- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Όπως έγραψα και στο άλλο θέμα, το άρθρο της εφημερίδας έχει κάποιες ανακρίβειες, αλλά σε γενικές γραμμές το πλαίσιο αυτό ήταν.
Τα έχουμε αναφέρει, όπως θα θυμάσαι, και στις προηγούμενες σελίδες.
quote:
Η Ατλαντίδα καταστράφηκε από αλαζονεία και ο Αδάμ απώλεσε τον παράδεισο όταν επιχείρησε να κατακτήσει περισσότερη γνώση από όση του αναλογούσε.
Αγαπητέ μου Σπείρο, σ' έχει κυριεύσει κι εσένα η αίσθηση της αμαρτίας;
Δε νομίζω ότι έγιναν έτσι τα πράγματα ακριβώς σε σχέση με τον Αδάμ, παρότι έτσι μας έχουν διδάξει, αλλά θα ξεφύγουμε πολύ...
Θυμήσου την παραβολή του Ασώτου, καλέ μου φίλε. Ο Δάσκαλος προσπάθησε να αποκαταστήσει το μύθο, αλλά σε κάποιους δεν άρεσε αυτό... Τέλος πάντων.
Καλή Χρονιά!
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Κατ' αρχήν, δεν νομίζω ότι ήταν οι Ορθόδοξοι που είπαν στους Ναΐτες περάστε και από εδώ, μάλλον οι Ναΐτες το επεδίωξαν.
Αν ήταν θέμα διπλωματικότητας, παίζουν οι λόγοι που γράφω παραπάνω: κύρος από κάθε άποψη, αντικειμενικότητα κλπ.
Ενδέχεται όμως οι Ναΐτες -παρά τον καθολικισμό τους- να γνώριζαν ότι οι Ορθόδοξοι ήταν πιο κοντά στη δική τους εσωτερική αντίληψη. Πέρα από τις τυπικές διαφορές, θεωρείται ότι οι Καθολικοί είχαν παραλλάξει περισσότερο τη χριστιανική διδασκαλία, ενώ οι Ορθόδοξοι -και λόγω γεωγραφικής θέσης- κρατούσαν περισσότερο τις παραδόσεις. Και όχι μόνο αυτό, αλλά λέγεται και ότι οι Ορθόδοξοι είχαν και βαθύτερες γνώσεις... για κάτι αδελφότητες λέγεται... και κάτι τέτοια.
Δεν ξέρω για τα συγκεκριμένα ορθόδοξα πρόσωπα τι πρέσβευαν. Πάντως οι Ναΐτες πρέσβευαν πολύ περισσότερα από το να παραστήσουν τους σεκιουριτάδες και νομίζω ότι ήξεραν πολύ καλά τι ζητούσαν και από ποιους το ζητούσαν. 
Φιλτάτη Zadok, τα υπεραπλούστευσα με τον Αδάμ αλλά θα ξέφευγα πολύ όπως κι εσύ διαπιστώνεις. Διαφορετικά θα έπρεπε να σταθώ σε συγκεκριμένες πια λεπτομέρειες, που δεν συμφωνούν και όλες απόλυτα μεταξύ τους...
Πάντως η κεντρική ιδέα αυτή δεν είναι; 
quote:
Πάντως η κεντρική ιδέα αυτή δεν είναι;
Χμμμ... Γινόταν αλλοιώς;
Υπήρχε περίπτωση να μην "απωλέση" τον Παράδεισο ο Αδάμ; Μήπως ήταν σικέ το παιγνίδι;
Δεν το βλέπω σαν απώλεια.
Υπάρχει ένα είδος πουλιών (μου διαφεύγει τώρα ποιό), όπου η μαμά, όταν τα μικρά της μεγαλώσουν ικανοποιητικά, τα σπρώχνει με το ράμφος της και τα πετά έξω από τη φωλιά.
Έχει έρθει η ώρα να αυτονομηθούν και ο γονιός δεν πρέπει πια να τα κρατά εκεί.
Αυτά βέβαια, αρχικά αισθάνονται εκδιωγμένα...
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
και χαρές μεγάλες και αγιασμοί.
Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό,
κάθεται η Κυρά μας η Παναγιά.
Σπάργανα βαστάει, κερί κρατεί
και τον Αϊ - Γιάννη παρακαλεί:
-Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή,
δύνασαι βαπτίσεις Θεού παιδί;
-Δύναμαι και θέλω και προσκυνώ
και τον Κύριό μου παρακαλώ.
Ν΄ ανέβω πάνω στον ουρανό,
Να μαζέψω ρόδα και λίβανο.
-Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή,
έλα να βαπτίσεις Θεού παιδί.
Ν΄ αγιαστούν οι κάμποι και τα νερά,
Ν΄ αγιαστεί κι ο αφέντης με την κυρά.
---------------------------------------
Τα ΜΟΝΑ κάλαντα, όπου μνημονεύεται η Θεομήτωρ.
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Πολύ ωραίο το παράδειγμα με τους νεοσσούς που σπρώχνονται έξω από τη φωλιά.
Όσο για τα άλλα τώρα, έχουμε διάφορες εκδοχές περί του απολεσθέντος Παραδείσου (ή όπως αλλιώς και αν τον πούμε), οι παλαιότερες των οποίων ανάγονται σε προ-βιβλικές εποχές. Η ίδια κεντρική ιδέα, λέω πάλι.
Εντάξει, ας ξεφύγουμε από την έννοια της "αμαρτίας" (κατά γράμμα) και ας το δούμε πιο γενικά: Ο άνθρωπος αισθάνεται την επιθυμία να (ξανα)βρεθεί ψηλά. Και αισθάνεται επίσης ότι για να το κατορθώσει θα πρέπει να επιτελέσει ένα έργο...
(Παραμένω στο πλαίσιο της κεντρικής ιδέας για να μην μπω σε λεπτομέρειες της μιας φιλοσοφικής προσέγγισης ή της άλλης.)
Προσωπικά προτιμώ την πρωταρχική ερμηνεία της λέξης "αμαρτία" που ήταν "σφάλμα", χωρίς την ηθικολογική διάσταση. Θα μπορούσα να πω λοιπόν ότι ο άνθρωπος είναι εκ γενετής αμαρτωλός όχι γιατί κουβαλάει το "προπατορικό αμάρτημα" αλλά γιατί ως άνθρωπος έχει την ιδιότητα να σφάλλει. Αμαρτωλός εν δυνάμει λοιπόν και όχι κληρονομικώ δικαίω.
Φοβάμαι ότι εννοούμε τις γραφές (και όχι μόνο τις θρησκευτικές) κατά γράμμα χάνοντας το πραγματικό τους νόημα.
Γιατί κρυφά νοήματα διαβλέπω (εκτός πια κι αν έχω πολύ μεγάλη φαντασία) και στα όμορφα κάλαντα που μας παραθέτεις.
quote:Ν΄ ανέβω πάνω στον ουρανό,
Να μαζέψω ρόδα και λίβανο.
-Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή,
έλα να βαπτίσεις Θεού παιδί.
Ν΄ αγιαστούν οι κάμποι και τα νερά,
Ν΄ αγιαστεί κι ο αφέντης με την κυρά.
Xμμ...
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5277
Τέλος πάντων, κάτι το "προπατορικό αμάρτημα", κάτι ο Μίλτων με τον "Απωλεσθέντα Παράδεισο", γεμίσαμε ενοχές και ξεχάσαμε όλα τα υπόλοιπα...
Θυμήσου καλέ μου φίλε, το δάσκαλο Λεβί:
"Πληρώνοντας τα χρέη της μοίρας, η σκληρά κερδισμένη ελευθερία αγοράζει την αυτοκρατορία του κόσμου. Στο χέρι της είναι να ελευθερώσει ή να σκλαβώσει.
Ο Θεός έχει θέσει στα χέρια της τα κλειδιά του Παράδεισου και της Κόλασης."
Φίλτατε Oannes, δώσαμε... δώσαμε... 
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Vrika to site ayto kanontas kapoia anazitisi se mixani anazitisis gia toys Naites kai bika ston peirasmo na eggrafo. Xairomai poy sas brika. Elpiozo oti 8a ta leme syxna.
(εν το μεταξυ βρηκα και πως μπαινει η ψηφιακη υπογραφη μαλλον)
Αυτο το μυνημα είναι και δοκιμή.
Σου εύχομαι καλή παραμονή και γόνιμες και δημιουργικές συζητήσεις.
Y.Γ. Tο nickname σου μου θυμίζει τον ήρωα μιας παλιάς αστυνομικής σειράς με τίτλο «O Aγιος».