- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Αγαπητέ Γιώργο γεια σουΔεν ξεβολεύτηκες από κανένα Χριστιανισμό γιατί η αλήθεια που πρέπει να παραδεχθείς είναι ότι ποτέ σου δεν βολεύτηκες σε αυτόν.
Ο προσωπικός δρόμος ήταν αποτέλεσμα έλλειψης έκφρασης και όχι επανάστασης. Αυτό πολλές φορές προκύπτει και από παραπληροφόρηση.......
Το πρόβλημα δεν είναι εάν εγώ μπορώ να ξεβολευτώ αλλά εάν χρειάζεται να ξεβολευτώ.
Άκουσε να δεις φίλε. Η Χριστιανική θέαση που προκύπτει από το «γίνεστε τέλειοι όπως ο πατέρας σας στους ουρανούς» που είναι για μένα η βάση της Ορθόδοξης μυσταγωγίας ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΝΕΧΕΣ ΞΕΒΟΛΕΜΑ.
Αυτό είναι το ξεβόλεμα για το οποίο μίλησα. Και αυτό είναι το μοναδικό ξεβόλεμα....
Όποιος πιστός ή άπιστος βλέπει στη χριστιανική ατραπό μόνο γονυκλισίες, και θυμιατά ή είναι πρώην παιδί του κατηχητικού ή δεν ξέρει τι του γίνεται.....
Τόσο απλά....
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
Στην Σκέψη και την Φιλοσοφία δεν υπάρχουν “πρέπει”..,. Αγαπητέ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ
Ακόμα δεν έχω καταλάβει που ειναι το (συνεχές) Ξεβόλεμα..? μπορείς να γίνεις ποιο συγκεκριμένος σε παρακαλώ..
χμ... Και γιατί να μην το κάνουμε “ γινεστε τέλειοι όπως η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ σας στους ουρανούς” - και αυτή αγαπάει – συγνχωρεί – και θυσιάζεται για τα παιδιά της (όπως όλες οι μητέρες)
Έλα μωρε… μια τόσο δά …μικρή ανυποψιαστη αλλαγή – ξεβόλεμα .. δεν θα το προσέξει κανείς … I promise..!!!
quote:
Είναι μια συνεχή ανελέητη μάχη, ανάμεσα στο χοϊκό και στον ουράνιο άνθρωπο που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ανάμεσα στη μικρότητα, τη μικροψυχία, την κακία, τη δολιότητα, και στη συγχώρεση τη θυσία, την αγάπη, την αρετή με λίγα λόγια.
Δηλαδή τον πόλεμο με τον Κοινό Νού Ανθρωπό τον έχουμε χάσει ? ..
Τι νομίζεις οτι είναι ποιο αποτελεσματικό λειτουργεί καλήτερα - ένας Κοινός (Νούς) τρόπος για να αντιμετωπισουμε τα προβλήματα που ανέφερες παραπάνω ή ο Ουράνιος Ανθρωπος –.. (που απο ότι σίγουρα έχουμε καταλάβει όλοι έχουμε και μία διαφορετική άποψη – θέαση)
Πώς μπορείς να μάχεσαι κάτι που έιναι τόσο παγκόσμιο – σε όλους τους ανθρώπους (κακία , μικροψυχία , δολιότητα κλπ..) με κάτι τόσο χωριστό – πολλαπλό όπως ή ιδέα – θέαση του Ουράνιου Ανθρωπού ?
Η (ανελέητη) μάχη - κατα την γνώμη μου - τότε ειναι σίγουρα χαμένη..
Γιώργος 
(Insert whatever you like)_MENOS
quote:
Δηλαδή τον πόλεμο με τον Κοινό Νού Ανθρωπό τον έχουμε χάσει ? ..
Τι είναι ο κοινός Νους?
Έχω την εντύπωση ότι με τον κοινό νου δημιουργήθηκαν όλα αυτά (μικρότητα, μικροψυχία, κακία, δολιότητα) με αυτόν θα πάμε να τα αντιμετωπίσουμε?
quote:
χμ... Και γιατί να μην το κάνουμε “ γινεστε τέλειοι όπως η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ σας στους ουρανούς” - και αυτή αγαπάει – συγνχωρεί – και θυσιάζεται για τα παιδιά της (όπως όλες οι μητέρες)
Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι για τους οποίους δεν πρέπει να το κάνουμε έτσι. Ίσως τους συζητήσουμε κάπου αλλού. Το πρόβλημα είναι το πόσο μπορούμε να παίζουμε με τις απόψεις μας ή αν αυτό το παιγνίδι θα φέρει ένα καλύτερο άνθρωπο?
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Edited by - ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ on 22/03/2006 16:33:38
Όχι δεν είμαι Χριστιανός και όχι δεν βρίσκω λάθος την θέση του Γιώργου γιατί για να κερδισθεί η μάχη με τον κοινό νου για κάτι καλύτερο ποιο κοντά σε κάποιες άξιες που βρίσκονται πέρα από τα ζωώδη ένστικτα, πρέπει η θέαση του ουράνιου ανθρώπου (που δεν είναι αποκομμένος από το σύμπαν μέσα στην εγωιστική του μικροψυχία ) να περάσει στην συλλογική συνείδηση η στο συλλογικό ασυνείδητο, εκεί όπου ο άνθρωπος θα έχει εμπεδώσει κάποιες άξιες και δεν θα χρειάζεται να αναλώνει τον χρόνο του στο να τις αναλύει.
Εγώ θεωρώ ότι θρησκευτικού περιεχομένου συζητήσεις αφορούν κυρίως την μεταβαλλόμενη φαινομενική επιφάνεια η οποία εις την ουσία είναι απλά τα είδωλα και οι πλαστές μορφές που μας εμποδίζουν να δούμε την ουσία και να πετύχουμε τον έμφυτο σκοπό και στόχο του ανθρώπου που είναι να αναζητήσει να εντοπίσει και να σκιαγραφήσει την σχέση του με τον μακρόκοσμο.
Άρα σε προσωπικό επίπεδο ο Χριστιανισμός μπορεί να είναι ευεργετικός για το άτομο αν αυτό πάψει να ασχολείται με την επιφάνεια, αλλά από εκεί και πέρα σε συλλογικό επίπεδο οι συγκρούσεις και τα συμφέροντα της φαινομενικής επιφάνειας ήταν και είναι καταστροφικές για αυτήν την εσωτερική μας ανάγκη και είτε συνειδητά ο φιλόσοφος είτε ασυνείδητα (ο θρήσκος) έχει την δυνατότητα να προσεγγίσει και να καλύψει αυτήν του την εσωτερική ανάγκη.
Από εκεί και πέρα μικρότητες που αφορούν τα δόγματα και τις κατά καιρούς διαμάχες δεν έχουν καμία σχέση με τον ουράνιο άνθρωπο ο οποίος λίγο πολύ βρίσκεται μέσα σε όλες τις θρησκείες και στις επιφανέστερες φιλοσοφικές διδασκαλίες.
Αυτός που αγονία να σώσει τον κόσμο μέσα από την εκ τον πραγμάτων φτωχή του κοσμοθεαση δεν ψάχνει να βρει τον ουράνιο άνθρωπο αλλά τον άνθρωπο θεό, αντίθετα αυτός που συνειδητά η ασυνείδητα επιλέγει την αποχή από την μικρότητα του αυτός είναι που έχει περισσότερες ελπίδες να προσεγγίσει ποιο ορθά την μακρότητα του.
Άρα εις την ερώτηση έχω να πω ποιο συγκεκριμένα σε ότι αφορά την φιλοσοφία του Χριστιανισμού ότι το άτομο κάνει την διάφορα.
Αν το άτομο βλέπει με μαύρα γυαλιά όπως οι σύγχρονοι κολλημένοι στο ματριξ εθνικοί κλπ ο Χριστιανισμός μέσα τους θα έχει μαύρη όψη.
Αν το άτομο βλέπει με άσπρα γυαλιά όπως κάποιοι σύγχρονοι αλλά και παλαιοί Χριστιανοί τότε ο δρόμος προς την ουσία είναι πάντα ο ίδιος και είναι η στροφή προς τα μέσα και προς τα πάνω.
Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίζεις μια θρησκεία του είδους με δογματικό τρόπο, μπορείς απλά να ασχοληθείς με την κριτική της επιφάνειας της και να αντιπολιτευθείς στην πολιτική της.
Άξιον παρατήρησης, ο μηχανισμός της Πιστού χριστιανού, καθ όλα ολόιδιος με του μωαμεθανού, του Ινδουιστή, και του εβραίου. Κατά κάποιο τρόπο, πάνε πολλά χρόνια, είδα πως όταν είχα πολλές γνώσεις και πίστη, έχανα κάπως σε αντίληψη, όπως ακριβώς γίνεται με τις πολλές εντυπώσεις και την αγάπη.
Νομίζεται αγαπητοί Αναστημένε και Αμπερε, πως φέρνει η πίστη διαύγεια? Η μήπως να κατανοήσετε ένα πρόβλημα, χρειάζεται περισσότερο η πίστη από την άμεση αντίληψη?
Δεν έχω κάποιο η κάτι να υποστηρίξω, έτσι δεν ανησυχώ, μα σαν σκεφτόμενος, όταν ερεύνησα γιατί είχα ανάγκη να πιστεύω (σε κάτι η κάποιο), είχα δει πως ζούσα σε σύγχυση, πράγμα που τις περισσότερες φορές μου το δημιουργούσε η ακόρεστη επιθυμία. Έτσι πιανόμουν πάνω στην Πίστη, μα από κάτω, ήταν πάντα οι λεπτεπίλεπτες επινοήσεις της επιθυμίας, με συνέπεια να μεγαλώνει η σύγχυση και σύγκρουση που ζούσα. Είχε γίνει ανάγκη, και έπαιρνα δύναμη από την αποκλειστικότητα του αγαπημένου, γιατί έβρισκα κάποιο σκοπό στη ζωή μου. Τα ίδια άκουσα από στόματος πολλών επιφανών Χριστιανών, τα ιδια γράφει και ο Αναστημένος.
quote:
Ένα πράγμα είναι αδιαπραγμάτευτο. Ιησούς Χριστός, Θεός, η ίδια μου η ζωή, η ψυχή, η ύπαρξη. Μόνο που για να το ζήσεις ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΞΕΒΟΛΕΜΑ και τίποτα άλλο....
Έτσι και αλλιώς αγαπητε Αναστημένε χρειάζεται ξεβολεμα, ακόμα και σε όποιο δεν πιστεύει, μιας και η (αλήθεια, ευτυχία πες το όπως θες,) δεν έρχεται χωρίς το ταξίδι μέσα στο εαυτό μας.
Ποσο μακριά θα πας αν είσαι αγκυροβολημένος Αμπερε? Η συνταύτιση σας με κάποιο, όσο ψηλά και αν βρίσκεται, είναι απλά ένα καταφύγιο. Και αν είναι ετσι, χρειάζεται προστασία, πράγμα που βλέπω πως δεν λυπει, αφού δεν δέχεστε ουδεμία αμφιβολία.
Ω φίλοι,
τι αλλο να πω, συνεχιστε στην πιστη σας... μα στη ζωή, είδα πως ότι προστάτευα, γρήγορα καταστρεφόταν, και όταν κάποιος άλλος ταυτίζοταν με κάτι άλλο *(ενάντια στο δικό μου) ξέσπαγαν καυγάδες, όπως συμβαίνει και εδώ μέσα.
Αναρωτιεμαι,
Εκείνος που έχει συνταυτισθεί με κάτι, πως γίνεται να γνωρίσει την
ελευθέρια, και που μόνο εκεί μέσα γεννιέται η αλήθεια?
Γιώργη, ξερεις απο μονοτερμα? 
Δεν έχω κάποιο η κάτι να υποστηρίξω, έτσι δεν ανησυχώ, μα σαν σκεφτόμενος, όταν ερεύνησα γιατί είχα ανάγκη να πιστεύω (σε κάτι η κάποιο), είχα δει πως ζούσα σε σύγχυση, πράγμα που τις περισσότερες φορές μου το δημιουργούσε η ακόρεστη επιθυμία. Έτσι πιανόμουν πάνω στην Πίστη, μα από κάτω, ήταν πάντα οι λεπτεπίλεπτες επινοήσεις της επιθυμίας, με συνέπεια να μεγαλώνει η σύγχυση και σύγκρουση που ζούσα. Είχε γίνει ανάγκη, και έπαιρνα δύναμη από την αποκλειστικότητα του αγαπημένου, γιατί έβρισκα κάποιο σκοπό στη ζωή μου. Τα ίδια άκουσα από στόματος πολλών επιφανών Χριστιανών, τα ιδια γράφει και ο Αναστημένος.
-----------
Αφού δεν έχεις ανάγκη κάποιον η κάτι γιατί κρύβεσαι πίσω από τον Πλάτωνα?
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πιστεύει σε κάτι έστω ασυνείδητα.
Πάλι σε σύγχυση ζεις αν θεωρείς ότι οι πολιτικές σου απόψεις αφορούν την ουσία του θέματος και την προσωπικότητα κάποιου που απλά υπερασπίζεται τον εαυτό του.
Η διάφορα Πλατωνικών φιλόσοφων και ΙουδαιοΧριστιανον αφορούσαν κυρίως θέματα πολιτικής και πολύ λιγότερο θέματα ουσίας.
Εγώ δεν βλέπω να ζούμε σε καθεστώς θεοκρατίας για αυτό οι ακραίες τοποθετήσεις σας είναι άτοπες και άστοχες.
---------
Νομίζεται αγαπητοί Αναστημένε και Αμπερε, πως φέρνει η πίστη διαύγεια? Η μήπως να κατανοήσετε ένα πρόβλημα, χρειάζεται περισσότερο η πίστη από την άμεση αντίληψη?
---------
Η πίστη και η αποχή από τις μικρότητες του είδους φέρνει εσωτερική κάθαρση.
Σύμφωνα πάντα με τους Πλατωνικούς Πυθαγόρειους Ορφικούς κλπ
Αντίθετα η πίστη του ξερολισμου που διακρίνει του Νεοέλληνες φωστήρες μας, φέρνει εσωτερική αποβλάκωση αφού έχει την ικανότητα να δημιουργεί ψευδαισθήσεις ανοτεροδυναμισμου σε σχέση με ασυνάρτητα θεωρήματα που αφορούν γενικότητες και όχι απαραίτητα το άτομο στο οποίο απευθύνονται.
Το να πιστεύεις στο αγαθό είναι Πλατωνική διδασκαλεία.
Το να πιστεύεις στην εσωτερική κάθαρση δια της αποχής από τις μικρότητες θα μπορούσε να θεωρηθεί περισσότερο Πυθαγόρεια διδασκαλία.
Το να προσωποποιείς το αγαθό πίσω από είδωλα είναι πανανθρώπινο φαινόμενο.
Αν το θέμα σας δεν επικεντρώνεται στον ισοπεδοτισμο του είδους αλλά σε θέματα που αφορούν την πολιτική τον θρησκειών τότε θα ήμουν με το μέρος σας και πολύ πιθανόν είναι να συμφωνούσαμε όλοι μέσα σε ένα λογικό πλαίσιο.
19. Θεούς ενομίσαμεν, ουχ ετέρους παρ' ετέροις, ουδέ βαρβάρους καί Ελληνας, ουδέ νοτίους καί βορείους, αλλ' ώσπερ ήλιος καί σελήνη καί ουρανός καί γή καί θάλασσα κοινά πάσιν, ονομάζεται δ' άλλως υπ' άλλων, ούτως ενός λόγου τούτ' αύτα κοσμούντος καί μίας προνοίας επιτροπευούσης καί δυνάμεων υπουργών επί πάντα τεταγμένων, έτεροι παρ' ετέροις κατά νόμους γεγόνασι τιμαί καί προσηγορίαι.
(Πλούταρχος, Περί Ισιδος & Οσίριδος, 378α)
Θεούς θεωρήσαμε, όχι διαφορετικούς από άλλους (λαούς), ούτε από βαρβάρους ή από Ελληνες, ούτε από νότιους ή βόρειους, αλλά ακριβώς όπως ο ήλιος καί η σελήνη κι ο ουρανός καί η γή καί η θάλασσα είναι κοινά σέ όλους, ονομάζονται όμως διαφορετικά από τόν κάθε λαό, έτσι ενώ Ενας Λόγος συγκροτεί όλα αυτά καί μία (Θεία) πρόνοια τά διευθύνει καί γιά τήν λειτουργία τών πάντων έχουν ορισθή (Θείες) δυνάμεις, εντούτοις διαφορετικές από τούς διαφόρους (λαούς) ορίσθηκαν τιμές κι επωνυμίες, σύμφωνα μέ τούς νόμους (έθιμα) τους.
Καλώς ήρθες στο εσωτερικά.
Συμφωνώ με πάρα πολλά από αυτά που καταθέτει ο Ερμής 3E και τον καλωσορίζω στη συζήτηση.
Θεωρώ ότι το τελευταίο μήνυμα του φίλου Ampere απαντά σε πολλά με ευγενικό και προσγειωμένο τρόπο. Θα πρότεινα σε όλους τους φίλους να το διαβάσουν προσεκτικά.
Ένα ερώτημα θα ήθελα να κάνω μόνο. Γιατί τόση απαξίωση?
«Ξέρω ότι είναι δύσκολο να κάνω διάλογο με πιστούς», το έχεις γράψει αγαπητέ Πλάτωνα τρεις φορές σε ΑΥΤΟ το θέμα. Μα εσύ το επιδίωξες φίλε μου. Και όταν έλαβες απαντήσεις που δεν σου άρεσαν «κατάλαβες» ότι μιλάς με πιστούς........δηλαδή με ανθρώπους ΟΧΙ διαυγείς.
Μπράβο σου. Ίσως αν έλεγα αυτά που θα άρεσαν «στη δική σου εσωτερική θέαση» τότε να είχα κάποια ελπίδα. Ε φίλε?
Διαβάσατε κάτι σοφό που έγραψε ο Ampere?
“Πριν συνεχίσω και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, να δηλώσω ότι ούτε βεβαιότητες διαθέτω ούτε, πολύ περισσότερο, θέλω να πείσω κανέναν. Και γράφω (ή μάλλον αντιγράφω) όχι επειδή ξέρω αλλά επειδή μαθαίνω.”
Καλέ μου Πλάτωνα μας «κατηγορείς» και για τους καυγάδες? Επειδή συνταυτιζόμαστε? Για δείξε μου κάποιον που δεν συνταυτίζεται με κάτι......
Εάν θέλεις να συζητήσεις κάντο σε παρακαλώ. Μη προσβάλεις τη δική μας θέαση αλλά προέβαλε τη δική σου. Εγώ έχω να κερδίσω από αυτό.
Και κάνω μια προσπάθεια:
ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΛΑΤΩΝΑ:
«Η Νοημοσύνη, η βαθιά κατανόηση, είναι μεταξύ του Νου (σκέψεις) και καρδιάς (αισθήματα). Αν στον άνθρωπο αυτά τα δυο δρουν συγχρόνως και όχι ξεχωριστά, (πότε το ένα και πότε το άλλο, γιατί έτσι λειτουργεί η ανθρωπότητα, και είναι σε σύγκρουση μεταξύ των) όταν λοιπόν έχεις επίγνωση και των δυο, τότε υπάρχει αρμονία, αγάπη, νοημοσύνη, θεός.» .
Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ π. ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ ΓΡΑΦΕΙ:
Η εν λόγω νόσος (η νόσος της θρησκείας) συνίσταται εις το ότι υπάρχει βραχυκύκλωμα μεταξύ του πνεύματος εν τη καρδία του ανθρώπου (δηλαδή της κατά τους πατέρας νοεράς ενεργείας) και του εγκεφάλου . Εις την φυσιολογικήν της κατάστασιν η νοερά ενέργεια κινείται κυκλικώς ωσάν στρόφαλος προσευχομένη εντός της καρδίας.
Εις την νοσούσαν κατάστασίν της η νοερά ενέργεια δεν στροφαλίζεται κυκλικώς. Αλλά ξεδιπλωμένη και ριζωμένη εις την καρδίαν κολάει στον εγκέφαλον και δημιουγεί βραχυκύκλωμα μεταξύ εγκεφάλου και καρδίας. Έτσι τα νοήματα του εγκεφάλου, που είναι όλα από το περιβάλλον, γίνονται νοήματα της νοεράς ενεργείας ριζωμένη πάντα στην καρδίαν. Έτσι ο παθών γίνεται δούλος του περιβάλλοντός του. Ως εκ τούτου συγχέει ορισμένα προερχόμενα εκ του περιβάλλοντός του νοήματα με τον θεόν ή τους θεούς του .
Θα ήθελα από εσένα (και από οποιοδήποτε άλλο φίλο) μια πλήρως αναλυτική και εμπεριστατωμένη ΑΝΑΛΥΣΗ, ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ των ανωτέρω λόγων.
Από εσένα προσωπικά φίλε Πλάτωνα θα ήθελα η ανάλυση σου (αν την κάνεις) να δείχνει και το σεβασμό σου προς το πρόσωπο μου.
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
**Είσαι σίγουρος ότι τον διάβασες τον Ρωμανίδη? Μάλλον τον απαξίωσες σαν ένα ακόμη πιστό......
***Ζητώ και από τον αγαπητό μου φίλο Πλωτίνο την γνώμη του. Γνωρίζω ότι έχει ασχοληθεί με τον συγκριτισμό. Αλλά ο πραγματικός συγκριτισμός γίνεται στο βάθος και όχι στην επιφάνεια.....
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Δεν απαξιώ εσένα και κανένα. Ότι γράφω αν πρόσεξες, το θέτω σαν να (σε/με) ερωτώ.
Αυτό του π.ρωμανιδη, διαβάζοντας το όχι τώρα, μα όταν το έθεσε ο Αμπέρ, μου έδωσε την εντύπωση πως η νόσος είναι η Πίστης* (του μυαλού, εκεί κολλάει).
Όταν διαβάζω ένα κείμενο, από όπου και αν προέρχεται, είναι σαν να κοιτάζω ένα τοπίο.
Βλέπω συγχρόνως τοπίο, μα και τι γίνεται μέσα.
Αν υπάρχει αντίδραση, σαν σκέψη, την αφήνω να ερθει στην επιφάνεια. Αν φερει αλλους συνηρμους, το ίδιο.
Αν ξυπνά κάποιο συναίσθημα, το αυτό.
Το σίγουρο είναι πως το ΙΝΤΕΛΕΚΤ, αυτό που ο Ρωμανιδης ονομάζει περιβάλλων, και που κρυσταλλώνεται με τα χρόνια σαν ΕΓΩ, όταν είναι σε κίνηση, είναι διαφορετικό της κατανόησης
Σου δίνω ένα παράδειγμα πως απαντά το ΠΕΡΙΒΑΛΟΝ (ΕΓΩ) η Εαυτοσηνειδηση.
Και απευθύνομαι σε άλλο συνομιλητή, μην νομίσεις πως έχω κάτι μαζί σου!
Θα μπορουσα καλιστα να απαντησω στον ΕΡΜΗ 3 Ε.
Αφού δεν έχεις ανάγκη κάποιον η κάτι γιατί κρύβεσαι πίσω από τον Πλάτωνα?
Εχω γραψει πως είναι απλα ένα ΝΙΚ όπως το ΕΡΜΗΣ 3, και τιποτα περισσοτερο. Δεν δηλωσα πως ειμαι Πλατωνικος, ουτε Ολυμπιακος, Ουτε Μπλατβατσικος, ουτε εστειλα καποιο στο Δασκαλο.
Απλα αναρωτιεμαι.
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πιστεύει σε κάτι έστω ασυνείδητα.
Και καλά βρε Ερμή, γράφεις ολάκερα κατεβατά περί τριάδος, δεν έριχνες και μια ματιά προς τα μέσα, μηπως δεις τι σόι πράμα είναι το ασυνείδητο?
Πάλι σε σύγχυση ζεις αν θεωρείς ότι οι πολιτικές σου απόψεις αφορούν την ουσία του θέματος και την προσωπικότητα κάποιου που απλά υπερασπίζεται τον εαυτό του.
Εδώ όμως κατάλαβα, πως είναι πραγματι Νέος στο φόρουμ. Δεν γνωριζει τι μπουμπουκακια ειμαστε
Η διάφορα Πλατωνικών φιλόσοφων και ΙουδαιοΧριστιανον αφορούσαν κυρίως θέματα πολιτικής και πολύ λιγότερο θέματα ουσίας.
Αν αληθεύει, καιρός να αλλάζω Νικ.
Ετσι, προτίμησα να προσπεράσω και να του ευχηθώ ένα καλώς όρισες.
Διαβάζοντας Ρωμανιδη, δεν μπορω να τον επεξηγησω, συγκρινω, η αναλύσω, μα διαβαζοντας τον, διαβαζοντας σας, βγαίνει ότι ειναι μεσα.
«Η Νοημοσύνη, η βαθιά κατανόηση, είναι μεταξύ του Νου (σκέψεις) και καρδιάς (αισθήματα). Αν στον άνθρωπο αυτά τα δυο δρουν συγχρόνως και όχι ξεχωριστά, (πότε το ένα και πότε το άλλο, γιατί έτσι λειτουργεί η ανθρωπότητα, και είναι σε σύγκρουση μεταξύ των) όταν λοιπόν έχεις επίγνωση και των δυο, τοτε υπάρχει αρμονία, αγάπη, νοημοσύνη, θεός.» .
Αγαπητε Αναστημενε, κανε μια ερωτηση.
Η καθημερινότητα μας, σαν άνθρωποι, η κύρια δράση μας πια είναι?
Αν αρχισεις να αναρωτιεσαι στις συνθηκες που δημιουργουν Συγγρουση, τη στιγμη που το κανεις, ξυπνας την νοημοσυνη, (ο Ρωμανιδης το βλέπει κάτι σαν βραχυκύκλωμα? Ίσως, δεν ξέρω, μπορώ να μιλήσω μόνο για ότι βλέπω και βιώνω).
Η νοημοσύνη δεν είναι στατική, επομένως δεν υπάρχει κάτι στατικό *(όπως οι μνήμες) άρα η νοημοσύνη δεν προκαλεί Σύγκρουση.
Αυτό το κατάλαβα πριν Χρόνια, στα λόγια του Χριστού.
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι….
Όσο για το θεό, αρμονία, αγάπη Νοημοσύνη, ομορφιά για μένα είναι το αυτό,
Όπως σκέψη, και αισθήσεις.
Σαφέστατα και πρέπει να αλλάξεις Νικ
--------
Και καλά βρε Ερμή, γράφεις ολάκερα κατεβατά περί τριάδος, δεν έριχνες και μια ματιά προς τα μέσα, μηπως δεις τι σόι πράμα είναι το ασυνείδητο?
Αυτό τώρα τι είναι και τι ερμηνεία μπορεί να έχει?
Δεν με απασχολεί φίλε μου τι έχεις μέσα σου και ξέρω πολύ καλά σε αντίθεση με σένα τι έχω μέσα μου.
---------
Εδώ όμως κατάλαβα, πως είναι πραγματι Νέος στο φόρουμ. Δεν γνωριζει τι μπουμπουκακια ειμαστε
Και πάλι λάθος κατάλαβες και γενικά σχεδόν πάντα λάθος καταλαβαίνεις.
Βαθιά κατανόηση - επίγνωση μεταξύ σκέψεων (νους) και αισθημάτων (καρδιάς).
Αυτή είναι για σένα η υγεία.
Δώσε σε παρακαλώ όπως και ο π. Ρωμανίδης «θεραπευτική αγωγή». Πρακτικά και απλά πως αυτό επιτυγχάνεται?.
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ