- ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΡΑΊ΄ΔΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Είναι απολύτως απαραίτητο να δουλεύει κανείς με τον εαυτό του ολοένα και ιδίως καθώς αποκτά μεγαλύτερη συνείδηση του αόρατου κόσμου. Γιατί το άγγιγμα αυτού του κόσμου σημαίνει μεγαλύτερη ευθύνη στη συνδημιουργία της πραγματικότητας.

Σημαίνει ότι θα δέχεται όμορφες ενέργειες και επισκέψεις που όμως θα πρέπει να μπορεί να αντέξει ενεργειακά. Και ο μόνος τρόπος είναι να εξευγενίζει κανείς τον εαυτό του και τις δονήσεις του ολοένα. Να αναπνέει από το ίδιο υλικό που αναπνέουν και οι κόσμοι αυτοί... από την αγάπη.

Και αγάπη σημαίνει πολλά πράγματα αλλά μερικές φορές απλά σημαίνει άφεση. Να έχει κανείς τη δύναμη να αφήνεται στη ροή των πραγμάτων και να μην προσπαθεί να τα σπρώξει, να μην προσπαθεί να φέρει κάποιο αποτέλεσμα πέρα από το απολύτως αναγκαίο... να δίνει χώρο σε έναν άλλον άνθρωπο ή και στο ίδιο του το πεπρωμένο ώστε να μπορέσει αυτό να εκδηλωθεί...

Κι εγώ θάθελα πολύ να δω τους κόσμους ενωμένους... Οι βαθύτερες σκέψεις μου περιστρέφονται όλες γύρω από αυτή την ευχή.

Νάσαι πάντα καλά που φέρνεις την άνοιξη σε κάθε σου μήνυμα

Με αγάπη,
Unseen

quote:

---

ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΜΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ.ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΞΕΡΟΥΝΕ ΠΟΛΛΑ.ΟΜΩΣ ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΝ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ(ΛΥΚΟΤΟΥΜΠΑΝΟ,ΞΑΝΙΖΑ,ΓΙΑΡΚΟΥΤΑ Κ.Α)ΞΕΡΕΤΑΙ ΤΟ ΓΙΑΤΙ;

---

******* By Art we live *******

“First was the Higher that gave of itself for the love of its freedom.
That which it gave thus became its adoration and its prison.”

Η ρίζα της ύπαρξης των ξωτικών είναι ο έπαινος. Γεννήθηκαν από το επαινετικό τραγούδι του Θεού που υψώθηκε πάνω από το χάος και δημιούργησε τους κόσμους.

Κι επειδή ακριβώς η ρίζα τους είναι ο έπαινος, τον έπαινο αναπαράγουν. Αυτός είναι η πεμπτουσία της ύπαρξής τους. Με αυτόν δημιουργούν και μέσω αυτού αλληλεπιδρούν με τα στοιχεία. Ακόμη, μέσω αυτού επισκέπτονται άλλους κόσμους, άλλες πραγματώσεις και άλλες υπάρξεις.

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι νεράιδες και τα ξωτικά είναι σε απ’ ευθείας σύνδεση με τους αρχετυπικούς κόσμους. Είναι και αυτή άλλη μια ερμηνεία αυτού που είχε πει η galadriel ότι είναι πρόγονοι του ανθρώπου.

Τεχνικά, ανήκουν στον νόμο του 6, σύρουν δηλ. από επίπεδο ανώτερο του πλανητικού (ο οποίος διέπεται από 48 νόμους). Ωστόσο αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού συστήματος της Γης και ένα ανάριο κομμάτι οργανικής ζωής, η ουσία της οποίας είναι ενδημική στον πλανήτη όμως σε κανονικές συνθήκες έξω από τη δική μας αντίληψη…

Ευχαριστώ πολύ.

Με αγάπη,
Unseen

Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Βοηθάει βέβαια το ότι είμαι φιλόλογος...

Φιλικά,
Unseen

Και πάλι στο ίδιο καταλήγουμε.Απλά εγω το είπα πιο σιβυλλικα...Το φως δίνει ζωη καθως η ζωη δίνει φως..Και επειδή ή ζωή βρίσκεται παντου,το φως είναι επίσης εκεί...

Για αυτό με τα ξωτικά συμφωνώ και σου έχω πει οτι πιστευω οτι είναι θέμα επίκεντρου..

Επιπλέον αν η Αγάπη φωλιάζει στην καρδιά μας τότε οποιοδήποτε μονοπάτι και να ακολουθήσουμε παντα θα βρούμε το σωστό ''τέλος'' που είναι η σωστή ''αρχή'' με την σειρά της.Και πέρα απο αυτό η αληθινή Αγάπη θα μας κάνει να είμαστε πάντα θετικοί,απένατι σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε...Οπότε όπου και αν περπατήσουμε θα δώσουμε φώς.

Οπως γνωρίζεις ο τρόπος σκέψης μου διαφέρει..Γιατι κινείται σε έναν ιδιαίτερο άξονα.Αλλα σημαντικό είναι να θυμάσαι πως με φωνάζεις..Πως να με φωνάζεις..

Με αγάπη..
Χωρίς όνομα..

Και όσον αφορά αυτα για την άφεση που λές στην Ξωτικούλα και εγω συμφωνω.Ομως άφεση,όχι άρνηση.Οταν λέω άφεση εννοω μέσα στα δικά μου όρια αντίληψης-αυτά του αέρα-οτι απλά κρατάω παθητική στάση.Δεν προσπαθώ ποτε να απομακρυνθώ και περισσότερο δεν το θέλω αλλα υποτάσσομαι στην φύση μου που είναι αέρινη και παραμένει παντού.Και όταν με φωνάζουν είμαι εκεί,όμως με την ιδιαιτερότητα της σιγής...

Συγνώμη για τα δυσκατανόητα λόγια μου αλλα ξέρω οτι θα καταλάβεις τι εννοώ..

Μέσα στο μεγάλο ταξίδι της Ζωής όλοι μας καλούμαστε κάποτε να βιώσουμε δοκιμασίες, αγωνία, φόβο, απόρριψη... να αμφισβητήσουμε την ίδια μας τη φύση... να τη χάσουμε ίσως μόνο και μόνο για να την ξαναβρούμε.

angus, πράγματι όλα είναι φως και ακόμη κι όταν περπατάμε στις σκιές του εαυτού μας το φως και η ζωή δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ.

gabriel, κάπως πρέπει να γίνει ώστε η καρδιά του ξωτικού να γίνεται το μέτρο για την καρδιά του ανθρώπου και όχι το αντίθετο... Έτσι μόνο θα αποκαλυφθεί το πόσο αγγίζουν η μία την άλλη, το πόσο κοντά βρίσκονται. Γιατί μέσα στην ευθραυστότητα του ξωτικού κρύβεται μια ανυπέρβλητη δύναμη και μια αυθυπαρξία που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κατανοήσει, να βιώσει ή να αγγίξει. Και το μόνο ανθρώπινο στοιχείο που μπορεί ίσως να αντιπαραβληθεί με αυτή τη δύναμη των ξωτικών είναι η πίστη. Κι εγώ έχω πίστη gabriel, έχω πίστη στο φως, στη ζωή, στην ατομική δυνατότητα... σε σένα...

Με όλη μου την αγάπη,
Unseen

quote:

---

Η πίστη του ανθρώπου στα ξωτικά μετριέται κι αποδεικνύεται από την ικανότητά του, στο αγώνα δρόμου για την επιβίωση, να μην πατάει πάνω σ' αυτά τα λουλούδια. Κάθε φορά που ένας άνθρωπος σκέφτεται μέσα απ' τις συμβάσεις καλών τρόπων και δοσμένων ηθικών αρχών, κάπου, ένα ξωτικό πληγώνεται.

---

Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα

Μου αρέσουν πολύ τα λόγια σας...Κρύβουν περισσότερα απο όσα φαίνεται και είναι γεμάτα απο όμορφες ουσίες.

Ναι,πολλές φορές είναι αναγκαίο να χάσουμε την φύση μας αλλα είναι δύσκολο να βρούμε τον δρόμο.Ίσως είναι μια στιγμιαία διαδικασία,ισως είναι κατι αργο και επώδυνο...Αλλα πάντα καταλήγουμε στο φώς,στο άπλετο φως που μας γεμίζει,με αυτό που σε μένα δίνει ως βάση την πνοή,την χαρά.

Το μονοπάτι ισως δεν πρέπει να το περπατήσουμε μέσα απο την δύναμη του ασυνήθιστου αλλα ίσως μέσα απο την δύναμη του κοινού.

Και είναι κρίμα να αναγκαζόμαστε να το διαβούμε ενω μπορούμε να το κάνουμε με την θέληση μας...

Κι εμένα μου αρέσουν ιδιαίτερα αυτά που γράφουμε, φοβάμαι όμως ότι μόνο εμείς καταλαβαίνουμε τι λέμε! Αν τα διαβάσει κανένας τρίτος, μάλλον θα νομίσει ότι διαβάζει πυθικούς χρησμούς.

Τέλος πάντων, θα πρέπει να σας αποχαιρετήσω για λίγο γιατί θα λείψω εκτός Ελλάδας τις επόμενες δύο ημέρες, εύχομαι όμως σε όλους

αγάπη και φως
Unseen

ΥΓ Ξωτικούλα δεν ξέρω αν πήρες τελικά ένα mail μου, είχα ειδοποίηση ότι δεν το παρέλαβες. Ίσως αν διέγραφες κανένα παλιό μήνυμα από το mailbox σου...

Πυθικοι χρησμοί?Χαχα...Πολύ ωραίο.

Ομως δεν έχει σημασία,αυτά που λέμε μένουν ώς ενα σημείο στο υποσυνείδητο και θα αναδυθούν οταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Οπως είπε η Galadriel και μας θυμίζει ο Gabriel:Για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος.

Να περάσεις πολύ όμορφα Unseen μου.Να είσαι σίγουρη οτι θα μας λείψεις..

Ευτυχώς που ήρθα από χθες, αλλιώς σήμερα θα νόμιζα ότι ξαναπροσγειώθηκα στη Φραγκφούρτη! (καμία σχέση, μπορεί να το πιστοποιήσει και η ξωτικούλα φαντάζομαι, η Ελλάδα έχει μοναδικό φως ακόμα και με την πιο βαριά συννεφιά!)

Καλή μου ξωτικούλα,
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να μιλήσει κανείς για πράγματα που αγγίζουν την καρδιά του. Μία από τις μεγάλες τέχνες της ζωής είναι να μιλάει γι' αυτά με τρόπο που να γίνεται κατανοητός σε όλους (ή τους περισσότερους έστω)... Πού θα πάει, όμως, θα βρεθεί η φόρμουλα!

Καλέ μου angus,
Κι εσείς μου λείψατε πολύ. Αλλά το τελευταίο μισάωρο πριν φύγω από τη Φραγκφούρτη ήταν μαγικό. Άξιζε όλο το άγχος του ταξιδιού αυτό το τελευταίο μισάωρο. Περπατούσα στο ιστορικό κέντρο της πόλης, στο Roemer, και είχε ξανά ομίχλη. Τα φώτα από τα καταστήματα και τους δρόμους διαλύονταν μέσα στην αχλύ. Και τότε κάποιος άρχισε να παίζει άρπα. Έναν υπέροχο, μελαγχολικό ρυθμό. Και ξαφνικά ο κόσμος σταμάτησε. Όλοι οι διαβάτες καρφώθηκαν στη θέση τους και άκουγαν τον αρπιστή. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, όλων των εθνοτήτων, ακόμη και μικρά παιδιά στα καροτσάκια τους.

Και ξέρεις τι υπήρχε στα μάτια όλων; Η μαγεία και το όνειρο... Γιατί εκείνη την ώρα, μέσα από την άρπα του μουσικού και μέσα από τις ομίχλες που έβαζαν την πόλη να παίξει κρυφτό με τους περαστικούς, καταφέραμε όλοι να δούμε φευγαλέα πώς είναι η νεραϊδοχώρα...

Κι έτσι, γι' αυτή τη μισή ώρα, τα είκοσι λεπτά μαγείας, λέω πως ήταν ένα πολύ καλό ταξίδι.

Με πολλή αγάπη,
Unseen

Πρόκειται για αυθύπαρκτες οντότητες (με το είδος της αυθυπαρξίας που έγραφα στον Gabriel) με αυτοματοποιημένη λειτουργία (υπό την έννοια ότι είναι πολύ συγκεκριμένη η λειτουργία τους και αποκρινόμενη στο νόμο του αιτίου και του αιτιατού) - γι' αυτό και λέμε ότι ανήκουν στο νόμο του έξι.

Όμως, μια και είναι ενδημικές του πλανήτη διέπονται και υπακούουν στους 48 νόμους - στο ανώτερο επίπεδο των νόμων αυτών - διαθέτοντας απεριόριστη δεξιοτεχνία στα πεδία τους (όπως θα μπορούσαν και οι άνθρωποι να διαθέτουν στα δικά τους).

Unseen

Για κάθε είδος ζωής κατώτερο από τα ίδια, τα ξωτικά και οι νεράιδες είναι παντοδύναμα (παντοδύναμα=διαπερνούν τα πάντα), αν και απόντα (απόντα=δεν ανταποκρίνονται).

Για τα επίπεδα ύπαρξης που είναι ανώτερα από κείνα, ταυτίζονται με την οργανική ζωή και η επιρροή τους γίνεται δευτερεύουσα.

Η απάντηση στην ερώτηση αυτή, επομένως, εξαρτάται απόλυτα από την οπτική γωνία που υιοθετείται.

Ευχαριστώ πολύ.

Unseen

Γλυκια Unseen,χαίρομαι που στο ταξίδι σου για μιά στιγμή βρέθηκες σε μια γωνιά της Ξωτικοχώρας.Αν και λυπάμαι που θα σου πω οτι μου μετέφερες την μελαγχολία του ρυθμού της άρπας!!!Μια τέλεια στιγμή,μια πραγματικά ονειρική..

Ξωτικούλα,λές παντού υπάρχει και αντίποδας..Συμφωνώ μαζί σου αν και πολλές φορες δεν είναι ευδιάκριτος.Και ετσι θα πρεπει να προσέχουμε ποτε και πως θα τον ονομάζουμε(καλα σίγουρα δίνουμε πυθικούς χρησμούς...)Με την αγάπη στην καρδιά μας μπορούμε να τον αντιληφθούμε αν και όταν γεμίσουμε με φως μας είναι αδιάφορος.

Να είσαστε ευλογημένες.