- ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΡΑΊ΄ΔΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Αν κάποιος έχει καταφέρει να βάλει την ουσία του ονείρου μέσα στη σκέψη του, αυτή είσαι εσύ. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ μιλάς στην καρδιά μου.

Κάποτε σε έναν διαλογισμό, παρεμβλήθηκε μια φοβερή εικόνα: στεκόμουν λέει σε μια πύλη κάπου στο σύμπαν, το ένα πόδι από τη μία πλευρά της πύλης, το άλλο πόδι από την άλλη πλευρά. Γυρνούσα από τη μία και έβλεπα τους φωτεινούς πνευματικούς κόσμους, άκουγα μια ουράνια μουσική και εκεί ήταν όλα τέλεια και χωρίς πόνο. Γυρνούσα από την άλλη και έβλεπα τη γη, την έβλεπα σα μια μικρή γαλάζια σφαίρα στο διάστημα και ούτε μπορούσα να δω λεπτομέρειες παρά μόνο άκουγα το γοερό κλάμα των κατοίκων της και λάμβανα μια φοβερή αίσθηση από τον πόνο που ταξίδευε στους αιθέρες.

Ακόμα και σήμερα είμαι σίγουρη ότι αν είχα επιλέξει να περάσω την πύλη προς τη πλευρά των ουράνιων κόσμων, απλά θα το είχα κάνει και θα είχα αφήσει το σώμα μου εδώ πίσω και ούτε θα ξαναρχόμουν ποτέ, αν είχα την επιλογή. Όμως δεν το έκανα. Αποφάσισα ότι θα επέστρεφα στη γη γιατί μου ήταν αδύνατον να δεχτώ ότι μπορεί ο κόσμος του Θεού να δονείται σε τέτοιες οδυνηρές ενέργειες.

Ήταν τέτοιου είδους εμπειρίες που με οδήγησαν στο μονοπάτι με τις νεράιδες και τα ξωτικά... Κι αν αντιλήφθηκα κάτι από αυτό το μονοπάτι, είναι ότι όσο υπάρχει πόνος άλλο τόσο υπάρχει ευγένεια και αγάπη και τελικά το πώς είμαστε μέσα μας και πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας είναι θέμα συντονισμού με τη μία ή την άλλη ενέργεια.

Σ΄ευχαριστώ πολύ που υπάρχεις. Πιθανόν να έρθω προς τα μέρη σου το τριήμερο της Καθ. Δευτέρας. Κάτι έχουμε πει για έναν καφέ...

Με πολλή αγάπη,
Unseen

Πραγματικά αυτό που έχει σημασία είναι να μπορεί κανείς ανά πάσα στιγμή (ή τουλάχιστον όσο μπορεί πιο συχνά) να εναρμονίζεται με το φως μέσα του, με την αγάπη για τη ζωή, με την πνοή. Υπάρχουν μέσα μας έμφυτα, είναι η κινητήρια δύναμή μας που ο τρόπος της ζωής μας μάς δίδαξε να αγνοούμε, να μην ακούμε, να παραβλέπουμε.

Όμως είναι εκεί, πάντα ήταν και όταν το ανακαλύψει κανείς αυτό το κομμάτι του θεϊκού εαυτού που του δόθηκε να το φροντίζει και να το ακτινοβολεί, παύει να έχει σημασία το πού περιπλανήθηκε μέχρι τότε, από ποια μέρη πέρασε ή σε ποια μέρη περπάτησε. Σημασία έχει ότι μπορεί πια να Είναι, ακριβώς όπως το λες.

Κι εσύ να έχεις πάντα την ευλογία της θείας πνοής...

Με πολλή αγάπη,
Unseen

Και όχι μονο για αυτα που ήταν.

Και οχι μόνο για αυτά που είναι.

Αλλα και για αυτά που θα'ναι.

Ηρθε η ώρα να ταξιδέψω στο άρμα του ανατολικού ανέμου και να αφήσω την πνοή να εισχωρήσει μέσα μου.Οσο ο τροχός γυρίζει και ο χρόνος κυλά τόσο τα μονοπάτια χωρίζονται μόνο για ενωθούν μετά.

Αχ,αυτα τα σταυροδρόμια του χρόνου...

Θα ήθελα απλά να δηλώσω την παρουσία μουστο παρόν θέμα, στο οποίο βέβαια δεν συμετέχω ενεργά, διότι δεν το γνωρίζω και θα ήθελα πραγματικά να σας συγχαρώ όλους για την εργασία σας, την καθαρότητά σας και την ακτινοβολία των όσων λέτε.

Συγχαρητήρια και ξανά συγχαρητήρια. Είναι ίσως από τα μοναδικά θέματα του φόρουμ που αν και μεγάλα παρέμεινα στο αρχικό θέμα.

Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!

Αυτά που ήταν, που είναι και θα είναι... όλα είναι μέσα μας και σε κάποιες όμορφες στιγμές που μπορούμε να σηκώνουμε ψηλά τον εαυτό μας και να βλέπουμε τη ζωή από το θεϊκό μας κομμάτι δεν έχει πια σημασία ποιο νήμα του χρόνου ακολουθούμε. Άλλωστε ο χρόνος είναι ανθρώπινη εφεύρεση και η αρχική σύλληψη ήταν να εξυπηρετήσει ως μέτρο της μεταβολής και όχι να γίνει δυνάστης μας, όπως καταφέραμε να τον κάνουμε...

Το κέντρο του σταυρού είναι το σημείο συνάντησης των δρόμων και το σημείο ανύψωσης των ενεργειών. Από κει μπορεί κανείς να ανυψωθεί στο θεϊκό του κομμάτι και να δει γύρω, γιατί στο κέντρο του σταυρού είναι η πνοή και ο κεραυνός, ο παλμός και η ροή...

Με πολλή αγάπη,
Unseen

Σ' ευχαριστούμε πολύ! Το ξέρουμε ότι είσαι κοντά μας κι ας μη συμμετέχεις ενεργά. Αν και δεν έχει τόση σημασία το τι ξέρεις για τα ξωτικά γιατί αυτό πολλές φορές συμπίπτει με το τι ξέρεις για τη ζωή...

Δυστυχώς από την πλευρά μου το τόπικ φθάνει στο τέλος του. Η απουσία της galadriel ήταν καθοριστική σ' αυτό. Προσωπικά, απαντώντας την 10η ερώτηση και κάνοντας κάποιες μικρές διορθώσεις σε πράγματα που έχω γράψει στο παρελθόν, νιώθω ότι δεν έχω κάτι άλλο να πω και δεν έχει κανένα νόημα να γράφω απλά για να γράφω...

Όχι ότι δεν θα είμαι εδώ αν βρεθεί κάποιος που να θέλει να συζητήσει το θέμα, αλλά προς το παρόν... Με τον angus, την ξωτικούλα, τον gabriel και κάποιους άλλους ήδη επικοινωνούμε κατ' ιδίαν εξάλλου...

Να είσαι πάντα καλά.

Με πολλή αγάπη,
Unseen

Είμαι εξαιρετικά ενθουσιασμένη γιατί επιτέλους λειτουργεί το site που στήσαμε μαζί με τη φίλη μου τη Λίλλιαν, η οποία παρεμπιπτόντως μου έχει δώσει και τους δύο από τους τρεις βαθμούς ρέικι.

Θα χαιρόμουν πολύ αν το επισκεπτόσασταν (φαίνεται στο προφίλ μου)!

Ευχαριστώ πολύ
Unseen

Η Galadriel θα είναι πάντα μαζί μας.Μην αφήνεται την καρδιά σας να θλίβεται για αυτό.

Α,Unseen μου θα μπώ και εγω να δω το site.Οσον αφορά αυτα για τον χρόνο...Τι συμβαίνει όμως καλή μου οταν κάποιος διαπερνά την ροή του χρόνου?Οταν κάποιος γνωρίζει τότε πως να συμπεριφερθεί?Είναι δυσκολο για αυτόν που κουβαλά το βάρος.Είναι δυσκολο οταν νιώθει τον πόνο χωρις ο πόνος να έχει καν πλησιάσει ακόμα...

Αγαπητέ Μορφέα ευχαριστούμε που είσαι εδω και ''αναπνέεις'' μαζί μας.

Ξωτικούλα,ναι όντως θα ξαναβρεθούμε όλοι.Σε διάφορες μορφες.