- Επιγνωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

[quote]Ετσι κι ο ανθρώπινος νους είναι η δύναμη πίσω απο κάθε ενέργεια και κάθε σκέψη

---

Edited by - ΣΕΡΑΠΙΣ on 19/06/2014 13:13:52

quote:

---

Φίλε χρήστο πολύ ωραίο θέμα άνοιξες

---

Ο δρομος ξεκιναει στο σωμα με τις 5 αισθησεις
Να ξυπνας σημαινει να τις χρησιμοποιεις χωρις να τις μπερδευεις με εσενα

quote:

---

...
Οι ινδοί μιλούν ....

Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης θεωρούν ..
.

Edited by - ΣΕΡΑΠΙΣ on 19/06/2014 13:13:52

---

...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ

quote:

---

quote:

---

...
Οι ινδοί μιλούν ....

Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης θεωρούν ..
.

Edited by - ΣΕΡΑΠΙΣ on 19/06/2014 13:13:52

---

Οι ινδοί μιλούν ....

Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης θεωρούν ...

Ο Νίτσε είπε... ο Καζαντζάκης έγραψε... κι όπως λέει ο... Γιόντα...

Νομίζω πως το τι είπαν και λένε και έγραψαν άλλοι έχουν κάπως τη θέση τους σε όλα αυτά αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την άμεση προσωπική επίγνωση που δεν είναι το να ξέρεις απ'έξω κι ανακατωτά το τι είπαν κι έγραψαν όλοι άλλοι αλλά το να έρθεις εσύ (κι εγώ) σε μια κατάσταση επίγνωσης με την οποία φτάνεις σε συμπεράσματα (που ενδεχόμενα είπαν κι έγραψαν διάφοροι στο παρελθόν) από άμεση εμπειρία.

Αναζητώντας την επίγνωση ο πιο αποτελεσματικός δρόμος που μου διαφαίνεται δεν είναι το τι είπαν οι Ινδοί και ο Πλάτωνας ή ο Αριστοτέλης, αλλά το να βρω το τι έκαναν "οι Ινδοί και ο Πλάτωνας ή ο Αριστοτέλης" και να το κάνω κι εγώ (σαν το πείραμα που επαναλαμβάνεται) και να δω: φτάνω στα ίδια συμπεράσματα;

...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ

---

quote:

---

...Ομως αγαπητέ φίλε δεν προκειται εδώ να αναφερθούμε σε πρακτικές ασκήσεις ενόρασης και διαλογισμού , παρ όλο που υπάρχουν αυτές στη διδασκαλία του ...

---

...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ

Η λέξη μύηση προέρχεται από το ρήμα μυώ, φανερώνοντας μια πράξη σχετική με το σφίξιμο των μυών δηλαδή κλείνω το στόμα (δεν μιλάω) η τα μάτια, εφ όσον πρώτα έχω προετοιμαστεί κατάλληλα και έχω εποπτεύσει (δει).Το κλείσιμο των ματιών για την επίτευξη ευκολότερης εσωτερικής όρασης απαιτεί γνώση αλλά και φαντασία, με άμεσο αποτέλεσμα αυτό που λέγετε (εν-όραση). Από τέτοιου είδους μυστικές ιεροπραξίες και πρακτικές φαίνεται εξ άλλου να άντλησε τις ρίζες του στο Πυθαγόρειο τρίπτυχο βλέπε – άκου – σώπα. Από τη μύηση επίσης προκύπτει και το μυστικό που και κατά μία έννοια προσδίδει σεμνότητα στο θείο. Η σεμνότητα αντανακλάτε σε εμάς ως μια από τις πρωταρχικές βάσεις του θείου και ως οδηγός (μπούσουλας) οξύνει τη φαντασία μας, δίνοντας μας παράλληλα την αίσθηση μίας μεγαλειώδους εικόνας της θεότητας. Βλέπουμε έτσι ότι το μυστικό συνδυαζόμενο με την απαραίτητη ατομική η ομαδική πίστη μπορεί και λειτουργεί ως σκαλοπάτι στη προσέγγιση της θεότητας. Αν τώρα οι ιερείς θεουργοί κρύψουν έντεχνα και κάτω από πέπλο μυστηρίου ορισμένα ιερά μυστικά μέσα σε μία ιστορία όπως είναι ο μύθος, τότε αποκαλύπτεται στον μύστη (αυτόν που μαθαίνει μυστικά) μία καθέδρα η οποία τον βοηθάει α) στη κατανόηση και β) τη προσέγγιση της θεότητας.

Προς Κορινθίους Β

1 Πρέπει να καυχιέμαι. δε με συμφέρει βέβαια, θα έρθω όμως σε οπτασίες και αποκαλύψεις του Κυρίου.
2 Ξέρω έναν άνθρωπο στο Χριστό πριν από δεκατέσσερα χρόνια – είτε με το σώμα, δεν ξέρω, είτε εκτός του σώματος δεν ξέρω, ο Θεός ξέρει – που αρπάχτηκε τέτοιος άνθρωπος ως τον τρίτο ουρανό.
3 Και ξέρω ότι τέτοιος άνθρωπος – είτε με το σώμα είτε χωρίς το σώμα δεν ξέρω, ο Θεός ξέρει –4 αρπάχτηκε στον παράδεισο και άκουσε ανεκλάλητα λόγια που δεν είναι δυνατό σε άνθρωπο να τα μιλήσει.
5 Για τέτοιο άνθρωπο θα καυχηθώ, αλλά για τον εαυτό μου δε θα καυχηθώ παρά μόνο για τις αδυναμίες μου.
6 Αν πράγματι θελήσω να καυχηθώ, δε θα είμαι άφρονας, γιατί θα πω την αλήθεια. Αλλά το αποφεύγω, μήπως κάποιος λογιστεί για μένα κάτι παραπάνω από ό,τι με βλέπει ή ακούει από εμένα
7 και εξαιτίας της υπερβολής των αποκαλύψεων. Γι’ αυτό, για να μην υπερυψώνομαι, μου δόθηκε αγκάθι στη σάρκα, άγγελος του Σατανά, για να με χαστουκίζει, ώστε να μην υπερυψώνομαι

Προς Κορινθίους Α
καθ᾿ ἡμέραν ἀποθνήσκω, νὴ τὴν ὑμετέραν καύχησιν ἣν ἔχω ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Κατά την εκστρατεία της Ποτίδαιας (432-429 πΧ), ο Σωκράτης ήταν τότε περίπου 40 ετών. Ενα ημερονύχτιο προ της μάχης, ο Σωκράτης διελογίζετο όρθιος και ακίνητος επί ένα εικοσιτετράωρο, από την αυγή μέχρι την επόμενη αυγή, είχε λησμονήσει απόλυτα το φθαρτό σώμα και τις φυσικές του ανάγκες.
Οι στρατιώτες στάθηκαν γύρω του με απόλυτο σεβασμό και ησυχία για να τον προφυλάξουν απο ενδεχόμενο κίνδυνο κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Το πρωί που εχάραξε η αυγή και ανέτειλε ο ήλιος, ο Σωκράτης έκανε την προσευχή του στον ήλιο και απομακρύνθηκε.
Αρα δεν χρειαζεται να πεθανει κανεις για να αποχωρήσει τη ψυχή απο το σώμα του
Αλλωστε ο ίδιος ο Σωκρατης ελεγε ότι καθήκον και υποχρεωση του φιλοσόφου είναι να αποχωρίζει ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ τη ψυχή απο το σώμα του.

Και θα έλεγε αλήθεια, Σιμμία, εκτός από το ότι έχει καταλάβει. Γιατί δεν έχει καταλάβει με ποια έννοια είναι άξιοι του θανάτου και ποιού θανάτου οι αληθινοί φιλόσοφοι. Ας το συζητήσουμε εμείς μεταξύ μας, είπε, κι αυτούς ας τους κατά μέρος. Νομίζουμε λοιπόν πως ο θάνατος είναι κάτι ;;

Βεβαιότατα, είπε ο Σιμμίας παίρνοντας τον λόγο.

Άραγε είναι κάτι διαφορετικό από την απαλλαγή της ψυχής από το σώμα ;; Και μήπως θάνατος δεν είναι να μείνει το σώμα χωριστά κι αυτόνομο, αφού απαλλαγεί από την ψυχή, και η ψυχή να υπάρχει χωριστά κι αυτόνομα, αφού απαλλαγεί από το σώμα ;; Είναι κάτι άλλο άραγε ο θάνατος ή αυτό ;;

Ο Πλάτωνας περιγράφει ως έξεις στον Φαίδρο ( 250c ) το στάδιο της «εποπτείας»:

«Αλλά αυτοί που έλαβαν μέρος σε εκείνη από τις τελετουργίες που είναι νόμιμο να την ονομάζουμε μακαριότατη, βλέπουν την λαμπρή ωραιότητα και τη μακάρια όψη και την πραγματική θέασή τους, καθώς εν χορό με τους άλλους πανευτυχείς μύστες γίνονται ακόλουθοι του Δία ή κάποιου άλλου πάτρωνα θεού. Και τότε πανηγυρίζουμε ευδαιμονικά, καθώς βιώνουμε μία ολοκλήρωση μέσα μας, και αισθανόμαστε ότι είμαστε πια απρόσβλητοι από οποιαδήποτε κακό, και βλέπουμε παντού τέλειες και καθαρές και βέβαιες εικόνες καθώς αναγορευτήκαμε πια μυημένοι και επόπτες μυστηρίων, λουσμένη σε ένα λαμπρό φως και νοιώθουμε ότι είμαστε εξαγνισμένοι και απαλλαγμένοι από τα δεσμά του σώματος, από αυτό δηλαδή το μνήμα που το περιφέρουμε κολλημένο επάνω μας σαν όστρακο ....(..) .... Βλέπαμε θεία οράματα και μυηθήκαμε στα ευλογημένα μυστήρια, τα οποία τα τελούσαμε με απόλυτη αθωότητα. Βλέπαμε γαλήνια, ευτυχισμένα, απλά οράματα να ακτινοβολούν μέσα σε καθαρό φως».

Στους Χαλδαϊκούς Χρησμούς ( Kroll 57, fr. 146) περιγράφονται χαρακτηριστικά τα θεουργικών οραμάτων που βίωναν οι θεουργοί:

»Θα δεις πυρ όμοιο με παιδί το όποιο θα σκιρτάει στον αέρα ή και πυρ χωρίς μορφή, απ’ οπού θ' ακούσεις φωνή προτρέχουσα, ή (θα δεις) φως άφθονο, που να περιστρέφεται σφυρίζοντας ορμητικά γύρω από τη γη, ή (μπορεί) να δεις ίππον (=σύμβολο της Εκάτης) που αστραφτερό κι από το φως με ένα πύρινο παιδί πάνω στη γρήγορη ράχη του ίππου».

ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΟΥ ΒΙΟΥ

70. Από όλα αυτά λοιπόν θεράπευε (ο Πυθαγόρας)και καθάριζε τη ψυχή με δαιμονικό (θεικό) τρόπο και αναζωπύρωνε σε αυτή το θείο ,το διέσωζε και το οδηγούσε στο ΝΟΗΤΟ ΘΕΙΚΟ ΜΑΤΙ (ΤΡΙΤΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ) ,που κατά τον πλάτωνα είναι ορθότερο να διασωθεί αυτό παρά χιλιάδες ανθρώπινα μάτια.
Διότι μονάχα όταν κάποιος μπορέσει να δεί με αυτό το μάτι και εμψυχωθεί με τα αρμόζωντα βοηθήματα και διαρθρωθεί ορθά η ψυχή του ,μονάχα τότε καθίσταται ορατή σε αυτόν η αλήθεια όλων των όντων.

Το λυχνάρι του σώματος είναι το μάτι. Όταν, λοιπόν, το μάτι σου είναι καθαρό, και το σώμα σου ολόκληρο είναι φωτεινό. Όταν, όμως, είναι πονηρό, και το σώμα σου είναι σκοτεινό. Πρόσεχε, λοιπόν, μη τυχόν το φως, που είναι μέσα σου, είναι σκοτάδι.
Κατά Λουκά 11:34,35

Σύμφωνα με τον Ευνάπιο, που παραθέτει τη βιογραφία του Ιάμβλιχου στο «Βίοι Σοφιστών», ο Ιάμβλιχος αφιέρωνε πολύ χρόνο στους πολυάριθμους μαθητές του. «Ενώ έπιναν το κρασί τους, συνήθιζε να γοητεύει τους συνδαιτυμόνες με τα λεγόμενά του και να τους γεμίζει σαν με νέκταρ. Κι εκείνοι δεν έπαυαν στιγμή να αποζητούν τούτη την ευχαρίστηση και δεν τη χόρταιναν ποτέ, έτσι που δεν τον άφηναν ποτέ σε ησυχία». Παρόλα αυτά, περιστασιακά «τελούσε ορισμένες τελετουργίες, ξέχωρα από τους φίλους και μαθητές του, όταν λάτρευε το Θείο Ον». Σύντομα, όμως, διαπίστωσε ότι η τακτική αυτή έδινε λαβή σε παράξενα σχόλια καθώς οι μαθητές του, «ανέθεσαν στον ευφραδέστερο από αυτούς να τους εκπροσωπήσει, ρωτώντας, “Δάσκαλε, πολυεμπνευσμένε, γιατί απομονώνεσαι έτσι, αντί να μοιράζεσαι μαζί μας την εξαίσια σοφία σου; Εν τούτοις έφτασαν σε εμάς φήμες από τους δούλους σου πως όταν προσεύχεσαι στους Θεούς ανυψώνεσαι από τη γη πάνω από δέκα πήχες ψηλά, πως το σώμα και τα ρούχα σου αλλάζουν παίρνοντας μια όμορφη χρυσή απόχρωση και πως όταν τελειώνεις την προσευχή, το σώμα σου γίνεται όπως ήταν πριν, ξαναγυρίζεις στη γη και συναναστρέφεσαι μαζί μας”. Ο Ιάμβλιχος δεν συνήθιζε να γελά, γέλασε όμως ακούγοντας αυτά τα λόγια. Απάντησε δε ως εξής, “Εκείνος που σας παραπλάνησε έτσι, ήταν πνευματώδης, τα γεγονότα όμως είναι διαφορετικά. Ωστόσο, από εδώ και εμπρός θα είσαστε παρόντες σε όλα όσα γίνονται”». Δεν είναι ίσως δύσκολο να καταλάβει κανείς πως γεννιούνται τέτοιες φήμες γύρω από έναν σεβαστό δάσκαλο που δίδασκε την συνειδησιακή ανύψωση από τα χαμηλότερα στα υψηλότερα επίπεδα της ύπαρξης.

Έξη ημέρες μετά από αυτό το γεγονός ο Χριστός θέλοντας να στηρίξει έτι περισσότερο την πίστη τους, εν όψει του πάθους Του και του σταυρικού Του θανάτου, πήρε του τρεις πρόκριτους μαθητές Του Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη και ανέβηκαν σε κάποιο υψηλό βουνό, το οποίο η χριστιανική παράδοση ταυτίζει με το όρος Θαβώρ, που υψώνεται περήφανο πάνω από την μαγευτική πεδιάδα Εσδρελών, σαν μια τεράστια πυραμίδα, στα όρια της χώρας Ζαβουλών και Νεφθαλείμ. Η ώρα της αναβάσεως ήταν εσπέρα, πιθανότατα Σαββάτου, σύμφωνα με την περιγραφή του Ευαγγελιστή Λουκά (9:32). Όταν έφτασαν στην κορυφή ο Κύριος ενώ προσεύχονταν μεταμορφώθηκε ενώπιον των τριών μαθητών Του. Το πρόσωπό Του έλαμψε ως ο ήλιος και τα ενδύματά Του έγιναν στιλπνά και λευκά σαν το χιόνι (Μάρκ.9:3). Ταυτόχρονα περιβλήθηκε αίγλη ουράνιας υπερφυσικής λαμπρότητας, σαν το χιόνι, σαν το πιο λαμπρό φως που είχαν αντικρίσει ποτέ, σαν την πιο φωτεινή αστραπή.

Την ίδια στιγμή, άλλο παράδοξο και θαυμαστό θέαμα είδαν τα μάτια τους. Δύο μεγάλες σεπτές μορφές της Παλαιάς Διαθήκης φάνηκαν εκατέρωθεν του Ιησού, ο Μωϋσής και ο Ηλίας, «οφθέντες εν δόξη» (Λουκ.9:31). ως εκπρόσωποι του Νόμου και των Προφητών, να συνομιλούν με Αυτόν για τα μέλλοντα, που θα συνέβαιναν στα Ιεροσόλυμα, όπου ήταν ο τελικός προορισμός Του (Λουκ.9:31).

'''''''''''''''''''''''''
Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν
Κάθε υπόσταση προθεσιακά φέρεται μεθεκτικά πρός την ανώτερή της ώστε να καταστεί εντελέστερη

Neoplatonic Saints: The Lives of Plotinus and Proclus by their Students (Liverpool University Press - Translated Texts for Historians)

Ενα καταπληκτικό βιβλίο που παρουσιαζει τη ζωή και τη διδασκαλία των νεοπλατωνικών αγίων Πρόκλου και Πλωτίνου μέσα απο μαρτυριες των μαθητών τους αλλά και απο βιογραφίες του απο φιλοσόφους της εποχής
Απαραίτητο σε καθε βιβλιοθήκη
Δυστυχώς δεν έχει μεταφρασθεί στα ελληνικά , αλλά πιστεύω οτι γινεται εύκολα κατανοητό και απο τα αγγλικά

'''''''''''''''''''''''''
Ο λατρεύων τους θεούς λατρεύει τον θεόν
Κάθε υπόσταση προθεσιακά φέρεται μεθεκτικά πρός την ανώτερή της ώστε να καταστεί εντελέστερη

ΚΙΝΗΣΗ ΑΠΟΤΑΥΤΙΣΗΣ

Ο δρόμος της αυτογνωσίας είναι μια συνεχής κίνηση αποταύτισης από το σώμα και τον νου και η ανακάλυψη του αληθινού εαυτού, της αληθινής ταυτότητας ως την άπειρη Ουσία που διαπερνά τα πάντα. Η κίνηση αυτή γίνεται με δύο διαφορετικούς και συμπληρωματικούς τρόπους. Ο πρώτος είναι η αποταύτιση από το σώμα και τον νου, η οποία συμβαίνει κάθε φορά που απεγκλωβιζόμαστε από τις σκέψεις, γιατί ακριβώς ο εγκλωβισμός στις σκέψεις δημιουργεί την ταύτιση.

Η ταύτιση με το εγώ την οποία βιώνουμε σχεδόν συνέχεια, είναι το αποτέλεσμα της προσκόλλησής μας στις σκέψεις «εγώ», «εμένα», και «δικό μου». Παρότι πολλές φορές δεν είναι φανερή η παρουσία τους, η αίσθησή τους είναι εκεί και συμβάλει στην εδραίωση και ενδυνάμωση της αίσθησης του εγώ. Όλες οι σκέψεις που αναφέρονται στο σώμα μας, στις ιδέες και στις πεποιθήσεις μας, στις επιθυμίες και στα συναισθήματά μας, είναι σκέψεις που δυναμώνουν την αίσθηση του εγώ σε άμεση συσχέτιση με το σώμα και τον νου μας.

Η αποταύτιση από τη ιδέα του εγώ μέσα στο νου συμβαίνει κάθε φορά που εξετάζουμε και αμφισβητούμε τις σκέψεις ότι είμαστε αυτό το σώμα και αυτός ο νους. Ένας απλός τρόπος τέτοιας εξέτασης είναι μέσω του ερωτήματος, «Ποιος είμαι;» ή «Τι είμαι;». Η σωστή χρήση αυτού του ερωτήματος εξασθενίζει σιγά-σιγά τη βαθειά εδραιωμένη μέσα μας πεποίθηση ότι είμαστε το σώμα και ο νους, όπως κάνει επίσης κάθε αμφισβήτηση και διερεύνηση των ιδεών και των σκέψεων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του εγώ. Κοιτώντας τες πιο προσεκτικά, θα δούμε ότι δεν είναι τόσο αληθινές όσο νομίζαμε.

Αυτό που μπορεί επίσης να εξασθενίσει την ταύτιση είναι οι καταστάσεις εκείνες κατά τις οποίες απουσιάζει η σκέψη. Όπως ίσως θα έχουν παρατηρήσει όσοι ασχολούνται συστηματικά με τον διαλογισμό Ζεν, υπάρχουν διαστήματα – μικρότερα ή μεγαλύτερα – στα οποία απουσιάζει η σκέψη με οποιαδήποτε μορφή. Μέσα στα διαστήματα αυτά υπάρχει συνείδηση και παρουσία, αλλά όχι ταύτιση με την εικόνα του εγώ, η οποία γίνεται μέσα από σκέψεις. Μπορούμε να πούμε ότι στα διαστήματα αυτά «ξεχνάμε τον εαυτό μας», έτσι όπως τον ξέρουμε, και έχουμε σίγουρα την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε με έναν τελείως διαφορετικό και αληθινά ουσιαστικό τρόπο.

Η βίωση της παρουσίας αυτής που εμφανίζεται όταν οι σκέψεις δεν είναι εκεί, είναι ο δεύτερος τρόπος που έχουμε στη διάθεσή μας προκειμένου να αποταυτιστούμε από το σώμα και τον νου. Τις πιο πολλές φορές, ακόμη και κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, τα διαστήματα που είναι «κενά» από σκέψεις βιώνονται ακριβώς έτσι: ως κενά, άδεια από νοήματα, χωρίς ενδιαφέρον, που φέρνουν μαζί τους βαρεμάρα και κάποια ανησυχία. Είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας στην αίσθηση αυτής της καθαρής επίγνωσης, της απλής παρουσίας, η οποία χαρακτηρίζεται από άνοιγμα, επίγνωση και ευαισθησία.

Αν όμως, στα πλαίσια της πρακτικής μας, καταφέρουμε να παραμείνουμε με έναν διαφορετικό τρόπο στην κατάσταση παρουσίας, θα εκπλαγούμε ευχάριστα ανακαλύπτοντας ότι όλα όσα αξίζουν στη ζωή βρίσκονται εκεί, μέσα της. Αυτή η κενότητα είναι απίστευτα γεμάτη και πλούσια. Διαθέτει νοημοσύνη, δύναμη και συμπόνια, και μπορεί να εκφράσει αναρίθμητε ποιότητες – όλα όσα συνηθίζουμε να αποκαλούμε αρετές.

Εκείνο που είναι εντυπωσιακό, είναι ότι ενώ οι δύο αυτές κινήσεις μπορούν να συμβαίνουν ταυτόχρονα, μπορούν επίσης να συμβαίνουν χώρια η μία από την άλλη. Όταν συμβαίνει αυτό, η κίνηση από την ταύτιση με το εγώ προς την ουσιαστική μας φύση δεν είναι πλήρης.

Η σχεδόν πλήρης ταύτιση που προκύπτει από τις συνεχείς σκέψεις για τον εαυτό μου, το σώμα μου και τα προβλήματά μου, δεν αντέχει στη συστηματική παρατήρηση και διερεύνηση. Μπορεί να είναι αληθινό σοκ να δούμε πόσο πολύ πιστεύουμε ότι είμαστε αυτό το σώμα και αυτός ο νους, και ακόμη μεγαλύτερο σοκ αλλά και ανακούφιση να ανακαλύψουμε ότι όλο αυτό δεν είναι παρά μια σκέψη, και όχι η αλήθεια. Η ταύτιση είναι στην πραγματικότητα απλά μια σκέψη. Δεν υπάρχει αληθινή ταύτιση ανάμεσα σε μας και στο σώμα ή τον νου μας. Είμαστε αυτό που βιώνει το σώμα και τον νου, αλλά δεν περιοριζόμαστε μέσα τους.