- ΞΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΕΡΑΊ΄ΔΕΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Είναι κρίμα, που έχουνε πολλοί χάσει την επαφή μαζί τους, ενώ έχουν να μας δώσουν τόσα πολλά και καλά... Πολύ κρίμα...
Εδώ κάποιες εικόνες από ένα Medium ξωτικών.
http://bp2.blogger.com/_lC0Y_dCe8vI/R3Kbv_czCQI/AAAAAAAABRM/iHzDw4y3CKs/s1600-h/Kobold+der+Not.jpg
http://bp2.blogger.com/_lC0Y_dCe8vI/R3Kbm_czCNI/AAAAAAAABQ0/-U-TY2eiLhM/s1600-h/Hiccup+1.jpg
http://bp1.blogger.com/_lC0Y_dCe8vI/R3KbXvczCJI/AAAAAAAABQU/U6p6QmXDxl4/s1600-h/Nebelfee.jpg
http://bp0.blogger.com/_lC0Y_dCe8vI/R3KbAfczCDI/AAAAAAAABPk/eSLkSDDu-w4/s1600-h/Elf+der+Askese.jpg
http://bp2.blogger.com/_lC0Y_dCe8vI/R3KZ4_czB6I/AAAAAAAABOc/seTJntf_YBE/s1600-h/Undinen.jpg
________________________
"Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, οι άνθρωποι πρώτα θα σε αγνοούν, μετά θα σε κοροϊδεύουν, μετά θα σου επιτίθονται, μετά θα νικήσεις"
(Starhawk)
Edited by - Wiccan89 on 01/01/2008 18:01:44
Χαίρομαι που βλέπω ότι οι νεράιδες και τα ξωτικά είναι ένα θέμα που προ(σ)καλεί πάντα το ενδιαφέρον. Το ζήτημα για μένα είναι να μπορέσει κανείς να κοιτάξει πέρα από την πλαστή τρυφερότητα που έχει προσδώσει στο θέμα η βιομηχανία του θεάματος, στα πραγματικά δώρα της κοινωνίας με έναν κόσμο που μπορεί να βρίσκεται κυριολεκτικά δίπλα μας.
Οι δυνάμεις της φύσης είναι πάντοτε παρούσες, αν μπορούμε να συγχρονιστούμε μαζί τους, την άνοιξη νιώθουμε τη δημιουργικότητα και τη δύναμη της φύσης να φουσκώνουν το αίμα μας, τον χειμώνα νιώθουμε την ανάγκη της εσωστρέφειας, το φθινόπωρο γοητευόμαστε με τα χρυσαφένια χρώματα και τη δροσιά του αέρα και το καλοκαίρι παραδινόμαστε στη θέρμη του ήλιου και την έκρηξη της ζωής…
Είναι άραγε όλα αυτά τα συναισθήματα που αναγνώρισε μέσα του ο άνθρωπος και θέλησε να τους δώσει πρόσωπο ή όντως υπάρχουν πρόσωπα, οντότητες, που υποκινούν αυτά τα συναισθήματα σε όσους μπορούν να συγχρονιστούν μαζί τους;
Πριν από τρία σχεδόν χρόνια ξεκίνησα να γράφω στο εσοτέρικα γι’ αυτό ακριβώς το θέμα, εξαιτίας μιας αξιοσημείωτης μεταφυσικής εμπειρίας που μου συνέβη χωρίς να την προσκαλέσω και που πυροδότησε την έρευνα από μέρους μου και έναν εποικοδομητικό διάλογο με συζητητές όπως η Galadriel ή ο Angus. Πολλά από τα πράγματα που βλέπω στις ερωτήσεις σας έχουν ήδη απαντηθεί στις σελίδες 4-20 περίπου του τόπικ, για όποιον έχει την υπομονή να τις διαβάσει και την καρδιά ανοικτή ώστε να νιώσει ό,τι προσπαθήσαμε να βάλουμε σε λέξεις. Μιλήσαμε από το βίωμα και την εμπειρία μας, χωρίς να θέλουμε να στριμώξουμε μέσα εδώ ακαδημαϊκές ή άλλες γνώσεις και νοητικές κατασκευές, παρουσιάζοντας ωστόσο και κάποιες τέτοιες γνώσεις όπου κρίναμε ότι αυτό βοηθά στην πορεία της συζήτησης.
Τρία χρόνια μετά, κρατώ μέσα μου με αληθινή τρυφερότητα και στοργή την τότε μεταφυσική μου εμπειρία. Έχει μεταστοιχειωθεί σε πολύτιμη ανάμνηση, μόνο που, όπως με όλες τις αναμνήσεις, καμιά φορά αρχίζω κι εγώ η ίδια να αναρωτιέμαι αν συνέβη στ’ αλήθεια. Και έφτασα στο σημείο να αποδεχτώ ότι κάθε ερώτηση έχει την απάντηση που μπορούμε να της δώσουμε…
Πολλές ευχές για μια υπέροχη χρονιά σε όλους.
Με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Αλκυωνίδα,
αντικρύζω μια σταλίτσα από τρυφερές μα τοσο σημαντικές συζητήσεις του χθες!
Μαζί και πλάσματα που μιλάνε τη γλώσσα της λογικής,
μα χρησιμοποιούν σχήματα αγάπης.
Μια καλή νεράιδα, ένα τροβαδούρο των ποταμών, μια καλοκαιρινή αστραπή στη μέση του χειμώνα.
Καλή μου Unseen πως γίνεται και δεν μου λείπεις καθόλου?
Και πως έγινε και βρέθηκα σήμερα εδώ?
Εμπεριέχεσαι σε κάθε θετική σκέψη, χαμογελάς με μια υπόννοια κατεργαριάς, σα να 'ξερες πως όλα θα πήγαιναν καλά!
Αυτά τα αισθήματα ακριβώς που περιγράφεις,
αυτό το γαργαλητό των αισθήσεων,
που με πείθει κάθε φορά, πως είμαι προστατευμένη!
Με αγάπη πάνω απ'όλα
Ξωτικούλα
Δεν θέλω πια να γυρίζω στις θάλασσες φωνάζοντας...
Θέλω να βρω κι εγώ μια φωνή να μ'αποκρίνεται.
Μου αρεσαν πολυ οι ιστοριες και θελω να πιστευω οτι υπαρχουν τα ξωτικα και οι νεραιδες.λετε οτι υπαρχουν τροποι να καλεσεις ξωτικα,υπαρχει καμια ελπιδα στον μελλον να φανερωσετε αυτους τους τροπους.Βασικα σπουδαζω στα γιαννενα και εκει η βλαστηση ειναι πολυ πυκνη και σκεφτηκα οτι θα ειναι πολυ καλο μερος για να δω κανενα ξωτικο εφοσον υπαρχουν. Τπ καλοκαιρι παλι εχουμε ενα κτημα που ειναι ετσι μεσα στα δεντρα και την θαλασσα και απο οτι καταλαβα αυτα ειναι στοιχεια που ευνοουν την υπαρξη τετοιον πλασματων.Δυστυχως δεν ξερω καμια ιστορια για να μοιραστω μαζι σας αλλα μεσα απο την δικη σας καθοδηγηση ελπιζω σε κατι καλυτερο...
Σου εύχομαι καλή πορεία και καλούς διαλόγους.
Θα σε παρακαλούσα μόνο να γράφεις με ελληνικούς χαρακτήρες κι όχι με λατινικούς (greeklish) ώστε να είναι πιο εύκολη η ανάγνωση των μηνυμάτων σου.
In anticipation of my resurrection...
Πραγματικα αναρωτιεμαι πως και ανακαλυπτω αυτο το topic τοσο αργα...μπορει να εχει και τους λογους του.
Χαιρομαι ιδιαιτερα για το γεγονος οτι υπαρχουν τοσοι πολλοι ανθρωποι που ενδιαφερονται για νεραιδες και ξωτικα...πιστευα οτι ημουν η μονη...
Απο μικρο παιδακι , απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο, μου θαυμαζα τις νεραιδες...ειναι πραγματικα υπεροχα πλασματα και θεωρω τυχερους τους ανθρωπους που η μοιρα τους οδηγησε στον κοσμο των νεραιδων.
Οσο ημουν μικρη συχνα εβλεπα νεραιδουλες αλλα με τον καιρο οσο μεγαλωνα και αρχιζα να πιστευω οτι ολλα αυτα που βλεπω ειναι πλασματα της φαντασιας μου η μορφη τους ολο γινοταν και πιο θολη μεχρι που οι νεραιδουλες γιναν μονο μια παιδικι αναμνυση.
Οταν αργοτερα αρχισα να αναζηταω και παλι το πραγματικο νοημα της ζωης και να καλλιεργω την πνευματικοτητα μου , μου ξαναεμφανιστηκαν σε ενα δασος της Γερμανιας.
Νεραιδες υπαρχουν παντου...στα δασοι, στους κυπους, ακομα και στο λουλουδι που φυτρωνει στην ακρη του δρομου.
Απλα εμεις οι ανθρωποι εχουμε χασει την πνευματικοτητα μας και ετσι και την ικανοτητα να βλεπουμε καθε ειδους υπαρξης.
Εχουμε χαθει μεσα στην καθημερινοτητα μας. Τρεχουμε απο εδω και απο εκει για να ικανοποιησουμε ταχα τις υποχρεωσεις που εχουμε και ετσι πλεον απολυτα εξαντλημενη θεωρουμε οτι δεν εχουμε αλλα χρονο για αλλα ενδιαφεροντα. Ζουμε μηχανικα. Και εδω ειναι το λαθος μας.
Ολα τα κανουμε βιαστικα και μεσα στην βιασινη μας για τα ταχα σημαντικα πραγματα της ζωη ξεχναμαι τι ειναι πραγματικα σημαντικο για μας.
Ξερω οτι η συγχρονη ζωη κινηται με φοβερα αυξημενους ρυθμους.
Επισης ξερω οτι εχουμε καποιες υποχρεωσεις που αν δεν τις κανουμε θα μας κρεμασουνε.
Αλλα ξερω και οτι χρειαζομαστε απαραιτητα και χρονο για την ψυχη μας...γιατι αν αυτη δεν ειναι σε αρμωνια τοτε και ολα τα αλλα πανε στραβα στην ζωη οσο και να προσπαθεις.
Δεν ικανοποιουμε καλυτερα και πιο ευχαριστα τις υποχρεωσεις μας οταν τα εχουμε καλα με τον εαυτο μας?
Γιαυτο για οσους θελουν να ενεργοποιησουνε τις πνευματικες ικανοτητες τους πρεπει πρωτα να τα εχουν καλα με τον εαυτο τους, καθαροι απο οσο πιο πολλες αρνητικες ενεργεις γινεται και να τρεφουν την ψυχη τους που πιναει απο πνευματικοτητα.
Αυτα για τωρα...πολλα ειπα ...ελπιζω μονο να μην σας κουρασα.
Νεραιδες υπαρχουν...τις εχω δει.
Τωρα σειρα σας να τις δειτε.
Παράθέτω και ένα περιστατικό που μου συνέβη την επόμενη μέρα και το οποίο έγραψα σε ένα άλλο τόπικ:
Γειά σας , είμαι νέος στο φόρουμ , και με ενδιαφέρουν πολλά θέματα του λεγόμενου μεταφυσικού.
Πριν από μερικές μέρες ήμουν στο Καρπενήσι, και πήρα τον δρόμο που οδηγεί στο χωριό Κρίκελλο, ανέβηκα την αρχική ανηφόρα και άρχισα να κατεβαίνω. Είχε αρκετή ομίχλη και ο δρόμος σε κάποια σημεία είχε πάγο,αλλά ήταν εντελώς έρημος.- Το τελευταίο διάστημα άρχισα να ψάχνω το θέμα με τις νεράιδες , και όταν σταματούσα σε κάποιο ποταμάκι μέσα σε δάσος αφουγκραζόμουν όλους τους ήχους και προσπαθούσα να φέρω στον νου μου την εικόνα μιας νεράιδας.
Την στιγμή λοιπόν που κατηφόριζα με το αμάξι μου ήρθε στο μυαλό η πληφοφορία ή σκέψη ότι θα συναντήσω ένα φασματικό - υλοποιημένο τζιπάκι να έρχεται από το άλλο ρεύμα κυκλοφορίας. Είχα στον νου μου μόνο την συνάντηση μόνο με νεράιδες και μου φάνηκε παράξενο αυτό που μου ήρθε στο μυαλό.
Μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω ενώ κατηφόριζα ακόμη το βουνό, βλέπω ένα τέσσερα επί τέσσερα τζιπ να είναι παρκαρισμένο με την μούρη του κάθετα στο άλλο ρεύμα κυκλοφορίας, χωρίς φυσικά να εμποδίζει την κυκλοφορία καθώς ύπήρχε χώρος στην πλευρά του βουνού. Πριν προλάβω να το πλησιάσω εντελώς ξεκινάει σιγά σιγά και μου ανάβει τα φώτα,σαν να ήθελε να με ρωτήσει κάτι, ίσως για τον κατάσταση του δρόμου ψηλότερα.Το αγνόησα και συνέχισα. Υπέθεσα ότι ήταν κάποιος τουρίστας και θα έκανε αναστροφή , καθώς πιθανόν να άλλαξε γνώμη για το που ήθελε να πάει , κάτι το οποίο εγώ είχα κάνει πολλές φορές στον νομό αυτό. Το παρακολούθησα από τον καθρέφτη να με ακολουθεί για μία στροφή , στην δεύτερη στροφή είχε χαθεί. Χαμήλωσα πολλή την ταχύτητα μου για κάνα δύο λεπτά , αλλά δεν φάνηκε. Ξαναέκανε αναστροφή, ενώ είχε κάνει μία πριν από ένα λεπτό?
΄Ασχετα εάν ήταν μία εμφάνιση από τον αλλόκοσμο ή όχι, ο προβληματισμός μου είναι ο εξής: Εάν για κάποιο λόγο δεν μπορούμε να δούμε τα αλλοκοσμικά πλάσματα των νεράιδων , τότε ίσως ο αλλόκοσμος επικοινωνεί μαζί μας με μορφές πιο οικείες σε εμάς όπως το αυτοκίνητο στην περίπτωση αυτή, και μάλιστα σε σκληρή υλική μορφή. ΄Οταν το είδα πίστευα απόλυτα ότι ήταν ένα φυσιολογικό τζιπ από αυτά που βλέπω κάθε μέρα.
Μου άναψε μάλιστα και τα φώτα ,ενώ λίγο πριν το δω με ειδοποίησε τηλεπαθητικά για την συνάντηση μας. Ελπίζω να μην κούρασα .
Θα επανέλθω όταν έχω κάτι αξιόλογο να γράψω, και ευχαριστώ τα γνωστά σε όλους μέλη που λάμπρυναν με την γραφή τους αυτό το τόπικ.