- Aσπρομαυροι Συνειρμοι...Σιωπηλες Εικονες - ΕΙΚΟΝΕΣ

"Ο θάνατος ενός ήρωα θα πρέπει να μας
τρομάζει, αν και είναι το πιο αναμενόμενο αυτό"

Edited by - mea_sr on 27/04/2005 03:27:21

LOSING MY RELIGION

LOOKING FOR MY RELIGION

THE DARK GODDESS BURSTS OUT OF THE FISHERMAN`S HEAD AND SMITES THE SUN

Ευχαριστω που με φιλοξενήσατε ανάμεσα στα τόσο σπουδαια δικά σας!Καλλιόπη

Τρέχουμε στις αθόρυβες πόλεις του νού, και τα μαγικά μανιφέστα δεν μας αγγίζουν πια. Γιατί ενθουσιάζεστε? Γιατί χοροπηδάτε? Δεν ξέρουμε πια τίποτε για τα νεκρά αστέρια, μόνο παρατηρούμε τα πρόσωπα, αναστενάζουμε απο ευχαρίστηση. Τό βλέμμα μας γυρίζει παντού χωρίς σκοπό, χωρίς ελπίδα. Δεν μένουν παρά μόνο αυτά τα Cafes, όπου συναντιόμαστε για να πιούμε τα δροσιστικά ποτά μας, οπου τα τραπέζια είναι πιο σκονισμένα ακόμη και από τα πεζοδρόμια που πάνω τους έπεσαν οι σκιές μας, νεκρές από την αγρύπνια μας...

Οι υπέροχοι σταθμοί δεν μας προσφέρουν πια καταφύγιο. Οι ατέλειωτοι διάδρομοι μας τρομοκρατούν... ...Οι πόλεις που δεν τις αγαπήσαμε ποτέ και δεν τις θέλουμε πια, πέθαναν. Κοιτάξτε ολόγυρά σας: δεν υπάρχει παρά ο ουρανός, και αυτές οι μεγάλες εγκαταλειμμένες εκτάσεις που σίγουρα στο τέλος θα τις μισήσουμε και αυτές. Μας είπαν πως εκεί πάνω υπάρχουν μυστικές υπέροχες κοιλάδες, καλπασμοί για το Φαρ Γουέστ, το μουσείο της ματαιότητας...

Ω, νοητή χημεία των σχεδίων μας, είσαι πιο δυνατή απο τις κραυγές αγωνίας και απο τις βραχνές φωνές των εργοστασίων!... ...Οι λέξεις δραπετέυουν, οι περαστικοί γυρνούν τρομοκρατημένοι και μπαίνουν βιαστικά μέσα στα σπίτια τους. Δεν ξέρουν τι σημαίνει όλη αυτή η περιφρόνηση. Αναλογιζόμαστε τα φωτάκια των μπάρ, του αλλόκοτους χορούς στα ερειπωμένα σπίτια, ανάμεσα από τα οποία εγκαταλείπουμε τον κόσμο. Όμως, τίποτε δεν είναι πιο θλιβερό απο αυτό το φώς που στις πέντε τα χαράματα πέφτει γλυκά πάνω στις στέγες της πόλης. Οι δρόμοι απομακρύνονται αθόρυβα, και οι μεγάλες λεωφόροι ζωντανεύουν: ένας καθυστερημένος νυχτοβάτης χαμογελάει δίπλα μας. Δεν είδε τον ίλιγγο της απόδρασης στο βλέμμα μας και απομακρύνεται γαλήνιος. Ο θόρυβος των φορτηγών που κουβαλούν παντού το γάλα διαλύει τη νάρκη μας, και τα πουλιά ανεβαίνουν σε σμήνη στον ουρανό ψάχνοντας για θεία τροφή...

Σήμερα πάλι(μα, πότε θα τελειώσει αυτή η περιορισμένη ζωή?) θα πάμε να ξαναβρούμε τους φίλους μας και θα πιούμε πάλι τα ίδια κρασιά. θα μας βλέπουν πάλι στα μπαλκόνια των Cafes να χαμογελάμε αινιγματικά. Είναι μακριά αυτός που μπορεί να μας δώσει εκείνη την χαρά που μας ενθουσιάζει. Δεν μας ακούει πια που λέμε: "Ξέχασες μήως την τρυφερότητα των στιγμών μας και τις υπέροχες μυστικές χειρονομίες μας? Δεν σε βασανίζουν πια τα ζώα που κατοικούν τόπους ελεύθερους και θάλασσες ξεχασμένες? Βλέπω ακόμη τους αγώνες μας και τις κόκκινες προσβολές που μας στραγγάλισαν. Καλέ μου φίλε, γιατι δεν θέλεις πια να μιλάς για τις σφραγισμένες αναμνήσεις μας?"

Ο αέρας που μέχρι χθές γέμιζε τα πνευμόνια μας, δεν πνέει πια, και έμπνευση καμία. Δεν μας μένει παρά να κοιτάμε ευθεία μπροστά μας, μακριά, ή να κλείσουμε τελείως τα μάτια. Ανασηκώνουμε το κεφάλι και ο ίλιγγος σέρνεται αμέσως δίπλα μας. Μπορούμε άραγε να ομολογήσουμε όλες τις μάταιες διαδρομές μας και όλα τα ταξίδια μας που έφτασαν στο τέρμα τους? Τα τοπία μας αφήνουν στο στόμα μια γεύση πικρή. Η φυλακή μας είναι φτιαγμένη από τα βιβλία που αγαπήσαμε, και πότε θα σχίσουμε διαπερνώντας τις σελίδες τους για να περάσουμε στην άλλη πλευρά? Μα, δέν μπορούμε να δραπετεύσουμε γιατί όλες αυτές οι δυνατές οσμές μας ναρκώνουν. Οι συνήθειές μας, σαν άλλες παράφορες ερωμένες, μας καλούν σαν σειρήνες: είναι διακεκομμένα χλιμιντρίσματα, σιωπές βαριές, ουρλιαχτά.

Αυτά τα μανιφέστα είναι εκείνο που μας προσβάλλει, κι όμως, τα έχουμε τόσο αγαπήσει! Ω, παράξενο χρώμα των ημερών, νύχτες μαγικές και ατέλειωτες, μήπως πρόκειται κι εσείς να μας παρατήσετε εδώ πέρα?

Το τιτάνιο χαμόγελο της Γης ολόκληρης δεν μας αρκεί: χρειαζόμαστε μεγαλύτερες ερήμους, χρειαζόμαστε εκείνες τις χωρίς όρια και περίχωρα πόλεις, και εκείνες τις νεκρές θάλασσες. θέλουμε να φτάσουμε πέρα απο το νού...

Αυτό που μας χωρίζει απο τη ζωή, δεν είναι φυσικά τούτη η μικρή φλόγα που γλιστράει πάνω στον παγωμένο αμίαντο, σαν ένα φυτό της άμμου. Δεν σκεφτόμαστε κάν το τραγούδι που πέταξε μέσα απο το ηλεκτροσκόπιο και απο τα χρυσωμένα φύλλα κάποιων ημίψηλων καπέλων, παρόλο που στους κοσμικούς κύκλους φοράγαμε και εμείς απο ένα. Υπάρχει ένα παράθυρο σκαμμένο πάνω στη σάρκα μας που κοιτά κατευθείαν μέσα στην καρδιά μας...

Γιατί δεν βλέπω το τέλος αυτής της αλέας με τις λεύκες? Συνεχίζεται στο άπειρο, μέσα στη νύχτα. Εκείνη που μπαίνει μέσα εκεί πρέπει να βγεί αμέσως έξω απο τον μύθο γιατί τολμάει να μιλάει δυνατά στις μεγάλες παλίρροιες του ανέμου... ...Ο λευκός οικιακός δρόμος οδηγεί στις πιο ηδονικές ομίχλες. Αναζητώ τα υπολείμματα των φτερών για να βρώ τα ίχνη των πουλιών... Από όλα τα περάσματα που πάνω τους γλίστρησα, το πιό ωραίο καθώς εξαφανιζόταν μου άφησε αυτή τη μαύρη γούνα κι αυτούς τους μενεξέδες χωρίς τους οποίους θα ήμουν τελείως χαμένος για σας... Έπρεπε οπωσδήποτε να ξαναγυρίσω στα βήματά μου πρίν απο μένα... με απειλεί ένα ζωηρό ρόζ χρώμα, από μια ασταμάτητη βροχή ή από ένα λαθεμένο βήμα στα περιθώριά μου. Αν είναι νύχτα τα μάτια μου κοιτάζουν σαν πυγολαμπίδες, ή κάνουν κανένα βήμα προς το μέρους μου, απο την πλευρά που πέφτει η σκιά.

Έχω φτάσει στο όριο αυτής της αρωματικής γνώσης, και σίγουρα θα μπορούσα να θεραπεύσω τους ασθενείς αν μου φαινόταν σκόπιμο. Ας το εξηγήσω: επινοώ μία ρεκλάμα για τη βασιλεία των ουρανών. Όλα πάνε όπως τα θέλω. Μα, τι θέλησα? Εκείναι τα φεγγοβόλα τετράγωνα των άστρων. Κάποιος απο τους πιο τολμηρούς ετοιμάζεται να ανασηκώσει τα καπάκια των δρόμων: κακός θάνατος...

Περπατώ με προφύλαξη στους αστικούς βαλτότοπους και κοιτάζω τις αέρινες άκρες τους να συγκολλούνται όταν έρχεται η στιγμή των ουρανών... ... Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη φρίκη που ξεφεύγει από τα δωμάτια των ξενοδοχείων, να λάβουμε μέρος σ' αυτά τα κυνηγητά. Και μόνο τότε θα συμβεί! Υπάρχουν πολλές πλατείες στο Παρίσι, ειδικά στην αριστερή όχθη...

Με τραυμάτισες με το λεπτό ισημερινό σου μαστίγιο, ω ομορφιά με το φόρεμα της φωτιάς... ... Δεν ξέρω πώς θα καταφέρω να μάθω τη γλώσσα σας... Τουλάχιστον είναι πολύ μακριά εκείνο το μέρος που τα δαχτυλίδια της επαφής χάνονται βαθιά... Συναντήσεις ανάμεσα σε κοινές πονηριές στο υπερπέραν, ύστερα από αμέτρητες επικίνδυνες εμπειρίες. Βαδίζω με Μικρή Ταχύτητα. Φτάνει να μη μου λείψει το κουράγιο την τελευταία στιγμή...

...Ξέρουμε ότι σε μερικές γνωστές στοές μέσα στην πόλη, ζώα χωρίς όνομα κοιμούνται ήσυχα... ... Συνάντησε έναν άντρα που έβγαινε τρέχοντας απο ένα Cafe. Από την τσέπη του έπεσε ενα σημείωματάριο αλλά ο άνθρωπος εξαφανίστηκε ανεξήγητα. Κάντω απο το φώς ενός ψηλού φανοστάτη διάβασε μερικές γραμμές γραμμένες με τρεμάμενο μολύβι: "Το κόκκινο των δειλινών μπορεί να φοβίσει μόνο τους θνητούς. Εγώ προτίμησα την περιπλανώμενη σκληρότητα. Οι ανατομικές βιομηχανίες και οι φτηνές κατοικίες θα καταστρέψουν τις πιο ψηλές πόλεις. Μέσα από τα τζάμια του φεγγίτη έβλεπα τα προσωπά τους: ήταν φυγαλέα και αόριστα. Ο πυρετός με τριγυρίζει στο στήθος. Θα έλεγα ότι είναι ο πιο μακρινός θόρυβος των πόλεων κατά τις έντεκα το βράδυ..."

Έτρεξε τόσο που του κόπηκε η αναπνοή. Σταμάτησε μόνο όταν διέκρινε την πλατεία. Αυτός ο ήρωας των μεγάλων επιχειρήσεων ξεχνούσε κάθε σύνεση. Χτύπησε μια μικρή πόρτα και αμέσως το παραθυράκι που κοιτούσε άνοιξε. Μίλησε περιμένοντας μάταια για μια απάντηση. Στην πλατεία δεν υπήρχε ούτε ψυχή. Αναγνώρισε το φίλο του και οι ξεχασμένες αναμνήσεις κουδούνισαν στ' αυτιά του. Τεχνητοί κομήτες, ψεύτικες εκρήξεις, κλειδιά των ονείρων, σκοτεινές αγυρτείες. κατάλαβε τη φωτεινότητα των συμβόλων και τις τερατώδεις επικλήσεις.

Το κενό είναι λιγότερο εκκωφαντικό απο αυτούς τους ακροβατικούς χορούς. Λέξεις περνούσαν τρέχοντας: ένα πέταγμα τριγωνικό και φευγαλέο. Λοιπόν, δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα απο το να περπατάς χωρίς σκοπό... Ο αέρας όμως άνοιξε όλες τις πόρτες και όλοι εκείνοι γκρεμίστηκαν μέσα στη νύχτα, την καμωμένη απο σκοτεινό αψιδωτό πηλό. Έβλεπαν πέρα από τις ομίχλες. Μια φλόγα ανεβοκατέβαινε γλύφοντας τα σύννεφα.

Ο ταξιδιώτης έτρεξε για πολλές νύχτες στη σειρά. Μπροστά του πήγαιναν οι περιπλανώμενες σκέψεις του. Οι τυρρανικές αλογόμυγες είναι λιγότερο πεισματάρικες απο τις συστηματικές περιηγήσεις..........