- ---Kάτι σαν ημερολόγιο.... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
quote:
Σατόρι : ξαφνική και βιαία Φώτισις....!
Αν αυτό είναι το Sατόρι
τότε
οι πέτρες είναι Βούδες..
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Πάνε πια δυο χρόνια ακριβώς...
Σε λίγο είναι το... επίσημο μνημόσυνο σε μια εκκλησία με κάτι ευχές.
Καλό μου ημερολόγιο, γυρνάς τις σελίδες σου άλλοτε τόσο γρήγορα και άλλοτε τόσο βασανιστικά αργά.
Ας είναι.
ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι ΑΝΩΤΕΡΟΣ από τον άλλο,
μπροστά στη ΖΩΗ και στο ΘΑΝΑΤΟ
καθε στιγμη τα συνειδητοποιω και με γεμιζουν ολο και περισσοτερη μελαγχολια..
ποσο κατεχουμε αυτο τον ορο "ζωη"..ποσο κατεχουμε τη ζωή μας??ποσο την κινούμε εμείς??
ισως καθολου..
Μακαρι να μπορουσα να τα αλλαξω..μακαρι αντι για αυτα που ακουσα να ακουγα ενα γλυκο σφυριγμα του ανεμου..αλλα οχι..δεν ηταν ονειρο.. ημουν εκει..και κεινος ο ανθρωπος που μου μιλουσε ηταν εκει..
πως θα πανε ολα καλα..πως το μικρο περιστερι θα βοηθησει το γλαρο??
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
quote:pixeldream
ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΔΕΣ.
κι ομως φιλτατε YuGiOh οι πετρες ειναι βουδες, μεσα στην πετροσυνη τους.
.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
Στο χαμόγελό μου.
Η ψυχή του δράκοντα
δεν κρύβει τίποτα
η πληρότητά της βρίσκεται πίσω από κάθε τι,
που εκπληρώνει
το σκοπό την αυτοπεποίθηση.
Πηγάζοντας από το ανώτερο το απροσδιόριστο
το ανεξερεύνητο
που είναι συνδεδεμένο με το πεπρωμένο
η καρδιά του δράκοντα είναι τόσο δυνατή
καταπολεμώντας κάθε δυστυχία
αντικρούεται με την ασχήμια
και φθορά του σήμερα.
Περικλείει τα σταθμά της γήινηυς ουράνιας πραγματικότητας
κι ότι αδράξει δεν το αφήνει.
Κρατάει πυρά των εγκάτων του κόσμου.
Αναστώμενα συμβολικά
χαροποιά
επικίνδυνα...
Νερό αέρας σκότος άπλετο φως ομίχλη.[center][b]
΄Ολα είναι απλά είχες δίκιο. Φωτεινά και ζεστά σαν τις μέρες του Αυγούστου. Κράτησέ με λοιπόν στο λαμπύρισμα του αληθινού φωτός.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
των Πλειάδων
στον παφλασμό
των κυμάτων σου
αφήνομαι
αποπλέω
πλέω
πάνω,
σιωπώ.
Δίνομαι.
Στο φως μου.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
στην Λάρισα προχθές
έφαγα τον καλύτερο πατσά.
Deva Parinito
Edited by - 6thThief on 06/11/2005 17:07:32
Πάμε με ένα ποιήμα που θα τους διαβάσω αύριο.
Σας ευχαριστώ όλους που με εμπνεύσατε.
ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΤΟΝ ΕΝΑΝ...
Με πήρες από το οδυνηρό στοιχείο της φθοράς σκορπώντας με σε αναπάντεχα ευρήματα σε λυρισμούς εκφράσεων μαγεύοντας με την υπέροχη πολυεπίπεδη διαφάνεια
και τους κατοπτρισμούς σου το είναι μου.
Ασημόλουστα φιλιά απελευθέρωση σκέψης
στο άχρονο γαλάζιο σύμπαν όπου πλέει η μνήμη καθόλου ρωγμώδης εύθραυστη σιωπή.
Με κράτησες στην επικίνδυνη ισορροπία της ζωής.
Τα αναφιλητά της ψυχής σου ανάστησαν τις θαμμένες επιθυμίες είμαι ανέγγιχτο λάφυρο σκυμμένο πρόσωπο λουλουδιού.
Απότιστο όχι αμάραντο.
Δεν σε πρόδωσα ποτέ
κούρνιασα στη γωνιά του ορίζοντα
καθρέφτισα την όψη μου
στα άστρα.
Συναρμολογώντας παιχνίδια λέξεων
υπάρχω δεν πολιόρκησες κλειστά τείλη.
΄Αναψες εν αντιθέσει εκατομμύρια φλόγες που δεν τρεμοπαίζουν
στο φύσημα των χρόνων.
Πες μου γιατί όταν γελώ
ανθίζει η σκέψη σου;
Κι αφού χάθηκα στην αίθουσα αναμονής της ζωής
γιατί μου έδειξες το δρόμο;
΄Οχι άλλοι σταθμοί αποσιώπησες τις λέξεις
γιατί φρουρέ του άγνωστου
αφήνεις πύρινα μαργαριτάρια
στο λαιμό του ουρανού μου;
Γιατί; Ας τους πολλούς να βασανίζονται σε λάθη
κι ας τους καρφώνει αμαρτίας το αγκάθι
πέτα ψηλά σ΄ιδεατή λάμψη που καίει
τώρα έχεις κάψει κάθε ψέμα μου που φταίει.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 06/11/2005 17:14:14
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
ΗΡΕΜΙΑ...ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ.
Ο ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ...Η ΚΑΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΖΟΥΝΕ ΣΕ ΓΥΑΛΕΣ...ΣΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ.
Ο ΣΟΦΟΣ ΛΑΟΣ ΞΕΡΕΙ...ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ.
ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΩΝ...Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ...ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΤΣΑΛΑΒΟΥΤΟΥΝ...ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΡΥΦΑ...ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ...ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΟΜΩΣ ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΕΦΤΑΣΦΡΑΓΙΣΤΑ...ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥΣ...ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΝΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟ.
ΣΤΑ ΡΗΧΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ.
ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ;
ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ...ΟΤΑΝ ΣΕ ΣΤΕΝΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΟΥ.......
Deva Parinito
*Νέα παροιμία, επειδή :
quote:
Ο ΛΑΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ
quote:
Ο ΣΟΦΟΣ ΛΑΟΣ ΞΕΡΕΙ
Ακάκιε ? Μην ξεχάσεις ! Τα μακαρόνια να 'ναι Stella! Ε βρε, pix μου, ε βρε αγόρι μου, κάνε και ένα brake για διαφημίσεις.
A! είπα Στέλλα. Η Στέλλα χθες μου είπε να μην βιαστώ να παντρευτώ. Μου το είπε σερβίροντάς μου ένα φλιτζάνι καφέ φίλτρου με γεύση φουντούκι. Λέτε να την ακούσω ? Την άκουσα! Δεν βιάζομαι, αλλά θα παντρευτώ. Το είδα στο φλιτζάνι. Έ, το έχω πει κιόλας. Δύσκολα μπορείς να βρεις δυο χέρια να σου φτιάχνουν φρέσκο καφέ κάθε πρωϊ. Κάθε πρωϊ ? Το γελάτε ? Μην το γελάτε καθόλου.
Το ερώτημα είναι : Τι θα συνέβαινε αν ο καφές που ήπια χθες στην Στέλλα δεν είχε γεύση φουντούκι 
Edited by - 7thThief on 07/11/2005 01:27:16
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΩ ΣΕ ΕΝΑ ΦΛΥΤΖΑΝΙ...ΣΕ ΝΤΟΥΒΑΡΙΑ...ΣΕ VIRTUAL ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ...ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ...ΕΓΩΙΣΤΗΣ;
ΜΠΟΡΕΙ...ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΩ ΓΕΡΑ ΟΜΩΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.
ΣΤΗΡΙΖΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΟΥ...ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ.
ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕΣ;
ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΔΡΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ.
ΔΕΝ ΤΟ ΖΗΤΗΣΕΣ...ΟΜΩΣ...ΤΟ ΞΕΡΩ.
ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ;
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ.
ΤΙ ΝΑ ΔΕΙΣ;
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΠΟΤΕ ΣΟΥ.
ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΠΟΤΕ.
ΕΓΩΙΣΤΗΣ;
ΕΓΩ;
ΑΦΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΣΕ ΦΕΡΩ ΣΕ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΠΟΤΕ.
ΒΕΒΑΙΑ...ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗΣ...ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΕ ΒΟΛΕΥΕΙ.
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ...ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ/ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ...ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ Ο ΑΚΑΚΙΟΣ;
ΑΚΑΚΙΟΣ/ΓΑΙΔΟΥΡΙ
ΚΑΦΕΣ/ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΗΘΡΕΣ
ΧΜ!
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΩΝ.
ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ.
ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΦΥΛΛΙΣΜΑ ΕΝΟΣ ΞΕΝΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ.
ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ...ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ.
Τι θα συνέβαινε αν ο ναός του Σολωμόντα ήταν κατασκευασμένος από σκυρόδεμα Πεντέλης
Ρεφρέν για τραγούδι : Εγωϊσμέ μου, είμαι εγώ αυτό που θες / κι αυτό που δεν κατάφερες.
Καλέ κύριε, μ' είδες εμένα ποτέ να βγαίνω και να λέω : Δωσ' και με' λίγο ψαχνό ? Ζαμέ.
Ιδέα για διήγημα : Ξυπνάει ένας το πρωϊ και στο φλιτζάνι του καφέ του, βλέπει πως η πολυαγαπημένη του γυναίκα το σκάει με τον σομπατζή της γειτονιάς. Εν(δ)οραματικές μπαρούφες. (Μπορεί να λειτουργήσει σε πολλά επίπεδα. Γερό Θέμα. Πως θα είναι η δομή του?)
Καλημέρα σας...
Deva
Edited by - 7thThief on 07/11/2005 10:17:04
Τρώω τσίζμπεργκερ, πίνω Coca Cola, καπνίζω και γράφω. Τα κάνω όλα αυτά μαζί. Μα, ποιος είμαι τέλος πάντων ? Έχω φαγούρα στην δεξιά παλάμη μου και πριν από λίγο στο Δημαρχείο, την ώρα που συμπλήρωνα μια αίτηση, οραματίστηκα πως μπουκάρισαν πέντ’ έξι μαντραχαλαίοι και ‘θέλαν να με ξυρίσουν. Τους είπα να το αφήσουν για το τέλος.
Πολλοί λένε πως μιλάω συνέχεια για μένα. Μήπως θα θέλανε να μιλάω συνέχεια γι’ αυτούς
Deva Parinito
Ταξίδια λοιπόν ταξίδια...
Το πλήρωμα...
Το πλήρωμα του πλοίου πλήττει,
και πλέκει το πέπλο των Πλειάδων.
Η πλώρια Γοργόνα επιπλέει
στον παφλασμό των κυμάτων.
Τα πλήθη των γλάρων πλευρίζουν
και πλοηγούν την πλόα των πλοίων.
Τα πλοία αποπλέουν πλέουν διαπλέουν
έως ότου τα πλοιοκτονούς οι πλοιοκτήται.
Τότε τα πληρώματα παύουν να πλήττουν
και επιπλέουν επί των κυμάτων...
------------------------------------------------------------------
Το πέταγμα.
Αν ήξερες πόσο σε θέλω
τώρα που ξέφυγα από τον Ιστό της ερημιάς
τώρα που ήπια την απεραντοσύνη του ορίζοντα
καταλήγω στο κόκκινο κρασί
των χειλιών σου,
με τη θαλασσινή γεύση
τέχνη πάθος αγάπη λόγος
συναντηθήκαμε,
το ηχείο βραχνό
φυλλορροώ,
χειμώνα καιρό
το φως πυκνώνει
φιλιά και βλέμματα,
τις μέρες που φλογίζεται η ψυχή
τις νύχτες που στο νυχτοπότηρο της λήθης
πίνω τον
ώριμο χρόνο,
αδημονώ
αποτυπώνω,
μετριέμαι,
με τις λέξεις
τις ανάσες
τις ερμηνείες
της καρδιάς σου...
Α.Ρ.
---------------------------------------------------------------------
Μόνος...
Μόνος μέσα στους χιλιάδες παρόντες
μιά σπίθα που σβήνει απ΄τους προβολείς
μιά σταγόνα χαμένη στην καταιγίδα
η σκέψη κυλά,
δίχως να στέκει στη ζωή που όλο φεύγει...
---------------------------------------------------------------------
Θρόιζαν...
Θρόιζαν ακατάπαυστα οι φράσεις σου.
Δεν άφησες τη μοναξιά
να υγραίνει λόγια και μέρες
με πήγες στις φωτιές
του Ιονίου
στους αγέρηδες των καιρών
στα χώματα των υψωμάτων
της Πάρνηθάς μας
στων θεών τις αυλές
με συναρμολόγησες στο φως
σωστά δε λέω
αν ήξερα τις σου οφείλω
γιάτρεψες τ΄άκρα μου
κομμένα από το γυαλί των
παθών
κι όσο αγγίζω
το κορμί σου
τόσο γιατρεύομαι
βρήκα ένα θνητό μέρος να ζήσουμε
είχες ήδη βρει
όμως ένα αθάνατο φως
να φυλάξεις
τα λάθη μου
που αγάπησες...
Μένω...
Α.Ρ.
Στα σύννεφα είναι όμορφα,
η προσγείωση αν είναι απαλή
δεν πονάς
η απογείωση φέγγει ακόμα...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...
Ημερολόγιο θυελλωδών ανέμων.
Φιλώ τους κροτάφους
του ορίζοντα,
στους χέρσους κάμπους
των λυχναριών του ουρανού
χάνομαι στο λήθαργο των ωκεανών σου,
άγρυπνα
βλέφαρα
αναπάντεχη σιωπή.
Πάθη δρεπανοφόρα
αναδύνουν
τη λύτρωση,
θραύσματα ιαχών
τα λάθη
ζύγιασε το βήμα,
μυθικός δράκοντας
καταγράφει
το μειδίαμα
μεταλαβαίνει
των αχράντων μυστηρίων
φυλάει την δακρυρροούσα
ψυχή οδηγώντας
με
στους ασημένιους θρόνους
της αστροφεγγιάς
σύμπυκνες
φυλλωσιές αγάπης, υάκινθοι ανεμώνες
με τα δαδιά ένα
ένα
αναμμένα όλα
της αλήθειας δαδιά...
Σκέπασέ με με το πανωφόρι
των αστεριών.
Καλά είναι...
Α.Ρ. Επαναλάμποντας.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.Ε.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...