- To «τουπέ» του Γνώστη και του Φιλοσόφου - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

“( . . . ) οι κανόνες που καθορίζουν τη γραμματικότητα των εκφράσεων είναι ασυνείδητοι , αλλά παρ’όλα αυτά , “cognized” από το βιολογικώς οργανωμένο μυαλό , ή ότι όλα τα ανθρώπινα πλάσματα διαθέτουν μια παγκόσμια γραμματική “( . . . ) η οποία είναι εκπεφρασμένη στον γενετικό κώδικα και στον εγκέφαλο του ενηλίκου” , ότι “( . . . ) το να γνωρίζεις μια γλώσσα είναι το να βρίσκεσαι σε μια νοητική κατάσταση” , ότι “( . . . ) αυτή η γνώση παριστάται στο πνεύμα μας , και τελικά στον εγκέφαλό μας , σε δομές που μπορούμε να ( . . . ) χαρακτηρίσουμε ( . . . ) με όρους φυσικών μηχανισμών” , και επομένως “μπορούμε , παίρνοντας ένα χάπι . να δημιουργήσουμε τη νοητική κατάσταση η οποία συνιστά τη γνώση (μιας γλώσσας)”.

Η γνώση της γλώσσας είναι νοητική κατάσταση !

Είναι η γνώση της γλώσσας σαν τις άλλες καταστάσεις ;

Έχει διάρκεια , μπορεί να παρατηρηθεί από άλλους , μπορεί να αυξομειώνεται σε ένταση , να διακόπτεται και να επανέρχεται , όπως όταν είμαστε σε κατάσταση αναμονής , έξαψης , κατάθλιψης κλπ. ;

Έχει νόημα να πούμε ότι γνωρίζουμε ελληνικά επί είκοσι λεπτά ή ότι παύουμε να γνωρίζουμε ελληνικά όταν μας παίρνει ο ύπνος και ξαναγνωρίζουμε ελληνικά μόλις ξυπνάμε , ή ότι νιώθουμε τη γνώση μας να αυξομειώνεται κατά τη διάρκεια της μέρας κλπ. ;

Κι’ύστερα πάλι τι μπορεί να σημαίνει αυτή “η παράσταση της γνώσης στον εγκέφαλό μας” ;

Ποιο είναι το νευροφυσιολογικό αντίστοιχο της πίστης μου ότι θα βρέξει , ή της υπόθεσης ότι ο ήλιος θα σβήσει μετά από 40 δισεκατομμύρια χρόνια , και πώς μπορεί κανείς να μου το δείξει ή να μου δείξει τη διαφορά ανάμεσα σ’αυτή την υπόθεση και μιαν άλλη κατά την οποία ο ήλιος θα σβήσει σε 50 δισεκατομμύρια χρόνια ;

Η γνώση εκφράζεται σε σύμβολα . Δουλεύει ο εγκέφαλος με σύμβολα , ή μήπως θα πρέπει να επιστρατεύσουμε τίποτε υποθετικές οντότητες σαν “τη γλώσσα της σκέψης” του Fodor για να γεφυρωθεί το χάσμα (sic) μεταξύ γλώσσας και πνεύματος ;

Το μοντελο είναι παρμένο από τις γλώσσες των ηλεκτρονικών υπολογιστών , θα μας πληροφορήσει ο Fodor .

Αλλά ξεχνάει ότι εμείς είμαστε εκείνοι που παριστούμε στη γλώσσα του υπολογιστή , εμείς εισάγουμε την κωδικοποιημένη πληροφορία .

Ο ίδιος ο υπολογιστής δεν “παριστά” τίποτε .

Ένας αριθμός επιστημών ανέπτυξε μια πλειάδα μεθόδων , τόσο θεωρητικών όσο και πειραματικών , για τη μελέτη του πνεύματος - εγκεφάλου ( . . . ) .

Και αφού είναι πια σαφές ότι η πιο λεπτομερής και αξιόπιστη πληροφορία γύρω από το πνεύμα θα προκύψει από τις συλλογικές προσπάθειες των γνωστικών επιστημών , η φιλοσοφία θα πρέπει να απευθυνθεί σ’αυτές τις επιστήμες για τις σχετικές πληροφορίες και να συνεργαστεί μαζί τους χέρι - χέρι .

Πόθεν αποκτήθηκε το δικαίωμα να διολισθαίνουμε από την έννοια του πνεύματος σε εκείνη του εγκεφάλου δεν συζητείται καν , αντίθετα μάλιστα λαμβάνεται ως δεδομένη , όπως μαρτυρεί η χρήση του μικτού όρου “mind - brain” .

Και μόνη η μνεία των εργασιών που έχουν παραχθεί κατά μήκος των γραμμών αυτών από τους Biederman , Chomsky , Paul & Patricia Churchland , Dennet , Dretske , Fodor , Goldman , Hofstadter , Jackendoff , D. Lewis , Lycan , Savage - Rumbaugh , κ.α., θα απαιτούσε χώρο μη διαθέσιμο , πόσο μάλλον μια εκ του σύνεγγυς κριτική τους .

Αλλά όπως τόνισα και στην αρχή , μια βιτγκενσταϊνικής προελεύσεως κριτική δεν χρειάζεται καν να προχωρήσει στην υπερκατασκευή .

Τα στατικά προβλήματα οφείλονται στα σαθρά θεμέλια . Προσπάθησα να φέρω στην επιφάνεια μερικά απ’αυτά .

Η παραπάνω διατύπωση , μολονότι περιέχει μερικά από τα πιο αγαπημένα λεκτικά τερψιλαρύγγια ενός μεγάλου μέρους Ευρωπαίων διανοητών , δεν εκφράζει το σύνολο των συγχρόνων φιλοσοφικών τάσεων της ηπειρωτικής Ευρώπης :

Εκφράζει όμως το γενικότερο κλίμα της κειμενοκρατίας ή , πιο σωστά , της ερμηνειοκρατίας , που βρίσκεται στη βάση των περισσοτέρων ευρωπαϊκών σχολών και βρίσκει την αυθεντικότερη έκφρασή της στην πιο πρόσφατη , και επικρατέστερη , σχολή της αποδόμησης .

Θα εστιάσω την προσοχή μου σ’αυτήν , όχι επειδή βρίσκω λιγότερο αξιοπρεπές τις σχολές , φερ’ειπείν , της “ερμηνευτικής” ή της “κριτικής θεωρίας”, αλλά επειδή η σχολή της αποδόμησης εκφράζει , τρόπον τινά , το πνεύμα των καιρών — όχι μόνο της ηπειρωτικής Ευρώπης , αλλά και ενός μεγάλου μέρους του Νέου Κόσμου .

Δεν ήταν τόσο ο φόβος του ναζισμού εκείνο που ανάγκασε τους περισσότερους από τους ευρωπαίους λογικούς θετικιστές να μεταναστεύσουν στην Αμερική .

Ήταν , πιστεύω , σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό , το γεγονός ότι ο λογικός θετικισμός , αν και γεννημένος στην Ευρώπη , αποτελούσε μικροσκοπική νησίδα σε μια μακραίωνη παράδοση ανθρωπισμού , η οποία εύρισκε καλύτερη έκφραση σε ιδέες που είχαν να κάνουν με την κοινή αδικία , την ταξική διαστρωμάτωση , την οικονομική και πολιτική αναδιάρθρωση , και εν γένει την ιστορία των κοινωνικών φαινομένων , παρά στα επιστημονικά επιτεύγματα που σαγήνευαν ανθρώπους όπως ο Carnap , ο Reichenbach , ο Hembel , o Neurath , και ο Schlick .

Η κειμενοκρατία έχει ερανισθεί μοτίβα και ιδέες από ολόκληρη σχεδόν την ευρωπαϊκή φιλοσοφική παράδοση .

Από τη φιλοσοφία του Πνεύματος του Hegel θα κρατήσει την ιδέα της διαλεκτικής υπέρβασης .

Από τη φαινομενολογία του Hussert , την επιδίωξη της άνευ προϋποθέσεων περιγραφής .

Από τον “προοπτικισμό” του Nieetzche , την πεποίθηση ότι σκοπός της σκέψης δεν είναι η αλήθεια αλλά η δύναμη .

Από τη γλωσσολογία του Saussure , το μοντέλο της διαφοράς .

Από τη μαρξιστική ανάλυση του καπιταλισμού την ιδέα της βάσης και του εποικοδομήματος και εκείνη της ιδεολογίας .

Από τη δημοκρατία των Foucault , Lacan , Lévis - Strauss , την πίστη ότι το κλειδί της κατανόησης των παρατηρουμένων φαινομένων βρίσκεται στις υποκείμενες κοινωνικές , γλωσσολογικές κλπ. δομές .

Από την κριτική θεωρία της Φραγκφούρτης , την ιδέα ότι όλη η αντίληψη είναι ερμηνεία .

Από την ερμηνευτική των Dilthey , Gadamer και Apel την ιδέα της απροσδιοριστίας της ερμηνείας .

Οι ιδέες , συνδυαζόμενες και τροποποιούμενες , φτάνουν στην εντυπωσιακή — αν μη τι άλλο — οριακή ιδέα ότι “ Τα πάντα είναι κείμενο ” .

Με τον όρο “ιδεολογία” , οι μαρξιστές καταλαβαίνουν το σύστημα των πίστεων , μύθων και θρησκευτικών πεποιθήσεων οι οποίες διαμορφώνουν την τρέχουσα ηθική και το παραδεκτό πλαίσιο αναφοράς .

Η ιδεολογία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα προπέτασμα που κρύβει το αληθινό πρόσωπο της πραγματικότητας , το οποίο — όπως μας απεκάλυψε ο Nietzsche — είναι εκείνο της εξουσίας .

Χάρη στην ιδεολογία , ο κόσμος της αστικής τάξης εμφανίζεται φυσιολογικός , θεμιτός και σταθερός .

Στην πραγματικότητα είναι ένας κόσμος αδικίας και καταπίεσης , υποκείμενος σε αλλαγή .

Μια τέτοια αντίληψη γεννά προφανώς την τάση — και την ελπίδα — για απελευθέρωση .

Απελευθέρωση όμως από την ιδεολογία σημαίνει απελευθέρωση από τον “λόγο” της :

Τα θέσφατα της αστικής τάξης έχουν κρυσταλλωθεί στα γραπτά συστήματα επικοινωνίας μας .

Ο τρόπος απελευθέρωσης είναι η απαλλαγή από τις “δομές της εξουσίας” ή — με μια κουβέντα — η “αποδόμηση” των κειμένων στα οποία οι δομές αυτές είναι εγγεγραμμένες . Εισηγητής και κήρυκας της αποδόμησης ο Jacques Derrida .

Στο χουσσερλικό μοντέλο , η σκέψη , και συνεπώς ο λόγος , μοιάζει να χειραφετείται από το αντικείμενο .

Ταυτόχρονα όμως — παρατηρεί ο Derrida — η εξάρτηση της εκπλήρωσής του από το αντικείμενο “εξαλείφει” τη χειραφέτηση , και ο Husserl παραμένει προσκολλημένος στην παράδοση του “λογοκεντρισμού” .

Αυτή η λεπτή μετάθεση ενσωματώνει το είδος στο τέλος , και τη γλώσσα στη γνώση .

Ο λόγος μπορεί , ακόμη και ψευδής , να είναι συνεπής ως προς τη φύση του , την εντελέχειά του όμως τη φτάνει όταν είναι αληθής .

Όταν λες “O κύκλος είναι τετράγωνος” μιλάς , αλλά μιλάς καλά όταν λες ότι δεν είναι .

Νόημα υπάρχει ήδη στην πρώτη πρόταση , αλλά θα ήταν λάθος μας να νομίσουμε ότι το νόημα δεν αναμένει την αλήθεια , όχι υπό την έννοια ότι την περιμένει να έρθει , αλλά υπό την έννοια ότι προηγείται της αλήθειας ως προεικόνισή της .

Στην αλήθεια , το τέλος που ανακοινώνει την εκπλήρωση , την υπεσχημένη για “αργότερα” , έχει ήδη και εκ προοιμίου διανοίξει το νόημα ως σχέση προς ένα αντικείμενο .

Αν το νόημα μπορεί να είναι νόημα ενός αντικειμένου ακόμη κι όταν το αντικείμενο δεν είναι εκεί , τότε κατ’ουσίαν το νόημα αποκλείει το αντικείμενο .

Στη χουσσερλική αντίληψη του νοήματος ως παρουσίας του αντικειμένου μέσα στον λόγο , ο Derida αντιπαραθέτει τη “γραφή” ή , αλλιώς , το μοντέλο της απουσίας — τόσο του αντικειμένου όσο και του συγγραφέα :

Η γραφή δείχνει κραυγαλέα το αβάσιμο της παραδοχής μιας προτιθέμενης συνείδησης , στο μέτρο που τα σημεία , από τη στιγμή που γράφονται , ανεξαρτητοποιούνται από τον συγγραφέα και τις προθέσεις του , χάνοντας το αρχικό τους νόημα .

Αυτό το αναπότρεπτο γεγονός οδηγεί στην εξίσου αναπότρεπτη παρεμβολή της ανάγνωσης ή , αλλιώς της ερμηνείας .

Η αντιστροφή αυτή οδηγεί σε μιαν άλλη αντιστροφή : εκείνη της σχέσης προφορικού και γραπτού λόγου .

Ο γραπτός λόγος επί αιώνες εθεωρείτο ένα είδος “πτωχού συγγενούς” του προφορικού λόγου , απαραίτητου μεν για ένα μεγάλο αριθμό επικοινωνιακών αναγκών , αλλά αναπότρεπτα ελλιπούς , και αέναα υπόλογου στον προφορικό λόγο , στον οποίο οφείλει να επιστρέφει για επικύρωση , αφού μόνο εκεί ο εαυτός είναι παρών .

Ο γραπτός λόγος — διατείνεται ο Derrida — δεν είναι υπόλογος στον προφορικό .

Διότι είναι κι αυτός ένα είδος γραφής , υποπερίπτωση της “αρχιγραφής” , η οποία συνιστά τη θεωρητική αφετηρία , τόσο του προφορικού , όσο και του γραπτού λόγου .

Η “γραφή” όμως πρέπει να ερμηνευθεί , να αναγνωσθεί .

Βεβαίως , κάθε ανάγνωση πρέπει με τη σειρά της να ερμηνευθεί .

Δεν υπάρχει ορθή ή τελεσίδικη ανάγνωση , και ο λόγος είναι — όπως έχει διδάξει ο Saussure — ότι το νόημα ενός σημείου οφείλεται στο σύστημα των “διαφορών” , εντός του οποίου αντιπαρατίθεται με άλλα (διαφέροντα) σημεία .

Είτε πάρουμε το σημαινόμενο είτε πάρουμε το σημαίνον , η γλώσσα δεν έχει ούτε ιδέες ούτε σημεία τα οποία προϋπήρξαν του γλωσσικού συστήματος , αλλά μόνο εννοιολογικές και φωνολογικές διαφορές οι οποίες απορρέουν από το σύστημα ( . . . )

Ένα γλωσσικό σύστημα είναι μια σειρά διαφορών ήχων εν συνδυασμώ με μια σειρά διαφορών ιδεών .

Σχολιάζει σαρκαστικά ο Scruton :

Κάθε σημείο οφείλει το νόημά του στο σημείο το οποίο αποκλείει .

Η γλώσσα ( . . . ) είναι μια ατέλειωτη αλληλουχία από αρνήσεις , των οποίων το νόημα έγκειται σ’αυτό που δεν λέγεται και σ’αυτό που δεν μπορεί να λεχθεί (διότι το να το πεις σημαίνει να “αναβάλλεις” το νόημα σε μιαν άλλη κρυμμένη άρνηση) .

Κανένα σημείο δεν σημαίνει μονάχο του , και το νόημα αναμένει το “άλλο” σημείο , το σημείο που το συμπληρώνει με το να του αντιτάσσεται , που όμως εν τέλει δεν μπορεί να καταγραφεί .

Μ’άλλα λόγια , το νόημα δεν είναι ποτέ παρόν , αλλά συνεχώς αναβάλλεται , και αυτή η διαδικασία αναβολής (difference) δεν ολοκληρώνεται ποτέ .

Το νόημα εκδιώκεται εκτός κειμένου , από σημείο σε σημείο , και χάνεται κάθε φορά που πάμε να το φτάσουμε .

Η αδυναμία να αναχθούμε σε κάτι διαφορετικό και πέρα από tα σημεία , κάνει τη γλώσσα όριο του κόσμου .

Μόνο μέσω των σημείων της γλώσσας μας γνωρίζουμε την πραγματικότητα .

Αν νομίζουμε ότι είμαστε σε θέση να συγκρίνουμε τη σκέψη μας με κάποιαν απόλυτη εξωγλωσσική πραγματικότητα , απλώς αυταπατώμεθα .

Και η ίδια η γλώσσα είναι έτσι φτιαγμένη ώστε να συντηρεί τις αυταπάτες μας .

Η σκέψη μόνο με άλλη σκέψη μπορεί να παραβληθεί . Το κείμενο με άλλο κείμενο , ή όπως το θέλει ο Montaigne δια στόματος Derrida :

“Έχουμε περισσότερη ανάγκη να ερμηνεύουμε τις ερμηνείες παρά τα ίδια τα πράγματα” .

Αλλά , αν η πραγματικότητα μένει ανεξάρτητη από τη σκέψη μας γι’αυτήν (την “αρχιγραφή” ή , αλλιώς , το πλαίσιο μέσα από το οποίο τη θεωρούμε) , τότε είναι στο χέρι μας να τη θεωρούμε όπως θέλουμε .

Ο κόσμος “εκεί έξω” δεν μας εξαναγκάζει σε ένα συγκεκριμένο τρόπο θεώρησης .

Ο εξαναγκασμός υπαγορεύεται από την ίδια τη γραφή , η οποία έχει εμπεδωμένη στα σημεία της τη βούληση της εξουσίας και , έστω και αν ο συγγραφέας δεν είναι παρών στο κείμενο , έχει μεταβιβάσει την εξουσία του σ’αυτό , αυτονομώντας το .

Είμαστε κλεισμένοι σε μιαν εικονική φυλακή , κατασκευασμένη από “γραμμές” .

Τι μεγαλύτερη ανακούφιση απ’το να ανακαλύπτεις ότι τα δεσμά που σε κρατούσαν σφιχτοδεμένο απέναντι σε αντικειμενικότητες και ηθικές υποχρεώσεις , ακρίβειες και επιστημονικές νομοτέλειες , είναι όλα “έπεα πτερόεντα” , και μάλιστα έπεα κακόβουλα , επιδέξια κατειργασμένα από την καθεστηκυΐα τάξη .

Η αποδόμηση είναι η απόλαυση της αποκάλυψης — και εξαφάνισης — του καταπιεστή με μια μαγική κίνηση του χεριού .

Η απόλαυση της δημιουργίας μιας άπειρης ποικιλίας εναλλακτικών πλαισίων “αναγνώρισης” , τα οποία έχεις βαθιά συνείδηση ότι δεν συνιστούν “αλήθειες” , αφού δεν δίνουν λόγο σε κανενός είδους πραγματικότητα , αλλά καλειδοσκοπικούς μετασχηματισμούς της ελευθερίας της σκέψης .

Το ερμηνευτικό “παιχνίδι” υποκαθιστά τον πόθο της “τελικής ερμηνείας” .

Η αποδόμηση είναι μια μεταφυσική αντίδραση σε μια μεταφυσική πρόκληση .

Ο Rousseau προέβαλλε ως πρότυπο μια μεταφυσική έννοια της φύσης και της ανθρώπινης εγγύτητας , από την οποία υποτίθεται ότι έχουμε απομακρυνθεί εξαιτίας μιας μεταφυσικής έννοιας της γραφής , νοουμένης ως θεματοφύλακας των θελήσεων των νομοθετών , πρωθιερέων και παντοειδών εκπροσώπων της ισχύος .

Ο Derrida αντιτάσσει την εξίσου μεταφυσική έννοια της “αρχι-γραφής” . Από τη μια η νοσταλγία ενός χαμένου , όσο και ουτοπικού , παραδείσου , από την άλλη η μαζοχιστική διακήρυξη μιας κόλασης , η οποία όχι απλώς δεν αποτελεί μετεξέλιξη του παραδείσου , αλλά , αντίθετα , ο δήθεν παράδεισος αποτελεί μια από τις πολλές της μεταμφιέσεις .

Γιατί όμως αυτή η κόλαση είναι πιο πραγματική από εκείνον τον παράδεισο ;

Και γιατί να μη βλέπουμε τον κόσμο στις πραγματικές του διαστάσεις, έτσι όπως μας προσφέρεται , παρά ως μετάλλαξη ενός αρχικά “καλού” κόσμου ή ως μεταμφίεση ενός κατά βάσιν “κακού” κόσμου ;

Ποιο είναι το θεμέλιο αυτής της καχυποψίας , αν όχι η στρεβλή περιγραφή της βιούμενης πραγματικότητας , μια περιγραφή που κατευθύνει το βλέμμα μας στις αρνητικές πλευρές της , εκείνες από τις οποίες ο Rousseau και οι ομοϊδεάτες του απέστρεφαν το βλέμμα , προσηλώνοντάς το στην Ουτοπία ;

quote:

---

Διαβάστε το παρακάτω και μετά σκεφθείτε
τι πρέπει να κάνουμε στο ον αυτό;
Γιατί ειλικρινά σας λέω,θα ψάξω το θέμα και
.................

Που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη ανωμαλία; Μην βάζετε στοίχημα για αυτό πριν διαβάσετε την είδηση που ακολουθεί. Στο αστυνομικό τμήμα Κορίνθου οδηγήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου ένας κάτοικος της Κορίνθου, ο οποίος το μεσημέρι της ίδιας ημέρα εντοπίστηκε να σέρνει με το αυτοκίνητο του δύο σκυλιά, τα οποία είχε δεμένα πάνω στο Ι.Χ. του.

Κάποιοι περίοικοι ειδοποίησαν την Αστυνομία και όταν το περιπολικό εντόπισε το αυτοκίνητο, ο οδηγός ανέπτυξε ταχύτητα. Τα δύο άτυχα σκυλιά σέρνονταν και κτυπούσαν σε σταθμευμένα αυτοκίνητα και εμπόδια. Τα ζώα γδέρνονταν πάνω στην άσφαλτο και αιμόφυρτα ούρλιαζαν.

Όταν οι αστυνομικοί σταμάτησαν τον ανώμαλο αυτόν τύπο διαπίστωσαν, ότι το ένα σκυλί είχε διαμελιστεί ενώ το άλλο ήταν σε τραγική κατάσταση... Μέχρι που μπορεί λοιπόν να φτάσει η ανωμαλία;

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=176892&cid=17

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

---

Καποδίστρια δεν θα μιλήσουμε γι'ανώμαλους-ψυχωτικούς...δεν θα μιλήσουμε για παλιανθρώπους που στερούνται συναισθήματος και "λογικής" επίσης...καλύτερα "όχι" φίλη μου..!!!

Όσο για την "ανωμαλία"...έχει δείξει πρόοδο πολύ μεγάλη...
Παντού ανωμαλία...

Για τις κυράδες -σου- πές μου...

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

quote:

---

Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι το αν είχα κάποιον από αυτούς τους … "ανώμαλους-ψυχωτικούς".. μπροστά μου, αν μπορούσα να κρατηθώ ή αν θα γινόμουν και εγώ το ίδιο απέναντι τους… "άνθρωπος" χωρίς συναίσθημα και λογική…

---

Είναι θέμα αυτό φίλε μου...όντως...

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

Μια φορά ο αδερφός μου,και κάποιοι φίλοι
μαζί και εγώ,πετύχαμε να σταματήσουμε έναν
τύπο (πολύ γνωστού πολιτικού-τσαμπουκά ανηψιό),
που είχε χτυπήσει με την σπόρ μερσεντές του,
τον γάτο μας,τον Χλωρίνα (έτσι τον λέγαμε).
Λοιπόν ο τύπος ότι γλύτωσε το νοσοκομείο,απ'τα
χέρια του αδερφού μου,ένας και μόνο λόγος μέτρησε.
Η τρομάρα του (σχεδόν δεν τα έκανε επάνω του)!!!

Απεδείχθη πάντως ότι δεν είχε καταλάβει τίποτα,
άλλωστε γι'αυτό σταμάτησε,όταν μας είδε(περίπου 7-8
άτομα)να τρέχουμε πίσω απ'το αυτοκίνητο,φωνάζοντάς του
να σταματήσει.

Εν κατακλείδι,δεν είχε δίπλωμα,άδεια οδήγησης ούτε και
ασφάλεια!!!
Άν και φώναζε στον αστυνόμο που ήρθε,πως ήταν ανηψιός
του τάδε,οι πινακίδες έκαναν "φτερό"!!!

δεν του κάναμε μήνυση,γιατί,ώ του θαύματος,ο
φουκαράς ο Χλωρίνας δεν είχε πάθει παρά μόνον σοκ!!!
Το καυμένο,αν το βλέπατε,έτρεμε!!!

Οι κυράδες και ο Χήνος μια χαρά είναι. Γύρω στις
1.30 πήγα και τους έριξα το ψωμάκι τους,αφράτο-αφράτο!!!

quote:

---

........παντωσ αυτην η γατα ηταν αχαριστη,δεν γυρισε να δει αν ειμαστε καλα,εξαφανιστηκε αμεσωσ μετα το ατυχημα.....

---

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

http://englishrussia.com/index.php/2009/07/15/russian-girl-and-her-dog/

Αυτό ήταν στο facebook αναρτημένο,μετά από διαμαρτυρίες το έβγαλαν.
Απορία: Την ψυχοπαθή τσούλα την έβαλαν εκεί όπου της ανήκει,άραγε;

Οι Χήνες σε πρωϊνή "εξόρμηση"!!!

quote:

---

Οι Χήνες σε πρωϊνή "εξόρμηση"!!!

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

---

Φουριόζες....

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...