- ΦΡΑΚΤΑΛΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ (Μήπως ζούμε σε ένα τέτοιο Σύμπαν?) - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

quote:

---

Π.Χ.ενας οδηγός αυτ/του στρίβει σε μια στροφή,σε έναν ορεινό δρόμο και πέφτει σε μια χαράδρα.Αν δεν στρίψει στην στροφή,κατόπιν επιλογής δεν πέφτει στην χαράδρα.Οποια απο τις δυο αποφάσεις πάρει θα δημιουργήσει ένα νεο φράκταλ δυνητικών γεγονότων,που θα συνέβαιναν.
Στο ένα θα είναι ο ίδιος και το άλλο θα συνεχίσει την πορεία του,ώς είχε.
Η χρονική στιγμή,ο χρόνος κατα τον οποίο πήρε την όποια απόφαση,αυτομάτως δημιούργησε και ένα νέο φράκταλ.

Ετσι έχουμε την συνεχή δημιουργία φράκταλς προς όλες τις γεωμετρικές κατευθύνσεις,μπρός,δεξιά-αριστερά,πάνω,κάτω,πίσω,πάντα πρός το μέλλον.

---

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

Είναι πακέτα με όλες τις αρχικές πληροφορίες που δεν γονιμοποιήθηκαν από την παρουσία του παρατηρητή. Όπως από το πλήθος των σπερματοζωαρίων συνήθως μόνο ένα γονιμοποιεί το ωάριο για να παράξει ζωή, μολονότι και όλα τα υπόλοιπα μετέφεραν εξίσου τις γονιδιακές πληροφορίες.

Αν το σύμπαν είναι όντως φρακταλικό, μήπως το άπειρο κενό είναι ακριβώς το σύνολο όλων των παρακλαδιών του fractal που ποτέ δεν γονιμοποιήθηκαν?

Αλλοιώς δεν θα υπήραχαν γεγονότα και χωρίς γεγονότα δεν υπάρχει φράκταλ.

Αυτο που λέει ο Αμεινίας είναι εν μέρει σωστό.
Η διαφορά έγκειται στο ότι οι "ηθοποιοί" διαβιούν κάθε φορά σε
ενα φράκταλ.Αυτό της συγκεκριμένης τους επιλογής.

Αυτό που "αφησαν",συνεχίζει να υπάρχει με τους "ηθοποιούς" που έμειναν σε αυτο και οι οποίοι με την σειρά τους δημιουργούν καινούργια κ.ο.κ

DSM
τα παρακλάδια του φράκταλ που δεν "περπατήθηκαν" απο τον ενδιαφερόμενο που ζούσε σε αυτά,εξακολουθούν να λειτουργούν με το υπόλοιπο δυναμικό τους.
Η δημιουργία ενός φράκταλ,δεν σημαίνει τον θάνατο ενός άλλου.

Το "παλιό" φράκταλ,ακολουθεί έναν ορίζοντα γεγονότων,άγνωστα σε αυτόν που "εγκατέλειψε",αλλά γνωστά στους εναπομείναντες!!

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

Μόνο δράσης.

Απλά κάθε νέο φράκταλ,είναι για τον πρωταγωνιστή του,μια καινούργια επίδραση.

Μην 'θυμώνεις",θα σου εξηγήσω πώς το εννοώ.

Η εξέλιξη της
συνολικής δομής,ενός φράκταλ,σαφώς και επηρρεάζεται απο τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα εντός των υπο-φράκταλ,ας το πούμε έτσι,που το απαρτίζουν.

Πρόσεξε όμως:
Σαφή εικόνα του συνόλου των γεγονότων,μπορεί να έχει μόνο κάτι μεγαλύτερο,απο το παρατηρούμενο φράκταλ.

Κάτι ασύληπτο σε μέγεθος χώρου και εύρος χρόνου.

Ομως απο την άλλη μεριά,πρέπει να αφήσουμε και μια "κερκόπορτα" ανοικτή,για την περίπτωση αϋλης επικοινωνίας μεταξύ των φράκταλς.

Η επικοινωνία αυτη θα μπορούσε να εξηγηθεί,με εκείνα τα "ζωντανά" όνειρα,που βλέπουμε όλοι μας και ενώ μας δίνουν την εντύπωση ότι διαδραματίζονται με εμάς ώς πρωταγωνιστές,εν τούτοις,τίποτα στο χωρικό τους περιβάλλον,δεν μας είναι γνώριμο.

Θυμάσαι που έλεγα,ότι για να κατανοήσουμε πλήρως τις φυσικές καταστάσεις των γεγονότων της ύπαρξής μας,πρέπει να "βουτήξουμε" λίγο και στην μετα-φυσική? Να μια ευκαιρία λοιπόν!!

Πώς αλλοιώς θα μπορούσε να πραγματοποιείται μια 'επικοινωνία" των φράκταλς μεταξύ τους και με το όλον?

Θεωρώ απαραίτητη μια διευκρίνηση:

Μιλώ για 3D φράκταλς και πάνω.

Οχι για δισδιάστατα γραμμικά.

Θα έλεγα λοιπόν, πως πρέπει να διευκρινίσουμε οτι εδώ αναζητούμε την πιθανότητα το σύμπαν να έχει φρακταλική οργάνωση. Είναι πλέον αποδεδειγμένο πως πλήθος εκδηλώσεών του ακολουθούν αυτή τη δομή, κάποιες απ' τις οποίες ανέφερα παραπάνω. Κάθε μία όμως ακολουθεί τη δική της κατανομή, το δικό της τύπο ομάδας εξισώσεων.

Έτσι κι αλλιώς δηλαδή, δεν αναζητούμε μία και μόνη ακολουθία εξισώσεων για να δούμε τη συνολική δομή, αλλά μάλλον το κατά πόσο όλες οι εκδηλώσεις του σύμπαντος ακολουθούν φρακταλική δομή.

Να δούμε δηλαδή αν αυτός είναι ο τρόπος, κι όχι για άλλη μια φορά αν υπάρχει μια ενοποιημένη θεωρία.

Βιάστηκα ίσως να το προχωρήσω σε 3D.

Μέσω της αυτοομοιότητας των φράκταλς,ανακαλύπτουμε ότι ενώ κάθε νεο τμήμα που δημιουργείται,έχει μεγαλύτερη περίμετρο,περικλείει πεπερασμένο εμβαδόν,που είναι πάντα μικρότερο της περιμέτρου.Ετσι μετα απο άπειρα δημιουργήματα,η περίμετρος θα είναι πάντα άπειρη και το εμβαδόν το εντός περιμέτρου, πάντα πεπερασμένο.

Η φρακταλική θεωρία δέχεται ότι ο κόσμος είναι ασυνεχής και χαοτικός.Αλλά αυτο πρέπει να είναι μόνο φαινομενικό.Πίσω απο το "παραβαν",κρύβεται μια απόλυτη πολυπλοκη τάξη.Είναι αυτη η ιδιότητα κάποιων χωρικών τμημάτων να επαναλαμβάνονται απο πάνω προς τα κάτω.

Απο τον μακρόκοσμο,στον μικρόκοσμο.
Να πάλι η μεταφυσική,που χώνεται DSM και δεν μπορώ να την αγνοήσω.
Οι ερμητικοί έλεγαν: << Οπως πάνω,έτσι και κάτω>>.Τι εννοούσαν άραγε?

Αυτές είναι μαθηματικές προσεγγίσεις των φράκταλς.

Αυτο ζητούμε εδω DSM ?
Αυτο ζητούν να μάθουν οι αναγνώστες ?

Πιστεύω ότι πρέπει να αφήσουμε κατα μέρος την μαθηματική προσέγγιση και να δούμε την 3D,εφαρμογή των φράκταλς.

Μπορούμε να αναλύσουμε τι εννοούσαν οι Ασσύριοι,όταν έλεγαν: << Ο άνθρωπος είναι η σκιά του Θεού και ο σκλάβος η σκιά του ανθρώπου >>.
Δηλαδή ο σκλάβος δεν ήταν άνθωπος?
πόσα επίπεδα ομοιότητας διακρίνεις σε αυτη τη φράση?

Ένα καθημερινό παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο τα κλαδιά αναπτύσσονται στα δέντρα, και τα φύλλα στα κλαδιά.

Είναι εντελώς φυσικό φαινόμενο και αντιληπτό από όλους.