- Το τραγούδι της ήττας - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
και αν θα το χαρούνε
θα΄ναι το γέλιο τους φτηνό,
σαν τη ψυχή που ζούνε.
Κι εσένα αχ σκασίλα σου
στου χρόνου την ουσία
οι σκάρτοι χάνουν εύκολα
καρδιάς περιουσία...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Πέταγμα σκέψης
να επιστρέψεις
μέσα στο τούλι χειμωνιάς
στ΄άνθισμα μίας κερασιάς
αδιάβατος δρόμος ΄
ανέκφραστος κόσμος.
Χάνω κερδίζω
Λυώνω ελπίζω...
Καθάρια απομεσήμερα
με την ηχώ των ονείρων σου
στην περιήγηση των μύρων σου.
Τρυφερή δεξιοσύνη
συναισθήματος ευθύνη
Βλέφαρο αγρυπνισμένο
στο φιλί σου αργοπεθαίνω.
Χάνω κερδίζω
Λυώνω ελπίζω,
Το αίσθημα του αιώνιου
σαν αγιασμένο συσσώρευμα
δυό ημισφαίρια ισόβαρα
λυγώ στη λήθη τ΄Ιόνιου...
Χάνω κερδίζω
Λυώνω ελπίζω,
Αλληλεγγύη ανθρώπινη
κραυγή μιας απολύτρωσης
μιά δόνηση ολοκλήρωσης
κυριαρχία ασύλληπτη...
Χάνω κερδίζω
Λυώνω ελπίζω,
΄Ηττα νίκη ήττα νίκη ήττα νίκη ήττα νίκη ήττα νίκη ήττα νίκη
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Σεπτέμβρης του εξήντα εννιά,
σ’ άγνωστη μήτρα στάζει,
το μύρο ενός θεού γλυκά,
άμοιρη μοίρα τάζει.
Μάνα γεννά κι αγκομαχά,
μάνα γεννά και σβήνει,
στην λέξη «ορφάνια» τώρα πια,
ζωή που αναβοσβήνει.
Πες του βρε πατέρα αγέρα το τραγούδι σου.
Χάρισέ του μάνα ελπίδα το λουλούδι σου.
Πάρε τον μοναχογιό σου στην αγκάλη σου.
Πάρτονε και μάγεψέ τον κι ό,τι θες χαλάλι σου.
Στο σταυροδρόμι του καιρού,
φανάρι χαλασμένο,
το κόκκινο είναι του γυαλιού
συνέχεια αναμμένο.
Κι εγώ περνώ, ξαναπερνώ,
σαν κάτι να προσμένω,
μα τ’ όνειρο το μακρινό,
παντού είναι σκοτωμένο...
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 22/07/2005 20:51:21
Το τρένο φτάνει τελικά
ξανά μες στην Αθήνα.
Φιλιά σιδηροδρομικά,
καρδιά σε καραντίνα.
Φως σ’ ένα τούνελ ο έρωτας, σήματα όλο εκπέμπει
στου Πηνειού τις ρεματιές, φαράγγι μες σε Τέμπη.
Στενό μαρκάρισμα οι γραμμές,
σφύριγμα, τέρμα, αγκάλη.
Κι από τον Κίσαβο χλωμές,
ήξεις, αφίξεις, πάλι.
Φως σ’ ένα τούνελ το φιλί, λιανό κλαδί και σπάει,
στης εβδομάδας την αρχή, χαράματα ξυπνάει.
Το τρένο φεύγει ολοταχώς
ξανά από την Αθήνα.
Φρένο και ψυχολογικώς,
βλάβη για ‘κανα μήνα...
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 22/07/2005 22:20:37
Αξιοποιώ.
Αισθάνομαι.
Ανυψώνομαι.
Φως πρωταρχικό...
Στοχάζομαι
Δικαιώνομαι.
Επανέρχομαι.
Επεκτείνομαι, φως σου γίνομαι...
Αντιστέκομαι; Παραδίνομαι...
Αναταραγμένη θάλασσα
Αυτό είμαι
μυθικός εμπρησμός.
Υπερχειλίζω...
Πάλι σαστίζω.
Αναστατωμένη
Ερήμωσα.
Πέρα κείμαι.
Κόσμος υποκριτικός.
Πλανιέσαι στη νύχτα μου
πάθη ενστερνίζεσαι
πάλι ζαλίζεσαι
σπαρμένος στα δίχτυα μου.
Λεπταίσθητη γύμνωση
προβλέψιμο σμίξιμο
φινάλε επίσημο
πληρότητας θύμηση.
Μαζί σου συγχέομαι
φωνές αποξένωσης
στο πάθος της ένωσης
με χρώμα δεσμεύομαι.
Ανάσα εξέλιξης
καυτό κληροδότημα
στην παύση ερώτημα
συνθήκες ανεύρεσης..
Στα κύματα βρέχομαι
των πρώτων φιλιών σου.
Στ΄ανέμου το όνομα
το ξέρω γυρνάς.
Διαύγεια ανέμελη
σελήνη ανέφελη
τις φράσεις σου δέχομαι
φωτιά των κεριών σου
αλήθεια είσαι σχήμα
σ΄εκείνον με πας.
Τα όνειρα υψώνονταν
στην παύση τ΄ανέμου
τα πάθη ευφραίνονταν
αν θες μίλησέ μου.
Σιωπές αυγινών
κι αποσπερνών μυστηρίων
χρυσάφι απογέματος
ουράνιες φλόγες
ο πόθος αγέραστος
κοσμεί τους αιώνες.
Δεν υπάρχουνε ήττες
όπου υπάρχουνε αγάπες
αν πεθαίνεις γιά κάποιον
δεν γυρίζεις τις πλάτες.
Δεν υπάρχουνε ήττες
ειν΄τα όπλα σπασμένα
μα αν θες να χτυπήσεις
γύρισέ το σε μένα.
Δεν υπάρχουνε ήττες
και νεκρή θα το λέω
ένα αστέρι στις νύχτες,
που δεν ξέρω να κλαίω....
Δεν υπάρχουνε ήττες....
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
τον δικό σου πόνο,
αν αγάπησες ποτέ σου,
σ' άφησαν μια νύχτα μόνο ?
- Αχ! την ζωή αγάπησα, που πήγα να πεθάνω,
όλο την κλέβω την νυχτιά, μα την αυγή την χάνω.
Στείλε Χάρε να χαρείς, κάποιον να με πάρει,
αγαπήσαμε την ίδια, μα αυτή δεν μας γουστάρει...
όπου βρω την κουβαλάω,
στο αγόϊ τραγουδάω,
κι ο σκοπός θανατηφόρος.
Μεροκάμματο δεν θέλω,
ούτε και για χαρτζιλίκι,
από περιέργεια υπάρχω,
και από καραγκιοζλίκι.
Δίχως τέλος κι ως το τέλος,
θέλω να την σεργιανάω,
κι αν στο Άδη πει να πάω,
σύμφωνος κι ετοιμασμένος...