- ΑΝΑΛΗΨΗ: Αλήθεια ή πλάνη; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
ίσως γι'αυτό να μπλοκάρω στο άκουσμα της. Όταν ακούω "ανάληψη" έχω στο μυαλό μου μία εικόνα του Χριστού που ανεβαίνει στους ουρανούς τυλιγμένος μέσα σε ένα σύννεφο από φως...φεύγει...
(Φεύγει? ίσως τώρα που το γράφω να το βλέπω και λίγο διαφορετικά, αφού στην ουσία δεν έφυγε ποτέ, αλλά "μοιράστηκε" μέσα στο κάθε ένα μας...)
quote:
σύμβολο, με το οποίο μπορούσα να πάω παραπέρα! Το «παραπέρα» ήταν όλο και πιο λεπτοφυής δόνηση, τόσο όμως ισχυρή που έκανε το σώμα μου να "τρέμει"!
Δεν ξέρω αν μιλάς για το ίδιο πράγμα, αλλά υπάρχουν πολλές στιγμές, ιδιαίτερα όταν είμαι μόνη σε ησυχία και ηρεμία, που νιώθω όλο μου το σώμα να "δονείται". Τις πρώτες φορές μάλιστα νόμισα πως ήταν κάτι εξωγενές, πως γίνεται σεισμός ή κάτι τέτοιο... Αισθάνομαι σαν να συντονίζομαι -το σώμα μου- με μία δόνηση...
Αλήθεια τι λέγατε για τα όνειρα που "δεν βλέπουμε"? Πως το εξηγείται?
quote:
΄Όμως, θεωρώ ότι εδώ είναι η Βασιλειά των Ουρανών. Αν μπορείς να μετασχηματίσεις την ζωή σου και αν μπορεί αυτός ο μετασχηματισμός να βοηθήσει ανθρώπους γύρω σου, να κάνουν το ίδιο.Η ανάληψη δεν είναι για να «σωθείς» όπως λες. Τουλάχιστον εγώ δεν την έχω αντιληφθεί έτσι…
Μάλλον τελικά το ίδιο πράγμα εννοούμε, απλά ίσως οι λέξεις και οι έννοιες τους να είναι αυτές που με μπλοκάρουν. Ούτε κι εγώ δεν εννοούσα πως η διαδικασία αυτή θα με "σώσει". Όταν έλεγα παραπάνω πως μου αναλογεί να "σώσω" μόνο τον εαυτό μου, εννοούσα περισσότερο, πως μόνο με αυτό μπορώ να εργαστώ, να τον βελτιώσω, να τον "σταυρώσω", να τον "αναστήσω" και ίσως να τον "εξυψώσω"... όχι γιατί δεν υπάρχει διάθεση για "θεραπεία" και προσφορά προς τους άλλους, αλλά γιατί κατανόησα πως είναι πολύ εύκολο να κρύβεις τις αδυναμίες και τις ελείψεις σου πίσω από την προσφορά θεραπείας και πως πραγματικά εκεί είναι που πρέπει να εργαστεί κανείς, ώστε να "βοηθίσει" πραγματικά και ουσιαστικά και τους άλλους.
Είναι αυτό που λες, πως μόνο όταν έχεις κάνει "δουλειά" με τον εαυτό σου μπορείς να στραφείς και προς τους άλλους και να προσφέρεις, αφού πρώτα εσύ πλέον το βιώνεις. Όσο πολύ και να θέλω, όσο πολύ και να το επιθυμώ, αδυνατώ προς το παρόν να κάνω "θαύματα" στη "θεραπεία" των άλλων, αφού γνωρίζω πως δεν έχω καταφέρει να θεραπεύσω πλήρως τον εαυτό μου.
quote:
΄Όταν φθάσεις σε αυτό το σημείο, δεν θα θεωρείς οικογένεια μόνο την δική σου, ούτε παιδιά σου μόνο τα δικά σου. Δεν θα ανησυχείς λιγότερο για τους οικείους, απ’ ότι για τους άλλους. Είναι η συμπαντική εισφορά! Η συμπαντική ενέργεια της αγάπης. Ουσιαστικά, δεν ανησυχείς για κανέναν.
Πράγματι είμαι από καιρό έτσι. Νοιάζομαι για όλους και για όλα τα παιδιά σαν να είναι δικά μου. Αν μπω στη διαδικασία να σκεφτώ την ανάληψη σαν μία στιγμή διαχωρισμού των επιπέδων ανάμεσα σε αυτούς που περνούν σε άλλο επίπεδο και σε αυτούς που δεν τα καταφέρνουν...
δεν θα ήθελα να αφήσω πίσω κανέναν απολύτως. Μάλιστα ίσως συνειδητά να επέλεγα να "μείνω πίσω" μέχρι και ο τελευταίος να μπορέσει να περάσει στο επόμενο σκαλί...(ακόμη και ο γείτονας που με έκανε έξω φρενών στο πρόσφατο παρελθόν και που σήμερα τον ευχαρισ΄τω μέσα μου γιατί με έκανε να βγάλω στην επειφάνεια κομμάτια από τον εαυτό μου που "δεν θεωρούσα δικά μου")
Θέλω μαζί όλη την οικογένεια, όλη τη γειτονιά, όλη την πόλη, όλη την Ελλάδα, όλη την Ευρώπη, όλα την ανθρωπότητα. Ο κύκλος ανοίγει και διευρίνεται αυτόματα και όλοι χωράνε μέσα σε μία χούφτα. Ο πλανήτης ολόκληρος γίνεται μία χούφτα και όλοι μαζί ανβαίνουμε...
Έτσι το θέλω έτσι το βλέπω στο μυαλό μου σαν σε ταινία...
quote:
Από πού κατάλαβες ότι δεν θα δοθεί δικαίωμα σ’ αυτούς που επιλέγουν να μείνουν, να βιώσουν αυτήν την διαδικασία αργότερα? Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι τέτοιο? Ποιος θα μπορούσε να πει «όσοι μπόρεσαν, μπόρεσαν, οι άλλοι…λυπάμαι!»
Με τίποτε δεν εννοούσα πως δεν υπάρχουν επιλογές. Λέω απλά πως εγώ προσωπικά δεν αισθάνομαι ικανή να κάνω "συνειδητή επιλογή". Ίσως επειδή δεν έχω ξεκαθαρισμένη την έννοια της ανάληψης...
Δεν μπορώ να πω δηλαδή -με την προϋπόθεση ότι πραγματικά έχω ολοκληρώσει τη διαδικασία μάθησης, βελτίωσης και διεύρυνσης της συνειδητότητας μου- πως "ναι επιλέγω να μετέχω στην ανάληψη"
Μου είναι πως να το πω, τρομερά αόριστο. Προτιμώ λοιπόν να προσπαθώ για διαδικασίες βελτίωσης του Εαυτού και διεύρυνσης της συνειδητότητας που είναι "σταθερό" σημείο αναφοράς, παρα να μπω στη διαδικασία επιλογής ανάληψης.
Λέω δηλαδή απλά ΝΑΙ στην Αυτογνωσία και ΝΑΙ στη "Θέωση" -όσο μπορεί να επιτευχθεί αυτό καλύτερα- και αφήνω την "τελεσίδικη" (?) επιλογή Ανάληψης έξω. Τουλάχιστον το σημείο που βρίσκομαι τώρα αυτό λέει. Η διαδρομή μου πιθανότατα δεν έχει προχωρίσει τόσο πολύ ώστε να βλέπω τον ορίζοντα πολύ πιο ευρύ. Το οπτικό μου πεδίο μέχρι εδώ φτάνει. Δεν μου επιτρέπει ακόμη να δω -ίσως- κάτι ακόμη μεγαλύτερο.
Καλή μου Χριστίνα, όλη αυτή η ανησυχία που νιώθεις και η αγωνία...
ίσως να φαίνεται εξωτερικά μόνο σαν "πισογύρισμα" ή σαν να "έχασες το δρόμο" αλλά πιστεύω ακράδαντα πως ποτέ ένα "πισογύρισμα" δεν είναι πραγματικό... Νομίζεις ότι γυρίζεις πίσω, αλλά δεν είναι έτσι. Απλά κλείνεις ένα κύκλο, ή μάλλον είναι σαν να διαγράφεις μία σπείρα.
Κάτω στη βάση της διαγράφει ένα μεγάλο κύκλο και καθώς ανεβαίνει προς τα πάνω οι κυκλικές τροχιές της γίνονται όλο και πιο σύντομες, οδεύοντας προς την κορυφή. Όταν περνά από την μία κυκλική τροχιά στην αμέσως ανώτερη, είναι σαν να κλείνει ένα κύκλο και από κάτω "φεγγίζουν" όλα τα προηγούμενα "στάδια-τροχιές". Τα βλέπεις και νομίζεις ότι γύρισες πίσω, αλλά στο ενδιάμεσο έχεις διαγράψει τόσες κυκλικές τροχιές από πάνω τους.
Φαντάσου τη σπείρα σαν μια φαρδυά ημιδιάφανη ταινία που πάνω της γράφεις τη ΖΩΗ σου, σαν τον δρόμο που οδεύεις. Είσαι πάνω σε αυτή.
Με τίποτε δεν μπορείς να "πέσεις" πίσω. Βλέπεις όλα όσα έγραψες πάνω στην ταινία, αλλά το σημείο της τροχιάς του κύκλου που τώρα διαγράφεις είναι πολύ πιο ψηλά, πολύ πιο πάνω. Έχεις τη δυνατότητα να βλέπεις προς τα κάτω, αλλά οι ενδοιάμεσες τροχιές που διέγραψες έχουν αφήσει ανεξήτηλα ίχνη, τα οποία δεν σου "επιτρέπουν" να δεις "πίσω" όπως όταν ήσουν "εκεί πίσω".
Είναι σαν να βάζεις διαφάνειες τη μία πάνω στην άλλη. Δίχως όμως να μπορείς να τις πάρεις όλες από πάνω και να δεις την παλιά διαφάνεια όπως την είχες γράψει "τότε".
Δεν ξέρω αν το περιγράφω κατανοητα... ελπίζω όμως να καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω.
Πιστεύω πως μετά από τη "φάση" που διανύεις θα σου ανοιχτεί ένα ακόμη πιο μεγάλο παράθυρο μπροστά σου, θα βρεις πάλι σημάδια για να φτάσεις ίσως όχι τα ίδια ακριβώς όμως, πιθανόν γιατί δεν τα χρειάζεσαι όπως ήταν πριν...
Όμως αλήθεια πως θα μου το εξηγούσατε με απλά λόγια αυτό που λέτε εσύ και η Βάσω, σαν την απόλυτη εναρμόνιση στο ΕΙΜΑΙ?
Τι νιώθεται όταν ζείται στο ΕΙΜΑΙ?, τι είναι διαφορετικό? πως σκέφτεστε, πως αντιδράται? Πως αλλάζει αυτό την καθημερηνότητα σας?
Γιατί -το ξαναλέω- δεν έχω "κολήσει" σε κάποια σχολή ή σε κάποιο συγκεκριμένο "δάσκαλο", οπότε δεν έχω και τέτοια μέσα σύγκρισης. Θα ήθελα όμως να έχω ένα μέτρο σύγκρισης για να κρίνω για μενα κατά πόσο πλησιάζω ή απομακρύνομαι από αυτή την κατάσταση.
Θεωρώ πως δεν έφτασα ακόμη εκεί.
Όμως από την άλλη θεωρώ πως τίποτε δεν μπορεί να είναι μόνιμο ή στάσιμο, ούτε και αυτή η κατάσταση που περιγράφεις εσύ Χριστίνα και λες πως "έχασες", ούτες και η Βάσω που λέει πως έφτασε και "παραμένει" εκεί. Ακόμη και από εκεί υπάρχει κίνηση και δράση πιο "πάνω" πιο λεπτοφυής... δεν πιστύω πως οτιδήποτε τελειώνει, απλά γίνεται πάλι αρχή για κάτι άλλο.
Επίσης θα ήθελα να μου λέγατε πως εννοείται την ένωση με τον Ανώτερο Εαυτό. Πως γνωρίζεται πως είσται πραγματικά ενωμένες με αυτόν...
Όχι απλά στιγμιαία αλλά σαν συνεχή σύνδεση βιωματική?
Εγώ πάλι καλά καλά δεν έχω συνειδητοποιήσει σε όλο του το εύρος την έννοια του...
Είναι στιγμές που πράγματι νιώθω, βιώνω τη μαγεία της ένωσης με τα πάντα και οι στιγμές γίνονται ολοένα και πιο "μεγάλες", όμως είναι και στιγμές που "χάνομαι", όπως λέει τώρα η Χριστίνα. Που νομίζω πως χάνω το δρόμο μου και δεν βλέπω κατά που να βαδίσω. Που δεν ξέρω να βαδίζω καλά ή αν έκανα "λάθος" βήματα...
όμως αυτό το "παιχνίδι" έχει ήδη επεναληφθεί τόσες πολλές φορές στη ζωή μου που τελικά έχω καταλάβει -για μένα- πως αξίζει να αφεθώ με
εμπιστοσύνη σε αυτό που θα μου αποκαλυφθεί...
Σήμερα κοιτάζοντας πίσω μου τις πολύ δύσκολες, "μαύρες" μέρες που βίωσα αισθάνομαι τόσο μεγάλη ευγνωμοσύνη για αυτές. Χωρίς να έχω βιώσει στο "πετσί" μου, τι θα πει "πιάνω πάτο" δεν θα είχα τη δυνατότητα να βλέπω και να μετρώ σήμερα με άλλα μάτια τις ευλογίες μου... Και ανάμεσα σε αυτές τις ευλογίες μετρούν φυσικά και όλες οι μεγάλες "φουρνούνες"
(Δεν ξέρω πως έγινε, αλλά τα χθεσινά σας μηνύματα μόλις σήμερα "άνοιξαν", αφού μέχρι την ώρα αποστολής της "πρωινής" απάντησης μου στο θέμα "έλειπαν"...καλό και τούτο)
Με ευγνωμοσύνη αγάπη και κατανόηση
Βίκυ

Μπορείς να μου εξηγήσεις με απλά παραδείγματα πως εννοείς την Ανάληψη μέσα στη ζωή?
Καταλαβαίνω και συμφωνώ πως δεν πρόκειται για "μοντέλο σωτηρίας". Όμως κάτι νομίζω πως ακόμη δεν μου είναι αρκετά σαφές στο πως τη προσδιορίζεις...
quote:
Πραγματικά χαίρομαι που μπόρεσα να αφεθώ να εκφράσω τα ερωτήματά μου, την αγωνία μου εντέλει, χωρίς να με ενδιαφέρει η κριτική των άλλων ή το τσαλάκωμα της "εικόνας" μου… είναι απελευθέρωση και θεραπεία για μένα.
Και εγώ χαίρομαι ιδιαίτερα που αφήνεσται, δίνεστε και "τσαλακώνεσται", γιατί μόνο έτσι μπορείτε να γίνετε παραδείγματα για αυτούς που ακολουθούν. Όχι απαραίτητα τον ίδιο με εσάς δρόμο -ο κάθε ένας βαδίζει το δρόμο το δικό του- αλλά γίνεσται "καθημερινά" παραδείγματα "χειροπιαστά" και όχι αόριστα...μια χειροπιαστή εικόνα "δασκάλου"...
και σας ευχαριστώ γι' αυτό

Τι σημαίνει ΕΙΜΑΙ?
Πώς να το προσδιορίσω?
Σημαίνει να αναγνωρίζεις την «θεότητα» σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.
Αυτό που έγραψα σε προηγούμενο post
χαίρομαι, και γελάω, και νιώθω, και συμμετέχω, και μοιράζομαι, και ερωτεύομαι...όλα όσα προδιαθέτουν ότι η ζωή είναι ένα αληθινό "παιχνίδι", που εγώ κατάργησα τους όρους του!
Σημαίνει ότι ζεις στο κέντρο σου, στον πυρήνα σου και η κάθε σου "κίνηση" ρέει από εκεί.
Σημαίνει ότι οι επιλογές είναι πια συνειδητές, γνωρίζεις τι, γιατί!
Σημαίνει ότι δεν «θέλεις» πια, αλλά δημιουργείς.
Σημαίνει ότι νιώθεις, παρά σκέφτεσαι
Σημαίνει ότι αγαπάς, παρά διεκδικείς
Σημαίνει ότι δεν προσπαθείς να ζήσεις, αλλά ζεις
Σημαίνει ότι είσαι φως, ακόμα και στο σκοτάδι
Σημαίνει ότι «ανήκεις» στο σύμπαν και το σύμπαν σου «ανήκει»
Σημαίνει ότι επικοινωνείς, παρά μιλάς
Σημαίνει ότι δρας, δεν αντιδράς
Σημαίνει ότι νιώθεις την «ανάσα» της θεότητας σε όλα
Σημαίνει ότι παρελθόν, παρόν και μέλλον, είναι μια αιώνια στιγμή και εσύ είσαι σ’αυτήν την στιγμή!
Σημαίνει ότι γνωρίζεις ότι η ζωή είναι επιλογή σου και επιλογή μας
Σημαίνει ότι δεν διαχωρίζεσαι
Σημαίνει ότι είσαι μέσα σε όλα, και όλα είναι μέσα σε σένα.
Σημαίνει ότι απλά ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ!
Η ανάληψη εδώ, είναι η παρουσία σου παντού. Σαν άνθρωπος, σαν φως, σαν δόνηση, σαν ήχος, σαν θεότητα.
Η ανάληψη εδώ, σημαίνει ότι δεν υπάρχουν όρια στον Εαυτό, είσαι παντού.
Δεν χρειάζεται να πας…είσαι εκεί που νιώθεις. Το θέμα είναι ότι το νιώθουν και οι άλλοι!
Αλήθεια δεν μπορώ...να πω!
Μπορώ να νιώσω...
Πως εξηγείται το "νιώθω"??? Εξηγείται άραγε?![]()
![]()
![]()
Πω πω γυναικες που μαζευτηκαν! ![]()
Αν οι γυναικες γραφουν και εκφραζονται ετσι, ειναι καιρος για συνταξη!![]()
Αλλη ωρα ισως κατι γραψω, ειμαι απο ταξιδι και πολυ ![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
Ειδες μουστακια?
Πόσο χαίρομαι που ξύρισες το μουστάκι σου!!!![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
Και μετά από ενα υπνάκο (δίχως όνειρα), ναμαστε πάλι στη ροή,
Έχετε παρατηρήσει πως ο Νους σας βρίσκετε συνεχώς απασχολημένος με κάτι?
Δεν είναι συνεχώς πιασμένος κάνοντας σχέδια?
Δεν σκέφτεται το άλλο φύλλο?
ίσως να φθονεί…. (κάποιον η κάποια), για κάτι που ο ίδιος δεν έχει?
Όταν ο ίδιος αντιλαμβάνεται την μικρότητα του, πως αντιδρά?
Απευθύνεται στο Θεό?
Μηπως θέλει να αλλάξει αυτό που είναι σε κάτι άλλο, που το θεωρεί καλύτερο?
Δεν είναι πάντα ένα μέρος του Νου μας, που είναι συνεχώς απασχολημένο?
Πως θα ονομάζατε αυτή την επί μέρους κίνηση?
Μέρος της Συνείδησης?
Το σύνολο λοιπόν αυτού που σκέφτομαι και αισθάνομαι, μα και όσα κρύβονται, οι προθέσεις, τα κίνητρα, οι επιθυμίες, οι ελπίδες και οι φόβοι, οι καταναγκασμοί (φανεροί η κρυφοί στα βαθύ της καρδιάς), είναι η όχι η συνείδηση?
Όταν στον νου/ψυχη διεξάγονται συνεχώς μάχες μεταξύ των διαφόρων θέλω και δεν θέλω, μεταξύ των διάφορων επιθυμιών, όπως και η προσπάθεια μας να μην εξαρτόμαστε, π.χ η θέληση μας να ζήσουμε καλοσυνάτα και ειρηνικά είναι η όχι συνείδηση?
Όλα όσα περιέγραψα, είναι μια κίνηση ΜΝΗΜΗΣ, (προσωπικής η ομαδικής) είναι δηλαδή ΧΡΟΝΟΣ, ( γινόμαστε κάτι, το παρελθόν συναντά το παρόν στο πέρασμα του στο μέλλον)
Τώρα, οι περισσότεροι από εμάς, δεν ζούμε σε ένα μέρος της συνείδησης, και μας διαφεύγει το μεγαλύτερο μέρος της?
Μήπως όταν κάποιος γράφει (δονείται), αυτή η δόνηση, επιτρέπει να έχει επίγνωση σε μέρος συνείδησης που δεν είχε?
Με αλλά λόγια, η συνείδηση μήπως δεν είναι φυσικά διαιρεμένη (σαν συνειδητή και ασυνείδητη), απλά εμείς, δίνουμε προσοχή στο γνωστό και μας διαφεύγει το κρυμμένο, το μεγαλύτερο μέρος?
Αυτό το μέρος δεν είναι (νεκρό), απλά δεν γίνεται να το αντιληφθούμε στο ξύπνιο μας, γιατί είμαστε συνεχώς απασχολημένοι, έτσι όταν πάμε για νανακια, (το μη συνειδητό) κάνει τους υπαινιγμούς του, σαν όνειρα κλπ κλπ.
Αν προσέξετε, το άγνωστο μέρος της συνείδησης, περιέχει και το ομαδικό (για αυτό είναι απεριόριστα μεγαλύτερο).
Η συνείδηση είναι ΧΡΟΝΟΣ, ο Νους μας είναι το ίδιο, και η φύση του είναι να ψάχνει ασφάλεια… στο χρόνο!
Για να πάμε προς κάτι άγνωστο, δεν θα έπρεπε λογικά να είμαστε ελεύθεροι από το γνωστό?
Όταν λοιπόν μαθαίνω πραγματικά κάτι για τον εαυτό μου, ελευθερώνομαι, (μαθαίνω θα πει και τελειώνω)
όταν τελειώνεις π.χ με το θυμό, μέσα σου δονείσαι, τρέμεις, τελειώνεις με το θυμό που σε κάνει άνω κάτω.
Αν κατάλαβα την φιλη(ρωρ), όταν γράφει πως ξύρισε το μουστάκι,
δεν θα πει πως μέσα δεν υπάρχει θυμός (σαν αντίδραση), μα πως η αντίδραση είναι μέσα σε κίνηση ΔΡΑΣΗΣ, που έρχεται όταν το γνωστό δονηθεί αρκετά, ώστε να τελειώσει (να μην προβάλλεται σαν λεκτοποιηση, *ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ)
Έτσι, αν κατανοηθεί (το γνωστό μέρος, τα κομμάτια,) δεν υπάρχει συνειδητό και ασυνείδητο μέρος, μα ΔΡΑΣΗ, (ΣΙΩΠΗ) και όταν κοιμόμαστε, κοιμόσαστε βαθιά και όμορφα, αφού το ασυνείδητο δεν έχει κάτι να προβάλλει,σαν Όνειρο.
Καλή μου Βάσω,
Σίγουρα υπάρχει ο εγωισμός «εξαιτίας μου τα κατάφερε» ή «εγώ τον βοήθησα να τα καταφέρει» για όποιον δεν βλέπει ότι είναι τα πόδια του άλλου που περπατούν τον δρόμο, αλλά να εισπράξει κανείς τα οφέλη για τον ίδιο του τον εαυτό; Πώς και γιατί; Το κακό ακριβώς με τον εγωισμό είναι ότι μπορεί να είναι τόσο λεπτός, σχεδόν αδιόρατος που να μην τον αντιλαμβάνεται κανείς… αν ήταν χοντροκομμένος, θα βλέπαμε πιο εύκολα την τύφλα μας!
Βικουλίνι μου,
Δεν ξέρω τι εννοούν η Ρωρ και ο Πλάτωνας σε σχέση με τα όνειρα – ή μάλλον με την απουσία τους. Προσωπικά βλέπω πάντα πολλά όνειρα τα οποία συνδέονται με καταστάσεις που αφορούν τις αγωνίες μου, την ημέρα που πέρασε, την ημέρα που θα έρθει, τις εκκρεμότητές μου… τέτοια πράγματα. Ίσως βέβαια επειδή διδάχτηκα και πιστεύω ότι τα όνειρα είναι η «εξάτμιση» του οχήματος του εγώ… Μια λοιπόν και το πιστεύω, το σύμπαν του «ναι» όπου ζούμε*, με βοηθάει να βιώσω αυτό που πιστεύω. Κι έτσι τα όνειρα δεν μου λείπουν ποτέ. Μάλιστα τα θυμάμαι κιόλας, σχεδόν πάντα δηλαδή. Σπανιότερα βλέπω όνειρα που αφορούν μελλοντικές μου σκηνές, ανθρώπους που δεν έχω συναντήσει ακόμη ή δίνουν λύσεις ή προμηνύματα για κάτι που με απασχολεί.
Σε ευχαριστώ για την αναλογία με τη σπείρα. Μου θύμισες κάτι που είχα καταλάβει παλιότερα, ότι μέσα στην κίνηση της σπείρας μπορεί να μετρήσει κανείς την πρόοδό του όταν το χαμηλότερο σημείο στο οποίο βρίσκεται είναι υψηλότερο από το χαμηλότερο στο οποίο είχε βρεθεί την προηγούμενη φορά…
Όμως όταν βρίσκεσαι στην κατάσταση του Είναι – ή του Είμαι όπως το λέει η Βάσω – δεν κινείσαι πια στη σπείρα, ή μάλλον, κινείσαι τόσο στη σπείρα όσο και παντού έξω και γύρω απ’ αυτήν. Κατά κάποιον τρόπο είσαι η σπείρα, όπως είσαι και καθετί.
Για μένα η κατάσταση του Είναι περιγράφεται καλύτερα μέσα από τη φράση «δρω - δεν αντιδρώ», μπορείς να διακρίνεις τη διαφορά; Αλλά η δράση πάντοτε προσδιόριζε καίρια την ύπαρξή μου, άλλωστε αιγόκερως με ωροσκόπο κριό είμαι. ![]()
Πλάτωνα… χαλάουα κι εσύ; Θα αρχίσω όπου να ‘ναι να ψάχνομαι κι εγώ στον καθρέφτη!
Γεια σου κι εσένα αγαπητή spirit.
Δεν προλαβαίνω να γράψω περισσότερα αυτή τη στιγμή, θα επανέλθω…
Με πολλή αγάπη,
Χριστίνα
* [size=1]Έτσι το λέει η Louise Hay και μολονότι μπορεί να το πει κανείς και διαφορετικά, είναι ένας ωραίος, απλός τρόπος. Ζούμε στο σύμπαν της κατάφασης, στο σύμπαν που ενδυναμώνει τις επιλογές μας και τις πεποιθήσεις μας. Προς όποια κατεύθυνση κι αν πηγαίνουν αυτές...
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Edited by - Unseen on 02/06/2007 17:27:38
Αλήθεια δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα την δράση!
Δρω, δεν αντιδρώ…και τέλος ε?
quote:
Αν κατάλαβα την φιλη(ρωρ), όταν γράφει πως ξύρισε το μουστάκι, δεν θα πει πως μέσα δεν υπάρχει θυμός (σαν αντίδραση), μα πως η αντίδραση είναι μέσα σε κίνηση ΔΡΑΣΗΣ, που έρχεται όταν το γνωστό δονηθεί αρκετά, ώστε να τελειώσει (να μην προβάλλεται σαν λεκτοποιηση, *ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ)
Έτσι, αν κατανοηθεί (το γνωστό μέρος, τα κομμάτια,) δεν υπάρχει συνειδητό και ασυνείδητο μέρος, μα ΔΡΑΣΗ, (ΣΙΩΠΗ) και όταν κοιμόμαστε, κοιμόσαστε βαθιά και όμορφα, αφού το ασυνείδητο δεν έχει κάτι να προβάλλει,σαν Όνειρο.
Χαμογελώ!!! ![]()
![]()
![]()
Γιατί σπανίως με καταλαβαίνουν και το εξηγούν κιόλας. Δεν μου έχει συμβεί συχνά, έως σπάνια…Πρέπει πάντα να διευκρινίζω, ότι π.χ. δεν «καταπίνω» τον θυμό, για να είμαι «πλασματικά» χαρούμενη. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!
Αγαπημένη μου Χριστίνα, δυστυχώς ο εγωισμός δεν «φαίνεται» πάντα με την πρώτη ματιά. Και τι σημαίνει εγωισμός? Το εγώ που προσπαθεί να οριοθετηθεί και όντας σε απομόνωση από τον Εαυτό, θεωρεί ότι είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.
Σε φάση αυτογνωσίας «μαζεύεται», γιατί αναγνωρίζει ότι δεν έχει και πολλά περιθώρια να δηλώσει…΄Όμως δεν το βάζει κάτω. Φοράει «μάσκα», δηλώνει ότι είναι ο «Εαυτός» και παραμυθιάζεται με την «σωτηρία», την βοήθεια ή την «θεραπεία» των άλλων. Γιατί έτσι νομίζει ότι γίνεται Εαυτός!
Είναι το εγώ, που πριν καλά καλά κατανοήσει την θεραπεία του, βρίσκεται στην θέση δασκάλου ή θεραπευτή και προσπαθεί μέσα από αντίδραση (και όχι δράση) να κατευθύνει τους άλλους προς την θεραπεία. Αποτέλεσμα είναι να χάνει τις ισορροπίες του, γιατί για άλλο λόγο είναι προορισμένο…Σε αυτήν την φάση θεωρεί όλους τους άλλους «υποδεέστερους», και αρχίζει και τους κρίνει…Αυτό από μόνο του δηλώνει «κίνδυνο» «προσοχή». Μπορούμε όμως να το κατανοήσουμε?
Οι «μάσκες» του εγώ είναι πολλές. Κάθε φορά φοράει και άλλη. Μια του «καλού», μια του «φιλεύσπλαχνου», μια του «λυτρωτή», μια του «σωτήρα», μια του «δυνατού», μια του «ταπεινού», μια του «πνευματικού» και πάει λέγοντας.
΄Όταν μπορέσουμε να εντοπίσουμε αυτές τις μάσκες, τότε αρχίζει ο «πόνος». Για όλα αυτά που «δεν είμαστε», αλλά θεωρούσαμε ότι είμαστε. Πόσο ξεγυμνωμένο αισθάνεται το εγώ, πόσο ντροπιασμένο…Και εκεί θέλει την βαθιά συγχώρεση. Για τα παραμύθια που επιτρέψαμε να διαγράψουν την ζωή μας. Θέλει αγάπη και συγχώρεση αυτό το κομμάτι μας. Και η ταπεινότητα είναι το «ιώδιο» που γιατρεύει τις πληγές. ΄Όμως αυτή είναι η λύτρωση από τις φαινομενικές αξίες, που λειτουργούν με μορφή προτύπων, μέσα από τα κύτταρα.
Και αφού ξέρεις πια τι δεν είσαι…έρχεσαι στο αποτέλεσμα του να γνωρίσεις ποιος είσαι. Καθαρά, αγνά, διάφανα. Και μέσα στην καθαρότητα, την αγνότητα και την διαφάνεια συναντάς το θεϊκό και έχεις πια την αντίληψη του ποιος είσαι. Οι αξίες σου είναι οι αξίες της θεότητας. Ούτε μία λιγότερη. Και αυτές δεν «διαπραγματεύονται» πια. Γιατί είναι πλήρεις. Οι αξίες που τα περιέχουν όλα! Και δύναμη και αδυναμία, και καλό και κακό, και χαρά και θλίψη, και αγάπη και φόβο. ΄Ετσι δεν χρειάζεται πια να «αντιδράσεις» για να τα γνωρίσεις. Δεν περιμένεις κάποιον εξωτερικό παράγοντα να παρακινήσει την αντίδραση. Απλά δρας, αλλά η δράση είναι και σιωπή ολοκληρωμένη.
Πλάτωνα, σε παρακαλώ, μην πεις πάλι ότι έχω συγγραφικό ταλέντο! Είναι η αλήθεια μου αυτή!
Σας φιλώ
Με αγάπη
Βάσω
but I'll have a go..!!
Το ανθρώπινο σώμα κινείται στον χρόνο .. με ρυθμό ένα δευτερόλεπτο ..το δευτερόλεπτο.. αλλά είναι το ανθρώπινο μυαλό Ο Νους που μπορεί να κινηθεί στον χρόνο σε οποιαδήποτε κατεύθυνση και με την ταχύτητα που επιθημεί.
αυτό όμως είναι μια ποιότητα/ ιδιότητα του Νού ..
γιατί το κάνουμε ..όμως .... και ταξιδεύουμε στον χρόνο .. (παρόν ή μέλλον).. ?
γιατί οι εμπειρίες είναι αρκετά πολύτιμες για να χαθούν......και γιατί για τον περισσότερο κόσμο είναι ή μοναδική μορφή μαγικής δύναμης που έχουν πρόσβαση... το ότι μπορούν να "ταξιδέψουν" στο μέλλον όπου θα είναι ευτυχισμένοι ..θα έχουν μια τεράστια σπιταρόνα με πισίνα..και αυτοκινητάρα.. με την σούπερ θεογκόμενα..που... (γκουχ..γκουχ....βήχουμε)... ή ότι άλλο μοντέλο τους έχουν "πλασάρει"...
αλλά και στο παρελθόν ...που σε μια παραλία καλοκαιράκι με κιθάρα ... μπόλικο καλό κρασάκι και μεζέδες....και τις δύο Δανέζες που ...(γκουχ..γκουχ...ξαναβήχουμε..)
και είναι τα αποτελέσματα .. (φαντάζομαι γνωστά σε όλους μας ... βέβαια δεν είμαι σίγουρος για τις Δανέζες...)![]()
που συν-δημιουργούνε... την συνείδησή.... αλλά και συν-δημιουργούν και το Εγώ..
και είναι αυτή ή ενδυνάμωση ... empowerment που δίνει αυτή η ιδιότητα του Νού..(ναι αυτό το time traveling) που την κάνει τόσο δημοφηλή... ισχυρή ...αλλά και συγχρόνως μια παγίδα.. γιατί power corrupts.. my friends... καταλήγοντας (τις περισσότερες φορές)...να έχουμε μια σχεδόν αυτιστική συμπεριφορά ... με τα ίδια και τα ίδια...)
και θα συμφωνήσω με τον αγαπητό Πλάτωνα.. ότι ο Νους και κατά συνέπεια ή συνείδησή είναι χρόνος ....τουλάχιστον σε αυτό το σημείο της εξέλιξης έχει ταυτιστεί από την μεγαλύτερη μάζα των κατέχοντες Νου να θεωρείτε σαν χρόνος..
αλλά ... εδώ θα ήθελα να κάνω μια έρώτηση..
quote:
Σημαίνει ότι ζεις στο κέντρο σου, στον πυρήνα σου και η κάθε σου "κίνηση" ρέει από εκεί.Σημαίνει ότι οι επιλογές είναι πια συνειδητές, γνωρίζεις τι, γιατί!
Σημαίνει ότι δεν «θέλεις» πια, αλλά δημιουργείς.
Σημαίνει ότι νιώθεις, παρά σκέφτεσαι
Σημαίνει ότι αγαπάς, παρά διεκδικείς
Σημαίνει ότι δεν προσπαθείς να ζήσεις, αλλά ζεις
Σημαίνει ότι είσαι φως, ακόμα και στο σκοτάδι
Σημαίνει ότι «ανήκεις» στο σύμπαν και το σύμπαν σου «ανήκει»
Σημαίνει ότι επικοινωνείς, παρά μιλάς
Σημαίνει ότι δρας, δεν αντιδράς
Σημαίνει ότι νιώθεις την «ανάσα» της θεότητας σε όλα
Σημαίνει ότι παρελθόν, παρόν και μέλλον, είναι μια αιώνια στιγμή και εσύ είσαι σ’αυτήν την στιγμή!
Σημαίνει ότι γνωρίζεις ότι η ζωή είναι επιλογή σου και επιλογή μας
Σημαίνει ότι δεν διαχωρίζεσαι
Σημαίνει ότι είσαι μέσα σε όλα, και όλα είναι μέσα σε σένα.
Σημαίνει ότι απλά ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ!
Η ανάληψη εδώ, είναι η παρουσία σου παντού. Σαν άνθρωπος, σαν φως, σαν δόνηση, σαν ήχος, σαν θεότητα.
Η ανάληψη εδώ, σημαίνει ότι δεν υπάρχουν όρια στον Εαυτό, είσαι παντού.
Δεν χρειάζεται να πας…είσαι εκεί που νιώθεις. Το θέμα είναι ότι το νιώθουν και οι άλλοι!
θα μπορούσε να μου εξηγήσει (μαγόπουλο χίαρ...open minded) κανείς ....που βρίσκεται ή "δύναμη" σε όλα αυτά ... γιατί θεωρώ εάν δεν αισθάνεσαι (ή τουλάχιστον) δεν μυρίζεσαι δύναμη ... τότε πολύ απλά και λογικά (για τον περισσότερο κόσμο) ... απορρίπτεις και την Ελπίδα ![]()
δεύτερη ερώτηση
και γιατί όχι .....την Αταβιστική Αναβίωση.. που μας προσφέρει ο Θείος ο Σπαίρ...
δηλ...του να ταξιδέψουμε πίσω σε παλιότερες εξελίξεις και φόρμουλες.. πολύ πριν την ανάπτυξη του ΕΓΩ ... και φτάσουμε πίσω.. στην "Παντοδύναμη Απλότητα¨ή Μονάδα...
Γιώργος![]()
ματς...μουτς...
Αγαπητέ Γιώργο, η ελπίδα είναι μια μελλοντική ανάγκη, που δεν μπορείς πια να την προβάλλεις. Ούτε σαν όνειρο.
Και τι ακριβώς εννοείς με την λέξη «δύναμη»?
Θεωρεις αδυναμία να ζεις?
΄Η θεωρείς αδυναμία να δρας?
Δεν ελπίζεις πια…γιατί ζεις αληθινά. Η ελπίδα σε τοποθετεί στο όνειρο, σε ένα «ομορφοποιημένο» μέλλον, που ποτέ δεν ξέρεις αν θα φθάσεις. Μα η ουσία είναι ότι δεν έχεις να φθάσεις κάπου.
Η ανάληψη δεν είναι για το μέλλον. Είναι για τώρα. Δεν ονειρεύεσαι την στιγμή που θα προκύψει. Η ελπίδα σου για την ανάληψη, την ακυρώνει. Γιατί τοποθετείς έννοιες στον νου σου, που, αφού δεν μπορούν να γίνουν άμεσα αντιληπτές, ή αδημονείς να έρθει, ή την αποκλείεις σαν φαντασία. ΄Όταν δεν ζεις με τον νου σου, αλλά με την «διάνοια», τότε η ανάληψη γίνεται μέρος της στιγμής.
Δύναμη δεν είναι να χαίρομαι με το «παιχνίδι», ακριβώς την ώρα που «παίζω» και να μην περιμένω το τέλος του? Δεν είναι πιο καθαρό? Δεν χρειάζεσαι την έκβαση του «παιχνιδιού» για να χαρείς. Δεν ελπίζεις να «κερδίσεις», απλά «παίζεις»…
Δεν «ονειρεύεσαι» το τέλος του, αλλά ζεις την στιγμή που σε οδηγεί προς αυτό. Χωρίς όμως προσδοκίες, γιατί «νιώθεις», απλά, ότι θα προκύψει.
Και όπως λέει ο Πλάτωνας, όσο ο νους είναι απασχολημένος με άλλα, δεν μπορεί να επιτρέψει στο «όλα» να υπάρχουν συνειδητά.
Η έννοια «ανάληψη» δίνει τους εξής συνειρμούς:
-΄Ενας άλλος κόσμος, μία άλλη Γη, όπου θα επικρατεί η ειρήνη…(ελπίδα), άρα με αυτήν την αρχή σαν αφετηρία, πως θα είναι η ζωή εδώ? Γεμάτη προσμονή…
-΄Αραγε θα μπορέσω εγώ, θα μπορέσουν οι αγαπημένοι μου να έρθουν μαζί μου σ’αυτόν τον κόσμο, μεσα από την ανάληψη? (αγωνία)
-Χρειάζεται να γίνω καλός, για να έχω κι εγώ πρόσβαση στην διαδικασία της ανάληψης (διαχωρισμός)
-Τι ανάληψη και βλακείες, τίποτα δεν είναι η ανάληψη, παρά πλασματική ευφορία, για να ξεφύγει ο νους από τις δυσκολίες αυτού του φυσικού κόσμου των μορφών (ακύρωση)
Σκέψου όμως…
-Δεν χρειάζομαι την ανάληψη για να ξεφύγω. Ζω με πλήρη συνείδηση σε όλα τα επίπεδα της ανάληψης που προκύπτουν συγχρόνως. Και ΕΙΜΑΙ παντού γιατί αυτή είναι η φύση μου, είμαι ο Εαυτός μου! Ζω συγχρόνως σε όλες τις διαστάσεις και επιτρέπω την δράση μου στο επίπεδο που επιλέγω…
Σημαίνει ότι νιώθεις, παρά σκέφτεσαι
Και εκεί παίζουν ρόλο οι λεπτοφυέστερες δονήσεις…
…και όλα αυτά που ΕΙΜΑΙ, προϋποθέτουν την ΜΟΝΑΔΑ, αλλιώς, εντέλει, πάλι διαχωρίζεσαι…
Σημαίνει να αναγνωρίζεις την «θεότητα» σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής
Όπου «ζωή» δεν εννοείται μόνο στην 3η διάσταση.
φιλιά
με αγάπη
Βάσω
Φίλε Γιώργο, καμιά φορά ρωτάς με αυτά που εσύ έχεις μορφοποιήσει σαν δικες σου σκέψεις, και ο άλλος απαντά σύμφωνα με τα δικά του βιώματα.
Υπάρχει μία διάσταση απόψεων, γιατί απλά δεν επιτρέπουμε στην κατανόηση να προκύψει...Είναι η συνταύτιση που παίζει τον ρόλο της εδώ. Γι' αυτό σε ρωτάω, σου απάντησα...κάπως?![]()
![]()
![]()
Καλή μου Βάσω,
Χωρίς να αμφισβητώ την αξία όσων λες, έχεις αναρωτηθεί τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να δίνεις απαντήσεις για όλα τόσο γρήγορα; Τι είναι αυτό που σε παρακινεί σε αυτή τη χειμαρρώδη απόκριση; Δεν είναι κάπως ανακόλουθο, τη στιγμή που προσπαθείς να αναδείξεις την αξία της σιωπής;
Σε παρακαλώ, μη με παρεξηγείς. Έχω βρεθεί να κάνω το ίδιο, πριν από λίγους μήνες, στο τόπικ του Ampere περί πίστεως… Πολύ φοβάμαι ότι εντέλει εσφαλμένα νόμισα πως είχα βρεθεί στο σημείο του Είναι. Μάλλον το εγώ μου είχε φορέσει άλλη μια μάσκα: τη μάσκα ή την επίφαση του Είναι, ενώ όλη την ώρα ήταν αυτό και πάλι αυτό...
Να είσαι καλά. Σε ευχαριστώ πολύ για όλα και πάλι.
Με αγάπη,
Χριστίνα
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Αγαπημένη μου Χριστίνα
Φυσικά και έχω αναρωτηθεί, φυσικά και έχω προβληματιστεί, φυσικά και έχω ακυρώσει…όλα αυτά μέχρι εχτές.
Σήμερα όμως περιλαμβάνω όλα, ακόμη και αυτά που έχω ακυρώσει. Το «όλα» σημαίνει ότι η γνώση προέρχεται από βίωμα και όχι πια από πεποίθηση. Και από εκεί πηγάζει η δική μου εσωτερική πειθαρχία. Αυτή η εσωτερική πειθαρχία είναι για μένα η πηγή του «μοιράσματος», όχι για την αξία που θα επιφέρει σε μένα, αλλά για την θεϊκή του ποιότητα, που είναι μέρος της εξέλιξης.
Γνωρίζω πολύ καλά για τις μάσκες. ΄Οπως γνωρίζω πολύ καλά, πόσο πολλές είναι…
Γι’ αυτό και έκανα πολλά χρόνια να θεωρήσω τον εαυτό μου ικανό, να μεταδώσει…οτιδήποτε!
΄Ομως η «μάσκα» δεν με ξεγελάει πια για πολύ! Η απομάκρυνσή της δεν μου επιφέρει «πόνο», δεν με κάνει να «χάνομαι», απλά με κάνει και γελάω. Γιατί είναι ζήτημα δευτερολέπτων να την αναγνωρίσω και να την απομακρύνω.
Αλλωστε αυτή είναι η τρίτη διάσταση. Και αυτό σημαίνει ΕΙΜΑΙ. Αισθάνομαι το ίδιο την τελειότητα της θεότητας και στο «λάθος». Γιατί και αυτό ακόμα εμπεριέχεται…
Η σιωπή που εγώ νιώθω, είναι η ολοκληρωμένη δράση. Δεν είναι η σιωπή, για μένα πάντα, αυτή η φαινομενική ηρεμία του νου, που προσπαθούν οι άνθρωποι να επιτύχουν με τον διαλογισμό. Είμαι μακριά από αυτό το «μοντέλο» σιωπής. ΄Ομως δράση δεν σημαίνει απαραίτητα και «κάνω».
Το ξέρω, ότι είναι δύσκολο να το εξηγήσω. Και ίσως γι’ αυτό εύλογα απορείς.
Φυσικά, αγαπημένη μου Χριστίνα και δεν σε παρεξηγώ. Κι εσένα και άλλους…
Αυτήν την διαδρομή την έχω ήδη πίσω μου. ΄Αρα την έχω βιώσει και την γνωρίζω πια. Και γνωρίζω σφαιρικά και τι την προκαλεί.
«Είμαι εδώ» σημαίνει για μένα, είμαι εδώ για να σου δείξω το πόσο διαφορετικοί δρόμοι υπάρχουν και πόσο ίδιο το σημείο συνάντησης τελικά.
Δεν σημαίνει απαραίτητα «συνταύτιση».
Σ’ ευχαριστώ για όλα όσα μοιράστηκες μαζί μου και με τους φίλους μας εδώ.
΄Ηταν πολύτιμα κομμάτια…
Χαιρετώ άλλη μια φορά το ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ
Σας φιλώ όλους
Με πολύ αγάπη
Βάσω![]()
![]()
![]()
Στη ζωή μας όλοι καλούμαστε κάποια στιγμή, ή και συνεχώς, να ανακαλύψουμε τη χρυσή τομή των πραγμάτων που μας προσδιορίζουν και μας αφορούν. Ποια είναι η χρυσή τομή για τον καθένα και ποιο είναι το σημείο που την παραβαίνει είναι κάτι που γνωρίζει βαθιά μέσα του μονάχα ο ίδιος και ούτε μπορεί κανείς απ’ έξω να του πει πώς να βρει τη χρυσή τομή, τη χρυσή ισορροπία ανάμεσα στις ελπίδες του, τις ανάγκες του, τις πεποιθήσεις και τα συναισθήματά του. Ούτε καν με πλύση εγκεφάλου. Γιατί είναι (και πρέπει να είναι) ταξίδι μοναχικό.
Τελευταία φορτώθηκα πολλά μπαλλάκια: τις σκιές μου, τους φόβους μου, τις αδυναμίες μου, τον εγωισμό και την αλαζονεία μου. Κάποια απ’ αυτά είναι βαρύτερα απ’ όσο ήθελα να πιστεύω, κάποια άλλα λιγότερο βαριά. Προσπαθώντας να ξαναβρώ τις ισορροπίες μου, ζήτησα βοήθεια. Μου προσφέρθηκε απλόχερα και είμαι βαθιά ευγνώμων σε όλους όσους συμμετείχαν στο θέμα γι’ αυτό, κυρίως στη Βάσω.
Έχω όμως πια την ανάγκη η πραγματικότητα που βιώνω να έχει αντίκρισμα, να βασίζεται σε λόγια με πραγματικό περιεχόμενο, λόγια που τα χαρακτηρίζει συνέπεια. Νιώθω ότι δεν με αφορά πια το τι δηλώνει κανείς - δάσκαλος, αγγελική ενσάρκωση ή ο τελευταίος Βούδας. Και αυτό ισχύει πρώτα για μένα την ίδια. Αλλά και για τους άλλους. Ας δηλώνουν ό,τι θέλουν ή νιώθουν ότι είναι, όμως ας βρουν και τον τρόπο να το υποστηρίξουν χειροπιαστά. Αλλιώς ας δηλώσουμε όλοι απλά Άνθρωποι. Αυτό άλλωστε ήταν το αίτημα που με προσγείωσε έτσι ανώμαλα...
Και μέσα σε όλα τα μπαλλάκια που φορτώθηκα, υπάρχουν μπαλλάκια που αρνούμαι να φορτωθώ, γιατί ξέρω πως δεν μου αξίζουν.
Ευχαριστώ πολύ.
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Τελικά αυτές τις ημέρες σκεφτόμουν πολύ πάνω στα θέματα του "εσωτερισμού" που αναλύουμε εδω μέσα...
το συζήτησα επανηλλειμένα με μία πολύ καλή μου φίλη, η οποια διαθέτει ένα "οξύ" πνέυμα, αλλά δεν ασχολείται "ιδιαίτερα" προσωπικά με τέτοια θέματα. Ας πούμε έιναι ένας άνθρωπος "καθημερινός".
Στη συζήτηση μας λοιπόν μου αντέτεινε: "Δηλαδή, επειδή κάποιοι διαβάζουν θεοσοφία και ξέρουν απ' έξω τα όσα γράφει κάποιος "υποτίθετε" φωτισμένος, θα πει πως είναι καλύτερος μου? Πως θα "ανέλθει" αυτός και όχι εγώ"?
Και εδω είναι αυτό ακριβώς που λες και εσυ καλή μου Χριστίνα: ας δηλώσουμε όλοι μας πρώτα άνθρωποι με Α κεφαλαίο και μετά ας ασχοληθούμε -πιο φιλολογικά, εγκυκλοπαιδικά- θα έλεγα και με τα όσα πρεσβεύουν τα όποια συστήματα.
Πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να διστηρούμε την ισορροπία μας στην κάθε μας στιγμή Μέσα στην καθημερινότητα μας.
Σε τι οφελεί να μετατραπούμε σε "γκουρού" αν αυτό μας φέρνει ανώμαλες προσγειώσεις?
Βασικότερο όλων είναι η αρμονία να έρχεται αβίαστα.
Γιατί τελικά κανένα σύστημα και κανένας "γκουρού" δεν μπορέι να δώσει εγγυήσεις για τίποτε απολύτως.
Ο κάθε ένας μας συλλέγει τις στιγμούλες που βιώνει. Αυτό και μόνο αυτό.
Αν καταφέρνει οι στιγμούλες του αυτές να διέπονται από αρμονία ανάμεσα σε ψυχή πνέυμα σώμα έχει πετύχει τα μέγιστα, ακόμη και αν έχει πλήρη άγνοια περί αναλήψεως μετα σώματος σε αυτή τη ζωή...
Δεν χρειάζεται να μπλέκουμε με πολύπλοκα και δυσνόητα πράγματα για να πετύχουμε την αρμονία και την ανθρωπιά...
Η Αλήθεια δεν είναι περίπλοκη, οι ανθρώπινες διάνοιες την κάνουν περίπλοκη.
Ας επιλέξει λοιπόν ο κάθε ένας ότι αισθάνεται κοντά στην ψυχή του, ότι νιώθει πως του κάνει καλό, ότι βλέπει πως τον βελτιώνει και ας μην κολλάμε τόσο πολύ στα όποια συστήματα...
Δες και το παράδειγμα της σελίδας με το τόπικ περί πλανητικής και γαλαξιακής συμμαχίας...
για να είναι κανείς "in" πρέπει να έχει αποστηθίσει τα της Μπλαβάτσκυ και να είναι σε θέση (!!!) να γνωρίζει που είναι οι απανταχού φωτισμένοι στον πλανήτη μας! Ε, καταντάει γελοίο, αν όχι επικύνδινι αφού πλησιάζει τα όρια δημιουργίας νέου συστήματος από "κάστες" και (αμφίβολες) πνευματικές "ελίτ"....
Φιλιά
Βίκυ


Η αγάπη αναβλύζει σαν ροή από την καρδιά και τότε τελειώνουν όλα, ή μάλλον τότε αρχίζουν.
Πόσο πολύ!!!
Σ’ ευχαριστώ πολύ Δάσκαλε!!! Που νιώθεις τις στιγμές που γινόμαστε απλά Άνθρωποι!! Και αυτές τις στιγμές χρειαζόμαστε τόσο ο ένας, τον άλλον.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Νέα Σειρά Μαθηµάτων από τον Dr Joshua David Stone - “Πώς να γίνετε ένα Φωτισµένο Ον, ένας Ολοκληρωµένος Πνευµατικός ∆άσκαλος και πώς να επιτύχετε τα 22 Επίπεδα Μύησης”
Πολυαγαπηµένοι µου Αναγνώστες,
τα επόµενα µαθήµατα αλληλογραφίας είναι ένα από τα πιο βαθυστόχαστα µαθήµατα αλληλογραφίας µέσω διοχέτευσης τα οποία βάλαµε µαζί για να σας βοηθήσουµε να επιτύχετε Φώτιση, Ολοκληρωµένη Πνευµατική Διδασκαλία, και τα 22 Επίπεδα Μύησης και του Φωτεινού Σώµατος. Πραγµατικά δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψω την επίδραση στη συνειδητότητα σας και στην Πνευµατική και ψυχολογική σας ανάπτυξη σε αυτά τα εκπαιδευτικά µαθήµατα. Σε αυτά τα εκπαιδευτικά µαθήµατα, θα
µοιραστώ τις ‘300 Μυήσεις της Συνείδησης!’
Αν αυτά δεν ήταν αρκετά, τότε έχω λάβει επικοινωνίες και έγραψα 115 µαθήµατα εκτός από αυτές τις 300 µυήσεις από τις πιο σηµαντικές πληροφορίες για Ανάληψη, 22 Επίπεδα Μύησης, 22 Επίπεδα του Φωτεινού Σώµατος, Φώτιση, Κυριότητα Ολοκληρωµένης Ανάληψης, που έχουν ποτέ συµπεριληφθεί σε εκπαιδευτικά εγχειρίδια. Αυτός είναι ο λόγος που όλοι όσοι έχουν διαβάσει και µελετήσει αυτό το υλικό έχουν εκτοξευθεί.
Όλα τα µαθήµατα αλληλογραφίας που έχω κάνει είναι το νέο θέληµα των ∆ιδασκαλιών των Αναληφθέντων ∆ιδασκάλων και των Μαθηµάτων Ανάληψης για τον Νέο Αιώνα. Οι επικοινωνίες έγιναν από Συµπαντικές Πηγές Γνώσης. Σας εγγυούµαι πλήρως πως δεν θα είστε οι ίδιοι αφού διαβάσετε αυτό το υλικό. Θεωρώ πως αυτά τα εκπαιδευτικά µαθήµατα είναι τα απόλυτα κλειδιά για να επιτύχετε την Αυτογνωσία και τη Συνειδητοποίηση του Θεού!
Όλα όσα χρειάζεστε είναι οι πληροφορίες, ο κοσµικός χάρτης και εργαλεία και αυτά ακριβώς είναι που προσφέρουν αυτά τα µαθήµατα που παρέχουµε. Ταπεινά σας λέω από τα βάθη της καρδιάς µου, εκµεταλλευτείτε αυτήν την εργασία, γιατί δεν θα βρείτε κάτι παρόµοιο στον Πλανήτη Γη. Ταπεινή µου ευχή είναι να βοηθήσω όλους να το επιτύχουν αυτό έτσι ώστε να µπορέσουν να υπηρετήσουν περισσότερο τον πλανήτη και να βοηθήσουν στην απαλλαγή από τον πόνο και να βοηθηθούν περισσότερες ψυχές να πετύχουν την Ανάληψη στο Φως!
Αφήστε το να Γραφτεί! Αφήστε το να Συµβεί!
**********
Μαθήµατα Ανάληψης Ά τόµος
Μετά από την ολοκλήρωση των ανώτερων επικοινωνιών και τη συγγραφή τους σε αυτό το βιβλίο, είχα δει ένα όνειρο όπου κάποιος έπαιρνε επικοινωνίες για εµένα και µου δόθηκε ένα µήνυµα από τους Αναληφθέντες ∆ιδασκάλους. Το µήνυµα τελικά ήταν απλά µια πρόταση και το µήνυµα έλεγε, “Οι µέθοδοι διδασκαλίας που χρησιµοποιεί ο Joshua είναι οι καλύτερες στον πλανήτη!” Είχα δει αυτό το όνειρο
πραγµατικά την ηµέρα που ολοκλήρωσα αυτά τα µαθήµατα.
Όλα τα µαθήµατα αλληλογραφίας που έχω κάνει είναι το νέο θέληµα των ∆ιδασκαλιών των Αναληφθέντων ∆ιδασκάλων και των Μαθηµάτων Ανάληψης για τον Νέο Αιώνα. Οι επικοινωνίες έγιναν από Συµπαντικές
Πηγές Γνώσης. Σας εγγυούµαι πλήρως πως δεν θα είστε οι ίδιοι αφού διαβάσετε αυτό το υλικό. Θεωρώ πως αυτά τα εκπαιδευτικά µαθήµατα είναι τα απόλυτα κλειδιά για να επιτύχετε την Αυτογνωσία και τη
Συνειδητοποίηση του Θεού!
Ο πρώτος τόµος µαθηµάτων αλληλογραφίας του Dr Joshua David Stone περιλαµβάνει τα 50 πρώτα µαθήµατα ανάληψης. Κόστος €25.
* Σε λίγο καιρό ευελπιστούµε να εκδώσουµε τον ΄Β τόµο των Μαθηµάτων Ανάληψης. Σε αυτά τα µαθήµατα, για πρώτη φορά στην ιστορία της Γης οι ‘300 Μυήσεις της Συνείδησης’ που έχουν δοθεί από το Πνεύµα και τους ∆ιδασκάλους. Μέσα από αυτές τις µυήσεις θα σας δοθεί µια από τις πιο προφανής µυστικιστικές και εσωτερικές όψεις του κρυµµένου νοήµατος της Παλιάς και Νέας ∆ιαθήκης που έχει δοθεί από οποιοδήποτε βιβλίο ή έγγραφο σε αυτόν τον πλανήτη. Περιλαµβάνονται ακόµη 65 µαθήµατα Ανάληψης, για τα 22 Επίπεδα Μύησης, τα 22 Επίπεδα του Φωτεινού Σώµατος, όλα αυτά που δεν έχουν ποτέ συµπεριληφθεί σε ένα
εκπαιδευτικό εγχειρίδιο.
**********
Σεμινάρια
19/5 Εργαστήρια Ανάληψης Αρχαρίων (1ο Έτος) θα λειτουργήσουν στο χώρο του Angels House University.
20/5 Εργαστήρια Ανάληψης Προχωρημένων (2ο Έτος) θα λειτουργήσουν στο χώρο του Angels House University.
**********
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Edited by - Unseen on 05/06/2007 11:36:41
"Come, toucher of deep in my soul
Let us leap together, beloved.
Freewheeling through time and space
In joy and laughter hugging the moon,
Shaping falling stars into new patterns
Sliding along the glimmer of galaxies rays
Dancing and leaping over planets
Looking for doorways of universes
Creating golden rainbows in our wake
All ways Always
For eternity
And beyond and beyond
Lighter and finer.
We have dreamed long
But we have dreamed well
You and I."
της Sandy Stevenson
Με πολλή αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Οι άνθρωποι πάντα έψαχναν μεθόδους για να μπορούν να επικοινωνήσουν με τον Θεό, μάλλον είναι μια εσωτερική ώθηση που υφίσταται σε όλους, ανεξαρτήτως «επιπέδου εξέλιξης». Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι κάποιοι μέθοδοι οδηγούν σταθερά από τον δυσκολώτερο αλλά σύντομο δρόμο και κάποιοι άλλοι κάνουν κύκλους επί κύκλων σε εύκολους δρόμους, μέχρι ο άνθρωπος να αντιληφθεί ότι πρέπει να κατέβει από το τραίνο που έχει πάρει και να ψάξει για ένα άλλο.
Δεν μπορώ να ονομάσω, με μια πρώτη ματιά, το συγκεκριμένο δρόμο που προτείνεται από τον Dr Joshua David Stone ούτε εύκολο ούτε δύσκολο, απλά είναι ένας δρόμος.
Κοιτάζοντας καλύτερα βλέπω την φράση “Οι µέθοδοι διδασκαλίας που χρησιµοποιεί ο Joshua είναι οι καλύτερες στον πλανήτη!”. Αυτή η φράση είναι μια ένδειξη.
Οι Αναληφθέντες Διδάσκαλοι, όπως τους ονομάζει, γνωρίζουν ότι είναι αδύνατον να περιορίσουν το άπειρο σε κάτι τόσο περιορισμένο όσο είναι τα εκπαιδευτικά εγχειρίδια που προτείνει ένας άνθρωπος. Ο Dr Joshua φαντάζομαι ότι δεν είναι ο μοναδικός που έχει φτάσει στην κορυφή και αγναντεύει τους υπόλοιπους που αγωνίζονται να τον πλησιάσουν.
Εκτός από αυτό, που στην ουσία δεν αποδεικνύει και τίποτα, η συγκεκριμένη φράση προσπαθεί με καλυμμένο, κατ΄εμέ, τρόπο να καταλύσει την όποια αμφιβολία μπορεί να έχει λογικά ένας άνθρωπος, προσπαθεί να περάσει την τυφλή πίστη, τον μη έλεγχο των λεγομένων, χτυπάει απευθείας στην αγωνία του ανθρώπου να βρει μια άκρη που θα τον οδηγήσει στο Θείο.
Εάν λοιπόν ένας άνθρωπος αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει μια τέτοια φράση σημαίνει κάτι στο θέμα κραδασμοί, και εάν σκεφτούμε λίγο θα μπορούσαμε να καταλήξουμε σχετικά εύκολα στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατον οι διδασκαλίες να πέρασαν μέσα από «ακάθαρτο δοχείο» γιατί αυτό που θα δώσουν σε όποιον προσπαθήσει να τις πάρει από εκεί θα είναι «ακάθαρτο νερό».
Βέβαια μπορεί πιθανόν κάποιος να ισχυριστεί ότι έχει την δυνατότητα να καθαρίσει αυτές τις διδασκαλίες και να λάβει «καθαρό νερό» και εγώ θα τον ρωτήσω «αφού έχεις την δυνατότητα να τις καθαρίσεις, έχεις την δυνατότητα και να τις λάβεις, γιατί δεν τις παίρνεις μόνος σου?»
Ίσως όμως και να κάνω λάθος σε ότι είπα ως ατελής προσωπικότητα που είμαι.
Και θα παραθέσω μια φράση από την Καινή Διαθήκη
«Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν, η γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, η ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει, ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά.»
Unseen μου δεν ξέρω τι θα μπορούσα να σχολιάσω επί συγκεκριμένου για την ανάληψη, έδωσα μόνο κάποιες αρχικές σκέψεις για το κείμενο που διάβασα.