- ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΠΑΤΡΩΝ-ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΔΑΥΤΟΥΣ? - "Μουσείο" Απολιθωμένων Θεμάτων/Συζητήσεων...
μια αναμνηση ηρθε....
κρατωντας νοερα στα χερια ενα κοχυλι τυχαιο...
εγινε παλι κατι γνωριμα μοιραιο....
μια θαλασσα χτυπα στα γυμνα πελματα μου παγωμενη....λυσσαλεα....
μα ολα δειχνου πως εκεινος ...εφυγε....
+τι απεμεινε....μεσα μου....αληθεια;
μια ατειωτη σειρα απο λογια που σαν διαβαζω αει.....
στο χρονο πισω μαζι του θα με στελνουν....
Ακουω βεγγαλικα-τυχαιο-μα
το κοχυλι τοτε επανω του εγραφε:
"look but don't touch"....
Ηχος στα αυτια της μνημης μου ακουστηκε....
ποσο τον αγαπησα....
ποσο ποτε μου δεν τον ειχα....
παρεα με το χαραγμενο εκεινο λευκο κοχυλι...
οι σελιδεςτης ζωης μου κυλησαν ...
αφηνοντας τον πισω...
+το παρελθον μου εγινε απεθαντο...
φλογα μου...σε εχω...
θαλασσα μου....βυθος εγινα...
ουρανε μου...νυχτωσαμε παλι...
πηγη μου...δεξου με παλι ...
η απουσια ειναι φορες πιο εντονη....απο την παρουσια....
ελεγε η εισαγωγη σε ενα σηριαλ εικονικο...
μετα ηρθε το ζησιμο ...
ατμα....το πετραδι στο λωτο...
Edited by - ΑΤΜΑ on 15/02/2004 19:23:32
ποσα εφυγαν ,μα ποσα εμειναν ,στο μυαλο χαραγμενα,σαν ενα σχεδιο απο βοτσαλακια πανω στην αμμουδια της θαλασσας ;....
χαρουμενοι γιατι τα ζησαμε,χαρουμενοι γιατι αυτες οι στιγμες υπηρχαν για εμας ....
οσα εφυγαν ,ειναι μαζι μας,γιατι ειναι στις μνημες μας,οσα εμειναν στα ματια μας,ειναι εικονες οχι αποχαιρετισμου,μα συνεχειας....
οι φοβιες του παροντος,ειναι τα λαθη του παρελθοντος,για οτι δεν μπορεσαμε να κρατησουμε.......
ομως εφυγαν ,γιατι επρεπε οι αναμνησεις μας να μεινουν...
εχω ορκιστει στον εαυτο μου ,ποτε να μην πω την λεξη αγαπω,....
μια εξαιρεση αν θα εκανα,θα ηταν μοναχα γι'αυτες τις αναμνησεις.
μοναχα μια αλλαγη θα κανω σε εκεινα τα βοτσαλακια,ενα ονομα θα γραψω,για το τωρα....
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Η θλίψη είναι σχολείο, όπου οι μεγάλες αρετές αποκτώνται και οι μεγάλοι χαρακτήρες διαπλάθονται!
Μην στεναχωριέστε και μην απελπίζεστε. Κάθε αποτυχία είναι και μια επιτυχία και κάθε αγνή προσπάθεια με τον καιρό κερδίζει την ανταμοιβή της.
Αν κοιτάξουμε, για λίγο, τις συμφορές και τη δυστυχία που υποφέρουν άλλοι συνάνθρωποι μας, τότε θα υπομείνουμε με χαρά τις δικές μας.
Μακάριος όποιος υπομένει κόπο ευχαριστώντας τον Θεό.
Εσείς που είστε μόνοι μην θλίβεσθε γιατί την μοναξιά την χρησιμοποιεί ο Θεός για να μας διδάξει την αξία της συντροφικότητας...
Όλα μας τα δεινά προέρχονται από το ότι δεν είμαστε ικανοί να καθίσουμε ήρεμα σ' ένα δωμάτιο μονάχοι.
Όποιος δεν αγαπάει τη μοναξιά δεν αγαπάει την ελευθερία, γιατί μόνο μέσα στη μοναξιά μπορείς να είσαι ελεύθερος.
Οι αετοί έχουν σύντροφο τη μοναξιά, τα πρόβατα μαζεύονται σε κοπάδια.
Να δοξάζετε το Θεό για κάθε αναπνοή σας. Όλα θα γίνουν... στην ώρα τους! ούτε λεπτό νωρίτερα, ούτε λεπτό αργότερα!
Ο δρόμος της υπομονής είναι δύσκολος, αλλά ο καρπός της ...γλυκός!!!
--------------------------------------------------
Να ζείς σαν ετοιμοθάνατος και να δημιουργείς σαν αθάνατος !!
οσα μονοπατια και αν διεσχισα,
σε οσα φεγγαρια εφυγαν και με πλανεψαν,
δεν σε βρηκα μεσα μου,ουτε στο φως,
ουτε στο σκοταδι ,μα ουτε το ξημερωμα,
ποσα ποταμια και λιμνες που γεμισαν
τα δακρυα της υπαρξης ,μεσα στην καρδια μου,
απελπισμενος προσπαθω τα κομματια μου να μαζεψω,
θλιμμενος που δεν βρηκα την μαγεια ,να μου δειξει,
τον τροπο να σε βρω,να σε κοιταξω εστω τοσο δα λιγουλακι,
γαληνη....ποσα εχω να σου πω...ποσα εχω να σου ψυθιρισω....
...ποσο σε ποθω...την φλογα δεν θα σβησω...,οσο και αν χρειαστει
θα περιμενω.....μεχρι να μην εχω τιποτα πια να προσφερω...
παρα μοναχα την ζωη μου....
με απεραντοσεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Έβγαλα μια πρόχειρη διάγνωση για την περίπτωσή μου...
Δεν θα έλεγα οτι η λέξη "απαισιοδοξία" με αντιπροσωπεύει
σε καμία περίπτωση !
Παρόλο που έχω βρεθεί αρκετές φορές στο παραπέντε της κατάθλυψης
Αnyway πάντα υπάρχει τρόπος ακόμη κι όταν πιάσουμε πάτο
να σηκώσουμε το πεσμένο μας ηθηκό !
Αποστασιοποιείσαι κάπως απο την αξιολύπητή σου version και βλέπεις τον εαυτό σου ώς θεατής...
Άν σου αρέσει αυτό που βλέπεις το συνεχίζεις...
Άν όχι δίνεις χρόνο στον εαυτό σου και αλλάζεις την κατάντιά σου
γιατί του π...στη λίγη περιφάνεια όλοι την διαθέτουμε !
Όσες φορές έχω επιχειρήσει να δώ τον εαυτό μου ως θεατής σε φάσεις αυτοκαταστροφής
και για όλο αυτό το σκηνικό με ρώταγε κάποιος
τι ρόλο βαράς σ'αυτό το έργο και σε τί είδος κατατάζεις το σενάριό του ;
Θα έλεγα οτι ο ρόλος μου είναι μάλλον "κωμικοτραγικός" και θα με κατάταζα σε "μαύρη κωμοδεία"
Κάπου,κάπως,κάποτε...
ο αυτοσαρκασμός και η κινητήριος δύναμη της ενστικτώδης αυτοσυντήρησης έδρασαν θετικά...
Όλα γύρω σου είναι για κλάματα
Κι εσύ να ψάχνεις την πιό ανώδινη αυτοκτονία
Άστο ρε φίλε μη το κουράζεις !
Δεν εφημερεύουν τα νοσοκομεία...
Νοιώθεις τα πάντα να καταρέουν
Κι εσύ έχεις δείλημα Μέγα βαρύ
Το ξυράφι σ'ανατριχιάζει
Και το μαχαίρι σε απωθεί
Άστο ρε φίλε μη την ψάχεις
Όποιος ξέρει κολύμπι δεν πάει να πνιγεί !
Άλλωστε σκέψου
Άλλο ένα τίποτα που πέθανε θα πούν
Γράψε πρώτα τη δική σου Ιστορία
κι άσε τους άλλους να παν να πνιγούν...
Η Ζωή είναι Ωραία...
Άντε γειά μας !
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
Edited by - ΑΡΓΩ on 21/02/2004 12:39:50
Γύρω από τούτο το ακούραστο τραπέζι,
που το φαΐ και το πιοτό μας κουβαλά,
τη μέρα κλείσαμε, αδυσώπητη μέρα,
με τα διλήμματά της και τις αναποδιές.
Α, βλέφαρα μολυβένια
και μάτια θολά!
Γεια σας πότες της στρογγυλής τραπέζης,
που τα σαρκία σας η μέθη κυβερνά.
Ας είναι μια φορά τίποτα να μην πούμε,
τον ψίθυρο των άστρων έπιασε η γκλάβα μου.
Α, αρμονία και χάος!
Πάλι στα ίδια γυρνώ…
Seeking...Looking...
Listening...
Always moving on...
Edited by - 1900 on 22/02/2004 03:51:37
κρασί απ΄τα χείλη σου θα πιώ
Μια για να ξεχάσω
Και μια να θυμιθώ
Θέλω στη μέθη σου να αφεθώ !
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
θελω να σου πω
οτι μου λυπεις...
και ας μην φτανει η κραυγη μου
στα σκαλοπατια της ψυχης σου...
....μα τωρα...κρυωνω...καμια κουβερτα/κουβεντα,
δεν ειναι αρκετη για να σκεπασει την...γυμνια μου.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Και γίνε σαν αηδόνι,
και γίνε σαν λουλούδι.
Πικροί όταν έρθουν χρόνοι,
κάνε τον πόνο σου άρπα
και πες τονε τραγούδι.
Μη δέσεις την πληγή σου,
παρά με ροδοκλώνια.
Λάγνα σου δίνω μύρα
για μπάλσαμο κι αφιόνια.
Κάνε τον πόνο σου άρπα
και δρόσισε τα χείλη
στα χείλη της πληγής σου.
Ένα πρωί,ένα δειλι
κάνε τον πόνο σου άρπα
και γέλασε και σβήσου..
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΕ ΣΥΜΠΑΘΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ?
dream
του να περιμένεις κάτι απ'τους άλλους
Στύριξε τις Ελπίδες σου στον εαυτό σου...
Δέξου οτι σε πολλά πράγμματα
θα είσαι μόνη...
Μπορείς όλα τα παραπάνω να τα χωνέψεις ;
Εγώ το παλεύω ακόμα...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΦΕΡΕΤΑΙ.
dream
Η πνευματική μοναξιά είναι επιλογή, ο μεγαλύτερος εγωισμός και μαζοχισμός.
μπουσουλάω, σηκόνομαι, σκοντάφτω
και πέφτω μπρος στα πόδια των περαστικών
σκορπόντας το γέλιο ή το δάκρυ μου
Κειτάζω τον κόσμο απορημένα
μέσα απ'τα παιδικά μου μάτια
και παίζω με τ'απομηνάρια του
Δεν έχω μάθει ( ακόμα ) να ζητιανεύω
Κι ο,τι ζητάω είναι λίγη σημασία
στο μικρό παιχνίδι της Ζωής μου
Γιατί ο κόσμος όσο Μεγάλος κι αν είναι
Δεν χωράει τα παιχνίδια μου...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
Edited by - ΑΡΓΩ on 02/03/2004 20:06:25
όταν υπερβαίνω τα σύνορα τής λογικής.
Ξεκινώ ένα δύσκολο ταξίδι
χωρίς συνοδοιπόρο.
(Αν μάθεις να βιώνεις τη μοναξιά,
μονάχα τότε επιβιώνεις)
Εγώ είμαι εγώ,
ακόμα και όταν δεν συνειδητοποιώ ποια είμαι,
όταν δεν αναγνωρίζω πράξεις ή λόγια μου,
όταν κάθε εξωτερική σύγκρουση τρέπεται σε ενδόμυχη.
Κάτι τέτοιες στιγμές
ψάχνω την παρηγοριά στα σοκάκια τής Νύχτας,
αναζητώ την ανακούφιση στις πλατείες τής Μοναξιάς,
διαβαίνοντας τη λεωφόρο τής Θλίψης.
Μού έχει μείνει μια μόνη αξία·
Μον-αξιά…
Εκεί που τελειώνει η μελαγχολία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη
αρχίζει το όνειρο.
Σε κάθε τοίχο βλέπω ζωγραφισμένη τη Ματαιότητα
με χρώματα θαλασσινής ψυχής.
Τα παραμύθια ποτέ δεν μιλούσαν για δράκους
που επιβίωναν.
Το κακό πάντοτε εξορκιζόταν,
τα πριγκιπόπουλα ζούσαν ευτυχισμένα.
Κανείς δεν μού μιλούσε για τον πόνο,
για να μην πληγωθώ πρόωρα.
Με σκότωσαν, όμως, και με σκοτώνουν ακόμα
ακόμα και την ώρα που προσδοκώ την Ανάσταση
πάνω στα συντρίμμια μιας χαμένης ζωής
που δόθηκε πίσω στον Δημιουργό της...
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
δεν θα ειμαι εδω,οχι εδω που βλεπει η ψυχη σου,
δεν θα ειμαι γυρω,οχι γυρω σου,
δεν θα με δεις πουθενα,
γιατι ειμαι εσυ...
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Λίγη ησυχία, σε προσκαλλώ
Λίγη ησυχία, σου τραγουδώ
Λίγη ησυχία, να σ΄αγαπώ
Λίγη ησυχία, μην τρελαθώ
Λίγη ησυχία, ό,τι ζητώ
Λίγη ησυχία, σ΄ευχαριστώ.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
εκανε παραγγελια........
ουρανεεεεεεε.......
κλαψε μαζι μου , κλαψε , κλαψε .......
αποψε χανω μια......ζωη....
νυχτα ξελογιαστρα, νυχτα ομορφη...
ομορφα τα αστρα και οι ουρανοι, ουρανεεεεεεεε,
πειτε στην αγαπη μου να ρθει να με βρει....
το παιδι με τα γυαλια.....
εκανε παραγγελια.......
αισθημα μου δυνατο , τσικι τσικι
αν σε χασω θα χαθω.....
κι οπως θα φερνω τις στροφες....
εσυ αν θελεις κοιταζε με.....
τα ματια σου δυο μαχαιριες......
με σκοτωσε γιατι την αγαπουσα....
γιατι την ειχα παντοτε ...ψηλα...
το παιδι με τα γυαλια....
πηγε σημερα κουβα........
κι ειναι στεναχωρημενο.......
Φιλικα.......Κανένας.
Γλυκια η ζωη και ο θανατος μαυριλα!
Μη ξοδευτείς στους λάγνους ρυθμούς της ματαιοδοξίας !
Ψάξε και βρές τι έχει χαθεί απ'τη γυναικεία σου φύση
κι έπειτα συλλογίσου...
Χρόνια πολλά !
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...