- ΑΧΤΑΡΜΑΣ (φωτόνια, γνώση, γλώσσα κλπ) ΓΙΑ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΛΥΤΕΣ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Είνια δύσκολο το καταλαβαίνω, όσο και αν φαντάζει απλό. Όπως και η σχάση. Τι είναι μωρέ; Πέρνεις λίγα άτομα πλουτωνίου για να σχηματίσεις την κρίσιμη μάζα, τα βάζεις κάπου και τα κάνεις να συγκρουστούν μεταξύ τους. Έτσι απλά... ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ Ε;
Όταν προτοδιάβασα την θεωρία άρχισα να την ειρωνεύομαι και άφησα κατά μέρους το βιβλίο που περιείχε το κεφάλαιο αυτό. Μετά από ένα χρόνο περίπου και αφού είδα ότι κάτι ίσως να είναι αλήθεια το ξαναέπιασα και άρχισα να το ψάχνω πιο πολύ. Δεν έχω προχωρήσει πολύ γιατί απλά δεν έχω τόσο μεγάλο εγκέφαλο να καταλάβω πλήρως την θεωρία. Εδώ βρίσκω τεράστιες δυσκολίες στην κβαντομηχανική....

Τώρα για τις απαρχές...
Όταν έγινε το big bang, αυτό που ξεχύθηκε ήταν καθαρή ενέργεια. ΟΜΩΣ η φυσική της (ή καλύτερα η φυσική των πρώτων λεπτών του σύμπαντος μέχρι να δημιουργηθεί η πρώτη ύλη) ήταν πολύ διαφορετική από την σημερινή. Αυτό γιατί δεν υπήρχε η πληροφορία με την σημερινή της μορφή ή καλύτερα η πληροφορία που σχετίζεται με την ύλη. Υπήρχε μόνο πληροφορία που σχετιζόταν με την ενέργεια και την φύση της αδυνατούμε να καταλάβουμε όπως κάποιος άνθρωπος του 1500 δεν μπορούσε να καταλάβει την σύντηξη. Τα υπολήματα όμως αυτής της πληροφορίας υπάρχουν ακόμα.
Η φυσική, τα μαθηματικά, η χημεία, η γεωμετρία και γενικά οι θετικές επιστήμες εξελίσονται με το σύμπαν. Ήταν διαφορετικές πριν από 12 δις χρόνια και θα είναι διαφορετικές μετά από 12 δις χρόνια. Όμως η ουσία είναι ότι η πληροφορία της φυσικής μας είναι συνδεδεμένη με την ύλη, όπως και η ενέργεια είναι συνδεδεμένη με την ύλη.
Η απαρχή βρίσκεται στην δημιουργία της πρώτης ύλης καθώς η ενέργεια κρύωνε. Όταν εμφανίστηκε το πρώτο σωματίδιο ύλης (κουάρκ ή το σωματίδιο από το οποίο φτιάχνονται τα κουάρκ), το σύμπαν αναγκάστηκε να «ανακαλύψει» και τους αριθμούς. Το πρώτο κουάρκ ήταν εδώ και το δεύτερο στην αντίθετη μέρια – αναγκάστηκε να ανακαλύψει και την πληροφορία που θα ένωνε τα δύο κουάρκ μεταξύ τους.
ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟ Ε;
Μία καλή θεώρηση αυτού μπορούμε να δούμε στους πρώτους αριθμούς – στους αριθμούς δηλαδή που διαιρούνται μόνο από τον εαυτό τους. Δείτε την σειρά των αρχικών αριθμών. 1,2,3,5,7,11,13,17,19,23,29,31,33....
Με λίγα λόγια το σύμπαν υπακούωντας στον νόμο της εντροπίας (τον οποίο μπορεί να δημιούργησε μαζί με την ύλη), «έφτιαχνε» τους αριθμούς που χρειαζόταν και δεν μπορούσε να δημιουργήσει από προηγούμενους....
Οκ, είναι ακραίο και πάω πάσο μέχρι να το σκεφτήτε...
Δείτε την δημιουργία του πρώτου απλού στοιχείου – του υδρογόνου. Ένα πρωτονιο και ένα ηλεκτρόνιο. ΓΙΑΤΙ; Γιατί μία σειρά κουάρκ ενόθηκαν και σχημάτισαν ένα νέο στοιχείο το οποίο είναι δύσκολο να κατασταφεί; Το ηλεκτρόνιο σχηματίστηκε ως αντίδραση στο θετικό φορτίο του πρωτονίου; Και το νετρόνιο τι ρόλο βαράει; Ή μήπως πρώτα σχηματίστηκε το νετρόνιο και ύστερα τα άλλα; Και οι στοιβάδες των ηλεκτρονίων τι ρόλο βαράνε και πως σχηματίστηκαν;
Τώρα από εκείνη την μέρα τα σωματίδια εκτός του ότι κράτησαν μέσα τους την πληροφορία της συνεργασίας δημιούργησαν και – ας τις πούμε σιδηροτροχιές- πάνω στις οποίες κινούνται οι υπόλοιπες γενιές, η υπόλοιπη εξέλιξη του σύμπαντος. Πάνω σε αυτές τις σιδηροτροχίας κινούμαστε και εμείς, οι άνθρωποι, ο πλανήτης, το σύμπαν.

Όμως το πρόβλημα με την γραμμικότητα είναι ότι έχει εμπλέξει την μετέπειτα εξέλιξη σε μία συγκεκριμένη ταχύτητα την οποία την έχει «κλειδώσει» για να μην μπορεί να ξεπεραστεί. Με λίγα λόγια φανταστείτε μία ευθεία γραμμή, η οποία αρχίζει να ταλαντεύεται. Η ταλάντωση της εκλύει ενέργεια όμως εάν φτάσει σε ακραία επίπεδα σπάει. Πριν από αυτό όμως μόνη της προσπαθεί να έρθει πάλι στην ευθεία γραμμή – στην γραμμικότητα...
Αυτό μπορεί να το δει κανείς παντού. Στην φύση, στις σχέσεις των ανθρώπων, στην ίδια την κοινωνία. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα μεγάλο. Αππ. Μας έχουνε πει 10000 ψέματα, αλήθειες και φαντασιώσεις για τον Αππ. Για δείτε όμως με το μάτι της γραμμικότητας.
1914. Η βιομηχανική επανάσταση έχει ξεκινήσει και πάει να κάνει το μεγάλο μπουμ. Μεγάλο πλήθος ανθρώπων γνωρίζει πλέον γράμματα, έχει πιο ελεύθερο μυαλό και έχει τα χρήματα για να θέλει να συμετάσχει στην εξουσία. Παρόλα αυτά μεγάλο μέρος του πλυθησμού είναι υποδουλομένο ή σε αποικίες, ή σαν δουλοπάροικοι, ή σαν σκλάβοι. Πως γίνεται αυτό; Είναι δυνατόν η πλευρά μίας μπάλας που κιλά (και δεν είναι στους πόλους) να έχει διαφορετική ταχύτητα από τις άλλες; Η γραμμικότητα του πολιτισμού είχε ταλαντωθεί αρκετά και έπρεπε κάπως να σπάσει...
Έρχεται λοιπόν η δολοφονία του αρχιδούκα Φερδινάντου.
Επισκέπτεται το Σεράγεβο, εστία προβλημάτων της Αυστροουγγαρίας. Μαζί του παίρνει, για πρώτη φορά ίσως, την γυναίκα του. Δεν υπάρχει μεγάλη αστυνομική δύναμη για να μην ερεθιστεί το πλήθος και το πρόγραμμα της πορείας δίνεται από την προηγούμενη στον τύπο. Μία ομάδα επίδοξων δολοφόνων ετοιμάζεται... Η επόμενη μέρα είναι η πιο ζεστή του καλοκαιριού και ο αρχιδούκας δεν φοράει το αλεξίσφαιρό του γιατί φοράει την επίσημη στολή. Οι επίδοξοι παρατάσονται στην πορεία της πομπής. Τα πιστόλια είναι λίγα και βρίσκονται στα χέρια αυτών που ξέρουν να τα χρησιμοποιούν. Η πομπή προχωράει. Ο πρώτος δολοφόνος δεν αντιδρά, το ίδιο και ο δεύτερος. Ο τρίτος ρίχνει την χειροβομβίδα που κουβαλά, καταπίνει το κυάνιο και βουτά στο ποτάμι. Όμως η χειροβομβίδα είναι με καθυστέρηση και σκάει στο επόμενο αμάξι, το κυάνιο είναι χαλασμένο και το ποτάμι δεν έχει αρκετό νερό και συλλαμβάνεται! Οι υπόλοιποι μαζεύονται στο σημείο που έχουν κανονήσει και κλένε την μοίρα τους περιμένοντας να συλληφθούν. Ο δολοφόνος έχει πρόβλημα με το στομάχι του με το άγχος επειτήνεται και φεύγει να βρει να φάει κάτι.
Ο αρχιδούκας φτάνει στο δημαρχείο. Μετά από λίγο ζητά να πάει στο νοσοκομείο για να δει τους ανθρώπους που τραυματίστηκαν από την απόπειρα. Τώρα πια στα αριστερά της γυναίκας του κάθεται ένας επιπλέον στρατιωτικός για να βοηθήσει σε περίπτωση νέας απόπειρας – αυτός κάθεται στην δεξιά πλευρά του αμαξιού. Στην πορεία ο οδηγός στρίβει σε λάθος δρόμο. Ο δολοφόνος βγαίνοντας από το φούρνο με την μπουκιά στο στόμα, βλέπει την πομπή. Δεν πιστεύει στα μάτια του και είναι ένας από αυτούς που ξέρουν να χειρίζονται καλά το περίστροφό που τους δόθηκε. Ο αρχιδούκας βλέπει με την άκρη του ματιού του το δολοφόνο και το περίστροφό του στα δεξιά του αμαξιού και προσπαθεί να προστατέψει με το σώμα του την γυναίκα του...

H «ΚΒΑΝΤΙΚΗ» ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ

Επειδή όλα είναι σχετικά σε τούτο το μάταιο κόσμο, ας κάνουμε μια παράκαμψη στο κεφάλαιο «γλώσσα».
Είναι κι αυτή μια ιδιότητα που προκύπτει από εγκεφαλική λειτουργία, συνάψεις, ηλεκτρικά σήματα κλπ, άρα δεν είναι εντελώς άσχετη με το θέμα.
Κατ’ αρχήν πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι τα βρέφη ουσιαστικά μιλούν από τη στιγμή που γεννιούνται.
Ξέρουμε ότι ακούμε, δεχόμαστε ερεθίσματα-σήματα μέσα στην κοιλιά της μαμάς.
Για να μιλήσουμε πρέπει να ακούσουμε για να μάθουμε τα φωνήματα, τις λέξεις, τις προτάσεις. Ο μηχανισμός της νόησης ενός εμβρύου είναι αρκετά ικανός να τα αξιοποιήσει αυτά και να τα βάλει σε μια σειρά πριν ακόμα γεννηθεί.
Ο εγκέφαλος αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς μετά τη γέννηση και στην ηλικία 15-18 μηνών μπορεί να πει ότι είναι ο.κ., μιλάμε.
Κανονικά και σύμφωνα με το χρόνο που μένουν στην κοιλιά τα άλλα πρωτεύντα θηλαστικά, θα έπρεπε να γεννιώμαστε στους 18 μήνες πάνω-κάτω, τότε δλδ που αρχίζουμε να μιλάμε.
Όμως, η ανατομία της μαμάς και το δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι μας ως έμβρυα, αναγκάζει τη μήτρα να μας βγάλει στον όμορφο τούτο κόσμο νωρίτερα.
Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, μιλάμε από την ώρα που γεννιώμαστε.

Τώρα, τελευταίες έρευνες έδειξαν ότι, αντίθετα με άλλες βασικές λειτουργίες, δεν υπάρχει συγκεκριμένο μέρος στο κεφάλι μας στο οποίο μπορούμε να πούμε ότι εδράζεται η γλώσσα.
Ούτε στο φλοιό, ούτε στην περιοχή broca, ούτε κάπου αλλού συγκεκριμένα.
Πολλές «ιδιότητες» ας τις πούμε έτσι της γλώσσας, όπως αντίληψη έννοιας λέξεων (τι είναι δένδρο), γραμματικής, συντακτικού κλπ, είναι ασύμμετρα κατανεμημένες σχεδόν παντού.
Κι επειδή συγκεκριμένες λειτουργίες αποδείχθηκε ότι σε διαφορετικούς ανθρώπους εδράζονται σε διαφορετικά σημεία, μπορούμε να πούμε χοντρικά ότι αυτό που συνολικά λέμε «γλώσσα» είναι κατά κάποιο τρόπο κβαντικά κατανεμημένο στον εγκέφαλο.
Είναι σαν όλος ο εγκέφαλος να ασχολείται με τη λειτουργία αυτή.

Παράδειγμα, έχουμε μια εταιρεία που λειτουργεί μέσω 100 υπολογιστών, οι οποίοι είναι άτακτα κατανεμημένοι (άλλος στο υπόγειο, άλλος στην ταράτσα, άλλος στο δίπλα τεράγωνο) και συνδέονται με μια πλεξούδα καλώδια, τα οποία τα βάζουμε σε κανάλια και δε φαίνονται και μέσω αυτού του δικτύου κάνουμε ας πούμε ηλεκτρονικό εμπόριο. Την έδρα της εταιρείας μπορούμε να την ορίσουμε όπου γουστάρουμε, πάντως η εταιρεία λειτουργεί μια χαρά, αρκεί να υπάρχει καλή επικοινωνία.

Φαίνεται τελικά ότι οι μόνες ιδιότητες ή αλλιώς νοητικές λειτουργίες που είναι ασύμμετρες είναι η γλώσσα και η συνείδηση.
Τελευταία, κυκλοφορεί η άποψη (Πενρόουζ σπίκινγκ) ότι όλος ο εγκέφαλος δε λειτουργεί με το σύστημα που πιστευόταν ως σήμερα (αλγοριθμικά και υπολογιστικά) αλλά με έναν τρόπο κβαντικού δικτύου.

Η εγγενής δυνατότητα της γλώσσας λοιπόν να παράγει προτάσεις με τη διαδικασία φώνημα-λέξη-πρόταση είναι άπειρη.
Υπάρχουν δλδ θεωρητικά άπειρες προτάσεις (με νόημα κι όχι τυχαίες) που μπορεί να δημιουργήσει ένας άνθρωπος. Χιλιάδες μυθιστορήματα για παράδειγμα περιέχουν χιλιάδες ή εκατομμύρια διαφορετικές προτάσεις και το όριο δε φαίνεται πουθενά.
Αυτό δε σημαίνει ότι όσα διαβάζουμε, ακούμε, μαθαίνουμε κλπ αποθηκεύονται κάπου αλλά ότι πιθανόν [u]υπάρχει η δυνατότητα να υπάρξουν[u/] και να χρησιμοποιηθούν όταν ...η περίστασις το απαιτεί. Ουσιαστικά είναι πληροφορία που ενυπάρχει μέσα μας, δλδ μέσα στα «υλικά» στοιχεία από τα οποία αποτελούμαστε, στα σωματίδια.

Το ποσό της πληροφορίας που λέγαμε πριν ότι μας δίνει μία και μόνο σύγκρουση στο πείραμα που λέγαμε, δεν είναι τίποτε μπροστά στην πληροφορία που δεχόμαστε από τη στιγμή της σύλληψής μας και που ανταλλάσσουμε μέσω της επικοινωνίας με φορείς τα συσχετισμένα ή όχι σωματίδιά μας.

Αντίστοιχα, ουσιαστικά «βλέπουμε» (και μαθαίνουμε, ξέρουμε) τα πάντα, από το μικρόκοσμο μέχρι το μακρόκοσμο. Βλέπουμε δλδ ακόμη και τα μικρότερα στοιχειώδη σωματίδια, μόνο που έχουμε αναπτύξει (ή το βρήκαμε) έναν τρόπο να τα ομαδοποιούμε σε διακριτές ομάδες – εικόνες.
Αν δεν κάναμε αυτή την ομαδοποίηση, θα βλέπαμε μια ομίχλη, που θα σχημάτιζαν τα σωματίδια από τα οποία αποτελείται η ύλη, ουσιαστικά τίποτε.
Η οθόνη που έχουμε μπροστά μας αποτελείται κι αυτή από στοιχειώδη σωματίδια, όπως ο αέρας ενδιάμεσα, όπως...,όπως...κλπ.
Όταν λέμε «βλέπουμε» εδώ, εννοούμε ότι δεχόμαστε πληροφορία από τα σωματίδια τα οποία αποτελούν το υλικό της οθόνης, του τραπεζιού, του αέρα κλπ, άρα ξέρουμε ότι υπάρχουν εκεί και με το αισθητήριο όργανο (μάτι) στέλνουμε στον εγκέφαλο την πληροφορία που σχετίζεται με το συγκεκριμένο «ορατό» φάσμα σε κάποιο σημείο ή με κάποιο τρόπο και την υπόλοιπη πληροφορία σε άλλο σημείο (ή με άλλο τρόπο, ή την κάνουμε στην πάντα), ώστε να είναι δυνατή η διάκριση και συνεπώς η όραση.
Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος ώστε να βλέπουμε ένα σύνολο σωματιδίων που σχηματίζει ένα σώμα και να μη βλέπουμε τα ίδια τα σωματίδια αυτόνομα.
Ουσιαστικά κάνουμε επιλογή – διαχωρισμό και επεξεργασία πληροφοριών (κάπως έτσι ορίσαμε τη γνώση).
Αν μπορούσαμε π.χ. να προσαρμόσουμε στο μάτι ένα όργανο σαν ισχυρότατο μικροσκόπιο που να εστιάζει παντού θα βλέπαμε έναν αχταρμά, μια ομίχλη και δε θα μπορούσαμε να σχηματοποιήσουμε τίποτε.

Κατ’ επέκταση, θα μπορούσαμε να πούμε (κι έτσι είναι) ότι δεν ακουμπάμε τίποτε, δεν πατάμε καν στο έδαφος.
Οι απωστικές δυνάμεις μεταξύ των ατόμων του δαχτύλου μας και του πληκτρολογίου όταν αυτά έρχονται πολύ κοντά μας δίνουν την αίσθηση της επαφής.
Το «κενό» μεταξύ των πυρήνων των ατόμων είναι τόσο τεράστιο που ούτε καν ότι πλησιάζουμε δε μπορούμε να πούμε.
Το στυλό πλησιάζει τόσο το χαρτί, όσο να μπορούν να αναλάβουν οι δυνάμεις συνάφειας να κρατήσουν το μελάνι στο χαρτί, χωρίς αυτό να το ακουμπάει ουσιαστικά.
Για να ακουμπήσουμε πραγματικά, να φέρουμε σε επαφή πυρήνες δλδ χρειαζόμαστε τεράστια ενέργεια, χρειαζόμαστε όχι μπέβατρον αλλά τέβατρον τσε βάλε (bevatron από το b-ev, billion ev, δισεκατομμύρια ηλεκτρονιοβόλτ και αντίστοιχα tevatron από το t-ev, tera ev, τρισεκατομμύρια ηλεκτρονιοβόλτ).
Με ένα παρόμοιο παπαράκι θα γίνει το πείραμα που λέμε.

Tsonta 1
Μπορεί να τα λέμε πολύ λαϊκούρα και οι επιστήμονες του φόρουμ να μας κράξουν αλλά 1) σόρι, δεν είμαι φυσικός και 2) δεν κάνουμε επιστημονική διατριβή.
Ας πούμε ότι προσπαθούμε να παραθέσουμε μερικά βασικά δεδομένα και μετά με βάση αυτά και ο΄τι κόψει η κλάβα μας να βάλουμε σε μια σειρά τον αχταρμά.

Tsonta 2
Η νευροφιλοσοφία έρχεται μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια να εστιάσει σε αυτό που κάποτε έλεγαν «γνώθι σεαυτόν», να ερμηνεύσει δλδ τον κόσμο από τα μέσα.
Γνωρίζοντας το πώς λειτουργεί ο εγκέφαλός μας, πώς η σκέψη, η γνώση, η συνείδηση, ίσως μπορέσει κανείς να καταλάβει πώς έγινε ο κόσμος, κομμάτι του οποίου αποτελούμε και είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά.

quote:

---

Εάν της αφαιρέσω ενέργεια τίποτα σπουδαίω δεν θα γίνει, απλώς θα παγώσει.

---

συσχετισμένα φωτόνια Ορισμος (copy/paste από σχετικο αρθρο)
φωτόνια δηλαδή που προέρχονται από το ίδιο μητρικό φωτόνιο. Αυτό πρακτικά γίνεται με μια ακτίνα λέηζερ και έναν μη γραμμικό κρύσταλλο του οποίου οι οπτικές ιδιότητες εξαρτώνται από τον προσανατολισμό του. Oταν η ακτίνα λέηζερ προσπέσει πάνω στον κρύσταλλο, χωρίζεται σε δύο ακτίνες και έτσι προκύπτουν δύο φωτόνια από μια κοινή πηγή, από μια ακτίνα φωτός. Διαπιστώθηκε, λοιπόν, ότι το δεύτερο φωτόνιο παίρνει κάποια μηνύματα από το πρώτο, αισθανόμενο κατ' αυτόν τον τρόπο τι συμβαίνει στο πρώτο και μάλιστα ακαριαία, σε χρόνο μηδενικό. Τα δύο δηλαδή φωτόνια, παρ' όλο που βρίσκονται σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις και σε εξαιρετικά μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, δρούν και αντιδρούν ταυτόχρονα. http://www.ododeiktes.gr/periodiko/epistimi/1.shtml

Και πείτε μου τώρα , λογικό δεν είναι δυο ακριβός ίδια σωματίδια να δρουν και να αντιδρούν ομοίως αφού έχουν την ίδια πηγή εκπομπής και κινούνται στον ίδιο αγωγό;; η ίδιο υλικό αν θέλετε …τι θα γίνει αν το ένα μέρος του κλωνοποιημένου φωτονίου προσπέσει σε π.χ νερό,αερα και το άλλο σε μια οπτική ίνα;;; έκαναν πειράματα σε διαφορετικά υλικά ;;; και αν ναι ανίχνευσαν ανάλογες μεταβολές;; πόσες φορές πήραν τα ίδια αποτελέσματα;;(ως γνωστό η επαναλιπτηκότητα του αποτελέσματος είναι το παν σε ένα πείραμα)..πια οπτική ίνα είναι τόσο διαυγής και εξελιγμένη ώστε μια τόσο ελάχιστη ποσότητα Φώτος να ταξιδέψει μέσα σε αυτήν 5κλμ χωρίς να εξασθενίσει πλήρως;; και αν έχουμε πιο το ποσοστό εξασθένησης;; έχουμε την τεχνολογία να ανιχνεύουμε τέτοιου είδους μεταβολές;;( μιλάμε για απόσταση 10κλμ). Για να δίνουν ταχύτητα πάει να πει πως μέτρησαν και χρόνο. με τι όργανα;;; πια γνωστή ηλεκτρονική συσκευή μπορεί να μεταφέρει εντολή πιο γρήγορα η ίσα με 450Μ κλμ ανά second ώστε να υπάρχει συγχρονισμός στο χρονόμετρο σε απόσταση 10κλμ;;(δηλαδή να μην μείνει πίσω ούτε 1/2χ10^6 του second ώστε να στέκει ο ισχυρισμός της αλληλεπίδρασης των σωματιδίων). Το μέτρησαν με κάποιο άλλο συνεχές σήμα η ενέργεια και μετά ξέντοσαν το χρονικό διάγραμμα για να εντοπίσουν το χρονικό σημείο της πρόσκρουσης και της μεταβολής του πρώτου και του δεύτερου φωτονίου αντίστοιχα;;;
Αν ναι υπάρχει σφάλμα μετρήσεως σε αυτή την μέθοδο;;; παρακολουθήσαν τα φωτόνια δεδομένου του χρόνου που θα διέσχιζαν τον αγωγό με μπουσουλά την ταχύτητα του Φώτος έχοντας ως σημείο αναφοράς την πρόσκρουση του πρώτου φωτονίου, την θέση σε αυτό το χρονικό σημείο του δεύτερου αλλά και την μεταβολή σχεδόν ακαριαία;; αν ναι πόσος χρόνος μεσολάβησε ώστε να επιβεβαιωθεί;;
Η μεταβολή τι χρονική διάρκεια είχε και πως εκδηλώθηκε;;
Πολλά τα ερωτήματα και είναι πραγματικά ενδιαφέρων, αν φίλε lamogio έχεις κάποιο link με το θέμα αναλυτικά κάνε ένα κόπο σε παρακαλώ και βαλτό σε αυτό το θέμα δεν βρήκα τίποτα στο Inet..

Η θεωρία της γραμμικότητας που αναφέρει ο OANNHSEA είναι παλιά και γνωστή. Έχει τα σωστά και τα τρωτά της. Για παράδειγμα, δεν διευκρινίζει το πώς είναι δυνατό να αφαιρέσεις ή να προσθέσεις πληροφορία στο σύνολο των πληροφοριών που φέρει ένα σωματίδιο. Και η δική μου απλοϊκή ερώτηση πάντα ήταν: πού στην ευχή βρίσκονται όλες αυτές οι πληροφορίες που πρέπει να φέρει ένα σωματίδιο; Και με ποια μορφή;

LAMOGIO η νευροφιλοσοφία πρεσβεύει ότι η γνώση είναι η επεξεργασία και η διαχείριση της πληροφορίας, μήπως μας διαφωτίζει και λίγο περισσότερο για τη φύση της πληροφορίας ή όχι; Έχω υπόψη μου πειράματα που έγιναν σε εργαστηριακά ποντίκια από επιστήμονες που με κτηνώδεις τρόπους προσπάθησαν να δουν που εδράζει η μνήμη και η συνείδηση. Συγκεκριμένα, αφού είχαν μάθει στα ποντίκια να ακολουθούν συγκεκριμένη διαδρομή μέσα σε ένα κλουβί προκειμένου να βρουν την τροφή τους, στη συνέχεια άρχισαν να ακρωτηριάζουν ή να καίνε τμήματα του εγκεφάλου τους προκειμένου να βρουν πού εδράζουν η μνήμη και η συνείδηση. Σας πληροφορώ ότι ακόμη και με ίχνος εγκεφάλου, τα ποντίκια πάντα θυμόντουσαν ποια διαδρομή έπρεπε να ακολουθήσουν. Υπάρχει πληθώρα ανάλογων πειραμάτων.

Νομίζω λοιπόν ότι όπως είπα και από την αρχή, η θεωρία του Πεδίου Μηδενικού Σημείου είναι αυτή που έχει την απάντηση. Σε κβαντικό επίπεδο, δεν υπάρχει γραμμικότητα στο σύμπαν και ασφαλώς δεν υπάρχει χρόνος. Όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα και όλα όσα συμβαίνουν καταγράφονται στο Πεδίο Μηδενικού Σημείου με τη μορφή μοναδικών συχνοτήτων (signature frequencies). Το Πεδίο αποτελεί τη μεγάλη αποθήκη όλων των πληροφοριών χωρίς χρονικό προσδιορισμό. Ακόμη και η μνήμη μας είναι εξωσωματική, δηλ. ο νους απλά συντονίζεται με συγκεκριμένες πληροφορίες του Πεδίου και τις οικειοποιείται. Δυνητικά έχουμε (εμείς και καθετί από τα υποατομικά σωματίδια μέχρι τον ευκάλυπτο στη γωνία) πρόσβαση σε καθετί στο σύμπαν, ανά πάσα στιγμή.

Ένα ωραίο ερώτημα που προκύπτει με βάση τη συγκεκριμένη θεωρία, είναι ο ρόλος της βούλησης στη μεγαλύτερη εικόνα.

Μια και μιλούσαμε για εξωφρενικά πράγματα... Σκεφτείτε το λίγο.

***** Στον κόσμο του πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή *****

Χωρίς να υπαινίσσομαι κάτι, απλά από κάποιο σημείο και μετά αρχίζει κανείς να χάνεται στους τεχνικούς όρους.

quote:

---

lamogio

Φαίνεται τελικά ότι οι μόνες ιδιότητες ή αλλιώς νοητικές λειτουργίες που είναι ασύμμετρες είναι η γλώσσα και η συνείδηση.
Τελευταία, κυκλοφορεί η άποψη (Πενρόουζ σπίκινγκ) ότι όλος ο εγκέφαλος δε λειτουργεί με το σύστημα που πιστευόταν ως σήμερα (αλγοριθμικά και υπολογιστικά) αλλά με έναν τρόπο κβαντικού δικτύου.

---

quote:

---

Unseen

Νομίζω λοιπόν ότι όπως είπα και από την αρχή, η θεωρία του Πεδίου Μηδενικού Σημείου είναι αυτή που έχει την απάντηση.

---

quote:

---

αυταπατη των αισθησεων και της αντιληπτικης μας ικανοτητας - αν γινοταν να περασουμε τον οριζοντα συμβαντων μιας μαυρης τρυπας, ο χωρος θα αλλαζε θεση με τον χρονο - θα κινουμασταν στον χρονο και θα μετρουσαμε την αποσταση με χωρο

---

Ας το δούμε ακόμα πιο λαϊκά. Ελπίζω ότι υπάρχουν στιγμές στη ζωή όλων, έστω και φευγαλέες, που αισθανθήκαμε άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα πάντα γύρω, αισθανθήκαμε ένα μαζί τους. Ήταν νομίζω στιγμές αφύπνισής μας ως προς την ύπαρξη του Πεδίου Μηδενικού Σημείου.

Η κβαντική μηχανική μας έδειξε ότι τα υποατομικά σωματίδια όχι μόνο μπορούν να είναι πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αλλά δεν έχουν καν νόημα καθένα μόνο του, παρά αποκτούν νόημα σε σχέση με τα άλλα. Η ύλη στο θεμελιώδες επίπεδό της, είναι εντελώς αδιαίρετη. Το σύμπαν μπορεί να κατανοηθεί μόνον ως ένας δυναμικός ιστός διασύνδεσης. Τα πράγματα που έρχονται σε επαφή μια φορά, παραμένουν σε επαφή στον χωροχρόνο για πάντα. Μάλιστα, ο χωροχρόνος φαίνεται να είναι μια αυθαίρετη δομή που δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε αυτό το επίπεδο του κόσμου. Το μόνο που υπάρχει είναι η στιγμή, το άπειρο "εδώ και τώρα".

Από τα μέσα το περασμένου αιώνα και μετά, κάποιοι πρωτοπόροι φυσικοί μελέτησαν ξανά ορισμένες εξισώσεις που δεν είχαν ληφθεί αρχικά υπόψη στην Κβαντική Φυσική. Οι εξισώσεις αυτές αντιπροσώπευαν το Πεδίο Μηδενικού Σημείου – έναν ωκεανό μικροσκοπικών δονήσεων στο διάστημα μεταξύ των πραγμάτων. Συνειδητοποίησαν πως αν το Πεδίο Μηδενικού Σημείου συμπεριλαμβανόταν στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πιο θεμελιώδη φύση της ύλης, η εικόνα μας για το σύμπαν άλλαζε δραματικά. Το σύμπαν μεταβαλλόταν σε μια απέραντη θάλασσα ενέργειας, ένα τεράστιο κβαντικό πεδίο όπου ίσχυαν όλα τα κβαντικά φαινόμενα που λέγαμε: της μη τοπικότητας, της κβαντικής συνοχής, κλπ.

Πειράματα σαν αυτά που ανέφερα, επαλήθευσαν το φυσικό συμπέρασμα ότι κι εμείς, οι άνθρωποι, είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο βασικό υλικό. Ουσιαστικά είμαστε "πακέτα" κβαντικής ενέργειας που διαρκώς ανταλλάσσουν πληροφορίες με αυτήν την ανεξάντλητη θάλασσα ενέργειας. Ακόμη και ο νους μας φαίνεται να λειτουργεί σύμφωνα με τις κβαντικές διαδικασίες. Είπα ήδη κάτι για τη μνήμη. Αλλά από κει και πέρα η συνειδητή παρατήρηση, η πρόθεση, η βούληση επηρεάζουν όχι μόνο εμάς τους ίδιους, αλλά τα πάντα γύρω, ολόκληρο τον κόσμο μας στο παρελθόν και στο μέλλον.

Ακόμη, φαινόμενα όπως η ESP, η τηλεπάθεια, το channeling, το déjà vu, ακόμα και η έμπνευση εξηγούνται μια χαρά μέσα από αυτό το μοντέλο.

Συναρπαστικό, ε; Γι' αυτό, ας προσέχουμε τι σκεφτόμαστε. We just might get it.