- ΑΘΕΙΣΜΟΣ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Μικροσκοπικός ο άνθρωπος;;;;;; Ρε Αρίστο τι ορολογία είναι αυτή... Αν εμείς είμαστε μικροσκοπικοί, τα βακτήρια τι είναι;

Πάντως η σκέψη δεν είναι δύσκολη... Οι 2 ερωτήσεις είναι δύσκολες:

1. Πώς φτιάχτηκε ο Δημιουργός; Ποιος δημιούργησε το Δημιουργό;

1&2...εαν δεν υπηρχε αρχικος δημιουργος η Θεος καταληγουμε στο εξης παραλογο, πως το συμπαν ειναι αιωνιο η κυκλικο και πως ποτε δεν υπηρξε αρχη σ' αυτη τη διαδοχη συμπαντων...το να μην υπαρχει αρχη σε κατι ειναι πιο παραλογο για τη λογικη μας απο το να υπηρξε Θεος...

Καλά τόσο δύσκολο είναι για κάποιους ανθρώπους ... αντί να προσπαθούν να κατα-νοήσουν τα του Θεού , να κατα-νοήσουν πρωτίστως όλα όσα φέρονται ως δημιουργήματά του και ενδεχομένως δια μέσου αυτής της γνώσης , να προσεγγίσουν ρεαλιστικότερα αυτόν που επιθυμούν τόσο πολύ..???

Φίλε μου , εμένα με γνωρίζεις...τους υπολοίπους συνδικτύους σου...τους συνανθρώπους σου...τον εαυτό σου...???

Γνωρίζεις τον Θεό αλλα άνθρωπο κανέναν..???

Tόσο συγκεκριμμένος , όσο και η γλώσσα των ανθρώπων...τόσ ξεκαθαρισμένος όσο η αδυναμία εκφοράς πρωτογενών επιθυμιών του κάθε ψυχολογικού υποκειμένου...

-. Η διάζευξη λέξης και έννοιας, ή αλλιώς η αλλοτρίωση της γλώσσας
Η κατανόηση μιας έννοιας είναι ταυτόχρονα προϋπόθεση και αποτέ¬λεσμα της γλωσσικής κυρίως επικοινωνίας. Σε όσο πιο πλούσια γλωσ¬σικά περιβάλλοντα συναντάμε τη λέξη που τη σημαίνει, τόσο καλύτερα την ορίζουμε, τόσο πιο σωστά τη χρησιμοποιούμε. (σελ. 139).
Όμως αν η γλώσσα είναι τόσο παντοδύναμη στον καθορισμό της έννοιας, η έννοια καταντάει τελικά να βουλιάζει κάτω από το βάρος της λέξης. O Marcuse παραπονιέται ότι «η έννοια έχει την τάση να απορ¬ροφηθεί από τη λέξη». Όμως αυτό φαίνεται ότι είναι ένα αναπότρεπτο γεγονός.
Αφού οι έννοιες ορίζονται με τις λέξεις, και καθώς η χρήση των λέξεων μεταβάλλεται με τα χρόνια, φτάνει κανείς στο σημείο να ανα¬ρωτιέται: αντί να κοιτάζουμε το περιεχόμενο των εννοιών, δεν θα ήταν καλύτερα να κοιτάζουμε τη σημασία των λέξεων;
Η έννοια, παρόλο που είναι προϊόν ανθρώπινης αφαίρεσης, όταν συλ¬ληφθεί, αποκτάει μια μεταφυσική οντότητα, μεταβάλλεται σε πλατω¬νική ιδέα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις αφηρημένες έννοιες. Είναι μάλι¬στα χαρακτηριστικό ότι συχνά μιλάμε για την ιδέα της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης κλπ. Αυτές οι αφηρημένες έννοιες είναι που ταλαιπωρούνται περισσότερο από την αλλαγή στη σημασία των λέξεων που τις σημαίνουν. Ας δώσουμε όμως ένα παράδειγμα.
Η ομορφιά είναι η ιδιότητα μιας παράστασης που μας προκαλεί ευχαρίστηση. Στην αρχαία ελληνική αυτή η έννοια σημαινόταν με τη λέξη «κάλλος», και ένας όμορφος άνθρωπος λεγόταν «καλός». Επειδή είναι φορτισμένη με μια θετικότητα, ο χριστιανισμός την εκμεταλλεύ¬τηκε για να σημάνει πια όχι την ομορφιά, αλλά την ηθικότητα της ψυχής. Μ’ αυτόν τον τρόπο οι αξίες της χριστιανικής ηθικής έγιναν πιο εύκολα αποδεκτές από τη μέση συνείδηση. Η λέξη άλλαξε σημασία, στο εξής άρχισε να σημαίνει άλλη έννοια. Όμως η έννοια του κάλλους τι έγινε; Έπρεπε να σημανθεί με νέα λέξη, στο βαθμό που η παλιά την εγκατέλειπε. Έτσι η έννοια του κάλλους άρχισε να σημαίνεται με τη λέξη «ομορφιά», και ο «καλός» έγινε «όμορφος». Την ίδια ταλαιπωρία υπέστη και η λέξη «αγαθός», που στην αρχαία ελληνική σήμαινε τον ανδρείο. Πέστε σε κάποιον ότι το ιδανικό των προγόνων μας ήταν το ιδανικό της «καλοκαγαθίας», του «καλού καγαθού ανδρός», χωρίς να του ερμηνεύσετε τη σημασία των λέξεων καλός και αγαθός, και δεν θα μπορέσει ποτέ να σχηματίσει πιο παρεξηγημένη αντίληψη για το πνεύ¬μα τους. Για όλα αυτά έχει μιλήσει διεξοδικά ο Νίτσε στο έργο του «Η γενεαλογία της ηθικής».

4. Σκέψεις και σχόλια για τη γλώσσα, Νεοελληνική Παιδεία, Άνοιξη 1988, τ. 13. σελ. 137-142. Μπαμπινιώτης!

Φίλε μου , "ναί" είναι ...προσπάθησε να καταλάβεις τι εννοώ και πόσο πίσω είμαστε στο να μπορέσουμε να συλλάβουμε την πραγματικότητα και πως όλα είναι τόσο μα τόσο υποκειμενικά , ακόμα και αυτά που κάθε φορά λέμε και αναφέρουμε ή λέμε ότι αντιλαμβανόμαστε...παραπλάνηση του ιδίου "άγνωστου εαυτού μας"!!!

Θα αναφέρω δε και μια ρήση του Φρόϋντ , για του λόγου το αληθές...

"Η Θρησκεία είναι μια ψευδαίσθηση και αντλεί την δύναμή της απο το γεγονός , ότι συμφωνεί με τις ενστικτώδεις μας επιθυμίες"

Και μια άλλη επίσης του Μισέλ Ουέλμπεκ...

"Η αξία μιας Θρησκείας έγκειται στην ποιότητα της ηθικής που εγκαθιδρύει"

Εσύ τι κατάλαβες φίλε μου...τελικά???

Δηλαδή ο Θεός είναι...μακρύς μακρύς καλόγερος και τελειωμό δεν έχει... Μααααααλιστα.

quote:

---

1&2...εαν δεν υπηρχε αρχικος δημιουργος η Θεος καταληγουμε στο εξης παραλογο, πως το συμπαν ειναι αιωνιο η κυκλικο και πως ποτε δεν υπηρξε αρχη σ' αυτη τη διαδοχη συμπαντων...το να μην υπαρχει αρχη σε κατι ειναι πιο παραλογο για τη λογικη μας απο το να υπηρξε Θεος...

---

Επίσης ξαναρωτάω...Πώς λέγεται ο δημιουργός; Όνομα επίθετο παρακαλώ. Βισνού, Αλλάχ κτλ κτλ; Ποιος από όλους;