- Η 14η ΝΙΣΑΝ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ

Α.Ρ.

quote:

---

We're at the top of the world
you and I.
We've got a lot of time
and it sure feels right.
Cause you reached in your pocket
and pulled out a pass
that says you can take me anywhere.

..

---

ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...

ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ

Α.Ρ.

ΓΑΡΓΑΡΕΣ ΠΗΓΕΣ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ
ΣΕ ΜΕΝΕΞΕΔΕΝΙΟΥΣ ΘΟΛΟΥΣ
ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕ
ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ
ΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
ΑΓΝΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ
ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ
ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ ΜΑΣ
ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ
ΠΑΜΕ ΣΕ ΤΟΞΟΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΤΙΚΩΝ ΧΑΜΟΓΕΛΩΝ...

Α.Ρ. ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ

"Οδυσσεύ καλύτερα να έμενες στα ξένα
ή ακόμη να χανόσουν μέσα στον "ηνόπα Πόντο"
Οδυσσεύ καλύτερα θα ήτανε για σένα
από το να βιώσεις στην ιθάκη τόσο πόνο

Οδυσσεύ καλύτερα από αντιπάλου έγχος
να έπιπτες νεκρός μέσα στου ιλίου την πόλη
Οδυσσεύ κάλυψε θανάτου μέλαν νέφος την Ιθάκη
και σ'έχουν λησμονήσει πλέον όλοι

Οδυσσεύ αισθάνομαι την εσωτερική ανάγκη
να σε πληροφορήσω ότι έχει αλλάξει η Ιθάκη
ΣΤΑΧΤΗ το μόνο που υπάρχη απ'άκρη σ'άκρη
δεν φύεται η άμπελος στο ρόδον και το στάχυ
κυριαρχήσαν οι Αντίνοες,όντες μείονες,
κατεστραμμένοι κείτονται ανδριάντες και κίονες,
δεδηλωμένη γλώσσα και τα ιερά σύμβολα φιλάνδρισοι βωμοί μείναν ψοφοδεείς και σκύμβαλα
εκεί που άλλοτε ακτινοβολούσε ο Υπερίων
έχει πυκνότερο σκότος και απο την χώρα "χειμερίων"
κατέληξαν όλοι επιλήσμονες και αρνητές των πατρίων
ως οι μέρες χάσκουνε στη θέα οθνίων στοιχείων
κατατρύχουνε τον οίκο σου μνηστήρες υπερεθνικοί
οι Ιθακήσιοι γίναν έποικοι στην ίδια τους τη γη
η ύβρις και η βία φτάνουνε ως το σιδηρούν ουρανό
θ'άρχισουν οι βροτείοι να ακούν τη ροδοδάκτυλο Ηω

ΟΔΥΣΣΕΥ ΑΣΧΗΜΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΓΑΙΑ
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΕΙΧΑΝ ΓΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΑ
ΚΑΙ ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΝ ΓΙΑ ΦΙΛΟΙ,ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΕΞΩΚΕΙΛΕΙ
ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΠΛΑΚΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΡΕΙΑ ΥΛΗ
ομοιάζουν μάλλον με σκιές παρα με ανθρώπους
σαν αυτές που είχες συναντήσει στου Άδου τους δόμους
όλοι ακολουθούν βίο συώδη και δεν υπάρχη κανείς για να τους δώσει το μώλυ
σε βόρβορο βαρβαρικό μετέτρεψαν τον χώρο
σπέρνουν του κακού τον σπόρο
εκεί που ανθίζαν τα κρίνα,
βλέπεις διδάχτηκαν να λατρεύουν την ασχήμια
κι όλα εκείνα τα πράγματα που δεν έχουν σχήμα
ΦΥΜΩΣΑΝΕ ΤΗΣ ΜΟΥΣΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ ΒΑΣΤΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΤΡΙΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ
φεύγουνε τις αρετές και πράττουνε γοργά έργα
γοργά δυστυχώς οδηγούνται προς τη φλέγα..."

Το ποίημα είναι του Αρτέμη...
θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την αφυπνιστική Ελληνοπυρηνική μουσική του...
ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ φίλε μου...

Τερμίτες

Νιώθω ένα κόσμο που γυρνάει
Να παρακαλάει «σταματήστε με»
Νιώθω ό,τι γύρω μου συμβαίνει
Να φωνάζει «αφήστε με»

Νιώθω πολλά,
που γύρω μου συμβαίνουν
Νιώθω πως κάποιοι, κάπου,
με καταλαβαίνουν
Νιώσε κι εσύ για μένα κάτι,
αν μπορείς
Κι έλα να με βρεις,
έλα να με βρεις, σε περιμένω

σε περιμένω, ω ω ω

σε περιμένω

Ερωμένη μου

Τερμίτες

Εκεί που σβήνει ο Βοριάς
κι η καταιγίδα γίνεται σταγόνα
εκεί βρίσκομαι μ'ένα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι

Και γράφω στίχους για σένα
θάλασσα, ερωμένη μου,
εκεί που σβήνει ο Βοριάς και το χαλάζι της θύελλας.

Εκεί κοιμάσαι γλυκά ναρκωμένη
απ'το πάλεμα ερωμένη μου

Αμαρτωλό μου μήλο, εκεί σε κλέβω,
σταγόνα σταγόνα, στίχο το στίχο,
εκεί χορεύω στο γυμνό σου κορμί

Με τα νιάτα να γυαλίζουν στον ιδρώτα σου σαν το νερό
στο σώμα μωρού που το 'πλυνε η μάνα του

Εκεί που σβήνει ο Βοριάς
κι η καταιγίδα γίνεται σταγόνα
εκεί βρίσκομαι μ'ένα βλέμμα νυστέρι επικίνδυνο

Μ'ένα ποίημα αχόρταγο που δεν γράφεται γιατί δεν βρίσκω τέλος
εκεί βρίσκομαι και σε κοιτάζω ερωμένη μου

Ξημερώνει...

...mat...

δεν είναι αυτή που ήτανε
κι εγώ δεν είμαι ο ίδιος
και τόσους μήνες μακριά
στιγμή δεν μου'χε λείψει

μα ένα τηλεφώνημα
εχθές αργά το βράδυ
με ξύπνησε απ'το λίθαργο
και μου'δωσε ελπίδα

μα αν πράγματι την αγαπώ
και τώρα όπως και τότε
γιατί δεν πάλεψα σκληρά
για να την φέρω πίσω;

τα λόγια είναι ανώφελα
αν δεν υπάρχουν πράξεις
και λόγους σκέφτηκα πολλούς
για να μην πολεμήσω

Μα και σοφοί.

και μιά ελπίδα ακριβής
που δεν φοβάται
όποιος δεν είναι συνεπής
μόνος κοιμάται...

...Είμαι εδώ , ακροβατώ ,
στην άκρη των βλεφάρων σου,
ατενίζοντας την λάμψη
στων ματιών το πρώτο χάδι ,
το παιχνίδισμα ,
τον ιριδισμό της θάλασσας
στην άκρη αντικρίζω των ματιών σου .
Πρωινό φιλί αισθήσεων
γλυκό άγγιγμα και ξύπνημα
όνειρα που τα βρήκε η αυγή …

...mat...

Πες μου ξανά.
[Το είμαι εδώ]...
Να συλλαβίσω ολάκερη την ευτυχία του κόσμου.
Ξέχνα του χρόνου,
την οχλαγωγία...
Βρέχει ξανά.
΄Οχι μέσα σου.
Μήτε εντός μου. Ποτέ πιά.
Τις χαραγματιές των θαυμάτων
το ασίγαστο θα επουλώσει
την ακύμαντη μοναχικότητα.
Χαμογέλα μου.
Φράσεις απείρου στο τρέμισμα της θάλασσας.
Ερωτικά έλξης χέρια,
στ΄αυλάκι του αθώου,
συμπαντικού μέλλοντος.

Πες μου ξανά.
Το είμαι εδώ,
σ΄έχω μαζί μου
αγέρα ανατολικό
μέλι στον ουρανίσκο
του χρόνου,
άντρα του απείρου
σε κρότους σιωπής
διαβαίνουμε
μαζί στα παλμικά
σκαλοπάτια του ουρανού...
Μαθαίνουμε τα όνειρα. Μαζί.
Συλλαβιστά.
Σε τετράδια σωμάτων
ξεφυλλίζουμε
το πάντα, το γιατί,
σε μία ροή που σπάει την ομίχλη
στο κεφαλόσκαλο των ιδεών.


Α.Ρ.

ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ
ΣΕ ΔΡΑΣΗ ΑΝΟΔΙΚΗ ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΛΑΘΟΝΤΑΣ
ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΝΟΔΟΥ ΠΙΑΝΟΝΤΑΣ,
ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ ΦΩΤΟΣ...

...Έρχομαι , ακολουθώ τα βήματά σου
εισχωρώ όλο και πιο πολύ
στο δάσος αναζητώντας
την σπηλιά που κρύβεσαι
που εναποθέτεις τα όνειρά σου .
Μπαίνω στα αχνάρια σου .
Χάνομαι σε δαίδαλους μυστικούς .
Δίχως μίτο , δίχως οδηγό
Μόνο με τη λάμψη
από τους πυρσούς των ματιών
μες το μυαλό μου …

...mat...

"Αν δεν είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε για τους άλλους,
είμαστε κιόλας νεκροί."

Τ. Λειβαδίτης

΄Αγια προσευχή
μέσα στη σιγή,
κάποιοι -άνθρωποι θηρία-,
όχι εγώ κι εσύ...

Τώρα σε κρατώ
άγιο θησαυρό
ξεκουμπώνεις αντιστάσεις
σ΄έχω οδηγό...

Πόσο σε ποθώ,
χρώμα μου μεστό
στη μιλιά σου νιώθω ζάλη
πάω να εκραγώ.

Ξέφρενη αρχή
φλόγα στη σιωπή
πλάι στο τζάκι
το κορμί σου
δάκρυ και φιλί.

Κύμα στο γυαλό
πάλι σ΄ακουμπώ
μυρωδιές από γαζίες
στάχτη στο κενό.

Πόσο σε ζητώ
βράδυ περπατώ
αν μου λείψεις σιγοκαίω
δίχως ουρανό.

Πάρε με ζεστά
χρόνια συνετά
λίγη τρέλλα τη ζητούσα
τόσο ΔΥΝΑΤΑ...

Κράτα με εκεί
χώμα και βροχή
με ποτίζεις με ζαλίζεις
σε μιά μουσική.

΄Οτι κι αν μου πεις
θα το αιστανθείς
στη φωνή σου είμαι ο ήχος
λάμψη της αυγής.

Δώσε μου φωτιά
νύχτας πυρκαγιά
να φωτίσουμε την πλάση
που΄χει σκοτεινιά.

Γίνομαι αετός
κι εσύ κεραυνός
καις γιά λίγο τα φτερά μου
κι ύστερα απαλός...

ΔΡΑΚΟΝΤΑ πνοή
ΤΙΓΡΗ ακοή
κι ένα γέρμα οικουμένης
που όλο υποχωρεί...

΄Οτι και να πω
θα σ΄ακολουθώ
τώρα που έμαθα τα ύψη
πάντα θα πετώ.

ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.

Α.Ρ.

ΤΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΩ
ΤΟΣΟ ΣΕ ΖΗΤΩ
ΣΑΝ ΑΓΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΩ
ΧΑΔΙ ΤΡΥΦΕΡΟ.

ΤΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙΣ
ΕΜΑΘΕΣ ΝΑ ΖΕΙΣ
ΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΝΑ ΤΗΣ ΑΦΕΘΕΙΣ.

ΠΑΜΕ ΠΙΟ ΨΗΛΑ
ΠΕΡΑ ΑΠ΄ΤΑ ΒΟΥΝΑ
ΣΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΤΟΥΣ ΓΑΛΑΞΙΕΣ
ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ.

ΜΑΖΙ ΣΟΥ...

[chorus]
I see the sadness in their eyes
Melancholy in their cries
Devoid of all the passion
The human spirit cannot die
Look at the pain around me
This is what I cry for
Look at the pain around me
This is what I'll die for

Make the sadness go away
Come back another day
The things I've said and done
Don't matter to anyone
But still, you push me to see
Something, I can never be
Why am I their shattered king?
I don't mean anything

I see the sadness in their eyes
Melancholy in their cries
Devoid of all the passion
The human spirit cannot die
Look at the pain around me
This is what I cry for
Look at the pain around me
This is what I'll die for"

Iced Earth

ΤΙΓΡΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ!!!

Α.Ρ.