- ΘΡΗΣΚΕΙΑ : Αναγκαιότητα ή παγίδα ; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Που κολλάει άραγε η ιδέα της ευσπλαχνίας και της συγχώρεσης, η ιδέα της αγάπης και της σοφίας, όταν Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙ??
Διότι, μιλάνε για έναν Θεό όλο Σοφία και Αγάπη, μιλάνε για συγχώρεση, αλλά ταυτόχρονα είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας θα τύχει της ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ του κατά τα άλλα «φιλεύσπλαχνου» Θεού, μιας και ο ίδιος θα έρθει να ΚΡΙΝΕΙ και να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τους άπιστους (sic) και όχι να συγχωρέσει.
Έτσι, βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Θεός, εκ των πραγμάτων, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ.
Στον αντίποδα, η ανθρώπινη ψυχή κατά το σκεπτικό της μετενσάρκωσης μπορεί να ξαναγεννηθεί, το πεπρωμένο της στο μεσοδιάστημα από την μία μετενσάρκωση στην άλλη εξαρτάται από την ζωή που θα ζήσει, η κακή ψυχή φυσικά και θα πρέπει να υποστεί την κάθαρση, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ, ως αιώνια τιμωρία, αφού η θεία δικαιοσύνη ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ είναι επανορθωτική ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ!
Με άλλα λόγια, η λογική της μετενσάρκωσης που αποδέχονταν πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι είναι μια δημοκρατική θα λέγαμε διαδικασία, όπου ο καθένας έχει μια «δεύτερη ευκαιρία», σε αντίθεση με την χριστιανική «Αλήθεια» όπου ΑΠΑΞ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΦΑΕΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.
Νομίζω ότι είναι κατανοητό το ΓΙΑΤΙ δεν είχε προοπτικές επιβίωσης η μετενσάρκωση στον απολυταρχισμό του χριστιανισμού….
Δεν ήταν καθόλου δύσκολο για τους ιεροκήρυκες ο προσηλυτισμός των αδαών, των φτωχών και πεινασμένων, καθώς η άκρατη παροχολογία έπνεε ούριο άνεμο στα πανιά της «σωτηρίας» που περιέφεραν.
Αλλού (THN IΔΙΑ ΜΕΡΑ)
Schwabe
Διότι, μιλάνε για έναν Θεό όλο Σοφία και Αγάπη, μιλάνε για συγχώρεση, αλλά ταυτόχρονα είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι το μεγαλύτερο τμήμα της ανθρωπότητας θα τύχει της ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ του κατά τα άλλα «φιλεύσπλαχνου» Θεού, μιας και ο ίδιος θα έρθει να ΚΡΙΝΕΙ και να ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ τους άπιστους (sic) και όχι να συγχωρέσει. και
……….. σε αντίθεση με την χριστιανική «Αλήθεια» όπου ΑΠΑΞ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΦΑΕΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.
Είναι απίστευτο σε ποια τεχνάσματα είναι ικανός να καταφύγει κάποιος φλύαρος και εμπαθής άνθρωπος, δεν ξέρω και εγώ ποιόν σκοπό υπηρετών.
Με εντυπωσίασε το πόσο εύκολα και την ίδια μέρα δύο κείμενα που το ένα αναιρεί το άλλο, καλούνται να υπερασπιστούν τσιμεντοποιημένες και περιθωριακές απόψεις.
Αιδώς Αργείοι
Με εκτίμηση
«Είναι απίστευτο σε ποια τεχνάσματα είναι ικανός να καταφύγει κάποιος φλύαρος και εμπαθής άνθρωπος, δεν ξέρω και εγώ ποιόν σκοπό υπηρετών…»
Φίλτατε, δεν υπάρχει λόγος να χάνεις την ψυχραιμία σου. Όχι τόσο εύκολα.
Οι δυο τοποθετήσεις, είναι από ΑΣΧΕΤΑ θέματα, και η επιλεκτική αναφορά τους στοχεύει απλά και μόνο σε δημιουργία εντυπώσεων. Σε δημιουργία εντυπώσεων που να εξυπηρετούνε το «αντιχριστιανικό μένος» που έχεις/έχετε φανταστεί και έκτοτε σας καταδιώκει.
Φρόντισε να ορθώσεις ΑΝΤΙΛΟΓΟ και όχι να υποδύεσαι τον αντίλαλο των θεμάτων, καθώς με τέτοιες συμπεριφορές απλά ως γραφικός υπερ-χριστιανός θα μπορούσες να στεφθείς….
Ψυχραιμία λοιπόν.
Φυσικά ο Πλάτων λέει στον Τίμαιο και αλλού ότι μετά θάνατο υπάρχει μετενσάρκωση, ο κακός άνδρας τιμωρείται να γίνει στην άλλη ζωή γυναίκα, κτλ. Τα έλεγε βέβαια αυτά για να ικανοποιήσει την φαλοκρατία και το θρησκευτικό φανατισμό των ανδρών της εποχής για να μην καταλήξει σαν το σωκράτη. Γιατί ο Τίμαιος είναι καθαρά βιβλίο παραβολικό που προτρέπει τον αναγνώστει να ψάξει πίσω από τα κείμενα τα νοούμενα.
Ετσι λοιπόν σε άλλο του βιβλίο αναφέρει τις απόψεις του Σωκράτη για την μεταθανάτιο ζωή.
Λέει λοιπόν στο Φαίδωνα.
Αφού τελευτήσει κάποιος, τον παραλαμβάνει κάποιο πνεύμα και τον μεταφέρει σε κάποιο τόπο. Εκεί γίνεται μια δίκη, για όσους έζησαν όσίως (σύμφωνα με τους θείους νόμους) και στούς μή. Και όσοι έζησαν μέτρια και δεν ήσαν ούτε καλοί ούτε κακοί, ανεβαίνουν σε ένα μέσον και φθάνουν σε μια λίμνη. Εκεί αφού τιμωρηθούν για τις αδικίες των απαλλάσονται τελικά και λαμβάνουν ανταμοιβή σύμφωνα με την αξία του έκαστος. Οσοι όμως έχουν διαπράξει μεγάλα αδικήματα, φόνου κλπ, οδηγούνται στον Τάρταρο από όπου δεν εξέρχονται ποτέ. (Δεν υπάρχει μετεσάσρκωση γι αυτόυς το υπογράφει: η προσήκουσα μοίρα ρίπτει εις τον Τάρταρον, όθεν ούποτε εκβαίνουσιν.).
Οταν φτάσουν οι ψυχές στην Αχερουσιάδα λίμνη, φωνάζουν, εκλυπαρούν και ικετεύουν για συγχώρηση αυτούς που έβλαψαν. Εάν εισακουστούν ακολουθεί το τέλος των δεινών. (αυτό έχει μείνει και σήμερα και είναι καλό όταν φέυγει κάποιος να λέμε καλά λόγια για πάρτη του και ειδικά οι εχθροί του).
Οσοι όμως έζησαν αγαθά απαλλάττονται από την παρούσα ζωή σαν από δεσμωτήριο!!! Ανεβαίνου (άνω) και κατοικούν επί της γής.
Μα αφού κατοικούν επί της γης πως ανεβαίνουν άνω?
Λέει αλλού ο Πλάτων ότι είμαστε σαν τα ψάρια στο βυθό και βλέπουμε το φεγγάρι και νομίζουμε ότι αυτό είναι όλο. Υπάρχουν όμως άνθρωποι και στη στεριά που το βλέπουν διαφορετικά. Σα να λέμε ότι η γη είναι μερικές ή αρκετές μονάδες πυκνότερη σε ύλη από τον παράδεισο.
Τέλος οι πολύ άγιοι για τον Σωκράτη, ζούν χωρίς σώμα δια παντός, σε κατοικίες που αν σας πούμε, λέει, δεν θα καταλάβεται τίποτα, αλλά και δεν μας παίρνει ο χρόνος να ασχοληθούμε με κάτι που δεν πρόκειται να καιταλάβετε. (ούτε ράδιον δηλώσαι ούτε ο χρόνος ικανός εν τω παρόντι).
Απλά νιώθω την ανάγκη στον παρόν θέμα να υπερασπιστώ το δίκαιο του Schwabe.
Η έκφραση του παραφρόνα θεού της παλαιάς διαθήκης που άφησε υπολείμματα και στον Χριστιανισμό εκβίαζε αθώες ψυχές και αυτό είναι ιστορικά αποδεδειγμένο.
Δυστυχώς όποιος δογματίζει σε αυτό το θέμα θα πέσει μέσα στην τρυπά που νομίζει ότι ανακάλυψε.
Αν αρχίσουμε να αναλύουμε τις γραφές θα βρούμε και τις δυο αυτές αντιφατικές απόψεις να έχουν βαθιά ριζώματα μέσα σε γραμμένα και παραδόσεις.
Μέχρι σήμερα (ειδικά παλαιοημερολογητες) υπάρχουν αυτά τα δεισιδαιμονικά ιουδαϊκά φαινόμενα τα οποία αντιμετωπίζω καθημερινά αφού εκ τον πραγμάτων τα θεωρώ απάνθρωπα και βλαβερά για την ψυχική υγειά.
Από την άλλη όμως πλευρά υπάρχει και η λογική του αγαθού και φιλεύσπλαχνου θεού που υπερτονίστηκε από αυτήν την αμφιλεγόμενη μορφή (Ιησού) και φέρνει αυτές τις δυο οπτικές άμεσα συγκρουόμενες μέσα στο ίδιο πλαίσιο.
Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι το πώς αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα η επίσημη θρησκεία η οποία έχει να δώσει πλέον και λόγο για τις θεωρίες και τα έργα της.
Και οφείλω να ομολογήσω ότι η θετική πλευρά του Χριστιανισμού είναι άμεση ανάγκη για τους σημερινούς εξουσιαστές μας.
Το κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο, αυτή είναι η απάντηση μου.
Το να στεκόμαστε στην πολιτική του παρελθόντος η οποία είχε και έκφραση στις γραφές το μόνο που κάνουμε είναι να δίνουμε άξια στον παράλογο λόγο της δεισιδαιμονίας η οποία εκφράζει κύριος την υπερβολή της ουσίας και είναι παρούσα σε όλες τις θρησκείες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα τις δικιάς μας θρησκείας είναι η σημαντικότητα και το αδιαπραγμάτευτο αυτόν τον βιβλίων τα οποία έχουν αποτυπωμένα λόγια και πολιτικές ανθρώπων και είναι ύψιστη ύβρη προς τα θεια αυτά τα ανθρώπινα απάνθρωπα λόγια να
ερμηνεύονται σαν λόγια θεου.
Αλλά οφείλω να πω ότι η σύγχρονη θεώρηση του θεού από την επίσημη θρησκεία με βρίσκει σχετικά σύμφωνο σε πολλά σημεία και απαιτώ την συνέχιση τους αλλά και την προσπάθεια που γίνεται για να εντοπιστούν προγονικά κοινά έξω από την ιουδαϊκή παράδοση.