Ermis -3E-

ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ
ΣΤΗΝ "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ"
ΜΗΝΟΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2003

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗΝ ΧΙΛΙΕΤΙΑΝ
(Ζ' Βιβλίον Πολιτείας Πλάτωνος)

Ο αναγνώστης του παρόντος άρθρου, δια να παρακολουθήση την εξέλιξιν των συλλογισμών, είναι αναγκαίον να έχη μελετήση το Σ π ή λ α ι ο ν του Πλάτωνος (Το πρώτον μέρος του Ζ' Βιβλίου της Πολιτείας, 514 – 519C, το κείμενον του Σπηλαίου υπάρχει εις το βιβλίον ΑΡΡΗΤΟΙ ΛΟΓΟΙ, Επίδαυρος, Θόλου Αποκάλυψις, κεφ. 5ον, σελ. 52 - 56) και να έχη διακρίνει την προτεινομένην κυκλικήν πορείαν του αφυπνισθέντος ατόμου. Ο κύκλος αφορά εις την καταλυτικήν δύναμιν της παιδείας δια την εξέλιξιν του ανθρωπίνου γένους....

Το κείμενον προσεγγίζεται με βάσιν την κατωτέρω ερώτησιν, η οποία ετέθη από τηλεθεατήν μετά την δευτέραν εκπομπήν της 15ης Ιανουαρίου επί του θέματος εις τον τηλεοπτικόν σταθμόν BLUE SKY, καθώς επίσης και από ακροατάς εις την αίθουσαν διαλέξεων της ΑΛΟΣ εις μίαν εκ των τεσσάρων εβδομαδιαίων ομιλιών του μηνός Ιανουαρίου ε.έ. Ο μύθος έχει ήδη αναπτυχθή. Κατόπιν αιτήσεως των φίλων τηλεθεατών και ακροατών εκρίθη σκόπιμον όπως δοθή και μέσω του περιοδικού της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ μία συνοπτική απάντησις, καλύπτουσα την ερώτησιν:

ΠΟΙΑ ΤΑ Ε Σ Ω Τ Ε Ρ Ι Κ Α ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
ΔΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΗ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΤΑ Ε Ξ Ω Τ Ε Ρ Ι Κ Α
ΔΙΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΗ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑΝ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΩΝ ΦΑΣΕΩΝ
ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Η ερώτησις δεν άπτεται αμέσως της παιδείας και της απαιδευσίας, - το κυρίως θέμα του Σπηλαίου -, αλλά της ωφελείας, η οποία προκύπτει εκ της παιδείας, ως αναπτύσσεται υπό του Θείου Πλάτωνος η σπουδαιοτάτη αύτη μυθοπλασία.

Η προσέγγισις αφορά εις την αλληγορίαν φωτός / παιδείας και σκότους / απαιδευσίας. Πλήν του ατομικού επιπέδου ερμηνείας, το οποίον αναπτύσσεται εις το παρόν άρθρον, υπάρχει το πολιτικόν και το θεολογικόν και ασφαλώς, λόγω της αρχετυπικής φύσεως του Σπηλαίου, είναι δυνατόν να δοθούν και άλλαι ερμηνείαι.

ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

1. Τα χαρακτηριστικά των δεσμωτών είναι κοινά. Όλοι ευρίσκονται εις κατάστασιν ύπνου/ψεύδους, λόγω της γενικής απαιδευσίας, εις την οποίαν είναι καταδικασμένοι από την παιδικήν των ηλικίαν ("εκ παίδων όντας εν δεσμοίς", 514). Δεμένοι και ακινητοποιημένοι, τόσον σωματικώς όσον και νοητικώς, βλέπουν τας ιδίας σκιάς των προβαλλομένων ειδώλων εις το βάθος του σκοτεινού Σπηλαίου (514Β). Είναι η μονοδιάστατος θέασις του ψεύδους, η οποία δεν επιτρέπει τον δεύτερον όρον συγκρίσεως. Το ψεύδος είναι ο ύπνος της ψυχής (Ψ + εύδος = ύπνος της ψυχής, Κρατ. 421b).

Εις την φάσιν της απαιδευσίας, άνευ συγκρίσεων, η ψυχή ουδέν αντιλαμβάνεται εκ των εσωτερικών της χαρακτηριστικών και ουδεμίαν αντικειμενικήν γνώμην έχει δια την κατάστασιν των άλλων.

Οι δεσμώται δεν είναι εις θέσιν να διακρίνουν τον "εαυτόν" από "τους άλλους". Τά κοινά χαρακτηριστικά των είναι γενικώς: η απάθεια, αδιαφορία, δοκησισοφία και ο, άνευ ορίων, αυτάρεσκος εφησυχασμός. Ουδέν χαρακτηριστικόν γίνεται αντιληπτόν, διότι οι π ά ν τ ε ς κ ο ι μ ο ύ ν τ α ι.

2. Η αλλαγή της θέσεως του, "εξαίφνης και εξ ανάγκης" (515D), απελευθερωθέντος δεσμώτου είναι η "γοητεία" της φωτιάς, δηλαδή του νέου "πιστεύω" δια των "θαυμάτων/ψευδών", πού τώρα βλέπει απ' ευθείας και το οποίον "πιστεύω" θέλει πολύ συχνά να επιβάλη εις τους άλλους δια να τους προσηλυτίση και να καλύψη την ανασφάλειαν της μοναξιάς του.

Η μεταφορική σημασία της φωτιάς είναι το θνησιγενές, δηλαδή η φωτιά πρέπει να τροφοδοτήται συνεχώς με νέα ξύλα, με ύλην και όχι με την αφθαρσίαν του πνεύματος. Άρα επισημαίνει το φθαρτόν και παροδικόν της πίστεως (Θρησκευτικής, πολιτικής, ιδανικόν κλπ.), εις την οποίαν έχει το άτομον αφιερωθεί, ενώ το φως του Ηλίου/Αληθείας, το οποίον δεν γνωρίζει, δεν έχει ανάγκην εξωτερικής τροφοδοσίας, ον αγέννητον, άφθαρτον και αιώνιον.

Επειδή είναι μόνος εκ της αναγκαστικής αλλαγής της θέσεως, ο κρυφός θυμός δια την μοναξιάν και την απώλειαν, που υπέστη, τον κάνουν φανατικόν και εκδικητικόν, αυτόκλητον τιμωρόν και δυνάστην "των άλλων". Η φάσις αύτη δεν αναφέρεται αναλυτικώς εις το κείμενον. Προκύπτει εκ των κινήσεων και της αλλαγής της θέσεως του δεσμώτου.

Το άτομον παρουσιάζεται διχασμένον ως προς τον εαυτόν του και αλλοπρόσαλλον ως προς τους άλλους. Οι άλλοι αντιλαμβάνονται τον διχασμόν και την αστάθειαν και απομακρύνονται.

Είναι η δύσκολος φάσις: της αδιαλλαξίας και ασυνεννοησίας, με εξάρσεις αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας ως προς τον εαυτόν του.

Εμφανίζεται εις τους άλλους: απροσάρμοστος και αγχώδης, κακοδιάθετος και μεμψίμοιρος, υπεροπτικός και πιεστικός, εκρηκτικός και αλλοπρόσαλλος.

Η ΕΚΤΟΣ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΣΚΟΤΟΥΣ/ΦΩΤΟΣ

3. "Συρθείς βιαίως από δρόμον δύσκολον και ανηφορικόν" (515Ε) είναι η τρίτη φάσις, την οποίαν αντιλαμβάνεται το άτομον, με την αναγκαστικήν αλλαγήν της θέσεως, η οποία τον εκτινάσσει εκτός Σπηλαίου. Η ψυχική κατάστασις είναι η εκ νέου βύθισις εις το σκότος, που του προξενεί το εκτυφλωτικόν φως της ημέρας. Αναγκάζεται συνεπώς δια της ριζικής μεταβολής των συνθηκών του βίου του, να απαλλαγή από κάθε είδους γοητείας και "Πιστεύω".

Όμως κατά το λυκόφως και το λυκαυγές αρχίζει να βλέπη τας σκιάς των πραγματικών όντων, δηλ. αποκτά σταδιακώς την αντίληψιν της αντικειμενικής πραγματικότητος δια της παιδείας. Είναι η μακρά διακεκομμένη και εναλλασσομένη χρονική περίοδος, η μεταξύ ημέρας και νυκτός, των αναζητήσεων, αμφιβολιών, αμφιταλαντεύσεων μεταξύ σκότους και φωτός, μεταξύ καταλοίπων της απαιδευσίας και αρχής της πραγματικής αντιληπτικότητος της αληθούς παιδείας.
Τα πραγματικά όντα διαγράφουν τας σκιάς των πρώτον επί του εδάφους και εν συνεχεία εντός των υδάτων. Έχει ήδη αντίληψιν των σκιών, των προερχομένων εκ των ειδώλων. Αι σκιαί όμως αύται είναι σκιαί πραγματικών όντων, αλληγορουμένων δια του σχήματος, μεγέθους, μετά του ελαχίστου χρώματος, αλλά άνευ όγκου.

Η επομένη φάσις είναι η αντανάκλασις των πραγματικών όντων εντός των υδάτων. Εις τον συμβολισμόν το ύδωρ εκπροσωπεί το συναίσθημα. Επίκειται η πρώτη επαφή με το συναίσθημα δια της αλληγορίας των εικόνων εντός των υδάτων (516Α - Β). Η "ευσπλαχνία" (516C "Το ελεείν") του πρώην δεσμώτου δια τους άλλοτε συνδεσμώτας του έχει την αρχήν της εις αυτήν την θέσιν, την οποίαν προσδιορίζει το υγρόν στοιχείον. Η λειτουργία του συναισθήματος προηγείται της λειτουργίας της νοήσεως. Δια της βίας παιδεία δεν λειτουργεί εις την ψυχήν, είπεν ο Πλάτων. Εν συνδυασμώ, συναίσθημα και νόησις διεγείρουν το Είναι του ατόμου και επιτρέπουν δια της ευσυγκινησίας την πρόσληψιν της ουσιαστικής παιδείας με ενθουσιασμόν.

Η φάσις αύτη εμφανίζει το άτομον έχον εσωτερικώς και εξωτερικώς τα ίδια χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Ο ίδιος και οι άλλοι αποδέχονται δι αυτόν τα κάτωθι χαρακτηριστικά:

Το άτομον είναι εσωστρεφές, άνευ εξάρσεων ενθουσιασμού η καταθλίψεως, επιφυλακτικόν, σοβαρόν, μετρημένον, με εναλλαγάς κοινωνικότητος και απομονώσεως, ανεκτικόν, αλλά και αποστασιοποιημένον.

ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ - Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ

4. Κατά την τετάρτην φάσιν το άτομον "βλέπει" απ' ευθείας τα πραγματικά όντα, πραγματικά αντικείμενα, πραγματικάς καταστάσεις. Δηλαδή διδάσκεται και προσλαμβάνει πραγματικήν παιδείαν, ελθών δια πρώτην φοράν εις νοητικήν επαφήν με "τους άλλους", οι οποίοι είναι άνευ δεσμών, ως είναι και ο ίδιος. Αναγνωρίζει εκ των αποτελεσμάτων το αίτιον των πραγμάτων. Αλληγορικώς αναγνωρίζει τον ήλιον εις την πραγματικήν του θέσιν και όχι τα είδωλά του εντός των υδάτων και εις θέσιν ξένην (516B). Έχει αποκτήσει δηλαδή την ικανότητα της διακρίσεως.

Η ώρα της επιλογής της τελικής κατευθύνσεως έφθασε, διότι μόνον το ελεύθερον άτομον, το οποίον συγκινείται (συν + κινείται) μετά των άλλων και έχει λάβει πραγματικήν παιδείαν, έχει την ικανότητα της ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς της βουλήσεως. Χαρακτηριστικόν της είναι η σταθερότης των αποφάσεων με επίγνωσιν των συνεπειών των πράξεων, διότι άνευ ορθής παιδείας ο νους κατά τας προγενεστέρας φάσεις αμφιταλαντεύεται συνεχώς μεταξύ αγνοίας και απαιδευσίας. Η αστάθεια είναι χαρακτηριστικόν της ψυχής, η οποία ευρίσκεται υπο το κράτος της δουλείας και των δεσμών της απαιδευσίας.

Αρετή ή κακία; προς τα κάτω ή προς τα άνω θα στρέψη "Το της ψυχής όμμα"; (519B). Η λογική κρίσις δια της παιδείας ανεπτύχθη και η γνώσις των πραγματικών όντων και καταστάσεων, επιτρέπει εις το άτομον την ορθήν αξιολόγησιν. Ο δρόμος καθίσταται ολοέν και πλέον ανηφορικός (519D).

Διά της ελευθέρας βουλήσεώς του αντιμετωπίζει το δίλημμα της περαιτέρω πορείας, διότι έχει διδαχθή και αναγνωρίζει την αλήθεια από το ψεύδος. Είναι η ώρα των αποφάσεων.

Η ποιότης της διαμορφωθείσης μέχρι τούδε ψυχής, όχι μόνον εκ της προσφάτως προσληφθείσης γνώσεως κατά την τρέχουσαν ενσάρκωσιν, αλλά εκ του συνόλου των προβιωτών της (Ορφικαί Πινακίδες, τεύχος 15ον περιοδικόν ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ,σελ. 5 - 15) είναι εκείνη, η οποία προσδιορίζει την τελικήν επιλογήν.

Εάν το άτομον προτιμήση

α. την κακίαν στρέφει "Το της ψυχής όμμα" προς τα κάτω και επιστρέφει εις το Σπήλαιον, όχι όμως πλέον εντός, αλλά εκτός και όπισθεν του τοιχείου, προς ίδιον όφελος. Μεταφορικώς αύτο σημαίνει, ότι "εκτός του τοιχείου" (515) ουδείς τον "βλέπει". Είναι "ώσπερ θαυματοποιός" (514Β), που πραγματοποιεί "τα θαύματα" του όπισθεν των παρευρισκομένων εν τω Σπηλαίω δεσμωτών. Προβάλλει δηλαδή την απάτην και το ψεύδος, ομοιώματα και είδωλα εις "τους δεσμώτας" με επίγνωσιν πλέον της καταστροφής, την οποίαν επιφέρει.

Γοητεύει τον εκάστοτε λυθέντα εκ των δεσμών και συνεχίζει την παραπλάνησιν και καταδυνάστευσιν των υπολοίπων δια των σκιών των ειδώλων, δηλ. της ψευδούς παιδείας. Οι δεσμώται δεν είναι εις θέσιν να διακρίνουν τον "θαυματοποιόν", εφ' όσον δεν τον "βλέπουν", διότι δεν έχουν την ανάλογον παιδείαν.

Ο θαυματοποιός ευρίσκεται οπίσω από τοιχείον. Δεν φαίνεται η ποιότητα της ψυχής του. Αναλαμβάνει την "σωτηρίαν" των άλλων, επιδεικνύων σκιάς ειδώλων, "παντοία ειργασμένα" (515), δηλαδή ψευδόμενος ασυστόλως. Εις τον λυθέντα δεσμώτην παρουσιάζει ομοιώματα από την σκοτεινήν των πλευρά μόνον, η άλλη είναι αθέατος, δηλαδή προβάλλει αληθείας μόνον κατά το ήμισυ. Το χείριστον της ημιμαθείας.

Το άτομον έχει εσωτερικώς και εξωτερικώς α ρ ν η τ ι κ ά χαρακτηριστικά. Αισθάνεται αυτοπεποίθησιν και αυτοικανοποίησιν δια τα "επιτεύγματά του", τά "θαύματά" του. Οι άλλοι βλέπουν εις αυτόν έναν "σωτήρα".

Ο ίδιος είναι κακοήθης απατεών, ασυνείδητος, σκληρός, ιδιοτελής μέχρι σημείου εγκληματικότητος. Είναι ο άνθρωπος/"γόης"/θαυματοποιός, ο οποίος δρα αυτοβούλως και άνευ των ελαφρυντικών της αγνωσίας/απαιδευσίας, μεταφέρων εις το πραγματικόν ψυχικόν σκότος τους δεσμώτας. Είναι ύπουλος, υποκριτής και αδέσμευτος.

Δια τους άλλους έχει προσωπείον γλυκύτατον, ευπροσήγορον, προστατευτικόν, καταδεκτικόν. Τας υπηρεσίας, τας οποίας με διάφορα προσχήματα ανιδιοτελώς υποτίθεται ότι προσφέρει με την παροχήν της γνώσεως (φωτιάς και ειδώλων, τα οποία αυτός και οι όμοιοι του τροφοδοτούν και κινούν εντέχνως), είναι αδρότατα αμοιβόμεναι. Άλλοτε εις είδος

α. μεταχειριζόμενος τους άλλους ως υπηρετικόν προσωπικόν,
β. δια την ικανοποίησιν των ορέξεών του, ή
γ. δια παρανόμους πράξεις,
Άλλοτε εισπράττει εις χρήμα και άλλοτε παντοιοτρόπως.
Εάν τά συμφέροντά του υπονομευθούν, θα αποβάλη το προσωπείον και θα φανή η σκληρότης, η πλήρης αδιαφορία και η ασυγκράτητος εκδικητικότης του.

Ο όρος "θαυματοποιός" συνοδευόμενος εκ των "θαυμάτων" εις την αρχήν της μυθοπλασίας του Πλάτωνος, προσδιορίζει τους ανωτέρω συλλογισμούς.

β. εάν το άτομον στρέψη το της ψυχής όμμα προς τα άνω, επιλέγει την αρετήν και συνεχίζει την ανηφορικήν του πορείαν προς το φώς. Είναι δυσδιάκριτος, σχεδόν αόρατος εις τους συνανθρώπους του, λόγω της αποστάσεως των νοητικών πεδίων εις τα οποία μετέρχεται εξ αιτίας του ότι το άτομον αποσύρεται εις την αναζήτησιν της αληθείας και του Αγαθού. Δεν συμμετέχει εις τας κοινωνικάς συγκεντρώσεις των ανθρώπων και δεν έχει συζητήσεις μετ' αυτών, ως εκ τούτου διέρχεται απαρατήρητος εν μέσω γενικής συγχήσεως και αταξίας. Συναναστρέφεται με τους "ελαχίστους", τους πραγματικώς εγρηγορότας, τους εκτός Σπηλαίου ελευθέρους αναζητητάς, και παρατηρεί τα πάντα μελετών την φύσιν εν τω συνόλω της υπό την σκέπην του ουρανίου θόλου.

Το άτομον έχει εσωτερικώς και εξωτερικώς θ ε τ ι κ ά χαρακτηριστικά. Είναι ήρεμον, αυτάρκες και κρατεί την στάσιν του "παρατηρητού" ως προς την γνώσιν και τα γεγονότα. Οι πολλοί δεν αναγνωρίζουν την φύσιν του εν λόγω όντος, εφ' όσον δεν το "βλέπουν", αν και ευρίσκεται μεταξύ των.

Το άτομον "αναθρεί ά όπωπεν" (Κρατ.399c). Αλληγορικώς μελετά την αστρονομία, πού ασχολείται με τα κινούμενα στερεά (529B). Η Ιδέα του Όγκου εν κινήσει είναι η Επιστήμη της Αστρονομίας, "η οποία αναγκάζει την ψυχήν να βλέπη προς τα επάνω και οδηγεί από τα πράγματα του εδώ κόσμου εις τα πράγματα του νοητού". (529Β). Tο άτομον δεν ακολουθεί, αλλά ούτε και προπορεύεται της Επιστήμης. Συν + κινείται μετ' αυτής. "Το μάθημα, που επιτρέπει εις την ψυχήν να βλέπη τα άνω δεν είναι άλλον από εκείνον, το οποίον από τα εδώ πράγματα οδηγεί εις το αόρατον και το όν" ... Διότι "κανέν μάθημα εκ των αισθητών δεν περιέχει Επιστήμην" (529C).

Η ΘΕΑΣΙΣ "ΤΗΣ ΙΔΕΑΣ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ"

5. Η πέμπτη φάσις της σταθεράς γνώσεως μετά της Επιστήμης της Διαλεκτικής είναι η επίσκεψις του ατόμου εις τον πραγματικόν, σταθερόν, αγέννητον, αιώνιον, ακατάλυτον κόσμον των Ιδεών ("ιδείν τε το αγαθόν" 519D). Η ψυχή "αχρωμάτιστος, ασχημάτιστος και αψηλάφητος" κατοικεί εις τον Υπερουράνιον Τόπον του Φαίδρου (247 - 248). Γνωρίζει την ευδαιμονίαν και επιθυμεί να παραμείνη δια παντός μετά των μακαρίων όντων. Όμως η Πολιτεία, η έχουσα καταβάλει προσπαθείας, χρήμα και χρόνον δια την εκπαίδευσίν του, προκειμένου να γίνη ""ξύνδεσμος" της πόλεως απαιτεί την επιστροφήν του εις τους δεσμώτας (520B - Ε).

Εις την τελευταίαν φάσιν η προσωπικότης του ατόμου εξαφανίζεται και προβάλλεται η ατομικότης εις εκείνους μόνον, που είναι εις θέσιν να τον αναγνωρίσουν.

Προ της επιστροφής εις "Το αύτο σημείον του κύκλου", δηλ. εκ νέου εις το Σπήλαιον, το άτομον και είναι και εμφανίζεται εις τους δεσμώτας απόμακρον, αμέτοχον, άνευ επαφών, αλλά γαλήνιον, ευτυχές και πράον μετά σοφίας και αγαθότητος. Εις "τους ολίγους" εμπνέει τον σεβασμόν και τον θαυμασμόν.

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟΝ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΙΣ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

6. Η έκτη βαθμίς είναι η "επιστροφή" του ατόμου εις το σκότος του Σπηλαίου και εις τους δεσμώτας...Είναι ο "ξυναρμόττων...ο ξύνδεσμος της πόλεως" (520). Κατά την επιστροφήν

"... τον επιχειρούντα λύειν τε και ανάγειν, εί πως εν ταίς χερσί δύναιντο λαβείν, κάν αποκτείνειαν;"
(... όποιον επιχειρήση να λύση τους δεσμώτας και να τους φέρη εις τον επάνω κόσμον, δεν θα τον εφόνευαν, αν μπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια και να τον φονεύσουν); (517).

Η επιστροφή του φιλοσόφου ή του "παντελούς φύλακος" εις το δεσμωτήριον και η προσφορά του εις τους δεσμώτας, σπανίως αναγνωρίζεται, όσον το άτομον είναι εν ζωή. Διότι οι δεσμώται δεν επιθυμούν ουδεμίαν αλλαγήν της θέσεώς των και αι προσφερόμεναι υπηρεσίαι του αφυπνισθέντος είναι μισηταί εις αυτούς. Άλλοτε η προσφορά του ατόμου αναγνωρίζεται μετά τον φυσικόν θάνατον του φθαρτού σώματος, είτε αυτός έχει επέλθει βιαίως, είτε ομαλώς, αναλόγως του επιτελουμένου έργου. Άλλοτε πάλιν η αναγνώρισις δεν επέρχεται ποτέ. Η εκθεουμένη όμως ψυχή, η οποία έχει αναλάβει το έργον του διαφωτισμού των δεσμωτών γνωρίζει, ότι το έργον προηγείται, καθώς αύτη είναι η επιλεγμένη εκ της ποιότητος και της ταυτότητος της ουσίας της να φέρη εις πέρας την αποστολήν της.

Ο κύκλος πάντως πρέπει να κλείση, αφού ο πρώην δεσμώτης και νύν "παντελής φύλαξ" αφήσει αντικαταστάτην εις το έργον του. Ο ίδιος δε αναχωρών θα κατοικήση εις τας Νήσους των Μακάρων, λέγει ο Πλάτων... "Αντικαταλιπόντας της πόλεως φύλακας, εις μακάρων νήσους απιόντας οικείν" (540B).

Μεταφερόμενοι εις την τρίτην χιλιετίαν, οι "παντελείς φύλακες" είναι σήμερον οι μεγάλοι, οι "σοφοί", οι οραματισταί, οι δημιουργοί του πνεύματος και της τέχνης, οι πρωτεργάται της επιστήμης. Αυτοί είναι οι "δάσκαλοι" της ανθρωπότητος. Χάριν αυτών η ανθρωπότης πραγματοποιεί τα εξαιρετικώς αργά εξελικτικά της βήματα.

Αυτός είναι ο ουσιαστικός λόγος "της επιστροφής" εκείνων, που επεκοινώνησαν με τας Ιδέας και το Αγαθόν του Πλάτωνος ή με την Θεολογίαν, (ανεξαρτήτως θρησκειών και απηλλαγμένην δογμάτων), την Ουσίαν δηλαδή της Πραγματικής Παιδείας.

Η πραγματική Παιδεία διδάσκει την Αιτίαν, την αεί υπάρχουσα και εκπορευομένην εκ των Αεί Αοράτων Όντων εις τον εκτός του Σπηλαίου χώρον (ήλιος / Αγαθόν), τον κεκρυμμένον δια των συμβόλων και των αναλογιών εντός των φθαρτών, ορατών Αποτελεσμάτων (των σκιών) εντός του Σπηλαίου.

Αυτοί οι σπάνιοι Άνθρωποι συχνά ευρίσκονται και κινούνται ελευθέρως αλλάζοντες θέσιν, απαρατήρητοι, άγνωστοι, ανώνυμοι, ανεμεμειγμένοι μετά του πλήθους των δεσμωτών.

Το μήνυμα του Πλάτωνος είναι, ότι μόνον δια της αληθούς παιδείας ήτο, είναι και θα είναι δυνατή η θέασις του Όντος και του Αγαθού. Υποχρέωσις δε της ψυχής, η οποία ατένισεν τας Ιδέας, είναι η επιστροφή της εις το σκοτεινόν κατοικητήριον των δεσμωτών δια να συμβάλη, κατά το δυνατόν, εις την ανέλιξίν των εις φωτεινότερα πεδία.

"Η ψυχή η πλουσία όχι εις χρυσόν, αλλά εις εκείνο πού πρέπει να είναι πλούσιος κάθε ευδαίμων, εις την αγαθήν και φρόνιμον ζωήν", (521) η ψυχή αύτη γνωρίζει την κυκλικήν πορείαν εκ του σκότους εις το Φώς και το Αγαθόν και την επιστροφήν εκ του Αγαθού και του Φωτός εις το σκότος του Σπηλαίου, η οποία "επιστροφή" σκοπόν έχει την αφύπνισιν της ανθρωπότητος...

Α λ τ ά ν η
23.12.2003
2.677 λέξεις
www.altani.gr

Ένα δυνατό νοητικό, μπορεί σίγουρα να φανεί χρήσιμο στο να σπάσουμε τα δεσμά μας, μπορεί όμως και να αποτελέσει τροχοπέδι εάν προσκολληθούμε σε αυτό.

Θέλω απλά να τονίσω αυτό που είπε η amalia.

Πιστεύω στο θειο έτσι όπως εγώ το ερμηνεύω άρα δεν είμαι άθεος.

Είμαι άθρησκος μπορώ να πω.

Και δεν πάσχω από μανία καταδίωξης ενάντια στον Χριστιανισμό αλλά
θα πω την άποψη μου και από την καλή και από την ανάποδη.

Στο ερώτημα του θέματος απαντώ ότι ναι ο Χριστός θα μπορούσε να είναι
ένα πρότυπο για τον κάθε άνθρωπο.

Και αν ο Χριστιανισμός δεν συνοδευότανε από όλα αυτά τα αισχρά εντός της παρούσας διάστασης θα μπορούσα να δεχθώ τον χαρακτηρισμό Χριστιανός.

Απλά δέχομαι αυτό που είπε ο Γκαντι, δεν υποστηρίζω καμία θρησκεία για να μην είμαι υποχρεωμένος να δικαιολογώ τα εγκλήματα της.

Βασικά έτσι όπως σκοτώνονται οι βαζελοι με τους γαύρους μέσα στην γενικότερη μας κατάντια έτσι είναι πολύ πιθανόν οι εθνικοί να φανέ ξύλο γιατί πολύ απλά είναι και θα παραμείνουν λιγότεροι.

Δεν έχεις ασχοληθεί με τα διάφορα εκνευριστικά δόγματα που προωθούν κάποιοι τυχάρπαστοι θεοβλακες απλά και μόνο για να μας κάνουν άνω κάτω.

Παντός συμφωνώ με την τοποθέτηση σου απλά η πλειοψηφία Χριστιανική και μη θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει στο άμεσο μέλλον αυτό το φαινόμενο.

Σαφέστατα και πρέπει να αλλάξεις Νικ

--------
Και καλά βρε Ερμή, γράφεις ολάκερα κατεβατά περί τριάδος, δεν έριχνες και μια ματιά προς τα μέσα, μηπως δεις τι σόι πράμα είναι το ασυνείδητο?

Αυτό τώρα τι είναι και τι ερμηνεία μπορεί να έχει?

Δεν με απασχολεί φίλε μου τι έχεις μέσα σου και ξέρω πολύ καλά σε αντίθεση με σένα τι έχω μέσα μου.
---------

Εδώ όμως κατάλαβα, πως είναι πραγματι Νέος στο φόρουμ. Δεν γνωριζει τι μπουμπουκακια ειμαστε

Αφού δεν έχεις ανάγκη κάποιον η κάτι γιατί κρύβεσαι πίσω από τον Πλάτωνα?

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην πιστεύει σε κάτι έστω ασυνείδητα.

Πάλι σε σύγχυση ζεις αν θεωρείς ότι οι πολιτικές σου απόψεις αφορούν την ουσία του θέματος και την προσωπικότητα κάποιου που απλά υπερασπίζεται τον εαυτό του.

Η διάφορα Πλατωνικών φιλόσοφων και ΙουδαιοΧριστιανον αφορούσαν κυρίως θέματα πολιτικής και πολύ λιγότερο θέματα ουσίας.

Εγώ δεν βλέπω να ζούμε σε καθεστώς θεοκρατίας για αυτό οι ακραίες τοποθετήσεις σας είναι άτοπες και άστοχες.

---------
Νομίζεται αγαπητοί Αναστημένε και Αμπερε, πως φέρνει η πίστη διαύγεια? Η μήπως να κατανοήσετε ένα πρόβλημα, χρειάζεται περισσότερο η πίστη από την άμεση αντίληψη?
---------

Η πίστη και η αποχή από τις μικρότητες του είδους φέρνει εσωτερική κάθαρση.

Σύμφωνα πάντα με τους Πλατωνικούς Πυθαγόρειους Ορφικούς κλπ

Αντίθετα η πίστη του ξερολισμου που διακρίνει του Νεοέλληνες φωστήρες μας, φέρνει εσωτερική αποβλάκωση αφού έχει την ικανότητα να δημιουργεί ψευδαισθήσεις ανοτεροδυναμισμου σε σχέση με ασυνάρτητα θεωρήματα που αφορούν γενικότητες και όχι απαραίτητα το άτομο στο οποίο απευθύνονται.

Το να πιστεύεις στο αγαθό είναι Πλατωνική διδασκαλεία.

Το να πιστεύεις στην εσωτερική κάθαρση δια της αποχής από τις μικρότητες θα μπορούσε να θεωρηθεί περισσότερο Πυθαγόρεια διδασκαλία.

Το να προσωποποιείς το αγαθό πίσω από είδωλα είναι πανανθρώπινο φαινόμενο.

Αν το θέμα σας δεν επικεντρώνεται στον ισοπεδοτισμο του είδους αλλά σε θέματα που αφορούν την πολιτική τον θρησκειών τότε θα ήμουν με το μέρος σας και πολύ πιθανόν είναι να συμφωνούσαμε όλοι μέσα σε ένα λογικό πλαίσιο.

19. Θεούς ενομίσαμεν, ουχ ετέρους παρ' ετέροις, ουδέ βαρβάρους καί Ελληνας, ουδέ νοτίους καί βορείους, αλλ' ώσπερ ήλιος καί σελήνη καί ουρανός καί γή καί θάλασσα κοινά πάσιν, ονομάζεται δ' άλλως υπ' άλλων, ούτως ενός λόγου τούτ' αύτα κοσμούντος καί μίας προνοίας επιτροπευούσης καί δυνάμεων υπουργών επί πάντα τεταγμένων, έτεροι παρ' ετέροις κατά νόμους γεγόνασι τιμαί καί προσηγορίαι.
(Πλούταρχος, Περί Ισιδος & Οσίριδος, 378α)

Όχι δεν είμαι Χριστιανός και όχι δεν βρίσκω λάθος την θέση του Γιώργου γιατί για να κερδισθεί η μάχη με τον κοινό νου για κάτι καλύτερο ποιο κοντά σε κάποιες άξιες που βρίσκονται πέρα από τα ζωώδη ένστικτα, πρέπει η θέαση του ουράνιου ανθρώπου (που δεν είναι αποκομμένος από το σύμπαν μέσα στην εγωιστική του μικροψυχία ) να περάσει στην συλλογική συνείδηση η στο συλλογικό ασυνείδητο, εκεί όπου ο άνθρωπος θα έχει εμπεδώσει κάποιες άξιες και δεν θα χρειάζεται να αναλώνει τον χρόνο του στο να τις αναλύει.

Εγώ θεωρώ ότι θρησκευτικού περιεχομένου συζητήσεις αφορούν κυρίως την μεταβαλλόμενη φαινομενική επιφάνεια η οποία εις την ουσία είναι απλά τα είδωλα και οι πλαστές μορφές που μας εμποδίζουν να δούμε την ουσία και να πετύχουμε τον έμφυτο σκοπό και στόχο του ανθρώπου που είναι να αναζητήσει να εντοπίσει και να σκιαγραφήσει την σχέση του με τον μακρόκοσμο.

Άρα σε προσωπικό επίπεδο ο Χριστιανισμός μπορεί να είναι ευεργετικός για το άτομο αν αυτό πάψει να ασχολείται με την επιφάνεια, αλλά από εκεί και πέρα σε συλλογικό επίπεδο οι συγκρούσεις και τα συμφέροντα της φαινομενικής επιφάνειας ήταν και είναι καταστροφικές για αυτήν την εσωτερική μας ανάγκη και είτε συνειδητά ο φιλόσοφος είτε ασυνείδητα (ο θρήσκος) έχει την δυνατότητα να προσεγγίσει και να καλύψει αυτήν του την εσωτερική ανάγκη.

Από εκεί και πέρα μικρότητες που αφορούν τα δόγματα και τις κατά καιρούς διαμάχες δεν έχουν καμία σχέση με τον ουράνιο άνθρωπο ο οποίος λίγο πολύ βρίσκεται μέσα σε όλες τις θρησκείες και στις επιφανέστερες φιλοσοφικές διδασκαλίες.

Αυτός που αγονία να σώσει τον κόσμο μέσα από την εκ τον πραγμάτων φτωχή του κοσμοθεαση δεν ψάχνει να βρει τον ουράνιο άνθρωπο αλλά τον άνθρωπο θεό, αντίθετα αυτός που συνειδητά η ασυνείδητα επιλέγει την αποχή από την μικρότητα του αυτός είναι που έχει περισσότερες ελπίδες να προσεγγίσει ποιο ορθά την μακρότητα του.

Άρα εις την ερώτηση έχω να πω ποιο συγκεκριμένα σε ότι αφορά την φιλοσοφία του Χριστιανισμού ότι το άτομο κάνει την διάφορα.

Αν το άτομο βλέπει με μαύρα γυαλιά όπως οι σύγχρονοι κολλημένοι στο ματριξ εθνικοί κλπ ο Χριστιανισμός μέσα τους θα έχει μαύρη όψη.

Αν το άτομο βλέπει με άσπρα γυαλιά όπως κάποιοι σύγχρονοι αλλά και παλαιοί Χριστιανοί τότε ο δρόμος προς την ουσία είναι πάντα ο ίδιος και είναι η στροφή προς τα μέσα και προς τα πάνω.

Tο νεοπαγανιστικό κίνημα και η ελληνική προοπτική

Eίναι πολλοί αυτοί που συνδέουν την ελληνική προοπτική με τα διάφορα παγανιστικά και νεοπαγανιστικά κινήματα που ανθούν στην εποχή μας. Aυτή η σύνδεση, αν εξεταστεί γεωπολιτικά, θα μπορούσε να έχει ρομαντικό χαρακτήρα ή θα μπορούσε να λειτουργεί μηχανιστικά. Kατ'ουδένα όμως τρόπο έχει πραγματικό και πρακτικό υπόβαθρο. H ελληνική πρόταση όπως δεν μπορεί να αποκοπεί από την οικουμενική της διάσταση και τα υβρίδια που δημιούργησε σε Aνατολή και Δύση, έτσι δεν μπορεί να αποκοπεί και από το ορθόδοξο σώμα της. Kάτι τέτοιο θα ακρωτηρίαζε το ελληνικό φαινόμενο και θα του περιόριζε τις πραγματικές του διαστάσεις.

Tο νεοπαγανιστικό κίνημα είναι πολύ ισχυρό στο σύγχρονο δυτικό κόσμο. Στην Iσλανδία, ο ισλανδικός παγανισμός αποτελεί επίσημη θρησκεία, ενώ στα βρετανικά νησιά, νεο-Δρυίδες κάνουν θρησκευτικές τελετές υπό τις ευλογίες του κράτους. Σε παγκόσμιο επίπεδο παρατηρείται μια επιστροφή σε παγανιστικές πρακτικές. Aν με τον όρο παγανισμό εννοούμε την ψυχολατρεία, υπάρχει μια τεράστια αναβίωσή του σε όλη τη γη.

Tο γεγονός της νεοπαγανιστικής εξάπλωσης συμπίπτει με τις προφητείες των Oρθοδόξων για στροφή του κόσμου στην αμαρτία και στις κατώτερες οντότητες. Tελικά το πρόβλημα έγκειται στη στροφή μεγάλων πληθυσμών στον κόσμο σε ανιμιστικές λατρείες. Πάρα πολλοί οπαδοί του new age είναι νεοσαμανιστές. Όλοι οι δυτικοί που ακολουθούν διαφόρους γκουρού ανήκουν στο νεοπαγανιστικό κύμα και επιστρέφουν σε προγονικές μορφές λατρειών που είναι προμονοθεϊστικές. H εντύπωση που δίνεται σε έναν ευσεβή μονοθεϊστή είναι ότι ο κόσμος στρέφεται σε σατανολατρικές θρησκείες και αυτό εκλαμβάνεται ως ένδειξη της παρακμής του κόσμου μας.

Στην Eλλάδα, η αναβίωση της εθνικής θρησκείας των Eλλήνων, η οποία λανθασμένα ονομάζεται δωδεκαθεϊσμός, απόκτησε χαρακτήρα, προσωπικότητα και σφρίγος τα τελευταία δέκα χρόνια. Xαρακτηρίζεται από μία θρησκευτικότητα, που άλλες φορές έχει την επίφαση σοβαρότητας και άλλες φορές είναι εντελώς ανόητη.

Σε επίπεδο διανοουμένων, είναι πολύ σοβαροί και ενδιαφέροντες οι άνθρωποι που συμμετέχουν στο ελληνοκεντρικό νεοπαγανιστικό κίνημα και κατόρθωσαν να διασπάσουν τον ελληνοκεντρικό χώρο - μια μορφή έκφρασης ελληνοκεντρισμού, που άρχισε να αναδύεται και να καταδύεται στον ελληνικό πολιτισμό, που είχε αρχίσει να εμφανίζεται στην Eλλάδα μετά τη μεταπολίτευση. Aυτή η προσπάθεια διασπάστηκε από το κίνημα των νεοπαγανιστών και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον ως αντικείμενο έρευνας και μελέτης. Όταν για πρώτη φορά κάποιοι άνθρωποι έσκυψαν μαζί στο πρόσωπο και στην αρμονία&, και μετά διασπάστηκαν και έλεγαν ότι άλλο το πρόσωπο και άλλο η αρμονία, ότι δεν υπάρχει πρόσωπο, υπάρχει μονάχα ένας Γιαχβέ που διέσπασε την αρχαία αρμονία, επιδεικνύοντας μια στάση εχθρική προς κάθε τι το ελληνικό. Προτάσσοντας το ότι ο ελληνισμός ως ιστορική συνέχεια διακόπηκε από την επέλαση των Eβραιο-Xριστιανών. Oι νεοπαγανιστές φαντάστηκαν στην ελληνική πολιτισμική οντότητα ένα πολιτιστικό ρήγμα, μια πολιτιστική α-συνέχεια.

Oι νεοπαγανιστές αυτοί δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι ιστορικά ο κλασικός ελληνικός κόσμος δεν μπορούσε να συνεχίσει διότι συνθλιβόταν κάτω από το βάρος του πλήθους των δούλων και των διακρίσεων που είχε δημιουργήσει. Eκατομμύρια αλλόφυλοι και ομόφυλοι δούλοι στήριζαν το οικοδόμημα του Eλληνο-Pωμαϊκού πολιτισμού. Άνθρωποι-πράγματα χωρίς οντότητα, χωρίς δικαίωμα προσωπικών επιλογών, χωρίς πρόσωπο, χωρίς ακτίνα ελπίδας. Yποχρεωμένοι να θύουν στον εφέστιο θεό των αφεντικών τους. Ως ύστατη πράξη ταπείνωσης και ευτελισμού της αξιοπρέπειάς τους. Δεν είχαν δικαίωμα ούτε καν επιλογής του προσωπικού τους Θεού. Bεβαίως, το φαινόμενο της δουλοκτησίας δεν παρουσίαζε την ίδια ένταση και έκταση σε όλο το χώρο του Eλληνορωμαϊκού πολιτισμού. Oι Στωικοί και οι Eπικούρειοι, ο καθένας από διαφορετικό πρίσμα, είχαν ήδη καλλιεργήσει τη φόρμα της απαξίας προς αυτή την κοινωνία. O Zήνων και ο Xρύσιππος είχαν αρχίσει να καλλιεργούν τη διάκριση μεταξύ φαυλότητας και αρετής και στην αρετή καταχωρούσαν την απάθεια και την αδιαφορία προς τον πλούτο και τα υλικά αγαθά. Eίχαν αρχίσει να θεωρούν την ευτυχία ως αποτέλεσμα της αρετής, και τη δειλία ως γενεσιουργό κακία. Oι επικούρειοι είχαν αρχίσει να στρέφουν τον κόσμο προς τη διεκδίκηση των στοιχειωδών υλικών αγαθών, προσδιορίζοντας ως κινητήριο δύναμη του κόσμου τη... γαστέρα.

Όταν ο Nαζωραίος διακήρυξε ότι δεν υπάρχει αρσενικό και θηλυκό, ελεύθεροι ή δούλοι, Eβραίοι ή Έλληνες, κήρυξε τη μεγαλύτερη πολιτιστική επανάσταση που είχε υπάρξει μέχρι τότε. Έδινε πρόσωπο και υπόσταση στους δούλους. Tο ζήτημα δεν ήταν μόνο πνευματικό αλλά και ταξικό. Όταν οι πρώτοι χριστιανοί υπάκουαν καθ' όλα τους αφεντάδες τους, αλλά αρνούνταν να θύσουν στους εφέστιους Θεούς, εκτελούσαν τη μέγιστη πράξη ανυπακοής και περιφρόνησης προς τους εξουσιαστές τους. Aμφισβητούσαν τα ίδια τα θεμέλια της εξουσίας. Γι'αυτό το ρωμαϊκό κατεστημένο είδε στους χριστιανούς την απειλή της οντότητάς του. Eπαναλαμβάνω, το ζήτημα υπήρξε ταξικό. Tο μίσος που ξύπνησε στους δούλους για τους αφεντάδες τους μετέτρεψε τους αρχαίους θεούς σε δαίμονες. Tο γκρέμισμα των εθνικών ναών αποτελούσε γκρέμισμα της ίδιας της εξουσίας. Tο ρωμαϊκό οικονομικο-πολιτικό κατεστημένο έπρεπε να αφανίσει τους χριστιανούς. Tο επιχείρησε και δεν μπόρεσε. Στην επόμενη φάση έπρεπε να τους αφομοιώσει και να τους εντάξει ως ιδεολογία στον κορμό του κράτους. Tο κράτος ό,τι δεν μπορεί να καταστείλει πρέπει να το αφομοιώνει.

Θεωρώ όμως ότι ο ελληνικός κόσμος ήταν ένας κόσμος βαθύτατα μονοθεϊστικός από την εποχή του Oρφέα.

Aυτές οι νεοπαγανιστικές προσπάθειες, μάλλον δεν μπορούν να ευοδωθούν για πολύ καιρό ακόμα και νομίζω ότι δεν μπορούν να ευοδωθούν, γιατί ο Έλληνας ταυτόχρονα μπορεί να είναι βαθιά ανατρεπτικός, αλλά και βαθιά θεοσεβής στον Έναν Θεό. Oπωσδήποτε όμως, το δικαίωμα των ανθρώπων αυτών να δηλώνουν ως θρησκευτική τους συνείδηση το Έλλην εθνικός είναι αναφαίρετο.

.......................................................................

το κειμενο ειναι του Γιωργου.Ι. Αλεξανδρου...

απο το....www.innernet.gr/articleview1.php?id=1010

Τι νόημα έχει αυτή η ερώτηση?

Όχι ο Χριστός δεν υπήρξε.

Ο Χριστός υπήρξε υπάρχει και θα υπάρχει.

Αυτή η μορφή υπήρξε με το όνομα του Ορφέα του Απολλώνιου του Πυθαγόρα του Σωκράτη του Βούδα του Λαό Τσε του Κομφούκιου και άλλο τόσον χιλιάδων.

Ο Χριστός υπάρχει σε εκατομμύρια ψυχές.

Ο Χριστός υπήρξε υπάρχει και θα υπάρχει έξω από θρησκείες δόγματα διαχωρισμούς και καλλιέργειες μίσους.

Ο Χριστός πρέπει να αποσυνδεθεί από τα ρακοφορεμένα μεσαιωνικά απόβλητα τα οποία τον σταυρώνουν καθημερινός και να συνδεθεί με το άτομο.

Ο Χριστός τον οποίο κάποιοι επικαλούνται δεν πρέπει να συνδέεται με την πολιτική τον παπάδων και τον συμφερόντων τους. Ας αρχίσουν να τον σέβονται για να μπορούμε και εμείς να τους σεβόμαστε έξω από τα μεσαιωνικά απόβλητα τα οποία έχουν συσσορευθει εκτός τον άλλον και στα αδιαπραγμάτευτα αντιφατικά βιβλία τους.

Όσο για το θέμα σας είναι ξεκάθαρο ότι ο Ελληνισμός παρήκμασε και άρχισε από μόνος του να γκρεμίζεται. Ο Σαούλ απλά εκμεταλλεύθηκε τα μεγάλα κενά και τους διαχωρισμούς ανάμεσα στους λίγους και στους δούλους όπως επίσης την αναίδεια τον σοφιστών τον προγόνων και τον απογόνων τους που ισοπέδωσαν την συλλογικοτητα και προβαλαν τον ατομισμό ως την απόλυτη αλήθεια, μαζί με την κτηνωδία την οποία έφερε αυτός ο ατομισμός ήταν επόμενο κάποια στιγμή να υπάρξει αντίδραση.

Εγώ προσωπικά αν ήμουν από τους λίγους θα με σφάζανε όπως έγινε με Σωκράτη Πυθαγόρα και την σχολή του κλπ αν ήμουν από τους πολλούς (τους δούλους) θα περίμενα πως και πως την μεγάλη ευκαιρία να δώσω ένα μάθημα σε αυτούς τους καλομαθημένους καλοπερασάκηδες ωραιοπαθείς ατομιστές.

Αν θέλει να αποφύγει τα χάπια υπάρχουν και άλλοι ψυχολογικοί μέθοδοι να αποβληθούν οι σκεπτομορφες, αλλά σε αυτήν την περίπτωση χρειάζεται ένας εξαιρετικά ικανός ψυχολόγος η κάποιος πολύ έμπιστος ιερέας (ανεξάρτητου θρησκείας) που μπορεί να έχει αποτελέσματα καθώς έχουν καλλιεργήσει τις δικές τους αντιβιοτικές σκεπτομορφες.

Βασικά για τα ακραία ορθοδοξιστικα περί αυτού του θέματος και περί της αλάθητης φύσης της εκκλησίας έχω πολλές ενστάσεις.

Τώρα αν πω ότι είχα και εγώ κάποιες εμπειρίες όχι εφάμιλλες αλλά σίγουρα έξω από την κοινή λογική θα με πάρουν με τις πέτρες οι διάφοροι δια αυτόν ακριβός τον λόγο δεν υποστηρίζω κανένα δόγμα.

Αυτά που λες από την εκκλησία δεν είναι μόνον αίρεση αλλά πολύ πιθανόν είναι να σε πάρουνε για δαιμονισμένο και σε άλλες εποχές μπορεί και να σε έκαιγαν.

Προφανώς σε κινεί κάποιος ενθουσιασμός και κάποια αθωότητα δια αυτόν ακριβός τον λόγο θα βρίσω λίγο τον Gigeni και τους υπόλοιπους και θα τους καλέσω να παίξουν με το πούλι τους αλλού.

Ένας νεοπυθαγοριος που δηλώνει Χριστιανός με το όνομα Αττεσλης www.researchers-of-truth.org και γνωστός ως ο μάγος του Στροβόλου στην Κύπρο θα μπορούσε να είναι χρήσιμος επί της παρούσης και σε όλες τις περιπτώσεις χρήσιμη θα πρέπει να θεωρηθεί και η συμβουλή μου.

Αν πραγματικά έχεις ζήσει κάποιες καταστάσεις μην της μοιράζεσαι και μην τις χρησιμοποιείς για να στηρίξεις κάποιο δόγμα, πολύ πιθανόν είναι ακόμα και το δόγμα να σε ποδοπατήσει όπως και όλοι οι υπόλοιποι.

Και πολύ απλά επέλεξε τώρα που ακόμα μπορείς να προφυλάξεις τον εαυτό σου με την απουσία σου.

Βασικά συνεχίζεις να μπουρδολογείς προκλητικά και αλαζονικά.

Αυτό που με κατηγορείς ισχύει μόνο για σένα.

Εγώ είπα ότι έχεις μια άποψη που ισχύει όσο με την δική μου για να μην σε αρχίσω στις φάπες.

Και συνεχίζεις να μπουρδολογείς αλαζονικά σαν γνήσια ψυχοπαθής που είσαι για πράγματα που παραδέχθηκες ότι δεν γνωρίζεις και ότι προτιμάς να σου τα περιγράφουν οι άλλοι.

Αρκετά μας τα έπρηξες.

Γιατί είσαι τόσο κολλημένη?

Όσο για τι συνεχόμενη βλακεία που λες ξαναδιάβασε σχετικά με την σκοτεινή ύλη.

Καταλαβαίνεις ότι ο όρος αιθέρας έχει σχέση με την πεμπτουσία τον κοσμολογον και δεν έχει καμία σχέση με αυτά που λες?

Καταλαβαίνεις αυτό που λέω η είσαι εντελώς βλαμμένη?

Είναι η όχι απλά μια άποψη αυτό που λες?

Μίλησα για ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΨΥΧΩΣΗ και την τεκμηρίωσα πλήρως.

Αν είναι αυτό βωμολοχία τότε οι ψυχωτικές ασυναρτησίες και οι γενική μειωτική αναφορά είναι μέγιστη ύβρη. Χωρίς να μπορεί αυτή να τεκμηριωθεί, τουλάχιστον όχι σε αυτό το θέμα.

Όσο για την συνεχόμενη ύβρη προς την φιλοσοφία για την οποία θα έπρεπε ήδη να σε έχουν πετάξει έξω με τις κλοτσιές θέλω απλά χωρίς να χρησιμοποιώ τους χαρακτηρισμούς που πραγματικά σου αρμόζουν να παρουσιάσω την ψύχωση σου.

Αυτοί λοιπόν οι φιλόσοφοι χωρίς την τεχνολογία του σήμερα μίλησαν για τα τέσσερα στοιχεία όσο και για το πέμπτο και έφτασαν παρά τα εμφανή τους μειονεκτήματα (απλά μέσα από τον ορθό λόγο) σε συμπεράσματα που πρώτα μας οδήγησαν στην επιστήμη και οικοδόμησαν το υπόβαθρο της και εξακολουθούν και μέχρι σήμερα να μας απασχολούν αλλά και να επιβεβαιώνονται σε απίστευτα θέματα.

Αυτοί λοιπόν οι φιλόσοφοι μέσα από την ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ μας οδήγησαν στην επιστήμη.

Άμα δεν σου αρέσει η μεταφυσική θα σου προτείνω δυο άγιους και υποχρεωτικά θα διαλέξεις τον ένα.

Ο πρώτος είναι ο Αϊ Σιχτίρ, ο δεύτερος είναι ο Αϊ Γα.. (ξέρεις τι εννοώ), αρκετά μας τα έπρηξες, είναι προφανές ότι κάτι σου λείπει και ο δεύτερος άγιος μπορεί να σε βοηθήσει πιστεύω.

quote:

---

Συνεπώς ο Aιθέρας ανήκει ακόμα στον χώρο της φαντασίας.

---

----------------------------
Eγινε επέμβαση στο μήνυμα
----------------------------

Ο Kostro, Φυσικος του διεθνους Jet-Set της Φυσικης, πηρε αδεια απο το Εβραϊκο Πανεπιστημιο της Ιερουσαλημ και φωτογραφησε την κρυμμενη επιστημονικη αλληλογραφια του Einstein με συναδελφους του της εποχης απο το 1916 εως το 1952-53.

Ουδεποτε ειχαν κυκλοφορησει αυτες οι επιστολες και διαβαζοντας καποιος το βιβλιο, μενει εκπληκτος απο τις ανατροπες που υπαρχουν σε καθε σελιδα.

Τί εννοούσε ο Einstein ως αιθέρα;

Από τον πρόλογο του Max Jammer στο βιβλίο του Kostro.

....Einstein, as Kostro shows in great detail, acknowledged only three kinds of ether. But what Einstein called ether is no longer a rarified material medium that permeates all space, but rather the much more abstract geometrodynamic constituent of spacetime which determines the inertio-gravitational behavior of matter We must be indebted to Professor Kostro for having devoted himself to study in such detail this facet of Einstein's work and for drawing our attention to this generally unknown chapter in the scientific biography of the man whom the periodical Time recently named Person of the Century.

http://redshift.vif.com/BookBlurbs/einsteinether.htm
http://itis.volta.alessandria.it/episteme/ep3-24.htm

Και για αγορά του βιβλίου:
http://www.amazon.com/gp/product/0968368948/102-4549322-2018548?v=glance&n=283155

Επίσης θα βρείτε ενδιαφέρον ένα review του βιβλίου από το Amazon:

"Einstein and the Ether" is a great book that changes our understanding of twentieth century physics in a fundamental way. I heartily recommend that every educated person read it, for at least two reasons:

1. It is a major cultural shock for practically all physicists and philosophers to learn that Albert Einstein himself was favourable to the existence of a relativistic ether during the last forty years of his life. I experienced this shock myself when Ludwik Kostro first told me about his book and I read his preliminary papers on this subject. Now I witness everyone else's surprise when I lecture on relativistic physics and cite these new historical findings about Einstein's acceptance of the ether.

2. The book is a fascinating voyage into the mind of the greatest scientist of the twentieth century. Even a great physicist like Einstein cannot avoid having doubts, changing his opinion and making mistakes. Kostro guides us in a fantastic cultural adventure, a guided tour through the brain of the founder of relativity at work building ever better physical theories. Kostro's touch is light but firm.

His great gift is his ability to make the reader forget that there is an author between Einstein and himself. And yet a little reflection about the tremendous amount of information gathered in the book's two hundred forty-odd pages immediately shows how important, painstaking and intelligent his role has been.

My deepest gratitude goes to Ludwik Kostro for this wonderful gift he has made to all people interested in the history and philosophy of science.

H εργασια της Galina Granek, καθηγητριας Φιλοσοφιας στο Εβραϊκο Πανεπιστημιο της Χάϊφα, οπου καταγραφει και αποδεικνυει, το πως και το γιατι o Einstein επανεισηγαγε τον Αιθερα. Και οχι απλα τον επανεισηγαγε, αλλα τον θεωρησε και ως το βασικο υποστρωμα της δημιουργιας:

Δεν σε κατηγορώ για την πίστη σου αλλά γιατί έχεις μια ψυχωτική συμπεριφορά σε πράγματα που δεν μπορείς καν να χωρέσεις στο μικρό μυαλό σου.

Ο όρος αιθέρας είναι απαγορευμένος γιατί έχει ταυτιστεί με όμοιες βλακείες με αυτές που έχεις μέσα στο κεφάλι σου.

Ας μην μιλάμε για αιθέρα είπαν οι κοσμολογοι αφού είσαστε τόσο κομπλεξικοί ας το ονομάσουμε πεμπτουσία να μην παρασέρνετε ο κάθε ψυχωτικός σε συναισθηματικές εκρήξεις.

Και που είναι που διαφωνούν οι φιλόσοφοι?

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία μιλούσαν για την πεμπτουσία.

Περί τον ιδιοτήτων αυτής είμαστε πολύ μακριά, ας αρχίσουμε αρχικά να μην κόμπλεξαριζομαστε από τους όρους και βλέπουμε.

Όσο για την ακινησία είναι φανερό ότι αυτή υπάρχει μόνο σε σχέση με την κίνηση στο κεφάλι σου.

Λυπάμαι πολύ που με αναγκάζεις να σου ξανά παρουσιάσω την πραγματικότητα αλλά πρέπει να ξέρεις ποτέ έκανες λάθος και να ξέρεις ποτέ να κανείς πίσω σε θέματα που δεν σε παίρνει.

Ένα από τα συμπτώματα του φανατικού είναι που του αρέσει να αυτό ξεφτιλίζεται γιατί πιστεύει ότι γίνεται κατά κάποιον τρόπο μαρτυράς

Σταματά να λες ασυναρτησίες και παραδέξου ότι αυτό που λες είναι απλά μια γνώμη και σιχτιριστου(από τον Αι Σιχτίρ, είναι ένας από τους άγιους της θρησκείας μου) γιατί και η υπομονή έχει τα όρια της..

-------------------------------
Eγινε επέμβαση στο μήνυμα
-------------------------------

Η πεμπτουσία του σύμπαντος
Lawrence Krauss

Γνωρίζουμε ότι το Σύμπαν διαστέλλεται, όμως οι θεωρίες σχετικά με το μέλλον του είναι αμφιλεγόμενες.

Άραγε, θα συνεχίσει να υπάρχει ή θα εξαφανιστεί;

Η μοίρα του εξαρτάται από την ποσότητα και τις ιδιότητες της ύλης που περιέχει.

Δηλαδή, προκειμένου να αποφανθούμε για το μέλλον του Σύμπαντος, πρέπει πρώτα να το... ζυγίσουμε! Εξαιρετικά αποκαρδιωτική προοπτική. Παρ' όλα αυτά, οι προσπάθειες έχουν ήδη αποκαλύψει μια μεγάλη έκπληξη: υπάρχουν πολύ περισσότερα «εκεί έξω» από όσα μπορούν να ανιχνεύσουν τα τηλεσκόπια.

Μια αόρατη «ουσία» μεταβάλλει δραματικά το βάρος του Σύμπαντος και επηρεάζει τη συμπεριφορά του. Άραγε, πρόκειται για την «Πεμπτουσία» του Αριστοτέλη;

Πού κρύβεται αυτή η «σκοτεινή ύλη»;

Ο φυσικός Λόρενς Κράους παρουσιάζει την πιο εκπληκτική ανακάλυψη του αιώνα μας: οι διακυμάνσεις του κβαντικού κενού παράγουν ενέργεια. Στα μήκη και τα πλάτη της διαγαλαξιακής αβύσσου, η ενέργεια πολλαπλασιάζεται, διαμορφώνει ανάλογα τη βαρύτητα και καθορίζει τη μοίρα του Σύμπαντος. Ο κενός χώρος είναι ο δημιουργός μιας απόκοσμης ενέργειας, διαχειρίζεται τη μάζα και δρομολογεί την Κοσμική εξέλιξη.

Ο Αριστοτέλης περιγράφει ως «πέμπτη ουσία» το ουράνιο υλικό που έρχεται να προστεθεί στη γη, στον αέρα, στη φωτιά και στο νερό (στα τέσσερα γνωστά στοιχεία του Κόσμου).

Η «πεμπτουσία» του Αριστοτέλη ήταν ο αιθέρας, το υλικό που θεωρήθηκε -έως και τον δέκατο ένατο αιώνα- ότι διαπερνούσε τον κενό χώρο. Πριν από μια δεκαετία, η σκοτεινή ύλη έμοιαζε να είναι ένα είδος σύγχρονης «πεμπτουσίας».

Σήμερα, ακολουθώντας το πνεύμα του Αριστοτέλη περί ουράνιου αιθέρα, θα λέγαμε ότι η «πεμπτουσία» του Σύμπαντος είναι η ενέργεια που παράγει το κβαντικό κενό - είναι η απίστευτη διαδικασία όπου σωματίδια γεννιούνται μέσα από το τίποτα και -στην κλίμακα
του μακρόκοσμου- καθορίζουν το μέλλον που επιφυλάσσεται στο Σύμπαν μας.

-----------------------------------------------------------------

«Η θρησκεία του μέλλοντος θα είναι μια κοσμική θρησκεία. Θα πρέπει να περάσει πέρα από την ιδέα ενός προσωπικού θεού και να αποφύγει το δόγμα και τη θεολογία. Περικλείοντας τόσο το φυσικό όσο και το πνευματικό, θα πρέπει να βασίζεται σε μια θρησκευτική αίσθηση που θα αναδύεται από την εμπειρία όλων των πραγμάτων, θεωρούμενη ως μια ενότητα γεμάτη νόημα. Ο Βουδισμός απαντά σ’ αυτήν τη περιγραφή…

Αν υπάρχει μια θρησκεία που ν’ ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σύγχρονης επιστήμης αυτή είναι ο Βουδισμός.»

- Άλμπερτ Αϊνστάιν.

--------------------------------------------------------------

Αλβέρτος Αϊνστάιν σημειώνει στο έργο του The Evolution of Physics, το οποίο κυκλοφόρησε σε ελληνική μετάφραση με τον τίτλο Η εξέλιξη των ιδεών στη Φυσική :

Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να εκφράσουμε είναι το μυστήριο. Αυτό είναι η πηγή κάθε αληθινής τέχνης και επιστήμης. Το να γνωρίζουμε ότι πραγματικά υπάρχει εκείνο που είναι απρόσιτο και αδιαπέραστο σε εμάς, παρουσιάζεται το ίδιο ως η υψηλότερη και η πλέον ακτινοβόλος ωραιότητα, το οποίο οι ηλίθιες σχολές μας θα μπορούσαν να το περιλάβουν μόνο υπό τις πλέον πρωτόγονες μορφές του – αυτή η γνώση, αυτό το αίσθημα βρίσκεται στο κέντρο της αληθινής θρησκευτικότητας. Υπ’ αυτή και μόνο την έννοια, ανήκω στην τάξη των αφωσιωμένων θρησκευτικών ανθρώπων.

Το θέμα όμως δυστυχώς μετατρέπετε σε πολιτικό όταν κάποιοι με κενά επιχειρήματα προσπαθούν να περάσουν μια πολιτική θέση ως προς το σύνολο τον θεμάτων του εσωτερικά, χωρίς να έχουν την παραμικρή επαφή με το θέμα, ούτε σε επιστημονικό επίπεδο, ούτε σε φιλοσοφικό επίπεδο και ούτε σε εσωτερικό επίπεδο.

Όταν αυτό που εκφράζεται είναι απλά μια πολιτική θέση και μάλιστα χωρίς να τεκμηριώνεται με επιχειρήματα στα τρία επίπεδα που ανέφερα δεν μπορεί παρά να προκαλεί την αντίδραση κάποιου που είναι σε θέση να ξεχωρίσει 5 πράγματα.

Μάλιστα θα έλεγα ότι το γεγονός γίνεται ακόμα ποιο γελοίο όταν χρησιμοποιείται ο Αϊνστάιν από φασίστες εναντίον του εσωτερισμού όταν στην πραγματικότητα ο ίδιος ήταν εσωτεριστης.

Ο οποίος είχε πει ότι η θρησκεία χωρίς την επιστήμη είναι στραβή και ότι η επιστήμη χωρίς την θρησκεία χωλαίνει.

Ο οποίος είχε προσδιορίσει την ιδανική θρησκεία στα πλαίσια μιας φιλοσοφικής θρησκείας όμοιας του Βουδισμού.

Θα μπορούσα να κατανοήσω τις αντιδράσεις αν απλά εκφράζανε κάποια προσωπική άποψη η οποία να σέβεται τους συνομιλητές.