- Εγκέφαλος, ο γνωστός μας άγνωστος… - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Σ΄ευχαριστώ για την βοήθεια με αυτά που γράφεις.
Τζων Λοκ (John Locke 1632 - 1704) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του δέκατου έβδομου αιώνα. Το κυριότερο φιλοσοφικό του έργο, «το Δοκίμιο για την Ανθρώπινη Νόηση» (1690).
Η θεωρία του Λοκ ξεκινά με την απόρριψη ότι στην ψυχή (νους) περιέχονται έμφυτες ιδέες, αλλά ότι η ψυχή του ανθρώπου από την στιγμή που γεννιέται είναι ένας άγραφος χάρτης (TABULA RASA) πάνω στον οποίον κατά τη διάρκεια της ζωής του, όλες οι ιδέες του νου, όλα τα υλικά της γνώσης, προέρχονται από τις εμπειρίες, η ψυχή /νους γεμίζει με ιδέες που δεν ταυτίζονται όμως με τη γνώση, αλλά αποτελούν τα υλικά με τα οποία διαμορφώνεται η γνώση.
Για τον Λοκ οι εμπειρίες και οι αισθήσεις κατέχουν σημαντική θέση, αφού από αυτές παράγονται οι ιδέες, αφού οι ιδέες προέρχονται από τις αισθήσεις μας και την προσωπική μας εμπειρία, έτσι και όλα τα πράγματα υπάρχουν σε σχέση με αυτές τις αισθήσεις και δεν υπάρχει πραγματικότητα ανεξάρτητη από αυτές.
Με την υιοθέτηση της άποψης ότι δηλαδή οι ιδέες διαμορφώνονται μόνο μέσα από την εμπειρία και δεν είναι έμφυτες, ο φιλόσοφος ακολουθεί τις βασικές αρχές του εμπειρισμού.
- «Εμπειρισμός» στη φιλοσοφία ονομάζεται το δόγμα κατά το οποίο κάθε γνώση αποδίδεται στην εμπειρία και κατά το οποίο επίσης δεν υπάρχει αυτόματη ή προϋπάρχουσα (a priori) σκέψη. Το ερώτημα του Εμπειρισμού είναι με ποιο τρόπο ο νους αποκτά αναπαραστάσεις; Η απάντηση που δίνουν είναι μέσω των 5 αισθήσεων. Διακρίνουν την εξωτερική αίσθηση μέσω της οποίας λαμβάνουμε τα εξωτερικά ερεθίσματα και την εσωτερική αίσθηση, μέσω της οποίας τα επεξεργαζόμαστε και δημιουργούμε τις έννοιες και στη συνέχεια τις γνώσεις . πηγή: wikipedia
Ο εμπειρισμός του Λοκ στηρίζεται στο ότι η φιλοσοφία πρέπει να κινείται μόνο μέσα σε συγκεκριμένα προβλήματα του ανθρώπου και να βρίσκει λύσεις με βάση τις δυνατότητες που υπάρχουν. Πιστεύει ότι αντικείμενο της γνώσης είναι οι «ιδέες». Σκέφτομαι και έχω ιδέες είναι το ίδιο πράγμα. Δεν δέχεται ότι υπάρχουν ιδέες που είναι ασυνείδητες, αλλά ότι οι ιδέες προέρχονται από την εμπειρία και δεν δημιουργούνται αυτόματα στην ανθρώπινη νόηση. Διακρίνει δύο κατηγορίες ιδεών: τις «απλές», που είναι οι πληροφορίες που παίρνουμε για τα πράγματα μέσω των αισθήσεων και του λογισμού μας, και οι οποίες δεν μπορούν να αναλυθούν περαιτέρω, και τις «σύνθετες», ως αποτέλεσμα του συνδυασμού ενός συνόλου επιμέρους ιδιοτήτων, δηλαδή που προέρχονται από το συνδυασμό περισσότερων απλών ιδεών.
Η εγκυρότητα των ιδεών απλών και σύνθετων εξαρτάται από το βαθμό σύνδεσης με τις ποιότητες των πραγμάτων, που βρίσκονται έξω από εμάς και αποτελούν τα χαρακτηριστικά του υλικού κόσμου. Επομένως είναι τα συστατικά γνωρίσματα του υλικού κόσμου, τα οποία στο μυαλό μας καθρεφτίζονται μόνο με τις ιδέες. Βέβαια το πρόβλημα το οποίο γεννάται εδώ είναι το εξής: Αν όλη η γνώση που έχουμε για τον εξωτερικό κόσμο προκύπτει από τις σχέσεις των ιδεών που σχηματίζουμε γι' αυτόν, πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε είναι ο πραγματικός;
quote:
Κηφεύς καλώς ήρθες στα παλιά λημέρια…
Σ΄ευχαριστώ για την βοήθεια με αυτά που γράφεις.Αν όλη η γνώση που έχουμε για τον εξωτερικό κόσμο προκύπτει από τις σχέσεις των ιδεών που σχηματίζουμε γι' αυτόν, πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε είναι ο πραγματικός;
Φίλε μου , την τελευταί προτασή σου , δεν την κατάλαβα!
Θα ήθελα εφόσον μπορείς , να το αναλύσεις λιγο περισσότερο!
Ευχαριστώ..
soul
quote:
elo : - "Εμπειρισμός" στη φιλοσοφία ονομάζεται το δόγμα κατά το οποίο κάθε γνώση αποδίδεται στην εμπειρία και κατά το οποίο επίσης δεν υπάρχει αυτόματη ή προϋπάρχουσα (a priori) σκέψη. Το ερώτημα του Εμπειρισμού είναι με ποιο τρόπο ο νους αποκτά αναπαραστάσεις; Η απάντηση που δίνουν είναι μέσω των 5 αισθήσεων. Διακρίνουν την εξωτερική αίσθηση μέσω της οποίας λαμβάνουμε τα εξωτερικά ερεθίσματα και την εσωτερική αίσθηση, μέσω της οποίας τα επεξεργαζόμαστε και δημιουργούμε τις έννοιες και στη συνέχεια τις γνώσεις . πηγή: wikipedia
Συμφωνώ elo. Ο Εμπειρισμός (εμπειριοκρατία) , είναι μια φιλοσοφική θεωρία που δέχεται σαν πηγή της γνώσης και κριτήριο της αλήθειας , την εμπειρία .
Ο όρος δηλώνει ορισμένη τάση στην γνωσιολογία και την ψυχολογία .
Στην δεύτερη αυτή λέξη σημαίνει την παραγωγή και ερμηνεία από την εμπειρία όπως λ.χ. εννοιών χώρου και χρόνου . Η τάση αυτή της εμπειριοκρατίας στην ψυχολογία αντιτίθεται προς την θεωρία εκείνη , η οποία δέχεται έμφυτες και εκ γενετής υφιστάμενες στην συνείδηση ιδέες . Έτσι εμπειριοκρατικός είναι εκείνος που αναφέρει στην εμπειρία , ως μόνη πηγή , κάθε περιεχόμενο της συνείδησης και κανένα έμφυτο ή εκ των προτέρων (A PRIORI) αποδέχεται , αλλά τα πάντα εξ αντικειμένου και εκ των υστέρων (A POSTERIORI) .
quote:
elo : Τζων Λοκ (John Locke 1632 - 1704) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους του δέκατου έβδομου αιώνα. Το κυριότερο φιλοσοφικό του έργο, «το Δοκίμιο για την Ανθρώπινη Νόηση» (1690).
Η θεωρία του Λοκ ξεκινά με την απόρριψη ότι στην ψυχή (νους) περιέχονται έμφυτες ιδέες, αλλά ότι η ψυχή του ανθρώπου από την στιγμή που γεννιέται είναι ένας άγραφος χάρτης (TABULA RASA) πάνω στον οποίον κατά τη διάρκεια της ζωής του, όλες οι ιδέες του νου, όλα τα υλικά της γνώσης, προέρχονται από τις εμπειρίες, η ψυχή /νους γεμίζει με ιδέες που δεν ταυτίζονται όμως με τη γνώση, αλλά αποτελούν τα υλικά με τα οποία διαμορφώνεται η γνώση.
Για τον Λοκ οι εμπειρίες και οι αισθήσεις κατέχουν σημαντική θέση, αφού από αυτές παράγονται οι ιδέες, αφού οι ιδέες προέρχονται από τις αισθήσεις μας και την προσωπική μας εμπειρία, έτσι και όλα τα πράγματα υπάρχουν σε σχέση με αυτές τις αισθήσεις και δεν υπάρχει πραγματικότητα ανεξάρτητη από αυτές.
Με την υιοθέτηση της άποψης ότι δηλαδή οι ιδέες διαμορφώνονται μόνο μέσα από την εμπειρία και δεν είναι έμφυτες, ο φιλόσοφος ακολουθεί τις βασικές αρχές του εμπειρισμού.
Ας προσθέσω κι εγώ ότι ο John Locke σαν φιλόσοφος και πολιτικός στοχαστής και βασικός εκπρόσωπος του βρετανικού εμπειρισμού , εξέτασε συστηματικά το όλο γνωσιολογικό πρόβλημα χωρίς σαφή διαχωρισμό από το ψυχολογικό , δηλαδή εξέτασε την αρχή , τη βεβαιότητα , το πλάτος και τα όρια της ανθρώπινης νόησης , αποφεύγοντας με πολλή προσοχή κάθε μεταφυσική σκέψη . Υποστήριξε ότι έμφυτες έννοιες δεν υπάρχουν , όπως δεχόντουσαν οι ορθολογιστές του 17ου αιώνα χρησιμοποιώντας την παρομοίωση του Αριστοτέλη και των Στωϊκών , παρομοιάζει , πράγματι , την ψυχή με άγραφο χαρτί , επί του οποίου αποτυπώνονται οι εντυπώσεις που προέρχονται από τις αισθήσεις .
Την έννοια της εντύπωσης των αισθημάτων την βρίσκομε για πρώτη φορά στον "Θεαίτητο" του Πλάτωνα , όπου παρομοιάζεται η ψυχή με μαλακό κερί πάνω στο οποίο οι εντυπώσεις αφήνουν τα αποτυπώματά τους .
Όλοι οι κλίνοντες προς τον υλισμό οπαδοί του Γαλλικού διαφωτισμού : Ελβέτιος Κλαύδιος Αδριανός (1715 – 1771 : Γάλλος φιλόσοφος . Επηρεάστηκε σε νεαρή ηλικία από τον Λόκκε ο οποίος υπήρξε δάσκαλός του . Η φιλοσοφία του είναι απολύτως υλιστική και αισθησιαρχική) ,Λα Μεττρί Ιουλιανός Εφφραί (La Mettri, 1709 – 1751 : Γάλλος ιατρός και φιλόσοφος . Υπέρμαχος του βιολογικού υλισμού και αισθησιολόγος) κλπ. , δέχονται την γένεση της γνώσης από τις αισθήσεις.
Επίσης οπαδοί της Αισθησιαρχίας είναι και οι ακολουθούντες τον Κόντ Αύγουστο (Comte, 1798 – 1855 : Γάλλος φιλόσοφος , ιδρυτής της κοινωνιολογίας και του θετικισμού που οδηγήθηκε σ’αυτόν ξεκινώντας από την εμπειριοκρατία . Συγχρόνως ήταν και αισθησιοκράτης), θετικιστές .
Ομοίως και ο σχετικά σύγχρονος Άγγλος φιλόσοφος Ράσσελ Μπέρτραντ (Russel, 1872 – 1970 : Άγγλος φιλόσοφος μαθηματικός και ειρηνιστής . Τοποθετήθηκε υπέρ της αισθησιαρχίας . Βραβείο Νόμπελ) , ο οποίος σχεδόν ταυτίζει τα φυσικά και ψυχικά δεδομένα .
quote:
elo: Η εγκυρότητα των ιδεών απλών και σύνθετων εξαρτάται από το βαθμό σύνδεσης με τις ποιότητες των πραγμάτων, που βρίσκονται έξω από εμάς και αποτελούν τα χαρακτηριστικά του υλικού κόσμου. Επομένως είναι τα συστατικά γνωρίσματα του υλικού κόσμου, τα οποία στο μυαλό μας καθρεφτίζονται μόνο με τις ιδέες. Βέβαια το πρόβλημα το οποίο γεννάται εδώ είναι το εξής: Αν όλη η γνώση που έχουμε για τον εξωτερικό κόσμο προκύπτει από τις σχέσεις των ιδεών που σχηματίζουμε γι' αυτόν, πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο κόσμος που γνωρίζουμε είναι ο πραγματικός;
Επειδή δεν γνωρίζουμε αν ο βαθμός σύνδεσης των ιδεών με τις ποιότητες των πραγμάτων που βρίσκονται έξω από εμάς είναι ο μέγιστος δυνατός , δεν είμαστε βέβαιοι για την εγκυρότητα τους .
Και συνεπώς αφού δεν είμαστε βέβαιοι για την εγκυρότητα των ιδεών που σχηματίζουμε για τον υλικό κόσμο , δεν είμαστε και σίγουροι για το εάν ο κόσμος που γνωρίζουμε είναι ο πραγματικός .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:
Κηφεύς: Καιρός , όμως , είναι να συνενώσουμε όλα αυτά τα νήματα , για να υφάνομε από τις «ημιαλήθειες» αυτές την αρμονία .Εκείνος ο οποίος έχει παρακολουθήσει την πορεία και τις περιπέτειες της σύγχρονης φυσικής , δεν μπορεί να είναι βέβαιος ότι η δυναμική ύλη της επιστήμης των ημερών μας δεν είναι εξίσου ζώσα και μυστηριώδης όσο και αυτό τούτο το πνεύμα . Αλλά το ζήτημα δεν είναι εάν και κατά πόσον το ένα εξ αυτών προήλθε από το άλλο .
Το πρόβλημα είναι σε απλούστερη διατύπωση :
Είναι δυνατόν οι κατώτερες μορφές της πραγματικότητας ύλη – πνεύμα να εξελίχθηκαν στις ανώτερες μορφές ;
Διότι το πνεύμα δεν είναι ύλη και η ύλη δεν είναι πνεύμα .
Υπάρχει μόνον ύλη – πνεύμα .
Συνεχίζοντας λοιπόν , το πνεύμα δεν είναι μία διακεκριμένη οντότητα μέσα στην ύλη , παρά μόνον έως τον βαθμό που και η ζωή είναι κάτι το οποίο διαμένει στο σώμα , όπως ένας άνθρωπος κατοικεί στο σπίτι του .
Ο όρος "πνεύμα" είναι όνομα αφηρημένο , μία συλλογική ονομασία την οποία δίνομε , στις ενέργειες της ζώσης ουσίας όποτε σκέπτεται , όπως ο όρος "όραση" είναι η ονομασία την οποία δίνομε στις ενέργειες της ουσίας όποτε βλέπει ή όπως ο όρος "αγάπη" είναι η ονομασία για τις ενέργειες της υλικής ουσίας όποτε κατέχεται από τον πόθο του να αποκτήσει ή να υπηρετήσει το αντικείμενο .
Υπάρχει "αλληλεπίδραση πνεύματος και σώματος" , όχι υπό την έννοια ότι δύο διαφορετικές οντότητες επηρεάζουν η μία την άλλη , αλλά μόνο υπό την έννοια ότι ένα όργανο και μία λειτουργία του σώματος (νεύρα – σκέψη) επηρεάζει και επηρεάζεται από άλλα όργανα λειτουργίας του σώματος (πνεύμονες – αναπνοή , γονίδια – αναπαραγωγή , αδένες – έκκριση) .
Ένα άλλο τμήμα ζώσης ουσίας , με ανώτερο βαθμό εξέλιξης , δια μέσου της "συγκεντρωτικής δράσης του νευρικού συστήματος" , ενοποιεί και κατευθύνει τον υπόλοιπο οργανισμό .
Η υψηλότερη μορφή "πνεύματος" είναι συγγενούς φύσης προς την κατώτερη μορφή ζωής και την αρχέγονη ζωτικότητα του ατόμου , που αποτελεί συνέχεια της εξέλιξης . Και αυτή ακόμη η συνείδηση , μολονότι δεν μπορούμε να την ερμηνεύσουμε (να σχεδιάσουμε με υλικά μέσα και μηχανικό τρόπο το διάγραμμά της) , συμπεριλαμβάνεται σ’αυτήν την ανέλιξη , αφού την συνάγομε όχι από την αδράνεια της "ύλης" του υλισμού , αλλά από την αφθονούσα ενέργεια η οποία αποτελεί την ζωή της ύλης .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Όλες οι πληροφορίες για τους εμπειριστές για τον εξωτερικό κόσμο, οφείλονται στις εξωτερικές μας αισθήσεις, όπου λαμβάνουμε έτσι κάθε εξωτερικό ερέθισμα και την εσωτερική μας αίσθηση όπου μέσω τις επεξεργασίας, δημιουργούμε τις ιδέες και την γνώση.
Είναι σαν να λέμε (όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ) πως κάθε τι που παρατηρούμε γύρω μας (αντικειμενική πραγματικότητα) , έχουν ύπαρξη (υπόσταση) εξαιτίας του παρατηρητή …
quote:
elo : Όλες οι πληροφορίες για τους εμπειριστές για τον εξωτερικό κόσμο, οφείλονται στις εξωτερικές μας αισθήσεις, όπου λαμβάνουμε έτσι κάθε εξωτερικό ερέθισμα και την εσωτερική μας αίσθηση όπου μέσω τις επεξεργασίας, δημιουργούμε τις ιδέες και την γνώση.
Είναι σαν να λέμε (όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ) πως κάθε τι που παρατηρούμε γύρω μας (αντικειμενική πραγματικότητα) , έχουν ύπαρξη (υπόσταση) εξαιτίας του παρατηρητή ...
Ας προχωρήσουμε , όμως , για λίγο ακόμα τη σύνθεση του υλισμού και του ιδεαλισμού , στο βαθμό που αφορά το θέμα μας :
Εάν , λοιπόν , δεχθούμε την σκέψη σαν μια λειτουργία του σώματος , ας συμφωνήσουμε ότι το σώμα αυτό το εννοούμε όχι ως "ύλη" , αλλά ως "ζωή".
Και στο απλούστερο ακόμη κύτταρο , η ζωτικότητα είναι κεντρική , το δε υλικό σχήμα , για να παρασυρθούμε για μια ακόμη φορά στην απατηλή μεταφορά , δεν είναι παρά ένα κέλυφος .
Η ζωή δεν είναι λειτουργία της μορφής , η μορφή είναι προϊόν της ζωής .
Το βάρος και η στερεότητα της ύλης είναι το αποτέλεσμα και η έκφραση της ενδοατομικής ενέργειας , κάθε δε μυς ή νεύρο στο σώμα είναι το "εν μορφή" όργανο της επιθυμίας .
Δεν είναι σωστό να υποθέσουμε ότι η ζωή και η διάνοια έχουν την αρχή τους στις αισθήσεις , οι οποίες αυτομάτως οικοδομούνται σε σκέψη , αντιθέτως , η επιθυμία , ή η μορφοποιούσα ενέργεια , είναι η καθαρή ουσία των οργανικών πραγμάτων .
Εκτός εξωτερικής επενέργειας , η επιθυμία είναι εκείνη που καθορίζει τον σκοπό , τα ενδιαφέροντα και τις ενέργειες και από εκεί επιλέγει τις αισθητήριες εντυπώσεις και τις εμπειρίες .
Η εμπειρία δεν είναι το Απόλυτο όπως νόμιζε ο Μπράντλεϋ , διότι είναι ένα δημιουργημένο όργανο επιθυμίας . Το Απόλυτο , εάν πρέπει να έχομε κάτι παρόμοιο , είναι η ενέργεια . Που οδηγείται από την αποκεντρούσα ζωτικότητα του ατόμου προς την ενοποιούσα δραστηριότητα του ώριμου νου , ο οποίος συνοψίζει σ’ένα όλους τους σκοπούς του και βλέπει όλα τα πράγματα υπό το πρίσμα του όλου .
Η ενέργεια της ζώσης ουσίας εξειδίκευσε και μορφοποίησε τα όργανα και τα νεύρα και τον εγκέφαλο .
Τώρα σκεπτόμαστε , επειδή έχομε εγκέφαλο . Κάποτε, όμως, η ζωή δημιουργούσε εγκέφαλο που προσπαθούσε να σκεφθεί . Ακόμη και τώρα , έτσι αναπτύσσεται ο εγκέφαλος , μέσω της διαδικασίας «δοκιμή και λάθος» , που κατευθύνεται προς την επιθυμητή σκέψη .
Η ζωή είναι το πρώτο και το έσω .
Η ύλη , δίδυμη με αυτήν κατά χρόνο και αδιαχώριστη από αυτήν κατά χώρο, είναι δεύτερη ως προς την ουσία, την λογική και την σημασία.
Η ύλη είναι η μορφή και η ορατή υπόσταση της ζωής .
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ο προβληματισμός μου όμως εμένα καθώς τα διαβάζω (εκτός αν δεν κατάλαβα κάτι καλά) είναι ότι μέσα από αυτά πηγάζει ένας δυισμός, «ζωή (ψυχή, κλπ…)- (υλη) σώμα».
Και ο προβληματισμός μου γεννιέται γιατί προσπαθώ να τοποθετήσω (ερμηνεύσω) κάπου τον ακριβής όρο της λέξεως ζωή …
Το 1781 δημοσιεύτηκε ένα από τα πιο γνωστά έργα του, το «Κριτική του καθαρού λογού».
Αλλά μια και μιλάμε αποκλειστικά μόνο για την συνείδηση, θα αναφερθώ μόνο πάνω σε αυτό το θέμα όσο μπορώ πιο περιληπτικά ,αν και είναι δύσκολο μέσα από αυτό το τεράστιο έργο .
Για τον Καντ η συνείδηση προσαρμόζεται στα πράγματα αλλά και τα πράγματα προσαρμόζονται στην ανθρώπινη συνείδηση, δηλαδή μας λέει ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε πως είναι ο κόσμος αυτός καθ'εαυτός αλλά μπορούμε να ξέρουμε πως είναι ο κόσμος «για μένα», επισημαίνοντας μάλιστα ότι η συνείδηση δομεί τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα.
Η γνώση για τον Καντ είναι πριν απ΄όλα εμπειρική, καθώς δεν είναι πάρα ένα απόθεμα άτακτων αντιλήψεων, κάποιες από αυτές ανάγονται στο εσωτερικό του υποκειμένου, και άλλες που ονομάζονται αισθήσεις, είναι ανεξάρτητες και προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο, γι΄αυτό και καταλήγει ότι στην ανθρώπινη γνώση υπάρχει ένα όριο, η ύπαρξη δυο «κόσμων» ένας κόσμος με «πράγματα» τα οποία μπορούμε να τα γνωρίσουμε και έναν για τα οποία δεν μπορούμε να έχουμε γνώση και ο τρόπος που υπάρχουν είναι ανεξάρτητος από τη συνείδησή μας.
Κάθε τέτοιου είδους αντικείμενο το χαρακτηρίζει ΠΡΑΓΜΑ ΚΑΘΕΑΥΤΟ.
Αναφέρει ότι υπάρχουν δυο παρακλάδια της ανθρώπινης γνώσης, η αισθητικότητα (αισθητηριακή αντίληψη) και η νόηση, οι οποίες ίσως έχουν κοινή, άγνωστη ωστόσο ρίζα σε εμάς .
Ονομάζει το μέρος εκείνο της πραγματείας του στο οποίο ασχολείται με τις αναγκαίες συνθήκες για την ανθρώπινη αισθητικότητα ως «Υπερβατολογική αισθητική», θεωρώντας ότι η αισθητικότητα καθ’ εαυτήν είναι μια παθητική δύναμη λήψης παραστάσεων .
Ωστόσο στην εμπειρία κάνει την διάκριση μεταξύ ύλης και μορφής, η υλη είναι ότι απορρέει απευθείας από την αίσθηση, ενώ η μορφή είναι ότι επιτρέπει στην πολλαπλότητα των φαινομένων να μπει σε τάξη .
Μας λέει πως ενώ ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τη φύση του αντικειμένου, εντούτοις γνωρίζει τη βιωματικά εγνωσμένη εμπειρία του αντικειμένου, την οποία «δομεί» βάσει δεδομένων αρχών. Με άλλα λόγια προσφέρει μια θεωρία για το πώς μπορούμε να γνωρίσουμε κάτι που βρίσκεται έξω από μας μέσω μιας αλληλεπίδρασης. Παρόλο που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τίποτα για αυτό, μέσω της αλληλεπίδρασης οδηγούμαστε σε γνωστικά και βιωματικά αντικείμενα δομημένα σύμφωνα με τη φύση του ανθρώπινου νου.
Φιλικά
Κηφεύς
