- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Αγαπητέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ
Είναι πράγματι οι ταυτίσεις μας με κάτι έξω από μας που μας αποσπούν βίαια από το υφάδι της αλήθειας. Δεν είναι παράξενο που όλοι περιμένουμε να μας συμβούν πράγματα, να μας έρθουν απ' έξω; Περιμένουμε να έρθουν απ' έξω η αγάπη, η ελευθερία, η ευτυχία, τη στιγμή που θα 'πρεπε να τις βιώνουμε ως ενδογενείς καταστάσεις...
Έχω, όπως ξέρεις, διάφορα ονόματα για αυτές τις εξωτερικότητες: ρόλοι, εγώ, προσωπικότητα,... Είναι αυτοί οι προσδιορισμοί που γράφεις που δημιουργούν την πλαστή χωριστικότητα (είμαι αυτό άρα δεν είμαι εκείνο, είμαι πανάθα άρα δεν είμαι γαύρος κτλ) και οδηγούν σε συμπεριφορικά πρότυπα μέσα από γενικεύσεις και υπεραπλουστεύσεις (είμαι καλοπροαίρετη, άρα δεν μου άξιζε αυτό άρα είμαι θύμα).
Κι εγώ έχω τη βεβαιότητα ότι έχουμε πάψει οι περισσότεροι να είμαστε άνθρωποι αλλά έχω και την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο. Δεν καταθέτω τα όπλα.
Καλέ μου Dying Incubus,
Θα κάνω την αρχή στη διερεύνηση της σχέσης πνεύματος-ψυχής, αλλά όχι ακόμα. Πρέπει να συμμαζέψω λίγο τα διάφορα... πρότζεκτς μου. 
Όσο για την αλλαγή του τρόπου θέασης που περιγράφεις, χαίρομαι ιδιαίτερα που έχει συμβεί και σε σένα. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, δημιουργείται η αίσθηση ότι κάτι μπαίνει στη θέση του, κάτι επανατοποθετείται σωστά και είναι σα να ξυπνάει κανείς σε μια νέα πραγματικότητα...
Αγαπητέ μου A.Kircher,
Έχω παρουσιάσει το προσωπικό μου όραμα ερμηνείας της ζωής και του κόσμου δύο φορές σε ανθρώπους όχι και τόσο ψαγμένους, όχι και τόσο υποψιασμένους. Το όραμά μου περιλαμβάνει πολλά στοιχεία επιστήμης, πορίσματα κατά David Bohm και αγκαλιάζει όμορφα τα πάντα, από τον κόσμο των υποατομικών σωματιδίων μέχρι το καθαρό φως του Δημιουργού. Και τις δύο φορές, οι αποδέκτες το απέρριψαν. Ήταν αδύνατον να δουν πέρα από την οπτική του ανθρώπου ο οποίος περιβάλλεται από αξεπέραστες δυνάμεις που αδυνατεί να καταλάβει. Αυτή ήταν η ιδέα τους για τη ζωή.
Τι πιθανότητες έχει ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει τη μούρλα της αναζήτησης που πιθανόν έχουμε όλοι εδώ μέσα να καταλάβει τη σχέση του ανθρώπου με το όλο, όταν δεν μπορεί να καταλάβει τη σχέση του με τον εαυτό του; Πώς μπορεί κανείς να γνωρίσει το θείο, όταν δεν μπορεί να γνωρίσει τι έχει μέσα του; Υπάρχει τελικά διαφορά ανάμεσα στα δύο και τι είδους; Ποιοτική; Ποσοτική; Κλίμακας;
Εξυπακούεται ότι οι ερωτήσεις αυτές δεν απευθύνονται μόνο στον φίλο μου A. Kircher, τον οποίο θέλω επίσης να ευχαριστήσω και για το λινκ.
Καλό βράδυ...
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Τι πιθανότητες έχει ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει τη μούρλα της αναζήτησης που πιθανόν έχουμε όλοι εδώ μέσα να καταλάβει τη σχέση του ανθρώπου με το όλο, όταν δεν μπορεί να καταλάβει τη σχέση του με τον εαυτό του; Πώς μπορεί κανείς να γνωρίσει το θείο, όταν δεν μπορεί να γνωρίσει τι έχει μέσα του; Υπάρχει τελικά διαφορά ανάμεσα στα δύο και τι είδους; Ποιοτική; Ποσοτική; Κλίμακας;
Αγαπητή μου unseen,
έχω ζήσει ανάλογες καταστάσεις στο παρελθόν και καταλαβαίνω.
Έχω και εγώ το δικό μου όραμα, όπως και όλοι μας σε τελική ανάλυση, αλλά προτιμώ να μιλάω για αυτό επιλεκτικά και όχι επειδή νοιώθω πιο ψαγμένος από τους άλλους, κάθε άλλο μάλιστα.
Απλά γιατί κατέληξα στο σημείο να πιστεύω πως ορισμένες εμπειρίες και βιώματα είναι δύσκολο να μεταδωθούν μέσω των τυπικών μεθόδων επικοινωνίας αλλά και αρκετά πιο δύσκολο να κατανοηθούν στην ουσία τους, μιας και αποτελούν βιωματικές καταστάσεις.
Πως μπορείς να περιγράψεις, για παράδειγμα, την αίσθηση του κρύου σε κάποιον που δεν την έχει βιώσει ποτέ; Ευτυχώς τα περισσότερα πράγματα στην ζωή τα μοιραζόμαστε, λέω, ας πούμε, πως είμαι ερωτευμένος και αυτή είναι μια εμπειρία που μεταφέρεται στον αποδέκτη στον βαθμό που ανταποκρίνεται σε μια ανάλογη δική του εμπειρία.
Και εκεί υπάρχει κάποιο λιγότερο ή περισσότερο ουσιαστικό επίπεδο επικοινωνίας.
Τι γίνεται όμως για τις μη-κοινές ή με-αποδεκτά κοινές εμπειρίες και βιώματα. Αυτά που μεταμορφώνονται σε κοσμοθεωρίες ζωής και οράματα; Πως να μεταφέρεις αυτές τις αντιλήψεις σε κάποιον χωρίς διάκριση, χωρίς επιλογή, χωρίς δισταγμό, γίνεται;
Νομίζω πως όχι, και αν κανείς ξέρει τον τρόπο να μου τον πει, το γράφω αυτό χωρίς ειρωνία, ειλικρινά και καλοπροαίρετα.
Και για να ελαφρύνω και λίγο την ατμόσφαιρα χτες ξαναείδα το Star Wars και εκεί ο master Yoda λέει στον Luke:
"Feel, don't think"
Και καλά, αυτές είναι αμερικανιές του Hollywood αλλά πως αντιμετωπίζεται ο νους από πολλά εσωτερικά συστήματα, δεν είναι ο μεγάλος εχθρός; Δεν ειναι αυτός που δημιουργεί την αυταπάτη της Σπηλιάς;
Ίσως όμως σε τελική ανάλυση να μην έχει και τόση σημασία το πόσο "κατανοητό" είναι το "οραμα" στους όποιους αποδέκτες.
Και όσο και να φαίνεται τετριμένο, νομίζω, ότι αυτό που μετράει σε τελική ανάλυση είναι το να το ζεις εσύ σε όλο του το μεγαλείο.
Τα λέμε!
Call of Narayana, the seven-headed one
Lemuria, rise!
Ναι, το κατάφερα κι αυτό!
quote:
Τι πιθανότητες έχει ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει τη μούρλα της αναζήτησης που πιθανόν έχουμε όλοι εδώ μέσα να καταλάβει τη σχέση του ανθρώπου με το όλο, όταν δεν μπορεί να καταλάβει τη σχέση του με τον εαυτό του; Πώς μπορεί κανείς να γνωρίσει το θείο, όταν δεν μπορεί να γνωρίσει τι έχει μέσα του; Υπάρχει τελικά διαφορά ανάμεσα στα δύο και τι είδους; Ποιοτική; Ποσοτική; Κλίμακας;
Πιστεύω πως σε κάθε περίπτωση ένας άνθρωπος ορίζει ο ίδιος απέναντι σε τι ακούσματα παραμένει ανοιχτός και σε ποιά όχι.
Μπορεί να συναντήσεις έναν άνθρωπο ο οποίος να μην έχει κανενός είδους αναζητήσεις, απλά ζει την ζωή του δίνοντας εύκολες απαντήσεις σε ζητήματα που πολλούς αναζητητές τους δυσκολεύουν χρόνια.
Ίσως να του ακουστούν δυσνόητες κάποιες θεωρίες, ορολογίες αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το αν θα έχει "πιάσει το νόημα" πολλών πραγμάτων, την ουσία.
Ίσως υποσυνείδητα ψάχνει για διάφορες απαντήσεις μόνος του, ίσως να μην έχει κανενός είδους ανησυχίες.
Αυτό που μετράει είναι το κατά πόσο θα αφήσει ανοιχτές κάποιες πόρτες στην καρδιά του και - κυρίως - στο νου του.
Από την άλλη ενδέχεται να συναντήσεις έναν άνθρωπο που αναζητεί, ψάχνει, ερευνά και δείχνει μια δίψα για μάθηση και προσωπική εξέλιξη και σε έναν μεταξύ σας διάλογο να ανακαλύψεις οτι, παρά το στοιχείο της ελευθερίας που δείχνει να έχει, σε κάποιο σημείο νιώθει να θίγεται κάτι που θεωρεί δεδομένο ή κεκτημένο.
Και σ' αυτό το σημείο αρχίζει να "κλείνεται", να αμύνεται ή και να φέρεται αλαζονικά.
Ποιός από τους 2 λοιπόν μπορεί να είναι πιο ανοιχτός σε νέες προκλήσεις, σε έναν διάλογο με βαθιά νοήματα?
Κατά την γνώμη μου, κι οι 2 έχουν τις ίδιες πιθανότητες.
Ο πρώτος μπορεί να μην καταλάβει τίποτα αλλά ο δεύτερος μπορεί να επιλέξει να μην καταλάβει.
Όσο περισσότερο αναζητάς κάτι τόσο πιο πολύ ανακαλύπτεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τα πάθη και τις αδυναμίες σου.
Κι αυτό το σημείο είναι ίσως το πιο δύσκολο για κάποιον που ερευνά.
Πόσες φορές έχει τύχει σε κάποιον από εμάς να κάνουμε ένα διάλογο με ένα άτομο το οποίο φαίνεται απλοϊκό, χωρίς ανησυχίες κι ερευνητική διάθεση κι ακούμε από το στόμα του κάτι τόσο σοφό που μας αφήνει άφωνους? 
Κι εδώ θα συμφωνήσω απόλυτα με τον φίλο μας τον A. Kircher:
quote:
Ίσως όμως σε τελική ανάλυση να μην έχει και τόση σημασία το πόσο "κατανοητό" είναι το "οραμα" στους όποιους αποδέκτες.
Και όσο και να φαίνεται τετριμένο, νομίζω, ότι αυτό που μετράει σε τελική ανάλυση είναι το να το ζεις εσύ σε όλο του το μεγαλείο.
In anticipation of my resurrection...
Χα χα χα! Λέτε να έπεσα κι εγώ στη λούμπα;
Σίγουρα δεν ήταν πρόθεσή μου να προβάλλω το εγώ μου, αλλά μπορεί να κρυβόταν κάποιος πιο λεπτοφυής εγωισμός πίσω από την επιθυμία μου να γίνω κατανοητή... Η αλήθεια είναι ότι καθένας πρέπει να μπορέσει να βρει μόνος του τις απαντήσεις στα ερωτήματά του, απλά και μόνο επειδή καθένας έχει (και δικαιούται, αν όχι υποχρεούται, να έχει) τα δικά του ερωτήματα που μπορεί να διαφέρουν από των υπολοίπων.
Όπως και να 'χει, το όραμά μου κάνει (για μένα) τον κόσμο γύρω μου να φαίνεται όμορφος, πλήρης και σε ειρήνη, ως εκ τούτου αυτό μου αρκεί...
Ίσως να αρκεί και για τον κόσμο γύρω μου, το να είμαι καλά, να αισθάνομαι όμορφη και πλήρης. Αν είμαστε όλοι έτσι, ίσως να ακτινοβολούμε ένα μήνυμα ή ίσως ένα παράδειγμα που πάει πολύ πιο μακριά από την οποιαδήποτε θεωρία.
Ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σας, φίλοι μου.
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Η Helen Wambach εργαζόταν ως ψυχολόγος και δασκάλα στον Λονγκ Μπράντς της πολιτείας του Νιού Τζέρσι και μια μέρα, μετά από μια ζωντανή ανάμνηση από προηγούμενη ζωή που είχε η ίδια. αναρωτήθηκε: υπάρχουν τέτοιες ανεξήγητες και υποσυνείδητες αναμνήσεις θαμμένες βαθιά στην ψυχή όλων των ανθρώπινων όντων; Πώς μπορούμε να ξέρουμε αν αυτές οι αναμνήσεις από προηγούμενες ζωές είναι πραγματικές;
Αποφάσισε λοιπόν να διεξάγει μια έρευνα. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 λοιπόν οργάνωσε το μεγαλύτερο πείραμα ύπνωσης για την αποκάλυψη προβιώσεων που πραγματοποιήθηκε ποτέ. Στο πλαίσιο αυτού του πειράματος, περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι έκαναν αναδρομή σε άλλες ιστορικές εποχές. Η Wambach τους ζήτησε να καταγράψουν τις προηγούμενες ζωές που έβλεπαν και μετά από τις συνεδρίες συμπλήρωσαν έντυπα που περιείχαν συγκεκριμένες ερωτήσεις σχετικά με τις ζωές που είχαν θυμηθεί – ερωτήσεις για το φύλο, τα ρούχα τους, το χρώμα του δέρματός τους, τα είδη της τροφής τους, τη στέγασή τους και ούτω καθ’ εξής.
Πολλοί συμμετέχοντες ανέφεραν πολυάριθμες προηγούμενες ζωές σε διαφορετικές χρονικές περιόδους – σε μερικές ήταν άνδρες και σε άλλες γυναίκες. Στο τέλος η Wambach συνδύασε τα αποτελέσματα και βρήκε ότι το 50,6% των αναφερθεισών ζωών αφορούσαν άνδρες και το 49,4% γυναίκες. Αυτά τα ποσοστά δεν φαίνονταν να εξαρτώνται από το ποσοστό των ανδρών και των γυναικών που συμμετείχαν στις συνεδρίες. Με άλλα λόγια, αν υπήρχαν 75% γυναίκες και 25% άνδρες σε μια συνεδρία, η αναλογία των φύλων στις προηγούμενες ζωές που καταγράφονταν παρέμενε σταθερή, γύρω στο 50,6% και 49,4%. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό επειδή ταιριάζει με τις προβολές για το ποια ήταν και είναι η κατανομή των φύλων σε ολόκληρη τη γη και σε όλη την Ιστορία.
Ορισμένοι είδαν στα αποτελέσματα της Wambach την καλύτερη μέχρι στιγμής απόδειξη για το ότι τουλάχιστον μερικές από τις ζωές που ανακλήθηκαν μέσω της αναδρομής ήταν πραγματικές προηγούμενες ζωές. Θα μπορούσαν χιλιάδες φανταστικών ζωών επινοημένων από ατομικές ψυχές να είχαν καταλήξει σε έναν τόσο ακριβή στατιστικό αριθμό; Η έρευνα της Wambach που πραγματοποιήθηκε μέσω της αναδρομής σε προηγούμενες ζωές ήταν η πρώτη του είδους, δηλ. όσον αφορά την προσεκτική ποσοτική ανάλυση ενός τόσο μεγάλου όγκου δεδομένων. Και είναι ένα πείραμα που δεν επαναλήφθηκε ποτέ.
Παρά τις προσπάθειες της Wambach, οι αναδρομές σε προηγούμενες ζωές τελικά δεν έχουν μεγάλη αξία ως εμπειρική απόδειξη της μετενσάρκωσης στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Πράγμα κατανοητό, δεδομένου του προβλήματος της κρυπτ(ο)αμνησίας και της τάσης του υπνωτιζομένου να δημιουργεί φανταστικές αναμνήσεις.
Ευχαριστώ πολύ.
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Unseen
Έχω παρουσιάσει το προσωπικό μου όραμα ερμηνείας της ζωής και του κόσμου δύο φορές σε ανθρώπους όχι και τόσο ψαγμένους, όχι και τόσο υποψιασμένους. Το όραμά μου περιλαμβάνει πολλά στοιχεία επιστήμης, πορίσματα κατά David Bohm και αγκαλιάζει όμορφα τα πάντα, από τον κόσμο των υποατομικών σωματιδίων μέχρι το καθαρό φως του Δημιουργού. Και τις δύο φορές, οι αποδέκτες το απέρριψαν. Ήταν αδύνατον να δουν πέρα από την οπτική του ανθρώπου ο οποίος περιβάλλεται από αξεπέραστες δυνάμεις που αδυνατεί να καταλάβει. Αυτή ήταν η ιδέα τους για τη ζωή.
Τι πιθανότητες έχει ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει τη μούρλα της αναζήτησης που πιθανόν έχουμε όλοι εδώ μέσα να καταλάβει τη σχέση του ανθρώπου με το όλο, όταν δεν μπορεί να καταλάβει τη σχέση του με τον εαυτό του; Πώς μπορεί κανείς να γνωρίσει το θείο, όταν δεν μπορεί να γνωρίσει τι έχει μέσα του; Υπάρχει τελικά διαφορά ανάμεσα στα δύο και τι είδους; Ποιοτική; Ποσοτική; Κλίμακας;
Εξυπακούεται ότι οι ερωτήσεις αυτές δεν απευθύνονται μόνο στον φίλο μου A. Kircher, τον οποίο θέλω επίσης να ευχαριστήσω και για το λινκ.
A. KircherΠως μπορείς να περιγράψεις, για παράδειγμα, την αίσθηση του κρύου σε κάποιον που δεν την έχει βιώσει ποτέ; Ευτυχώς τα περισσότερα πράγματα στην ζωή τα μοιραζόμαστε, λέω, ας πούμε, πως είμαι ερωτευμένος και αυτή είναι μια εμπειρία που μεταφέρεται στον αποδέκτη στον βαθμό που ανταποκρίνεται σε μια ανάλογη δική του εμπειρία.
Και εκεί υπάρχει κάποιο λιγότερο ή περισσότερο ουσιαστικό επίπεδο επικοινωνίας.
Τι γίνεται όμως για τις μη-κοινές ή με-αποδεκτά κοινές εμπειρίες και βιώματα. Αυτά που μεταμορφώνονται σε κοσμοθεωρίες ζωής και οράματα; Πως να μεταφέρεις αυτές τις αντιλήψεις σε κάποιον χωρίς διάκριση, χωρίς επιλογή, χωρίς δισταγμό, γίνεται;Νομίζω πως όχι, και αν κανείς ξέρει τον τρόπο να μου τον πει, το γράφω αυτό χωρίς ειρωνία, ειλικρινά και καλοπροαίρετα.
Dying_IncubusΊσως υποσυνείδητα ψάχνει για διάφορες απαντήσεις μόνος του, ίσως να μην έχει κανενός είδους ανησυχίες.
Αυτό που μετράει είναι το κατά πόσο θα αφήσει ανοιχτές κάποιες πόρτες στην καρδιά του και - κυρίως - στο νου του.
Ίσως, και πράγματι αυτό μετράει!
Από την άλλη ενδέχεται να συναντήσεις έναν άνθρωπο που αναζητεί, ψάχνει, ερευνά και δείχνει μια δίψα για μάθηση και προσωπική εξέλιξη και σε έναν μεταξύ σας διάλογο να ανακαλύψεις οτι, παρά το στοιχείο της ελευθερίας που δείχνει να έχει, σε κάποιο σημείο νιώθει να θίγεται κάτι που θεωρεί δεδομένο ή κεκτημένο.
Και σ' αυτό το σημείο αρχίζει να "κλείνεται", να αμύνεται ή και να φέρεται αλαζονικά.
Καλή μου Unseen,
την προσπάθεια που έκανες εσύ με τους δυο μη πολύ ψαγμένους που αναφέρεις, ίσως το κάνουν και άλλοι (πιο ψαγμένοι) με εμάς, που θεωρούμε εαυτούς ψαγμένους.
Ο Ψαγμένος, αν ποτέ του βρει κάτι, χρειάζεται να προσέξει μήπως οτι βρει, είναι μια προέκταση σε ότι ψάχνει, (και ο νους είναι πανούργος να επινοεί ότι θελήσεις) άρα, δεν είναι άλλο από ένα ακόμα σκαλάκι, (μια συνειδησιακή σφαίρα) ίσως λίγο διαφορετική, από αυτή που δέχονται σαν αλήθεια τους οι δυο που αναφέρεις.
Αν όμως το δούμε με αυτή την οπτική, υπάρχει κίνδυνος συνειδησιακά να σκεφτόμαστε πως υπάρχει και επόμενη σφαίρα, έτσι δεν είναι?
Εσύ η ίδια προσφέρεις το εκτενές όραμα σου, (τι σφαίρα σου) μα βρίσκεις κάποιο Ηράκλειτο η κάποιο ζητιάνο όχι πολύ ψαγμένο, και σου λέει χαμογελαστά,
καλή μου Unseen, όμορφο το όραμα σου, μα ζωντανός νεκρός / ξύπνιος κοιμισμένος, για μένα είναι το ίδιο και αυτό!
Βάζοντας λοιπόν την Αριστοτέλεια μηχανή μπροστά, αν και καταλαβαίνεις εύκολα το δεύτερο μέρος, βρίσκεις πως συνειδησιακά η (σφαίρα τους) περιέχει/εχει κάτι που σου διαφεύγει.
Και εκεί ξανά μπαίνει μπρος ο παρατηρητής που σκέφτεται, δεν είμαι ολοκληρωμένη. Λεμε!
Δεν ξέρω αν βλέπεις το σκυλί που κυνηγάει την ουρά του, μα αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορες, και αν γίνει αντιληπτό, μιας και η σκέψη τα δημιουργεί, αφήνεις στην άκρη το θειο, και κανείς το πρώτο βήμα όταν πραγματικά πεις, οκ δεν γνωρίζω, μιας και το γνωστό μέρος έχει έτοιμη παντα καποια απαντηση.
Η δυσκολία είναι να δούμε τι κρύβει το άγνωστο μέρος, γιατί αν αυτό έρθει στην επιφάνεια, τότε δεν μιλάμε πια για ασυνείδητο, ούτε θα έχουμε από μέρος του τις προεκτάσεις, σαν σκέψεις, θέλω, επιθυμίες, βία, και χίλια δυο που κρύβονται.
Το πώς λειτουργεί το μυαλό είναι να καταλάβεις πως πλάθεται συνεχώς ο εαυτός, (θα βρεις πως είναι παμπόνηρος μιας και τον απασχολεί η διαιώνιση και η σιγουριά του). Αν δεις λοιπον το μηχανισμό, τελειώνεις με τους ανώτερους και κατώτερους εαυτούς, τελειώνεις με την προπαγάνδα που κουβαλάς, από οικογένεια, διαπαιδαγώγηση, κουλτούρα, μπακγραουντ, με την έννοια δεν επηρεάζεσαι πλέον, γιατί το άδειασμα τους, φανερώνει οτι κρύβεται στο βάθος.
Άλλη μια φράση από τον Ηρακλειτο/Ζητιανο.
Ένα φως ανάβει, όταν αυτό σβήσει στα μάτια σου. Μην περιμένεις κάνα προβολέα! Καταλαβες την κινηση της επιθυμιας. Είναι ήσυχια. Τελείωσαν οι σκέψεις, η αλλιώς σκέφτεσαι μόνο όταν το θέλεις. Η συνειδηση, (οταν δεν χρειαζεται), ειναι ένα μικρό παιδί, μα πολύ πολύ ζωντανό!
Αυτή η πραγμάτωση από μόνη της ελευθερώνει, μιας και τελείωνει η αιώνια σύγκρουση, μεταξύ γνωστού και αγνώστου εαυτού
Με αυτό μου το ποστ, μιας και είναι γεμάτο από εγωισμό και μνησικακία για όλους σας,
σας χαιρετώ για καιρό, ίσως και μήνες!
Να περνάτε όλοι καλά, Συντονιστες, Μέλη, όσοι γράφεται και όσοι δεν γράφεται, όπως και η Αμαλιτσα, που ίσως καποτε να αδίκησα.
Σας φιλω
Πλάτωνας
Τέλος πάντων, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για τη συμμετοχή σας κι αν υπάρξει διάθεση να συνεχίσουμε τη συζήτηση, κάπου εδώ γύρω θα είμαι κι εγώ.
Με αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Αν όμως συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να αναπαυθεί και μετά από καιρό να "ξυπνήσει" και πάλι!
Όχι τίποτα άλλο, μη με αφήσετε εδώ να μιλάω μόνος μου.
Δε λέει να στοιχειώσω!
Τα αποτελέσματα της έρευνας της Helen Wambach είναι αρκετά σημαντικά και δείχνουν αυτό που ανέφερες κι εσύ.
Οτι υπάρχει ίση κατανομή ανάμεσα στις ενσαρκώσεις ανδρών και γυναικών.
Νομίζω οτι αυτή η απόκλιση (0.8) είναι σχεδόν αμελητέα...
Σχετικά με την ύπνωση με σκοπό την αναδρομή σε προηγούμενες ενσαρκώσεις, είναι πιθανό να έχουμε αυτά τα φαινόμενα που ανέφερες:
quote:
οι αναδρομές σε προηγούμενες ζωές τελικά δεν έχουν μεγάλη αξία ως εμπειρική απόδειξη της μετενσάρκωσης στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Πράγμα κατανοητό, δεδομένου του προβλήματος της κρυπτ(ο)αμνησίας και της τάσης του υπνωτιζομένου να δημιουργεί φανταστικές αναμνήσεις.
Επιπλέον, απαιτεί μεγάλη προσοχή η σχέση που υπάρχει μεταξύ του υπνωτιστή και του υπνωτιζόμενου και φυσικά, ο υπνωτιζόμενος θα πρέπει να έχει βρει τους λόγους για τους οποίους θέλει να κάνει την αναδρομή.
Για ποιό λόγο πχ επιθυμεί να λάβει αυτή την γνώση και πως θα είναι σε θέση να την διαχειριστεί αργότερα?
In anticipation of my resurrection...
Το πολύ-πολύ να ενσωματώσω κανένα ξυπνητήρι στο τόπικ.
Καλό βράδυ
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
elo
Βέβαια όλες αυτές οι σκέψης βγαίνουν από ένα άτομο που πνευματικά βρίσκεται ακόμα σε μια νηπιακή κατάσταση , όποτε συγχωρήστε μου την κάθε ειλικρινή αφέλεια των ερωτήσεων μου
Εγώ τώρα, επειδή πνευματικά πρέπει να είμαι στην διαδικασία της σύλληψης, έχω ακόμα ποιο μπακαλίστικες απορίες.
Όσο αφορά τη θεωρία της μετεμψύχωσης...
Πόσες φορές πρέπει να αλλάξει σώμα μια ψυχή για να πούμε ότι έφτασε στο τέλος ;
Ξέρω ότι δεν μπορεί να πει κάποιος ένα νούμερο, αλλά κάπου στο βάθος θα πρέπει να φαίνεται και ο στόχος για να έχει και νόημα. Το να λέμε ότι η ψυχή θα αλλάζει σώματα μέχρι να τελειοποιηθεί μου φαίνεται πολύ αυθαίρετο.
Πόσες εκατοντάδες χρόνια ;
Από τα εκατομμύρια των σωμάτων που έχουν περάσει αυτές τις χιλιάδες χρόνια και ψυχών που τα έχουν χρησιμοποιήσει, πόσες ψυχές μπορούμε να υποθέσουμε ότι έφτασαν στο τέλος ;
Αυτά για σήμερα !
Ελπίζω να μη γελάσετε πίσω από την πλάτη μου γιατί θα το καταλάβω και...
Στράτος
