- Περί ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

1. ΓΕΝΙΚΑ

Ο χριστιανισμός υπηρξε η ταφόπλακα του ελληνισμού. Αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο και τεκμηριώνεται τόσο από την πληθώρα της ιστορικής βιβλιογραφίας, ελληνικής και ξένης, όσο και από την ίδια τη φιλοσοφία του χριστιανισμού, όπως αυτή εκφράστηκε τόσο μέσα από τους "θεωρητικούς" του χριστιανισμού (τους επονομαζόμενους "Πατέρες") όσο και στην πράξη από την πληθώρα ανθελλήνων που γέννησε και γαλούχησε η ασιατική θρησκεία (πατριάρχες, αυτοκράτορες, "άγιοι", κτλ.).

Ο ανθελληνισμός αυτός, που παρουσιάζεται σε ένα ευρύ φάσμα χριστιανικών κειμένων, εμφανίζεται αρχικά στην εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη και φτάνει μέχρι τα πατριαρχικά κείμενα του Γρηγόριου Πασά του Ε΄ και του Αγαθάγγελου το 19ο αιώνα. Και έχουν κάθε δίκιο οι Εβραίοι να είναι ανθέλληνες και έχουν κάθε δίκιο οι εβραιογενείς και εβραιοτραφείς χριστιανοί να συμφωνούν με και να επαυξάνουν τον ανθελληνισμό αυτό.

2. Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Δύο είναι τα κύρια σημεία που χρησιμοποιούνται από τους χριστιανούς, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να "πείσουν" περί της μη ανθελληνικότητας της ασιατικής θρησκείας τους. Κι επειδή σε πολλούς η θρησκευτική συνείδηση υπερκαλύπτει την εθνική (η οποία εθνική συνείδηση είναι ανύπαρκτη σύμφωνα με τις διδαχές των πατέρων ή τουλάχιστον πρέπει να είναι ανύπαρκτη προκειμένου ο πιστός να είναι σωστός χριστιανός), οι άνθρωποι αυτοί δε νιώθουν καμία ενόχληση ακούγοντας τους ιερείς τους με τα μαύρα φορέματα να βρίζουν τον ελληνισμό αλλά, αντιθέτως, προσπαθούν να δικαιολογήσουν (αποδεχόμενοι συνήθως) τις ύβρεις αυτές. Στο κάτω-κάτω οι Ελληνες της αρχαιότητας δεν ήταν πρόγονοί τους. Πρόγονοί τους ήταν, κατά δήλωσή τους, άτομα σημητικής καταγωγής που ... μιλούσαν με το θεό.

Το πρώτο σημείο που χρησιμοποιούν είναι η ελληνική παιδεία των "πατέρων" τους.

Το δεύτερο είναι ο ισχυρισμός πως ο όρος "Ελληνας" αναφέρεται σε ... θρήσκευμα (ονομάζοντας ουσιαστικά "Ελληνες" όλους όσους είχαν την ίδια θρησκεία με τους προγόνους μας, π.χ. τους Ρωμαίους).

Το πρώτο θα το αναφέρουμε παρακάτω. Για το δεύτερο αδυνατούν συνήθως να απαντήσουν σε δύο πολύ απλά ερωτήματα:

- Πώς και από ποιούς ο όρος "Ελληνας" έφτασε να έχει θρησκευτική χροιά;
- Αφού από τον 12ο αιώνα σταμάτησε (σύμφωνα πάντα με δηλώσεις των ιδίων) να έχει θρησκευτική χροιά, τότε γιατί τον 18ο αιώνα έχουμε χριστιανούς να συγχαίρουν τους πιστούς τους που δεν είναι Ελληνες αλλά χριστιανοί;

Η απάντηση είναι απλή: Ο όρος Ελληνας για τους χριστιανούς είναι οτιδήποτε αυτός περικλείει: τη φιλοσοφία, την τέχνη, την επιστήμη, τη θρησκεία, τη διανόηση. Ολα αυτά, όπως δηλώνουν εξέχοντες χριστιανοί πανεπιστημιακοί, αποτελούσαν (και αποτελούν) λυσσαλέα απορριπτέες έννοιες για τους οπαδούς της ασιατικής θρησκείας. Αυτές τις έννοιες πολέμησαν, αυτές τις έννοιες πολεμούν. Και ο λόγος απλός και συγκεκριμένος: "Δεν είναι Ελληνες, είναι ορθόδοξοι χριστιανοί" (Κοσμάς ο Αιτωλός).

3. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΩΝ "ΠΑΤΕΡΩΝ"

Για το παραμύθι που παπαγαλίζουν οι χριστιανοί, περί της ελληνικής παιδείας των "πατέρων" (και άρα, συνειρμικά, για τη "λατρεία" τους περί της Ελλάδας), μας μιλάει πολύ παραστατικά ο Ν. Τωμαδάκης, καθηγητής της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Περιληπτικά, ο καθηγητής λέει ότι:

- Ο χριστιανισμός ήταν πολέμιος του ελληνισμού από ιδεολογία:

"Ο Χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και ως σκέψεως. Εβλεπε εις αυτόν ελευθέρα την αμαρτίαν, όχι μόνον εις την καθ'ημέραν πράξιν, η οποία κάθε άλλο ήτο παρά αγνιστική, αλλά και εις το φιλέρευνον πνεύμα, το οποίον ήγε (Νικ. Τωμαδάκης, "Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν", τ. Α, Αθηνα 1956, σελ. 23)

- O χριστιανισμός συκοφάντησε τον ελληνισμό

"Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε (ο χριστιανισμός) κατά του κλασικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Ελληνες" (ό.π. σελ. 24)

- Οι "Πατέρες" αν και σπούδασαν ελληνικά, είχαν εβραϊκή σκέψη.

"Ο Βασίλειος και οι άλλοι μεγάλοι Πατέρες εσπούδασαν βεβαίως λαμπρά ελληνικά εις τας ελληνικάς σχολάς των Αθηνών και της Ανατολής αλλ'η επήρρεια του εβραϊκού πνεύματος επ'αυτών υπήρξε βαθεία". (ό.π. σελ. 25)

- Ο λόγος των ελληνικών σπουδών τους ήταν καθαρά πρακτικός: Η επικοινωνία με ελληνόφωνους πληθυσμούς

"Χάριν της ρητορικής εμελέτησαν τους Ελληνας συγγραφείς. Επιτηδειότατον δ' όργανον εύρον προς διάδοσιν των ιδεών των, την Ελληνικήν Γλώσσαν, προκειμένου να επικοινωνήσουν προς την εξελληνισμένην πλήρως Ανατολήν. (ό.π. σελ. 25)

Η Ελένη Γλύκατζη-Ahrweiler δίνει μια πολύ συνοπτική και περιεκτική εικόνα του μίσους των χριστιανών για οτιδήποτε μη χριστιανικό (που κυρίως αντιπροσωπευόταν από τον ελληνικό τρόπο σκέψης):

"Δεν πρέπει πραγματικά να λησμονείται ότι τα δραστικά μέτρα κατά της ειδωλολατρίας από τον 4ο έως τον 7ο αιώνα είχαν ως αποτέλεσμα να καταστρέψουν και να εξοστρακίσουν κάθε πνευματκή εκδήλωση που δεν ήταν εμπνευσμένη από τις αρχές του χριστιανισμού" ("Ιστορία του Ελληνικού Εθνους", τ. 7ος, σελ. 16)

Και το πώς εκφράστηκε ο ανθελληνισμός αυτός, μας τον περιγράφει συνοπτικά η ίδια βυζαντινολόγος:

"Καταστροφές αρχαίων ναών, βίαιοι θάνατοι φιλοσόφων, ομαδικοί διωγμοί πνευματικών ανθρώπων, καταδίκες για μαγεία πιστών του αρχαίου πανθέου είναι φαινόμενα συνηθισμένα" (ό.π., σελ. 17)

Για να καταλήξει:

"Ο αρχαιοπρεπής άνθρωπος υποχρεώθηκε να υποταχθεί στην τρομοκρατία που επέβαλε η νέα θρησκεία με τη συνδρομή του κράτους: έκτοτε "τους ιερείς δει σιγάν ή τεθνάναι" (ό.π., σελ. 17)

Παρακάτω θα δούμε μια συγκέντρωση όχι μόνο απλά του ανθελληνισμού των χριστιανών αλλά του εκφρασμένου μίσους τους εναντίον κάθε τι ελληνικού, όπως αυτό καταγράφεται στα βιβλία τους, στις τελετές τους και στην ιστορία τους: από την Παλαιά Διαθήκη μέχρι τον πατριάρχη Αγαθάγγελο.

Συνεχίζεται

Και τι λέει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος, ο πατέρας της ελληνικής ιστοριογραφίας:

"Εν ταις Ανατολικαίς χώραις τανάπαλιν, πολλαχού μεν ο Ελληνισμός κατίσχυσεν ολοσχερώς των βαρβάρων, ενιαχού δε ίσταται έτι ακέραιος απέναντι των απογόνων αυτών. Ο θρίαμβος ούτος του ελληνικού έθνους οφείλεται κυρίως εις τους αγώνας της εν Κωνσταντινουπόλει μοναρχίας· αγώνας πολεμικούς άμα και εξελληνιστικούς, ων οι τελευταίοι μαρτυρούσιν αριδήλως οπόσον κραταιά υπήρχεν εν ταις καρδίαις των βασιλέων εκείνων η συνείδησις του Ελληνισμού. Ου μόνον κατ' ιδίαν πολλοί των επιδραμόντων αλλοφύλων εξελληνίζοντο και εκαυχώντο μάλιστα επί τη ελληνική αυτών ευγενεία, αλλά και φυλαί ολόκληροι, οίον οι Γότθοι της μικράς Ασίας, οίτινες εν τη 9 εκατονταετηρίδι ωνομάζοντο Γοτθογραίκοι. Ου μόνον οι ξένοι ούτοι, αντί να επιβληθώσιν εις τους προτέρους της χώρας κυρίους όπως επεβλήθησαν εν τη Εσπερία, συνεχωνεύοντο απ' εναντίας εντός του Ελληνισμού, αλλά και αυταί αι χώραι, ων έφθασαν άπαξ να κυριαρχήσωσι και εις ας έκτισαν πόλεις ξενοφώνους, ανακτηθείσαι έπειτα ανελάμβανον την προτέραν ελληνικήν όψιν. Ο Νικηφόρος Φωκάς, εκβαλών τους Άραβας εκ Κρήτης, κατέλυσε το υπ' αυτών προ ετών 138 κατασκευασθέν φρούριον Χαντάκ, και ήγειρε πλησίον αυτού φρούριον νέον, το οποίον ωνόμασε Τέμενος. Ο Ιωάννης Τσιμισκής, ανακτήσας την κάτω Μοισίαν από των Βουλγάρων, μετωνόμασεν Ιωαννούπολιν την πρωτεύουσαν αυτών Πραισθλαύαν. Ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος, ο συμπληρώσας το έργον του ευκλεούς αυτού κηδεμόνος, γενόμενος κύριος της περί την Πελαγονίαν Πρέσπας, μετωνόμασεν αυτήν Βασιλίδα. Επί τέλους δε οι ξένοι κατακτηταί, απελπισθέντες να κατισχύσωσι του Ελληνισμού, ηναγκάσθησαν να κυβερνώσι διά της ελληνικής γλώσσης τας χώρας, ων εγένοντο εκ διαλειμμάτων κύριοι, και, το παραδοξότερον, αυτοί εαυτούς να μεταμορφώσιν εις Έλληνας. Ούτως εν τη 14 εκατονταετηρίδι, ο έστιν επί της πλήρους ήδη παρακμής της μεσαιωνικής ημών βασιλείας, ο Σέρβος ηγεμών Urosh, καταλαβών επί τινα χρόνον και αυτήν την Ήπειρον και αυτήν την Θεσσαλίαν, έγραφε τα χρυσόβουλα αυτού εις την ελληνικήν και εβεβαίου, ότι ονομάζεται «Συμεών, εν Χριστώ τω Θεώ, πιστός βασιλεύς και Αυτοκράτωρ Ρωμαίων και Σερβών, ο Παλαιολόγος»."

Πηγή: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/apopeira_ethnikhs_aytoktonias.htm