WhitefoX

Τέλως πάντων, συγνώμη που ξέφυγα απο το θέμα. Δεν ξέρω αν το πιστεύω. Συνεχίζω να έχω σοβαρές αμφιβολίες, και στηρίζονται στις ίδιες απορίες με του sparverius. Πάντως, το ότι δημιουργούν αυτά τα μηνύματα για να χτυπήσουν το υποσυνείδητο είναι τρομερά ανυσηχητικό. Το είχα σκεφτεί, αλλά δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να σκεφτώ κάποια λύση, με την έννοια του τι πρέπει να κάνει κανείς για να αντισταθεί στα μηνύματα που μεταδίδονται... Any ideas?

Τρέχουμε στις αθόρυβες πόλεις του νού, και τα μαγικά μανιφέστα δεν μας αγγίζουν πια. Γιατί ενθουσιάζεστε? Γιατί χοροπηδάτε? Δεν ξέρουμε πια τίποτε για τα νεκρά αστέρια, μόνο παρατηρούμε τα πρόσωπα, αναστενάζουμε απο ευχαρίστηση. Τό βλέμμα μας γυρίζει παντού χωρίς σκοπό, χωρίς ελπίδα. Δεν μένουν παρά μόνο αυτά τα Cafes, όπου συναντιόμαστε για να πιούμε τα δροσιστικά ποτά μας, οπου τα τραπέζια είναι πιο σκονισμένα ακόμη και από τα πεζοδρόμια που πάνω τους έπεσαν οι σκιές μας, νεκρές από την αγρύπνια μας...

Οι υπέροχοι σταθμοί δεν μας προσφέρουν πια καταφύγιο. Οι ατέλειωτοι διάδρομοι μας τρομοκρατούν... ...Οι πόλεις που δεν τις αγαπήσαμε ποτέ και δεν τις θέλουμε πια, πέθαναν. Κοιτάξτε ολόγυρά σας: δεν υπάρχει παρά ο ουρανός, και αυτές οι μεγάλες εγκαταλειμμένες εκτάσεις που σίγουρα στο τέλος θα τις μισήσουμε και αυτές. Μας είπαν πως εκεί πάνω υπάρχουν μυστικές υπέροχες κοιλάδες, καλπασμοί για το Φαρ Γουέστ, το μουσείο της ματαιότητας...

Ω, νοητή χημεία των σχεδίων μας, είσαι πιο δυνατή απο τις κραυγές αγωνίας και απο τις βραχνές φωνές των εργοστασίων!... ...Οι λέξεις δραπετέυουν, οι περαστικοί γυρνούν τρομοκρατημένοι και μπαίνουν βιαστικά μέσα στα σπίτια τους. Δεν ξέρουν τι σημαίνει όλη αυτή η περιφρόνηση. Αναλογιζόμαστε τα φωτάκια των μπάρ, του αλλόκοτους χορούς στα ερειπωμένα σπίτια, ανάμεσα από τα οποία εγκαταλείπουμε τον κόσμο. Όμως, τίποτε δεν είναι πιο θλιβερό απο αυτό το φώς που στις πέντε τα χαράματα πέφτει γλυκά πάνω στις στέγες της πόλης. Οι δρόμοι απομακρύνονται αθόρυβα, και οι μεγάλες λεωφόροι ζωντανεύουν: ένας καθυστερημένος νυχτοβάτης χαμογελάει δίπλα μας. Δεν είδε τον ίλιγγο της απόδρασης στο βλέμμα μας και απομακρύνεται γαλήνιος. Ο θόρυβος των φορτηγών που κουβαλούν παντού το γάλα διαλύει τη νάρκη μας, και τα πουλιά ανεβαίνουν σε σμήνη στον ουρανό ψάχνοντας για θεία τροφή...

Σήμερα πάλι(μα, πότε θα τελειώσει αυτή η περιορισμένη ζωή?) θα πάμε να ξαναβρούμε τους φίλους μας και θα πιούμε πάλι τα ίδια κρασιά. θα μας βλέπουν πάλι στα μπαλκόνια των Cafes να χαμογελάμε αινιγματικά. Είναι μακριά αυτός που μπορεί να μας δώσει εκείνη την χαρά που μας ενθουσιάζει. Δεν μας ακούει πια που λέμε: "Ξέχασες μήως την τρυφερότητα των στιγμών μας και τις υπέροχες μυστικές χειρονομίες μας? Δεν σε βασανίζουν πια τα ζώα που κατοικούν τόπους ελεύθερους και θάλασσες ξεχασμένες? Βλέπω ακόμη τους αγώνες μας και τις κόκκινες προσβολές που μας στραγγάλισαν. Καλέ μου φίλε, γιατι δεν θέλεις πια να μιλάς για τις σφραγισμένες αναμνήσεις μας?"

Ο αέρας που μέχρι χθές γέμιζε τα πνευμόνια μας, δεν πνέει πια, και έμπνευση καμία. Δεν μας μένει παρά να κοιτάμε ευθεία μπροστά μας, μακριά, ή να κλείσουμε τελείως τα μάτια. Ανασηκώνουμε το κεφάλι και ο ίλιγγος σέρνεται αμέσως δίπλα μας. Μπορούμε άραγε να ομολογήσουμε όλες τις μάταιες διαδρομές μας και όλα τα ταξίδια μας που έφτασαν στο τέρμα τους? Τα τοπία μας αφήνουν στο στόμα μια γεύση πικρή. Η φυλακή μας είναι φτιαγμένη από τα βιβλία που αγαπήσαμε, και πότε θα σχίσουμε διαπερνώντας τις σελίδες τους για να περάσουμε στην άλλη πλευρά? Μα, δέν μπορούμε να δραπετεύσουμε γιατί όλες αυτές οι δυνατές οσμές μας ναρκώνουν. Οι συνήθειές μας, σαν άλλες παράφορες ερωμένες, μας καλούν σαν σειρήνες: είναι διακεκομμένα χλιμιντρίσματα, σιωπές βαριές, ουρλιαχτά.

Αυτά τα μανιφέστα είναι εκείνο που μας προσβάλλει, κι όμως, τα έχουμε τόσο αγαπήσει! Ω, παράξενο χρώμα των ημερών, νύχτες μαγικές και ατέλειωτες, μήπως πρόκειται κι εσείς να μας παρατήσετε εδώ πέρα?

Το τιτάνιο χαμόγελο της Γης ολόκληρης δεν μας αρκεί: χρειαζόμαστε μεγαλύτερες ερήμους, χρειαζόμαστε εκείνες τις χωρίς όρια και περίχωρα πόλεις, και εκείνες τις νεκρές θάλασσες. θέλουμε να φτάσουμε πέρα απο το νού...

Αυτό που μας χωρίζει απο τη ζωή, δεν είναι φυσικά τούτη η μικρή φλόγα που γλιστράει πάνω στον παγωμένο αμίαντο, σαν ένα φυτό της άμμου. Δεν σκεφτόμαστε κάν το τραγούδι που πέταξε μέσα απο το ηλεκτροσκόπιο και απο τα χρυσωμένα φύλλα κάποιων ημίψηλων καπέλων, παρόλο που στους κοσμικούς κύκλους φοράγαμε και εμείς απο ένα. Υπάρχει ένα παράθυρο σκαμμένο πάνω στη σάρκα μας που κοιτά κατευθείαν μέσα στην καρδιά μας...

Γιατί δεν βλέπω το τέλος αυτής της αλέας με τις λεύκες? Συνεχίζεται στο άπειρο, μέσα στη νύχτα. Εκείνη που μπαίνει μέσα εκεί πρέπει να βγεί αμέσως έξω απο τον μύθο γιατί τολμάει να μιλάει δυνατά στις μεγάλες παλίρροιες του ανέμου... ...Ο λευκός οικιακός δρόμος οδηγεί στις πιο ηδονικές ομίχλες. Αναζητώ τα υπολείμματα των φτερών για να βρώ τα ίχνη των πουλιών... Από όλα τα περάσματα που πάνω τους γλίστρησα, το πιό ωραίο καθώς εξαφανιζόταν μου άφησε αυτή τη μαύρη γούνα κι αυτούς τους μενεξέδες χωρίς τους οποίους θα ήμουν τελείως χαμένος για σας... Έπρεπε οπωσδήποτε να ξαναγυρίσω στα βήματά μου πρίν απο μένα... με απειλεί ένα ζωηρό ρόζ χρώμα, από μια ασταμάτητη βροχή ή από ένα λαθεμένο βήμα στα περιθώριά μου. Αν είναι νύχτα τα μάτια μου κοιτάζουν σαν πυγολαμπίδες, ή κάνουν κανένα βήμα προς το μέρους μου, απο την πλευρά που πέφτει η σκιά.

Έχω φτάσει στο όριο αυτής της αρωματικής γνώσης, και σίγουρα θα μπορούσα να θεραπεύσω τους ασθενείς αν μου φαινόταν σκόπιμο. Ας το εξηγήσω: επινοώ μία ρεκλάμα για τη βασιλεία των ουρανών. Όλα πάνε όπως τα θέλω. Μα, τι θέλησα? Εκείναι τα φεγγοβόλα τετράγωνα των άστρων. Κάποιος απο τους πιο τολμηρούς ετοιμάζεται να ανασηκώσει τα καπάκια των δρόμων: κακός θάνατος...

Περπατώ με προφύλαξη στους αστικούς βαλτότοπους και κοιτάζω τις αέρινες άκρες τους να συγκολλούνται όταν έρχεται η στιγμή των ουρανών... ... Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη φρίκη που ξεφεύγει από τα δωμάτια των ξενοδοχείων, να λάβουμε μέρος σ' αυτά τα κυνηγητά. Και μόνο τότε θα συμβεί! Υπάρχουν πολλές πλατείες στο Παρίσι, ειδικά στην αριστερή όχθη...

Με τραυμάτισες με το λεπτό ισημερινό σου μαστίγιο, ω ομορφιά με το φόρεμα της φωτιάς... ... Δεν ξέρω πώς θα καταφέρω να μάθω τη γλώσσα σας... Τουλάχιστον είναι πολύ μακριά εκείνο το μέρος που τα δαχτυλίδια της επαφής χάνονται βαθιά... Συναντήσεις ανάμεσα σε κοινές πονηριές στο υπερπέραν, ύστερα από αμέτρητες επικίνδυνες εμπειρίες. Βαδίζω με Μικρή Ταχύτητα. Φτάνει να μη μου λείψει το κουράγιο την τελευταία στιγμή...

...Ξέρουμε ότι σε μερικές γνωστές στοές μέσα στην πόλη, ζώα χωρίς όνομα κοιμούνται ήσυχα... ... Συνάντησε έναν άντρα που έβγαινε τρέχοντας απο ένα Cafe. Από την τσέπη του έπεσε ενα σημείωματάριο αλλά ο άνθρωπος εξαφανίστηκε ανεξήγητα. Κάντω απο το φώς ενός ψηλού φανοστάτη διάβασε μερικές γραμμές γραμμένες με τρεμάμενο μολύβι: "Το κόκκινο των δειλινών μπορεί να φοβίσει μόνο τους θνητούς. Εγώ προτίμησα την περιπλανώμενη σκληρότητα. Οι ανατομικές βιομηχανίες και οι φτηνές κατοικίες θα καταστρέψουν τις πιο ψηλές πόλεις. Μέσα από τα τζάμια του φεγγίτη έβλεπα τα προσωπά τους: ήταν φυγαλέα και αόριστα. Ο πυρετός με τριγυρίζει στο στήθος. Θα έλεγα ότι είναι ο πιο μακρινός θόρυβος των πόλεων κατά τις έντεκα το βράδυ..."

Έτρεξε τόσο που του κόπηκε η αναπνοή. Σταμάτησε μόνο όταν διέκρινε την πλατεία. Αυτός ο ήρωας των μεγάλων επιχειρήσεων ξεχνούσε κάθε σύνεση. Χτύπησε μια μικρή πόρτα και αμέσως το παραθυράκι που κοιτούσε άνοιξε. Μίλησε περιμένοντας μάταια για μια απάντηση. Στην πλατεία δεν υπήρχε ούτε ψυχή. Αναγνώρισε το φίλο του και οι ξεχασμένες αναμνήσεις κουδούνισαν στ' αυτιά του. Τεχνητοί κομήτες, ψεύτικες εκρήξεις, κλειδιά των ονείρων, σκοτεινές αγυρτείες. κατάλαβε τη φωτεινότητα των συμβόλων και τις τερατώδεις επικλήσεις.

Το κενό είναι λιγότερο εκκωφαντικό απο αυτούς τους ακροβατικούς χορούς. Λέξεις περνούσαν τρέχοντας: ένα πέταγμα τριγωνικό και φευγαλέο. Λοιπόν, δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα απο το να περπατάς χωρίς σκοπό... Ο αέρας όμως άνοιξε όλες τις πόρτες και όλοι εκείνοι γκρεμίστηκαν μέσα στη νύχτα, την καμωμένη απο σκοτεινό αψιδωτό πηλό. Έβλεπαν πέρα από τις ομίχλες. Μια φλόγα ανεβοκατέβαινε γλύφοντας τα σύννεφα.

Ο ταξιδιώτης έτρεξε για πολλές νύχτες στη σειρά. Μπροστά του πήγαιναν οι περιπλανώμενες σκέψεις του. Οι τυρρανικές αλογόμυγες είναι λιγότερο πεισματάρικες απο τις συστηματικές περιηγήσεις..........

Τέλως πάντων, ΟΛΟΙ έχουν διαίσθηση, απλά δεν την καταλαβαίνουν, διότι είναι αυτή η μικρή φωνή που εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι να ακούσω. Δεν ξέρω πόσοι απο εσάς έχετε διαβάσει την "Τριλογία του Κόσμου"(His Dark Materials στα αγγλικά... ακου μετάφραση...έλεος...), αλλά μου θυμίζει την φάση με τα δαιμόνια(demons), που συνήθως όταν συμβούλευαν τους ανθρώπους αυτοί έκαναν τα δικά τους. Ειλικρινά μου έχει τύχει παρα πολλές φορές να ξέρω οτι αυτό είναι το σωστό, αλλά για κάποιον λόγο να μην το κάνω. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα: Μετά απο μια πρόβα θεατρικής παράστασης του σχολείου μου, μου ήρθε στο εντελώς ασχετο να πάω στα Goody's(γιατί πολλές φορές τέτοιες διηγήσεις φαίνονται γελοίες ενώ στην αρχή τις είχες για πολύ σοβαρές;). Τελικά αποφάσισα να μην πάω, οπότε φτάνω σπίτι και τηλ σε μια φίλη μου που ήθελα να δω εκείνη την ημέρα. Απάντηση: Είναι στα Goody's!(και συγκεκριμένα αυτά που ήθελα να πάω)...

Όσο για την μαγεία σαν ψυχική ικανότητα δεν συμφωνώ. Πιστεύω οτι πιο πολύ κολλάει η θεωρία με το "ζωντανό" νερό, δηλαδή η θεωρία που λέει οτι ο άνθρωπος με τις πράξεις - λόγια επηρεάζει οποιαδήποτε αποθέματα νερού υπάρχουν δίπλα του, και άν αυτά είναι "συνδεδεμένα" με άλλα(με την έννοια του αν μιλάμε για μια λιμνούλα δίπλα, αν κάποιος έχει ένα μπουκάλι με νερό απο αυτή) κι αυτά, έτσι ώστε αλλάζει η σύστασή του(οχι ακριβώς σύσταση, δεν βρίσκω απλά λέξεις) ώστε να είναι σε μια πιο καθαρή μορφή αν οι πράξεις λόγια είναι "καλά" και το αντίθετο όταν έιναι αρνητικά. Έτσι, μπορούμε με ορισμένες μεθόδους να προκαλέσουμε αρνητικά αποτελέσματα σε μια πηγή μέσω μέρους του νερού της. Το σώμα του ανθρώπου περειέχει 70%(νομίζω) νερό. Αυτό όλο συνεπάγεται με το οτι ένας άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει κακό σε έναν άλλο, είται όταν είναι κοντά του, ξεστομίζοντας ορισμένες φράσεις(η όχι αναγκαστικά ειδικές φράσεις, το "θελω να πεθάνεις" είναι αρκετο, αν και δεν θα δράσει τόσο άμεσα και έντονα), ή παίρνοντας αίμα απο αυτόν και ακολουθώντας μια διαδικασία με αυτό. Κάπως έτσι λειτουργεί η μαγεία πιστεύω, αν και σαφώς υπάρχουν και άλλες θεωρίες, και αν κάποιος θεωρεί κάποια καλή θα του είμαι υπόχρεος άν μου την γράψει ή δωσει σχετικό link. Ούφ! Αν τα καταφέρατε να το διαβάσετε, συγχαρητήρια! Sorry για το πρήξιμο!

Απο την μία έχουμε τον ΕΛΛΑΝΙΟΣ ΙΧΩΡ, ο οποίος τα παίρνει κάθε λίγο και λιγάκι με ό,τι του λένε οι άλλοι και απο την άλλη έχουμε τον χρυσό κλώνο ο οποίος ντε και καλά πρέπει να την (μ)πεί στον κ. Πάλμο και στους υποστηρικτές του!

Χρυσέ κλώνε, για ποιό λόγο πρέπει ΝΤΕ και ΚΑΛΑ να επιμένεις στην συζήτηση και κυρίως τόσο έντονα? Απλά τηλεφώνησε στα τηλέφωνα που δίνονται ή στείλε e-mail και ό,τι αμφιβολίες έχεις τις λές σε αυτόν! Ήμαρτον, μια (1) ερώτηση - σχόλιο δεν έχεις κάνει που να μην περιλαμβάνει νευράκια ή ειρωνία!

Απο την άλλη, ΙΧΩΡ, θα σου πρότεινα να σταματήσεις να γράφεις με κεφαλαία (ιδίως με greeklish), καθώς και να απαντάς λίιιιιγο πιο ήρεμα! Και δώσε λίγο πιο ουσιαστικές πληροφορίες, δεν ζηταω φωτογραφίες κτλ είπες ο ίδιος οτι δεν δημοσιεύετε στον ιστό, αλλά λίγο πιο συγκεκριμένος γίνε σχετικά με μερικές ανακαλύψεις, ή μίλησε τέλως πάντων για αυτές που έχουν δημοσιευτεί για να μην υπάρχει πρόβλημα.

Μια πληροφορία - λογική ερώτηση προσπαθώ να βρώ ανάμεσα στα posts σας και δεν μπορώ! Πρέπει να ψάξω ανάμεσα στις προσβολές - ειρωνίες - υπόνοιες που πετάτε ο ένας στον άλλο! Έλεος γαμώτο δηλαδή υποτίθεται πολιτισμένο forum είμαστε!

---------------------------
I embrace my desire
to swing on the spiral
Of our divinity
and still be a human...
[...]Ride the spiral to the end
and may just go where noone's been
Spiral out! Keep going!
Spiral out! Keep going!

Υ.Γ.1: Α, και μην ακούσω για ebay!!!
Υ.Γ.2: Tool rulez!!
Y.Γ.3: Και παλι συγνώμη :D

Τέλως πάντων, συγνώμη που ξέφυγα απο το θέμα. Δεν ξέρω αν το πιστεύω. Συνεχίζω να έχω σοβαρές αμφιβολίες, και στηρίζονται στις ίδιες απορίες με του sparverius. Πάντως, το ότι δημιουργούν αυτά τα μηνύματα για να χτυπήσουν το υποσυνείδητο είναι τρομερά ανυσηχητικό. Το είχα σκεφτεί, αλλά δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να σκεφτώ κάποια λύση, με την έννοια του τι πρέπει να κάνει κανείς για να αντισταθεί στα μηνύματα που μεταδίδονται... Any ideas?

Επίσης θυμήθηκα ένα παιδικό στο Junior's TV(κλασσικά) στο οποίο πρωταγωνιστούσε ένα παιδάκι(μαζί με τα άχρηστα αδέρφια-ξαδέρφια του) που στην αρχή έπρεπε να προσέχει μια μηλιά με χρυσά μήλα (του πατέρα/βασιλιά), ένα απο τα οποία κλέβει ένα χρυσό πουλί, που ανήκει σε μια ανεκδιήγητη μάγισσα που για υπηκόους έχει 3 νυχτερίδες (Σιγά τ'αυγά, σιγά τ'αυγά!... Η μάγισσα, φυσικά! - και στο καπάκι μπάπ! τρώει σαβούρα το πιο μικρο νυχτεριδάκι)

Λοιπόν, ευχαριστώ προκαταβολικά, και περιμένω εναγωνιωδώς την απάντηση! Τα λέμε αύριο/μεθάυριο!

Τέλως πάντων, συγνώμη που ξέφυγα απο το θέμα. Δεν ξέρω αν το πιστεύω. Συνεχίζω να έχω σοβαρές αμφιβολίες, και στηρίζονται στις ίδιες απορίες με του sparverius. Πάντως, το ότι δημιουργούν αυτά τα μηνύματα για να χτυπήσουν το υποσυνείδητο είναι τρομερά ανυσηχητικό. Το είχα σκεφτεί, αλλά δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να σκεφτώ κάποια λύση, με την έννοια του τι πρέπει να κάνει κανείς για να αντισταθεί στα μηνύματα που μεταδίδονται... Any ideas?

Το μήνυμα τροποποιήθηκε λόγω παραβίασης των κανονισμών του forum. Παρακαλείται το μέλος Whitefox να μην επαναλάβει παρόμοιο εγχείρημα γιατί θα διαγραφεί και από μέλος

Όσον αφορά τον H.P. Lovecraft, είναι αυτή τη στιγμή ίσως ο αγαπημένος μου συγγραφέας... Λατρεύω(με την καλή έννοια) σχεδόν κάθε διήγημά του, αν και προσωπική προτίμησή μου είναι το "The White Ship" (απο τα μη τρόμου του) καθώς και τα "The Thing on the Doorstep", "Music of Erich Zann", και άλλο ένα που το βρήκα σε μια ελληνική συλλογή(εκδόσεις κάκτος) που είχα δανειστεί, και που δεν θυμάμαι πώς λέγεται, μόνο οτι λαμβάνει τόπο στην αρχαία Ελλάδα και πάνω κάτω την υπόθεσή της, αν ξέρεις κάτι παραπάνω πες...

Απο την άλλη έχω κάτι πολύ σημαντικό να προσθέσω στα φαντασίας: Michael Moorcock - Elric of Melnibone(Ο Έλρικ του Μελνιμπονέ)
Προτείνεται Α-Ν-Ε-Π-Ι-Φ-Υ-Λ-Α-Κ-Τ-Α... Ειδικά το τέταρτο βιβλίο είναι αρκετά επηρεασμένο στο στύλ απο Lovecraft, αλλά είναι όλα(επτά συνολικά σχετικά λεπτά βιβλία) απίστευτα επικά, όσο για το τέλος... απερίγραπτο.

Γυρνώντας στον Lovecraft, αν έχεις το Κθουλού του Γιαννουλάκη/Καβακόπουλου έχει μια εκπληκτική ιστορία του Γιαννουλάκη - φόρος τιμής στον Philips, το "Και η χλωμή σελήνη...(όνειρα γλυκά μου στήνει)" το οποίο αν δεν έχεις διαβάσει θα σου το γράψω οπωσδήποτε...

Όσο για την κατηγορία "αλλού" διάβασε του Chesterton το "The Man Who was Thursday" (το έχουν μεταφράσει "Ο Άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη)

Συγνώμη για την πολυλογία, περιμένω απάντηση! Dream on, fear on, fly on, journey on!

Υ.Γ.: Το Neuromancer το διάβασα πρόσφατα, αλλά δεν με ενθουσίασε, αν και είναι απίστευτο το γεγονός οτι γράφτηκε εν έτει 1984... Πρωτοποριακό.(Επίσης τέλειο με μουσική υπόκρουση Kraftwerk)

Το μήνυμα τροποποιήθηκε λόγω παραβίασης των κανονισμών του forum. Παρακαλείται το μέλος Whitefox να μην επαναλάβει παρόμοιο εγχείρημα γιατί θα διαγραφεί και από μέλος

"-Do you understand/did you get that?(δεν θυμάμαι ακριβώς)
-I'm sorry, i wasn't listening..."
The Big Lebowski

"Mε θυμάσαι ρε π****η?"
Τα αρπακτικά

Αφού έχει προηγηθεί ξύλο απο μπάτσους(που κανονικά έπρεπε να είναι απλή σωματική έρευνα), ο αιμόφυρτος κακοποιός μονολογεί: "Ο κοντός πρέπει να μου γ****ε την σπλήνα"
Ο χαμένος τα παίρνει όλα

"This body holding me reminds me of my own mortality. Embrace this moment. Remember. we are eternal. All this pain is an illusion."
Tool - Parabola (Lateralus)

"I embrace my desire to
I embrace my desire to
feel the rhythm, to feel connected enough
to step aside and weep like a widow
to feel inspired to fathom the power,
to witness the beauty, to bathe in the fountain,
to swing on the spiral
to swing on the spiral
to swing on the spiral of our divinity
and STILL BE A HUMAN.
With my feet upon the ground
I move myself between the sounds
and open wide to suck it in.
I feel it move across my skin.
I'm reaching up and reaching out.
I'm reaching for the random or
what ever will bewilder me.
what ever will bewilder me.And following our
will and wind we may just go where no one's been.
We'll ride the spiral to the end and may just go where no one's been.
Spiral out. Keep going. Spiral out. Keep going…"
Tool - Lateralus (Lateralus)

"Per Aspera, Ad Astra" (Ως τα άστρα, απο δύσβατους δρόμους)

"We all live in the gutter but some of us look at the stars" (Όλοι μας ζούμε μέσα στον βούρκο, αλλά μερικοί απο εμάς κοιτούν τα άστρα..")
Oscar Wilde

"H μεγαλύτερη αντικειμενικότητα είναι η παραδοχή της υποκειμενικής θεώρησης των πραγμάντων." Πέτρος Σ(ένας φίλος μου) να 'σαι καλά ρε συ!!

"Όταν θέλεις ένα πράγμα πάρα πολύ, όλος ο κόσμος συνωμοτεί για να το διεκπαιρεώσεις/αποκτήσεις" Paulo Coelho - Ο Αλχημιστής, και εγώ προσθέτω:
"...κι άν σου φαίνεται το αντίθετο, μην ανησυχείς, ο κόσμος απλά σε δοκιμάζει".

"Μερικές φορές στεναχωριέμαι που ο Νόε και η παρέα του δεν έχασαν το πλοίο..."
"Μόλις θυμηθούμε οτι είμαστε όλοι μας τρελοί, τα μυστήρια λύνονται και η ζωή καθίσταται εξηγήσημη"
Mark Twain

quote:

---

ΣΟΡΡΥ ΠΟΥ ΔΕ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΨΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕ!!!!! ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΠΑΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΞΕΡΩ ΑΡΚΕΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ. ΤΩΡΑ, ΑΝ ΕΣΕΝΑ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ, ΜΑΛΛΟΝ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΣ.

---

quote:

---

Ο 'ΠΡΩΤΑΓΟΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ
ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΠΩΣ ΟΙ ΥΠΟΛΙΠΟΙ

---

I embrace my desire
to swing on the spiral
Of our divinity
and still be a human...
[...]Ride the spiral to the end
and may just go where noone's been
Spiral out! Keep going!
Spiral out! Keep going!

Όσο για άλλο βιβλίο το οποίο να μου έκανε εντύπωση... Χαλαρά και χωρίς σκέψη το Megapolisomancy: Η μαγεία των μεγαλουπόλεων του Παντελή Γιαννουλάκη... Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και το ξαναδιαβάζω και το..... και δεν το χορταίνω! Πωρώνομαι κάθε φορά με τις απίστευτες προοπτικές και πράγματα που ίσα που τολμά να πεί. Όσο για τους πειραματισμούς μου πάνω σε αυτό... Βγήκαν πλήρως θετικοί. Ζητάω απεγνωσμένα κάποιον που να το έχει διαβασει να ανταλάξουμε εμπειρίες...

Υ.Γ.:Ρε παιδιά, δεν μιλάω τόσο για αυτό το topic, αλλά έχετε προσέξει οτι τουλάχιστον οι 7/10 σε αυτό το forum γράφουν ανορθόγραφα?? Βιασύνη? Ίσως...
Υ.Γ.2:ΑΣΧΕΤΟ, αλλά πώς διάτανο μπαίνουν διαλυτικά με τόνο μαζί?