Κατά, τα άλλα, εικόνες...
|
|
V
Άνθρωπος δίχως μνήμη, άνθρωπος δίχως μέλλον
κατά τ'άλλα... (ή κατά τ' άλα?)
|
|
|
V
ειρωνεία, ειρωνεία,ειρωνεία.....
" I warn you child, if I lose my temper, you lose your head. Understand?"
Valnta ------> as Queen of Hearts
Edited by - Valnta on 18/11/2005 13:07:36