- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ο 5ος κανόνας της κατάδυσης αναφέρει : ”Να είμαι πάντα “κολλητός” με το ζευγάρι μου”. Στην κατάδυση είναι αυτονόητο το γεγονός πως δεν πραγματοποιούμε μια βουτιά μόνοι μας. Τώρα που γνωρίζουμε τα σοβαρότερα καταδυτικά ατυχήματα, νομίζω πως ο λόγος που δεν κάνουμε μια κατάδυση μόνοι μας, είναι εμφανής. Στο ενδεχόμενο να πάθουμε ένα καταδυτικό ατύχημα, ο “σύντροφός” μας στην κατάδυση, θα μπορέσει να αποτελέσει “σανίδα σωτηρίας” για μας. Έχει την ίδια εκπαίδευση με μας, ίσως ακόμη καλύτερη, κατά συνέπεια αυτός είναι που θα μας “ανεβάσει” στην επιφάνεια, αν μας συμβεί κάτι στον βυθό, αυτός είναι που θα μας δώσει αέρα από τον εφεδρικό του ρυθμιστή, αν τελειώσει ο δικός μας ή αν χαλάσει ο δικός μας ρυθμιστής πιέσεως, αυτός είναι που θα μας καθυσηχάσει αν χάσουμε την ψυχραιμία μας και φοβηθούμε κάποια στιγμή.

Οι κίνδυνοι όπως είδαμε είναι πολλοί και διαφορετικοί στον βυθό. Όσο όμορφος κι αν είναι, όση μαγεία κι αν έχει, όση ελευθερία κι αν μας προσφέρει, ο βυθός είναι μια “αφιλόξενη” περιοχή για το ανθρώπινο είδος. Είναι κρύος, είναι σκοτεινός αλλά είναι και μαγικός και υπέροχος και ολόφρεσκος.

Η βασική αντιστοιχία που μας επιτρέπει να διευρύνουμε το νου μας για προχωρήσουμε στην κατανόηση του παρόντος θέματος, είναι πως ο βυθός της θάλασσας, προσομοιάζει με τα βαθύτερα υποστρώματα του “είναι” μας. Η ομορφιά του είναι παρόμοια με την ομορφιά του “είναι” των ανθρώπων και η ομορφιά του είναι απερίγραπτη. Γι' αυτό βλέπετε πως στο θέμα μας, δεν μιλάμε και πολύ για την ομορφιά του βυθού - τι να πούμε ; τι θα μπορούσε να πει κάποιος που έχει προχωρήσει τόσο βαθιά στον εαυτό του και έχει βρεί την ελευθερία του ; τίποτε! Προτιμήσαμε λοιπόν ως τώρα να μιλήσουμε για το τι πρέπει να προσέχουμε όταν επιχειρήσουμε μια κάθοδο, κι όχι για το τι θα βρούμε σε μια κάθοδο. Άλλωστε, το τι θα βρούμε, είναι λίγο πολύ γνωστό. Θα βρούμε ενότητα, αρμονία – ακριβώς όπως αρμονικό είναι το περιβάλλον του βυθού – θα βρούμε γαλήνη, ηρεμία, ελευθερία και όλες αυτές τις υπέροχες έννοιες που μας αρέσει να κουβεντιάζουμε για να παρηγορούμαστε.

Απ΄όλη αυτήν την παρουσίαση ως τώρα, ακόμη ένα πράγμα αρχίζει να γίνεται λίγο περισσότερο κατανοητό – γιατί ως τώρα μας φαινόταν λίγο “εχθρικό” όταν το συναντούσαμε στην εσωτερική ορολογία. Και αυτό είναι η εκπαίδευση και η σημασία της ομάδος.

”Δεν αντιλαμβάνεσαι τη δική σου κατάσταση. Βρίσκεσαι στην φυλάκη. Το μόνο που μπορείς να επιθυμήσεις, αν είσαι λογικός άνθρωπος, είναι να δραπετεύσεις. Αλλά πως ; Είναι ανάγκη να ανοίξεις μια σήραγγα κάτω από έναν τοίχο. Ένας άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Αλλά ας υποθέσουμε ότι είναι δέκα ή είκοσι. Αν δουλεύουν διαδοχικά κι αν ο ένας καλύπτει τον άλλον, μπορούν να τελειώσουν την σήραγγα και να δραπετεύσουν. Εξάλλου, κανείς δεν μπορεί να δραπετεύσει από την φυλακή χωρίς την βοήθεια εκείνων που έχουν ήδη δραπετεύσει. Μόνο αυτοί μπορούν να σου πουν με ποιον τρόπο είναι δυνατή η απόδραση (την κατεύθυνση δηλ.), να στείλουν εργαλεία, λίμες, ή ότι άλλο χρειάζεται στους φυλακισμένους. Αλλά ένας φυλακισμένος μεμονωμένα δεν μπορεί να βρει αυτούς τους ελεύθερους ανθρώπους, ούτε να έρθει σε επαφή μαζί τους. Είναι απαραίτητη μια οργάνωση. Τίποτε δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς οργάνωση.” Γ. Ι. Γκουρτζίεφ

Στην κάθοδο συνήθως ο ασκούμενος είναι μόνος του. Για να επιτευχθεί μια κάθοδος, χωρίς “τραυματισμούς”, χωρίς “ατυχήματα”, χωρίς “επιπλοκές” και προβλήματα που είναι πιθανόν να εμφανιστούν στην επιφάνεια, ο ασκουμενός πρέπει να έχει επιλέξει ένα “ζευγάρι”.

Οι δυνάμεις στην Φύση εμφανίζονται ως ζεύγη. Η επιστήμη της Φυσικής αναγνωρίζει ως τώρα 2 ζεύγη δυνάμεων. Εμείς – όσοι δηλ. ασχολούμαστε με τον εσωτερισμό – προχωράμε ένα βήμα περισσότερο θα λέγαμε – και γι' αυτό δεχόμαστε και τόσες αντιδράσεις – και αναγνωρίζουμε 3 ζεύγη δυνάμεων (Δράση – Αντίδραση – Εξουδετέρωση). H ουσία αυτών των δυνάμεων είναι ίδια. Και οι λέξεις “δράση”, “αντίδραση” και “εξουδετέρωση” είναι απλώς ονομασίες. Οι δυνάμεις αυτές πότε συμπεριφέρονται ως “δράσεις”, πότε συμπεριφέρονται ως “αντιδράσεις” και πότε ως “εξουδετερωτικές”. Είναι δηλ. το ίδιο - η κάθεμιά τους -"δράσεις", "αντιδράσεις" και "εξουδετερωτικές". Απλώς, αλλάζουν καταστάσεις. Αυτό είναι σύμφωνο με τις αρχεγονικές τριάδες πολλών διδασκαλιών (Πατήρ, Υιός & Άγιο Πνεύμα / Βράχμα, Βισνού & Σίβα / Χώμα, Αέρας & Νερό κτλ)

Η έννοια του “ζεύγους”, του “ζευγαριού” στην κάθοδο δεν αναφέρεται απαραιτήτως σε κάποιο φυσικό πρόσωπο, σε έναν συνάδελφο αυτοδύτη όπως στην κατάδυση. Ασφαλώς και κάποιος ασκούμενος της καθόδου θα μπορούσε να επιχειρήσει την διαδικασία της καθόδου παρέα με κάποιον συνάνθρωπό του, κάποιον που εμπιστεύεται, που αγαπάει, κάποιον “δικό” του άνθρωπο. Όμως, δεν είναι απαραίτητο το “ζεύγος” του να είναι άνθρωπος. Μπορεί να είναι μια σκέψη, μια έννοια, ένα πράγμα, μια εικόνα κτλ. με λίγα λόγια κάτι διαφορετικό από άνθρωπο. ΠΡΟΣΟΧΗ : Σε αυτήν την περίπτωση, ο ασκούμενος θα πρέπει υποχρεωτικά προτού ξεκινήσει την διαδικασία να έχει αποδώσει χαρακτήρα “ζεύγους” στο αντικείμενό του. Γι' αυτό, θα ήταν καλύτερα να μελετήσουμε αυτόν τον χαρακτήρα του “ζεύγους”. Πως πρέπει να είναι ; Πότε έχει δικαίωμα να επέμβει ;

Το θέμα των “ζευγαριών” το οποίο ξεκινάμε να αναλύσουμε είναι ένα θέμα τόσο μεγάλο, που σχετίζεται ακόμη και με την συμπεριφορά – την κοινότυπη δηλ. συμπεριφορά – των κανονικών ζευγαριών στην καθημερινή μας ζωή, την συμπεριφορά δηλ. των σχέσεών μας με το αντίθετο φύλο. Έχουν γίνει συζητήσεις επί συζητήσεων, καυγάδες επί καυγάδων, θεωρίες επί θεωριών στα διάφορα φόρουμς εσωτερισμού – σε πολλά έτυχε να βρίσκομαι παρών στην κουβέντα δηλ. - έχουν ανταλαχθεί απόψεις επί απόψεων. Κι αυτό γιατί οι σχέσεις μας, οι σχέσεις δηλ. των ανθρώπων αποτελούν όλες διαφορετικά είδη καθόδων.

Η εκκλησία θεωρεί τον γάμο, μυστήριο. Γιατί ; Γιατί δεν μπορεί να ερμηνεύσει λογικά αυτήν την συμ-πτωτική συμπεριφορά που απαιτήται για να υπάρξει “ζεύγος δυνάμεων”. Μας λέει περίπου : “Ο νους, ο ανθρώπινος νους, δεν είναι “Θεϊκός”. Δεν μπορεί να συλλάβει κάποια πράγματα. Ε, αυτά, είναι τα “μυστήρια” της εκκλησίας”. Τρίχες κατσαρές δηλ. και συγνώμη κιόλας.

Μέσα από την κατάδυση, θα δούμε λοιπόν το χαρακτήρα του “ζεύγους” και θα προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στο να καθορίσουμε τις ιδιότητες του “ζευγαριού” και να ερμηνεύσουμε την συμπεριφορά του. Αυτό, ίσως μας βοηθήσει και σε κάποιους άλλους τομείς της ζωής μας. Ποιος ξέρει ; Ίσως.

Πρέπει να καταλάβουμε κάτι, με την έννοια του "καταλαμβάνω" όμοια με εκείνη που χρησιμοποιούμε όταν καταλαμβάνουμε ένα ύψωμα (με την στρατιωτική δηλ. ορολογία) : Όλες οι έννοιες των αντιθέτων, αποτελούν ζεύγη, ζευγάρια δηλ. και είναι αδύνατον να διαχωριστούν όπως δεν μπορούν οι επιστήμονες να διαχωρήσουν τους πόλους ενός απλού φυσικού μαγνήτη.

Η διττή φύση των πραγμάτων ή των εννοιών είναι κάτι το οποίο εμφανίζεται άφθονο στην Φύση, αλλά εμφανίζεται άφθονο και μέσα στο μυαλό μας. Στην πραγματικότητα, η διττή φύση είναι αυτή που κάνει το μυαλό μας να λειτουργεί, να σκέφτεται, να κρίνει, να συμπεραίνει και να παίρνει αποφάσεις. Όσο όμως απαραίτητη κι αν είναι αυτή για την λειτουργία του νου, τόσο μεγαλύτερα εμπόδια μας φέρνει, τόσο περισσότερες παγίδες μας στήνει.

Το "άδειασμα" του νου, τι είναι στην ουσία ; Είναι η συγκέντρωση της συλλογιστικής διαδικασίας σε ΕΝΑ πράγμα, έτσι ώστε ο νους να αδειάσει από τα άλλα. Το ξεσκαρτάρισμα δηλ. το ξεχώρισμα, μια αφαιρετική διαδικασία.

"Όταν θα έχει πάψει πια ν’ ακούει το πολλαπλό, τότε θα μπορέσει να ξεχωρίσει το ΜΟΝΑΔΙΚΟ, τον εσωτερικό ήχο που σκοτώνει τον εξωτερικό.", Μπλαβάτσκυ

Αυτό δηλ. που με πολύ απλά λόγια λέμε "αυτοσυγκεντρώσου". Είναι η εστίαση, η συγκέντρωση της ενέργειας του νοητικού σε μια μοναδική σκέψη. Είναι ένα είδος "κολλήματος". Αυτό που ΚΑΙ ο Γκουτζίεφ το λέει, αλλά το λέει με διαφορετικά λόγια και το έχουμε ήδη αναφέρει :

"Η όλη υπόθεση, όλη η εργασία πάνω στον εαυτό συνίσταται στο να επιλέξουμε την επίδραση που επιθυμούμε να μας εξουσιάζει(ζυγός), και πραγματικά να μπούμε κάτω απ' αυτή την επίδραση."

Και οι δύο χρησιμοποιούν "βαριές" εκφράσεις. Εννοούν όμως το ίδιο πράγμα. Η μία λέει "σκοτώνει". Η σωστή λέξη είναι "παρακάμπτει". Ο άλλος λέει "εξουσιάζει". Η σωστή λέξη είναι "επενεργεί". Και οι δύο δεν εκφράζονται σωστά. Το νόημα όμως είναι το ίδιο.

Το πρόβλημα όμως είναι πως πρέπει να γνωρίζουμε ΑΠΟ ΠΡΙΝ ποια επίδραση είναι ωφέλιμη για μας, έτσι ώστε να επιλέξουμε αυτήν που δεν θα μας κάνει "κακό". Δηλ. τι σόι πράγμα είναι αυτή η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ; Είναι επιβλαβής ή όχι ; Εδώ ακριβώς βρίσκεται η σχέση / σύνδεση με την επιλογή του βάθους και των νερών, που έχουμε αναφερθεί, σχετικά με την κατάδυση.

Με την παραπάνω φράση τελειώνει, αυτό που η εκκλησία ονομάζει "μυστήριο του γάμου". Η φράση είναι σύμφωνη με το ομο-ούσιο της τριαδικότητας. Ας την δούμε κάπως διαφορετικά : Λέει πως ο "θεός", μετά την τελετή αυτή του "μυστηρίου του γάμου", συνέζευξε τον άνθρωπο έτσι - με κάποιον τρόπο - ώστε να μην χωρίζει το ζεύγος που παντρεύεται. Τι συμβαίνει σήμερα ; Κάθε άλλο παρά αυτό ε; Ας μην εξετάσουμε το θέμα της "τελετής". Κατά την άποψή μου, και μια απλή γνωριμία δύο ανθρώπων είναι ένα είδος τελετής διότι κάτι συν-τελείται, κάτι γίνεται την στιγμή εκείνη. Όμως ας εστιάσουμε την προσοχή μας στο "συνέζευξε" - με ποιον τρόπο δηλ - "άνθρωπος μη χωριζέτω". Όντως, συνέζευξε ; Και τότε γιατί ο άνθρωπος "χωριζέτω" διαρκώς ; Μάλλον ο "Θεός" των "Χριστιανών", δεν ήξερε ΤΙ κόλλα να χρησιμοποιήσει για να "συζεύξει" τους ανθρώπους. Ή δεν ήξερε τι έκανε, ή δεν έβαλε σωστή κόλλα. Γιατί πως αλλιώς θα "χωριζέτω" οι άνθρωποι ; Πόση δύναμη μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ώστε να διαχωρίσει, να ξεκολλήσει αυτό που έχει κολλήσει ένας "Θεός" ; Ασφαλώς η "κόλλα" ήταν μούφα ... Ή ο "θεός", το οποίο βέβαια δεν μας απασχολεί στο παρόν θέμα. Τι σόι κόλλα θα ήταν αυτή, ώστε πραγματικά "άνθρωπος μη χωρίζέτω" ;

(Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνηση. Ασφαλώς και δεν υποστηρίζω πως η κατάδυση δίνει στον άνθρωπο αυτήν την κόλλα. Αυτό που θα ήθελα να προσέξουμε, είναι πως όντως υπάρχουν τρόποι να βρούμε αυτήν την "μαγική" κολλά, είτε μέσα από κάτι που λέγεται κατάδυση, κάθοδο, είτε μέσα από την ίδια την Φύση με το παράδειγμα του απλού φυσικού μαγνήτη που αναφέραμε παραπάνω, είτε ο καθένας με τον δικό του τον τρόπο. Πάντως, υπάρχουν τρόποι και γι' αυτό ας είμαστε απολύτως σίγουροι.)

Η κατάδυση λέει : "Να είσαι ΠΑΝΤΑ "κολλητός" με το ζευγάρι σου". Γιατί ; Γιατί μονάχα το ζευγάρι σου θα σε βοηθήσει στον βυθό, αν σου συμβεί κάτι. (θα μιλήσουμε για την περίπτωση να χαθεί κάποιος αυτοδύτης στον βυθό και για το πως - σύμφωνα με την κατάδυση - πρέπει να ενεργήσει το ζευγάρι του, γιατί νομίζω πως είναι σημαντικό)

Ο αντικειμενικός σκοπός της "βοήθειας" στην κατάδυση, συνίσταται στο να ανεβάσουμε το "ζευγάρι" μας στην επιφάνεια.

Μία παρέα συζητάει σ' ενα μαγαζί. Πίνει, γελάει και καθοδ-ηγείται στο να μιλάει όλο και πιο υψηλόφωνα. Από που "καθοδ-ηγείται"; Από το αίσθημα.

"Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζω την δουλειά μου συγκεντρωμένη. Μέχρι τώρα δεν βγαίναμε να παίξουμε στον κόσμο παρά μόνον όταν είχα καινούργια τραγούδια να πω. Για πρώτη φορά φέτος παίζουμε όλα μου τα κομμάτια. Έτσι, ακούγεται "Το φορτηγό", "Το περιβόλι του Τρελού", ο "Μπάλλος", το "Βρώμικο Ψωμί", τα "Δέκα χρόνια κομμάτια", η "Ρεζέρβα", τα "Τραπεζάκια έξω" και φυσικά "Το Κούρεμα". Δεν είναι αυτό όλο μία νοσταλγία, με καταλαβαίνετε ; Δεν είναι ένα ξεφύλλισμα ενός άλμπουμ με φωτογραφίες και αναπόληση κάποιων στιγμών. Όχι. Ούτε είναι μία παράθεσις από σουξέ. Με καταλαβαίνετε. Τα κομμάτια έχουν επιλεγεί, έτσι ώστε όλα μαζί, κατάλληλα τοποθετημένα να κάνουν κάποιο νόημα. Ποιο είναι το νόημα ; Το νόημα είναι το αίσθημα. [...] Πως γεννήθηκε το αίσθημά μας, πως διαμορφώθηκε, πως συνέχισε διορθώνοντας - το δυνατόν - τα λάθη του και πως συνεχίζει μέχρι που να τα δώσει όλα. Γιατί αυτός είναι ο στόχος : Να τα δώσουμε όλα" Δ. Σαββόπουλος, Καταγραφές

Από το συνολικό αίσθημα - την ενέργεια θα μπορούσαμε να πούμε - που απλώνεται, που δημιουργείται, που συνεχώς αυξάνει. Η μόνη "βοήθεια" που μπορεί να δεχτεί αυτή η παρέα - αν θέλουμε τώρα να κατανοήσουμε την έννοια της "βοήθειας" στον εσωτερισμό - είναι να δεχτεί μια όμορφη παρατήρηση πως έχει αρχίσει να μιλάει δυνατά και πως ίσως θα ενοχλεί με τις φωνές της τους συναθρώπους της που βρίσκονται στο ίδιο μαγαζί. Αυτό όμως για να γίνει, θα πρέπει τουλάχιστον ένας από την παρέα να μην συμμετέχει σ' αυτήν την συνεχώς αυξανόμενη ενέργεια της εντόνου ομιλίας. Θα πρέπει αυτός ο ένας - ή μπορεί να είναι και περισσότεροι στο παράδειγμα τώρα της παρέας - με περισσότερους δηλ. από δυο ανθρώπους - να συνειδητοποιήσει τις δυνατές φωνές. Για να γίνει αυτή η συνειδητοποίηση θα πρέπει ο ίδιος να μην συμμετέχει σ' αυτές τις δυνατές φωνές. Διαφορετικά, δεν μπορεί να γίνει. (Η μη συμμετοχή, δεν είναι η ακριβής έκφραση. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να διατυπωθεί με λόγια, όμως στην ουσία αναφερόμαστε στην διάσπαση προσοχής δηλ. στο ΚΑΙ συμμετοχή ΚΑΙ μη συμμετοχή ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. Εννοείται, ότι για να υπάρξει διάσπαση προσοχής πρέπει να προ-υπάρξει προσοχή, συγκέντρωση προσοχής, αυτοσυγκέντρωση δηλ. και κατ' επέκτασην αυτό που λέμε "άδειασμα του νου")

Αυτός στην κατάδυση είναι ο πραγματικός ρόλος του ζεύγους. Το "ζευγάρι" είναι ένα σύνολο. Στην κατάδυση - επειδή πρόκειτε για ανθρώπινη σχέση - αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο που το αντιμετωπίζει και η θρησκεία. Προσοχή : Η θρησκεία, όχι η εκκλησία, ούτε ο "Χριστιανισμός". Η θρησκεία.

Θυμάμαι, πως ο δικός μου εκπαιδευτής, μου είπε χαρακτηριστικά : "Το ζευγάρι σου στον βυθό, είναι όπως η γυναίκα σου".

Είμαστε στενοχωρημένοι, προβληματισμένοι, αγχωμένοι. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που θα μας βγάλει, θα μας ανεβάσει στην επιφάνεια δηλ. από αυτήν την σκοτεινή φάση στον βυθό του εαυτού μας ; Ο/Η σύντροφός μας, το ζευγάρι μας. Ο άνθρωπος που έχουμε εμπιστοσύνη. Πρέπει να πούμε πως η έννοια του "ζεύγους" εμπεριέχει την έννοια της φιλίας. Όμως περισσότερο ακόμη κι από έναν φίλο το ζευγάρι μας θα μπορούσε να μας βοηθήσει. Γιατί ; Γιατί βουτάει μαζί μας! Φτάνει στο ίδιο βάθος με μας! Πάει, όπου πάμε, δίπλα δίπλα - στους εκπαιδευόμενους του 1* άστρου λέμε να πιάνονται χέρι-χέρι! κυριολεκτικά! - έχει τον νου του ΚΑΙ σε μας, μας παρατηρεί καθώς παρατηρεί και τον βυθό αλλά προσοχή δεν μας εμποδίζει, δεν μας γίνεται βάρος, δεν μας γίνεται ζυγός. Όλα γίνονται με διακριτικότητα. Μπορεί κάποια φορά και 'μεις οι ίδιοι να νομίσουμε πως το ζευγάρι μας δεν μας "προσέχει" όπως πρέπει. Αλλαγή ρόλων αμέσως! Εμείς θα το προσέξουμε τότε! Έτσι δουλεύει ένα ζευγάρι μέσα στον βυθό. Μπορεί το ζευγάρι μας να έχει δει κάτι στον βυθό, μπορεί κάτι να του έχει τραβήξει την προσοχή (μια "γοργόνα" π.χ), το ρωτάμε αμέσως, δεν περιμένουμε ούτε λεπτό γιατί αν φύγει, θα το χάσουμε. (Θα μιλήσουμε για τους τρόπους επικοινωνίας στον βυθό αργότερα). Οι ρόλοι εναλάσσονται διαρκώς στον βυθό. Πότε είμαστε πιθανά θύματα, πότε είμαστε εμείς οι διασώστες. Ή αν θέλουμε να το πούμε διαφορετικά, συνέχεια είμαστε πιθανά θύματα, συνέχεια είμαστε και διασώστες.

Θέμα με πολλές προεκτάσεις ...

Η κατάδυση είναι ξεκάθαρη σ' αυτό με γνώμονα ΠΑΝΤΑ την προσωπική μας ασφάλεια : Αν το ζευγάρι μας χαθεί στον βυθό, ερευνούμε για κάποιο χρονικό διάστημα [1 -2 min] μήπως το βρούμε. Αν δεν συμβεί αυτό - αν δεν το βρούμε (είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρούμε κάποιον στον βυθό) , ανεβαίνουμε στην επιφάνεια. Δεν συνεχίζουμε να ψάχνουμε στον βυθό γιατί μπορεί να χαθούμε και εμείς οι ίδιοι. Ανεβαίνουμε στην επιφάνεια και ζητάμε βοήθεια από την επιφάνεια.

Τώρα θα μου πείτε "και ποιανού είναι η ευθύνη για ένα χάσιμο συντρόφου;". E, αυτό νομίζω το ξέρουμε πια ...

Πρέπει να έχουμε υπ' όψην μας πως ένα ρεύμα δημιουργείται από μια διαφορά δυναμικού. Τι είναι ο ηλεκτρισμός, το "ρεύμα" που λέμε ; Κίνηση ηλεκτρονίων, διαφορά δυναμικού. Τα ρεύματα βυθού είναι μάζες νερού που κινούνται μέσα στο ίδιο μέσο λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας που παρουσιάζει το μέσο σε διάφορα σημεία του. Το ίδιο συμβαίνει και στον αέρα.

Στην θάλασσα μπορούμε να διακρίνουμε ένα ρεύμα, όταν βλέπουμε στην επιφάνειά της μια μικρή αλλαγή της εικόνας των νερών της. Π.χ όταν βρισκόμαστε σε κάποιο ψηλό σημείο και χαζεύουμε την θάλασσα, διακρίνουμε σε κάποια σημεία της μια μικρή ανομοιομορφία της επιφάνειάς της. Τότε λέμε "εκεί πρέπει να υπάρχει ρεύμα" ή "εκεί πρέπει να έχει μεγάλη συγκέντρωση ψαριών που κατευθύνονται κάπου".

Ασχολούμαστε με τα ρεύματα στο συγκεκριμένο ποστ, γιατί η κατάδυση προσφέρει έναν τρόπο να κινηθούμε ΜΕΣΑ σε ρεύμα με ασφάλεια. Και το ρεύμα, είναι μια κατάσταση που εμφανίζεται συχνά στον βυθό και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ΚΑΙ γι' αυτό.

(Πρέπει να σημειώσουμε και πάλι το εξής : Όπως ακριβώς και με τα βάθη - υπάρχουν μεγάλα & μικρά δηλ - έτσι ακριβώς και με τα ρεύματα υπάρχουν βαθμίδες. Ο τρόπος κίνησης μέσα στα ρεύματα για τα οποία μιλάμε τώρα, αφορά ρεύματα μικρής έντασης και όχι τίποτε δύνες ή "ρουφήχτρες".)

Όταν λοιπόν βρεθούμε μέσα σε ένα τέτοιο ρεύμα, δεν κολυμπάμε ενάντια σ' αυτό. Αυτό που κάνουμε είναι να εκμεταλλευτούμε το ρεύμα, να το χρησιμοποιήσουμε για να μας πάει εκεί όπου αυτό θέλει. Ο αυτοδύτης, "μπαίνει" μέσα στο ρεύμα, και εκμεταλλεύεται την κινητική του ενέργεια. Δεν χρησιμοποιηεί τα πέδιλά του, αλλά "αφήνεται" να τον παρασύρει. Όχι για πολύ, όχι για όλη την διάρκεια της κατάδυσης, γιατί ασφαλώς δεν γνωρίζουμε που θα μας οδηγήσει το ρεύμα. Μπορεί να μας οδηγήσει σε κάποιον βράχο και να "τσακιστούμε" πάνω του. Μπορεί να μας απομακρύνει πάρα πολύ από το σημείο της βουτιάς μας, το αρχικό σημείο δηλ. και να χαθούμε στην θάλασσα. Μπορεί επίσης να μας οδηγήσει σε μεγαλύτερα βάθη ή μπορεί να μας οδηγήσει απότομα στην επιφάνεια. Ο τρόπος για να μπούμε μέσα σε ένα ρεύμα - και να βγούμε από ένα ρεύμα - προσομοιάζει με τον τρόπο που αλλάζουμε λωρίδα κατεύθυνσης όταν οδηγούμε ένα αυτοκίνητο. Τι λέμε ; "Άλλαξε "ρεύμα", μπες στο "ρεύμα" σου".

Η κατάδυση που πραγματοποιείται για την ανέλκυση κάποιων αντικειμένων από τον βυθό, δεν εντάσσεται στα πλαίσια της αναψυχής, αλλά αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος κατάδυσης που περιλαμβάνει εργασίες στον βυθό. Κατά συνέπεια το επίπεδο εκπαίδευσής μας πρέπει να είναι rescue diver και μεγαλύτερο και θα πρέπει να υπάρχει μια σχετική εμπειρία από μέρους μας. Η εμπειρία συνήθως στις καταδύσεις προκύπτει από τον αριθμό των βουτιών που έχουμε κάνει και τα μέρη (τα νερά) στα οποία έχουμε βουτήξει.

Πρωτού ασχοληθούμε με το τεχνικό μέρος της ανέλκυση είναι σημαντικό να έχει γίνει ένας σωστός προγραμματισμός της βουτιάς, που περιλαμβάνει, την τοποθεσία, το βάθος, το είδος του αντικειμένου και τα φυσικά χαρακτηριστικά του (βάρος, όγκος κτλ) καθώς και έναν σωστό σχεδιασμό των κινήσεων και του καταμερισμού των επιμέρους εργασιών της ομάδος.

Πρέπει να σημειώσουμε πως μια κατάδυση / κάθοδο με σκοπό να εργαστούμε στον βυθό (στον εαυτό μας δηλ), δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί σωστά, αν ο ασκούμενος είναι μόνος του. Είναι απαραίτητη μια ομάδα ή αν δεν είναι εφικτό αυτό, ο ασκούμενος πρέπει υποχρεωτικά να έχει κι έναν άλλον άνθρωπο δίπλα του. (το ζευγάρι του δηλ. στην κατάδυση ή κάποιον άλλον που να τον εμπιστεύεται).

Ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια του προγραμματισμού είναι η μελέτη του ίδιου του αντικειμένου που θέλουμε να ανελκύσουμε, η θέση του στον βυθό, το βάρος του και ο όγκος του.

Όπως καταλαβαίνουμε, στην παρούσα δημοσίευση, δεν μας απασχολούν “αντικείμενα” μεγάλου όγκου. Αυτό σημαίνει πως η κάθοδος που θα επιχειρήσουμε αν θέλουμε να εργαστούμε σε ένα ανθρώπινο κέντρο ξεφεύγει από την δικαιοδοσία του παρόντος και είναι θέμα “ανέλκυσης” που απαιτεί υψηλού επιπέδου εκπαίδευση αλλά απαιτεί και ιδιαίτερα μέσα για να πραγματοποιηθεί. Είναι δηλ. σαν να έχουμε σκοπό να ανελκύσουμε το “Κιουρσκ”, ένα ρωσικό υποβρύχιο που βυθίστηκε – μπορεί να το θυμάστε – με σκοινιά! Κάτι τέτοιο, όπως καταλαβαίνουμε, είναι σχεδόν αδύνατο – τουλάχιστον δεν αφορά το παρόν θέμα. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως η ανέκλυση του “Κιουρσκ”, διήρκησε 2 χρόνια και εργάστηκαν πάνω από 1000 άνθρωποι σ' αυτήν, δημιουργήθηκαν τεράστιες πλωτές εξέδρες και πελώρια πλωτά πιστόνια που συγκρατούσαν τα συρματόσχοινα ανέλκυσης, οι δύτες παρέμεναν σε ειδικά κατασκευασμένο υποβρύχιο θάλαμο αποσυμπίεσης για μέρες και άλλα τέτοια “κουφά”.

Όπως καταλαβαίνουμε λοιπόν, στο θέμα μας δεν ασχολούμαστε με εργασίες που μπορούν να γίνουν στα ανθρώπινα κέντρα, είναι τρομερά επικίνδυνες και για μένα, όποιος επιχειρήσει μόνος του να κάνει μια κάθοδο σε κέντρο χωρίς να είναι εκπαιδευμένος, θα βγει – αν βγει – με κατεστραμένο το νοητικό του κέντρο. Η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη και η ζωή του θα καταστραφεί.

Ασχολούμαστε λοιπόν με μικρά αντικείμενα, αντικείμενα τα οποία είναι σε σχετικά μικρό βάθος και με αντικείμενα που δεν κρύβουν απρόοπτους κινδύνους. Π.χ, μια ανέλκυση ενός αρχαίου αμφορέα που βρίσκεται σε βάθος -18m. Αυτό, στο επίπεδο που είμαστε, μπορούμε να το κάνουμε. Και να το κάνουμε με ασφάλεια.

Για την ανέλκυση ενός τέτοιου αντικειμένου, χρησιμοποιούμε ένα ειδικό μπαλόνι το οποίο το ασφαλίζουμε σε κάποιο σημείο του αντικειμένου που θέλουμε να βγάλουμε στην επιφάνεια. Αυτό σημαίνει πως όταν επιχειρήσουμε να “ξεκολλήσουμε” κάτι από τον εαυτό μας, θα πρέπει να του δώσουμε τροφή από την επιφάνεια. Το μπαλόνι στην κατάδυση, το φουσκώνουμε με αέρα που τον διοχετεύουμε από τον ρυθμιστή μας, κατά συνέπεια από την μπουκάλα μας. Πρόκειται λοιπόν για δικό μας αέρα, δική μας τρόφη, υγιή τροφή, που κουβαλάμε μαζί μας από την επιφάνεια. Είναι σημαντικό να πούμε πως κατά την διάρκεια της ανέλκυσης διοχετεύουμε τόσον αέρα, όσον χρειάζεται το αντικείμενο για να αποκτήσει ουδέτερη πλευστότητα. Δεν γεμίζουμε αλόγιστα το μπαλόνι μας με αέρα, γιατί το αντικείμενο μπορεί να ξεκολλήσει απότομα και γρήγορα και να μας χτυπήσει. Πολύ προσεχτικά, πολύ σιγά, διοχετεύουμε τον αέρα στο μπαλόνι και παρατηρούμε την στιγμή που ίσα ίσα θα αρχίσει να ξεκολλάει το αντικείμενο από το μέρος που είναι βυθισμένο. Μόλις γίνει αυτό, μπορούμε να το ανεβάσουμε με ασφάλεια.

Σε γενικές γραμμές, οι εργασίες που γίνονται σε ανθρώπινα κέντρα, όπως είναι για παράδειγμα το νοητικό, δεν είναι τόσο δύσκολο να κατανοηθούν. Θα μπορούσε για παράδειγμα, ακόμη και η κατασκευή ενός απλού παζλ, να είναι ένα είδος εργασίας στο νοητικό κέντρο μας. Η “ανέλκυση” όμως μιας αποκρυσταλλομένης ιδέας από έναν άνθρωπο, είναι τρομερά δύσκολο πράγμα και απαιτεί πολύ χρόνο. Για παράδειγμα, άντε να βγάλεις, να ανελκύσεις δηλ. από το μυαλό του Τάδε, πως είναι ανόητο να πιστεύει πως επικοινωνεί με τον Σωκράτη. Είναι σχεδόν αδύνατο. Αυτή η ιδέα, είναι τόσο βαθειά μέσα του, που μοιάζει με το “Κιουρσκ”. Θα χρειαζόταν ολόκληρη ομάδα γι' αυτό, ειδικά μέσα, ειδικές κατασκευές και πολλές ώρες παραμονής στον βυθό του με το απαιτούμενο ρίσκο που έχει μια τέτοια εργασία.

Κάποια στιγμή συνάντησα σε ένα φόορουμ ένα ιδιαίτερο θέμα. Το θέμα αυτό είχε ως σκοπό να δείξει στον κόσμο τρόπους αναγνώρισης των κέντρων τους. Για να ξεκινήσουμε μια κάθοδο σε ένα κέντρο, πρέπει πρώτ' απ' όλα να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα κέντρα μας και να τα διαχωρίζουμε παρατηρώντας τον ίδιο τον εαυτό μας. Για παράδειγμα, κατά την πληκτρολόγηση του παρόντος, δύο κέντρα εργάζονται. Το νοητικό και το κινητικό. Κατά την ανάγνωση του παρόντος, πάλι δύο κέντρα εργάζονται, το νοητικό και το συναισθηματικό. Σε κάποιες στιγμές, εργάζεται και το κινητικό, όταν για παράδειγμα, το χέρι μας κουνάει το “ποντίκι” του υπολογιστή μας για να κάνει scroll down. Αυτά είναι απλά παραδείγματα, που όμως πολλές φορές μας διαφεύγουν, συνήθως επειδή το νοητικό μας εργάζεται περισσότερο απ' όσο πρέπει.. Έτσι λοιπόν είχα φτιάξει μια σειρά “ασκήσεων” προσαρμοσμένων στην ιντερνετική σκηνή του ελέγχου, της δημιουργίας και της απάντησης σε ένα φόρουμ. Για παράδειγμα, θυμάμαι μια πολύ σημαντική άσκηση που έλεγε πως πρέπει κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να πληκτρολογήσουμε μια απάντηση σε ένα θέμα, θα πρέπει να κάνουμε “quote” στο μυαλό μας, τον τίτλο του, έτσι ώστε να είμαστε σίγουροι πως η απάντησή μας, δεν θα ξεφεύγει από το θέμα. Αυτό, όσο αστείο κι αν φαίνεται, θα μπορούσε να λύσει τα χέρια πολλών συντονιστών αν τηρούνταν απ' τα μέλη γιατί συνήθως, απαντάμε χωρίς να μας ενδιαφέρει αν θα είμαστε εκτός ή εντός θέματος. Ελάχιστοι άνθρωποι τηρούν αυτήν την “συνθήκη” δείχνοντας βέβαια πως έχουν συνείδηση και ξέρουν τι κάνουν. Οι υπόλοιποι γράφουν σε ένα θέμα, μόνο και μόνο για να απαντήσουν σε κάποιον άλλον, και μπορεί να έχουν δίκιο σ' αυτά που λένε, αλλά για μένα είναι ασυνείδητοι την στιγμή της αποστολής του μηνύματός τους και δεν έχει σημασία ακόμη κι αν πουν την μεγαλύτερη σοφία του κόσμου. Επίσης, το παραπάνω, θα ήταν μια πολύ ευκαιρία αυτοί οι ασυνείδητοι άνθρωποι να παρατηρήσουν τον εαυτό τους, να δουν δηλ. πως εργάζεται το νοητικό τους και να το διορθώσουν.

Η κάθοδος σε ένα κέντρο, είναι το ίδιο εύκολη και δύσκολη υπόθεση, αρκεί να βρούμε έναν “οδηγό” που θα κατευθύνει την πορεία μας, μια σημαδούρα. Έτσι ερχόμαστε στον 9ο κανόνα της κατάδυσης που λέει ”Να χρησιμοποιώ βάρκα ή σημαδούρα όταν καταδύομαι” και ο οποίος θα μας απασχολήσει παρακάτω.

Γνωρίζετε όλοι σας φαντάζομαι την έκφραση “ένας αποτυχημένος έρωτας γιατρεύεται με έναν άλλον έρωτα”, κάπως έτσι το λέμε νομίζω. Αυτό σημαίνει πως για “ανελκύσουμε” ένα “πληγωμένο παρελθόν”, πρέπει να του δώσουμε “μέλλον”, δηλ. να δώσουμε χρόνο στον χρόνο που πέρασε. Το “μπαλόνι” που χρησιμοποιούμε στην κατάδυση, είναι ένα εργαλείο που θα μπορούσαμε να το συνδέσουμε στην κάθοδο με ένα είδος “συσκευής” νέων εντυπώσεων, νέων συμπερασμάτων ή αναθεωρημένων απόψεων. Πρέπει λοιπόν να είμαστε εφοδιασμένοι με κάτι τέτοιο όταν ξεκινήσουμε την καθόδο γι' αυτόν τον σκοπό. Αν δεν έχουμε “μπαλόνι”, πολύ απλά, δεν θα κάνουμε τίποτε. Ο κάθε άνθρωπος έχει το “μπαλόνι” του, όταν φέρνει στην επιφάνεια κάποιες προσωπικές του αποτυχίες και συνήθως οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να πραγματοποιήσουν μια “ανέλκυση” για να μπορέσουν μετά να την αποδεχτούν. Όταν η “αποτυχία” βρίσκεται μέσα μας, συνήθως μας είναι πολύ δύσκολο να την παραδεχτούμε. Όταν όμως την “ανεβάσουμε” στην επιφάνεια, τότε πολλές φορές δεν χρειάζεται να την αντικαταστήσουμε με κάτι άλλο. Όλα τα παραπάνω συνδέονται με την έννοια της ομολογίας, μια έννοια που χρησιμοποιείται ακόμη και από την ψυχοθεραπεία. Ένας άνθρωπος που έχει κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, το πρώτο που πρέπει να κάνει είναι να το ομολογήσει στον ίδιο του τον εαυτό, και κατόπιν και στους υπόλοιπους. Χωρίς την ομολογία, χωρίς δηλ. την όμοια και σύμφωνη γνώμη του ανθρώπου που λέει "έχω πρόβλημα" και του "άλλου εαυτού" που λέει "δεν έχω πρόβλημα", δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτε. Αυτοί οι δύο πρέπει μέσα μας να τα βρουν μεταξύ τους και να ομοφωνήσουν, να ομολογήσουν το όποιο σφάλμα, την όποια λάθος επιλογή, το όποιο λάθος συμπέρασμα. Με την ομολογία ουσιαστικά πραγματοποιείται μια ανέλκυση από το συναισθηματικό μας κέντρο - αν το "αντικείμενο" είναι "συναισθηματικής προέλευσης" - ή από το νοητικό μας κέντρο - αν το αντικείμενο είναι "νοητικής προέλευσης".

Απο το πιο εύκολα "ατυχήματα" που μπορεί να πάθει κάποιος στον βυθό, είναι να χαθεί. Η ομορφιά είναι τόσο απερίγραπτη, που εύκολα μπορεί κάποιος να παρασυρθεί, να παραμείνει περισσότερο από τον χρόνο μηδέν, να ξεχαστεί χαζεύοντας ένα χταπόδι ή μια σμέρνα ή προσπαθώντας να φωτογραφίσει ένα σελάχι που μόλις ξεκόλησε από την άμμο και τινάζεται σαν να χορεύει τσιφτετέλι.

Η απώλεια προσανατολισμού είναι κάτι που δεν εμφανίζεται συχνά στους άπειρους αυτοδύτες. Συμβαίνει τις περισσότερες φορές, όταν ένας αυτοδύτης θεωρεί τον εαυτό του έμπειρο, "καμπόσο" που λέμε δηλ. Κι αυτό γιατί, ετούτος ο αυτοδύτης είναι εξοικιωμένος με το περιβάλλον και με τον εξοπλισμό του και συνήθως οι βουτιές του είναι περισσότερο περιηγητικές, έχει γνώση των συνθηκών και επίγνωση των κινδύνων.

Στην κατάδυση / κάθοδο είναι πάρα πολύ σημαντικό να χρησιμοποιείται ένας "οδηγός", ένα σχοινί το οποίο δένεται σε ένα σταθερό σημείο της επιφάνειας (μια βάρκα π.χ) και το οποίο βοηθάει τόσο στην κατάδυση όσο και στην ανάδυση. Οι λόγοι είναι προφανείς. Κανείς δεν θέλει να καταδυθεί και κατά την διάρκεια της ανάδυσης να βρεθεί μερικές εκαντοντάδες μίλια μακρυά από την ακτή ή από την βάρκα που ξεκινήσε την βουτιά του.

Στην κιν. ταινία Open Water, ένα ζευγάρι ξεκίνησε να περάσει ένα σ/κ κάνοντας καταδύσεις σε κάποιο σημείο του Ειρηνικού. Όταν αναδύθηκε, είχε χάσει το σημείο της κατάδυσης, η βάρκα είχε φύγει και το ζευγάρι πέρασε κάμποσες ημέρες στην θάλασσα ώσπου τελικά έγινε τροφή για κάτι περαστικούς καρχαρίες.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν πόσο σημαντικό είναι - άλλωστε το προβλέπουν και οι διεθνείς κανονισμοί - να χρησιμοποιούμε τον "οδηγό". Αν λοιπόν δείτε φέτος στις θάλασσες ένα φουσκωτό φωσφορούχο μπαλόνι με μια σημαιούλα κόκκινη και μια λευκή ρίγα διαγώνια, να ξέρετε πως σε εκείνο το σημείο του βυθού υπάρχουν αυτοδύτες, που κάνουν είτε ψαροτούφεκο (ελεύθερη κατάδυση), είτε αυτόνομη κατάδυση με φιάλες.

Στην εσωτερική κάθοδο, ο "οδηγός" έχει την ίδια σημασία με αυτήν της κατάδυσης. Ο ασκούμενος πραγματοποιεί κάθοδο σε ένα σημείο του εαυτού του. Θα περάσει από πολλές καταστάσεις, από πολλά "βάθη", δεν πρέπει να αφεθεί και να παρασυρθεί από την ομορφιά του βυθού του, του εαυτού του.

Ξέρετε, ο άνθρωπος στα βαθύτερα υποστρώματά του, είναι πολύ όμορφος, πολύ γαλήνιος, πολύ αρμονικός. Ακριβώς όπως ο βυθός της θάλασσας. Όταν ο ασκούμενος φτάσει εκεί, η αρμονία θα τον συνεπάρει. Θα βρεθεί σε κάποιον "άλλον κόσμο", που ουδεμία σχέση έχει με αυτόν που ξέρει. Απέχει πολύ από την επιφάνεια, απέχει πολύ από τις συνηθισμένες αποδιδόμενες έννοιες του "καλού" και του "κακού", του "μίσους" και της "αγάπης". Αυτή η αίσθηση όμως, όπως όλα τα καλά πράγματα, δεν κρατάει για πολύ. Το σαμάντι είναι μια στιγμή. Ένα τσαφ! τίποτε περισσότερο. Συνεπώς, κάποια στιγμή θα πρέπει να επιστρέψει. Και θα πρέπει να ξέρει τον δρόμο της επιστροφής, να έχει ένα σημείο αναφοράς, κάτι που θα τον βοηθήσει να επιστρέψει στην επιφάνεια. Δεν μπορεί να μείνει στον βυθό για περισσότερο από την καθορισμένη ώρα, που έχουμε αναφέρει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις. Διαφορετικά, θα πνιγεί. Ή όταν ανέβει στην επιφάνεια, θα έχει πάθει "ατύχημα" (βλ. νόσο αποσυμπίεσης).

Στην εσωτερική κάθοδο, ο "οδηγός" ή το σημείο αναφοράς που θα μας βοηθήσει να επιστρέψουμε, μπορεί εννοιολογικά να αποκτήσει περισσότερες ερμηνείες. Μια ιδέα, μια ευθύνη, ένας όρκος ή μια υπόσχεση, ένας άλλος άνθρωπος, (σύντροφος ή κάποιο άλλο αγαπημένο πρόσωπο ή ακόμα και ένας/μία φίλος/η), όλα αυτά και πολλά άλλα, μπορούν να παίξουν τον ρόλο του "οδηγού". Στην ουσία ένας οδηγός είναι εκείνο το είδους του Λόγου για τον οποίο - και με την βοήθεια αυτού - ο ασκούμενος θα εγκαταλήψει τον υπέροχο "βυθό" του.

Σίγουρα οι περισσότεροι έχουμε ακούσει ή ακόμη ακόμη έχουμε και οι ίδιοι πει την έκφραση "Άσε με τώρα! Μην με ενοχλείς" ή "Άσε με στην ησυχία μου". Αυτό σημαίνει πως βρισκόμαστε σε έναν "νοητικό βυθό", βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας, αγωνιούμε για διάφορα πράγματα και παραδόξως, δεν θέλουμε να μας ενοχλούν. Κάτι συμβαίνει δηλ. ίσως κάτι όμορφο βρίσκουμε μέσα στο δαιδαλώδης νοητικό μας κουβάρι και επιθυμούμε να συνεχίσουμε την "έρευνα". Να βρούμε "χταπόδια", "σουπιές", να σκαλίσουμε λίγο περισσότερο μια τρύπα σε κάποιον βράχο, να "χαζέψουμε" λίγο παραπάνω τα χελιδονόψαρα και τους σπάρους. Όμως δεν πρέπει να παραμείνουμε για πολύ σ' αυτό το σημείο, δεν γίνεται άλλωστε. Ο χρόνος μας είναι περιορισμένος. Μας δώθηκε, αλλά όχι για πάντα. Θα λιγοστέψει, θα αφαιρεθεί με τον ίδιο τρόπο που μας δώθηκε. Αν τον καταχραστούμε, θα πεθάνουμε.

Τότε, ο ασφαλέστερος τρόπος για να επιστρέψουμε, είναι να χρησιμοποιήσουμε έναν "οδηγό". Κάποιος παρασύρεται και μιλάει στο τηλέφωνο ώρες. Ποιος θα μπορούσε να είναι ο "οδηγός" του για να σταματήσει να μιλάει ; Μια υποχρέωση ίσως, ή μια ιδέα, ή πως έβαλε το φαγητό στην κατσαρόλα και πρέπει να το φροντίσει. Αυτά, όσο αστεία κι αν φαίνονται, έχουν την σημασία τους στην εσωτερική μας αναζήτηση. Μέσα από αυτά και από την παρατήρηση του εαυτού μας, μαθαίνουμε καλύτερα ποιοι είμαστε, και γιατί βρισκόμαστε σ' αυτόν τον υπέροχο κόσμο, τον μικρό, τον μέγα, που έλεγε κι ένας ποιητής.

Και αισίως ... φτάσαμε στα ψάρια ή "ψάρια", όπως προτιμάτε δηλ.

Γενικά μπορούμε να πούμε πως είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που κάποιος αυτοδύτης πληγώθηκε από επικίνδυνο υδρόβιο. Αυτό συμβαίνει κυρίως μονάχα όταν τα ενοχλούμε. Συνήθως τραύματα δημιουργούνται από την επαφή μας με αχινούς που δεν προσέξαμε. Για την προστασία μας καλό είναι να φοράμε γάντια και μποτάκια χειμώνα - καλοκαίρι. Σαν γενική συμβουλή, καλό είναι να μην ενοχλούμε τους κατοίκους του βυθού, ούτε να χώνουμε τα χέρια μας σε τρύπες.

Το συγκεκριμένο θέμα - όπως καταλαβαίνεται - σηκώνει πολύ καζούρα, ιδιαίτερα όταν προσπαθήσουμε να αποδώσουμε μεταφορικά την έννοια του "ψαριού" στην εσωτερική διαδικασία της καθόδου. Γεγονός είναι πως "ψάρια" υπάρχουν πολλά και πολλών ειδών.

Προσοχή! Ένας αυτοδύτης με αυτόνομη συσκευή κατάδυσης, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να ψαρεύει.

Ο λόγος είναι προφανέστατος. Φανταστείτε έναν "οπλισμένο" με ψαροτούφεκο αυτοδύτη και με χρόνο παραμονής στον βυθό 30min. Δεν θα μείνει σάλιο! Μέχρι και ο τελευταίος δηλ. γάβρος - ή "γάβρος" - θα παραδώσει το πνεύμα του. Άσε που αν σε πιάσει το Λιμενικό, θα σου κάνει κατάσχεση μέχρι και το μαγιό σου - αν φοράς δηλ. μέσα από την φόρμα, τέλος πάντων.

Ας δούμε όμως λίγο αυτό το θέμα μεταφορικά στην διαδικασία της καθόδου, που αυτό όπως φαντάζομαι ενδιαφέρει τους αναγνώστες αυτού του φόρουμ. Ο λόγος που η απαγόρευση του "ψαρέματος" στον βυθό από έναν αυτοδύτη / ασκούμενο της διαδικασίας της καθόδου, είναι ίδιος είτε τον ερμηνεύσουμε κυριολεκτικά - σύμφωνα με όρους της κατάδυσης - είτε μεταφορικά με όρους εσωτερικής φιλοσοφίας :

Ο ασκούμενος έχει περισσότερο χρόνο παραμονής στον βυθό του.

Αυτό σημαίνει πως βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση έναντι των "ψαριών". Τι να σου κάνει δηλ. το "ψαράκι" όταν εσύ στήνεσαι για 15 - 20 min πίσω από κάποιον βράχο και παραμονεύεις πότε θα ξεπροβάλει ; Ε, κάποια στιγμή, θα βγει. Τι εννοούμε όμως όταν λέμε "ψάρι" για την εσωτερική κάθοδο ; Ποιος άνθρωπος είναι "ψάρι" ;

Δεν χρειάζεται βέβαια να είναι κάποιος γκουρού για να ξέρει πως όταν λέμε "ψάρι" κάποιον, εννοούμε συνήθως αυτόν που ξεγελιέται εύκολα από έναν άλλον, "τσιμπάει" δηλ.

Πρέπει επίσης να πούμε σ' αυτό το σημείο, πως η διαδικασία της καθόδου δεν είναι διαδικασία που γίνεται επιλεκτικά. Αυτό σημαίνει πως ένας άνθρωπος στην ουσία δεν μπορεί να επιλέξει την στιγμή που θα πραγματοποιηθεί και να πει ή να σκεφτεί "α! τώρα θα κάνω κάθοδο". Συνήθως είναι μια διαδικασία που συμβαίνει όταν ο ασκούμενος διαλογίζεται. Οι περισσότεροι άνθρωποι διαλογίζονται, δηλ. δια της λογικής ερευνούν ή αναζητούν απαντήσεις. Και οι περισσότεροι πραγματοποιούν διαφορετικά είδη καθόδου, με την διαφορά όμως πως δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν.

Είναι ασφαλώς άτοπο να προσπαθήσουμε να συνδέσουμε την επιλογή μιας κατάδυσης με την αδυναμία επιλογής μιας καθόδου, όμως το θέμα "Κάθοδος" δεν πραγματεύεται αυτό. Πραγματεύεται την σύνδεση που υπάρχει μεταξύ καθόδου και κατάδυσης, όταν ο ασκούμενος / αυτοδύτης συνειδητοποιεί πως "καταδύεται" και αυτό είναι ένα λεπτό σημείο. Ασφαλώς και υπάρχει ένα είδος επιλεκτικής καθόδου και είναι εκείνο στο οποίο ο ασκούμενος γνωρίζει απο πριν τι θέλει να πετύχει με τον διαλογισμό του, δηλ. μέχρι ΠΟΥ επιθυμεί να φτάσει μέσα του. Έτσι, το θέμα απευθύνεται κυρίως σε όσους συνειδητοποιούν πότε κάνουν κάθοδο - σας διαβεβαιώ πως κάθοδο κάνουμε όλοι μας, συνέχεια - και τι θέλουν να πετύχουν βάσει του διαλογισμού τους.

Ένα παράδειγμα : Υπάρχει κάποιος που θέλει να αποβάλει από μέσα του - να κάνει μια ανέλκυση δηλ. - κάτι που τον στεναχώρησε βαριά στο παρελθόν. Ο άνθρωπος αυτός ήδη γνωρίζει πως για να το επιτύχει αυτό πρέπει με κάποιον τρόπο να "καταδυθεί" στον εαυτό του ή - προσοχή! - να κατευθυνθεί αυτός ή η σκέψη του "σε κάποιον άλλον βυθό". Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, "κατάδυση" θα κάνει. Το θέμα λοιπόν απευθύνεται σε όσους γνωρίζουν πως είτε έτσι είτε αλλιώς κάπου θα "καταδυθούν" και όλο το φάσμα των πληροφοριών που αναφέρονται εδώ, του παρέχονται προς γνώση και ενημέρωση.

Έτσι λοιπόν, είναι πολύ φυσικό ο άνθρωπος αυτός - του παραδείγματός μας - να έρθει σε επαφή με κάποια "ψάρια", δηλ. με κάποιους που θα μπορεί να ξεγελάσει ο ίδιος - προσοχή! - για να πετύχει τον αρχικό σκοπό του. Ποιος είναι αυτός ; Να αποβάλει από μέσα του μια βαριά στενοχώρια. Αυτός είναι ο άνθρωπος του παραδείγματός μας και αυτό θέλει να πετύχει. Τίποτε άλλο.

Υπό αυτής της οπτικής, προσωπικά δίνω πολύ μεγάλη αξία στα διάφορα είδη "ψαριών" που "τσιμπάνε" και τσουπ, πετάγονται όταν π.χ πρέπει κάτι να πουν κι αυτοί. Φανταστείτε δηλ. πόσο άδειος θα ήταν ένας οποιοσδήποτε "βυθός" χωρίς αυτούς τους ανθρώπους, χωρίς τα "ψάρια" μας και έχω χρησιμοποιήσει "ψάρια" για να πετύχω κάτι. Αυτό, μπορεί για κάποιους να φαίνεται απάνθρωπο ίσως ή δεν ξέρω, κάπως, αλλά στην ουσία δεν "ψαρεύω τα ψάρια μου", αλλά είναι σαν "να πιάνω το πτερύγιο ενός καρχαρία και να κολυμπώ μαζί του".

Προσωπικά, είναι όνειρο ζωής να μπορέσω κάποια στιγμή να έρθω φάτσα με φάτσα με έναν - κυριολεκτικά & μεταφορικά - λευκό καρχαρία στο φυσικό του περιβάλλον, όπως επίσης να κολυμπήσω παρέα με ένα δελφίνι. Όσον αφορά τον "λευκό", ξέρω πως είναι λίγο δύσκολο να τον βρω σε Ελληνικά νερά και θα πρέπει να ταξιδέψω στο εξωτερικό. Είναι όμως κάτι που κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει το φθινόπωρο του 2008.

Πολλοί θαλάσσιοι βιολόγοι και ένα μέρος της επιστημονικής κοινότητας πιστεύουν - και προσωπικά δεν το θεωρώ διόλου απίθανο σύμφωνα με τα όσα έχω δει στο βυθό και τα όσα έχω διαβάσει για ορισμένα είδη ψαριών - πως επειδή η ζωή στον πλανήτη ξεκίνησε από το νερό, όλες οι απαντήσεις βρίσκονται εκεί. Ότι υπαρξιακό ταλαιπωρεί δηλ. τον άνθρωπο, βρίσκεται ως λύση στο περιβάλλον του βυθού και στις συμπεριφορές των ζώντων ειδών που υπάρχουν εκεί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πολλά σημεία του βυθού είναι ακόμη ανεξερεύνητα γιατί ακόμη κανείς δεν μπόρεσε να φτάσει σε κάποια πολύ μεγάλα βάθη και πως συνεχώς ανακαλύπτονται νέα είδη με εκπληκτικές συμπεριφορές τόσο ως μέλη ενός συνόλου / μιας αγέλης, όσο και ως μεμονωμένα περιστατικά. Επίσης, μόλις πριν μερικά χρόνια η μελέτη πάνω στην συμπεριφορά ενός καρχαρία μας έδιξε πως αυτό το ψάρι δεν μοιάζει διόλου με τον "απάνθρωπο δολοφόνο" που νομίζαμε μέχρι τότε. Είναι ένας από τους τελειότερους κυνηγούς στην φύση, κι όμως, είναι εξαιρετικά στοργικός και πολύ τρυφερός με τους ανθρώπους. Ο καρχαρίας επιτείθεται μονάχα όταν αισθανθεί πως γίνεται κατάχρηση της "περιοχής" του. Στην ουσία, αμύνεται δηλ. όταν εισβάλουν στον χώρο του. Αν τον σεβαστείς, δεν πρόκειτε να σου κάνει τίποτε. Θα σ' αφήσει να τον πλησιάσεις, θα κάνει πλάκα μαζί σου, θα σ' αφήσει ακόμη ακόμη και να τον χαϊδέψεις στον λαιμό, όπως κάνεις στο πεκινουά σου. Θα έλεγε κανείς πως είναι βαθύτατα ένας γνήσιος και ορίτζιναλ Έλληνας. Ο καρχαρίας απαιτεί σεβασμό - όπως και η θάλασσα δηλ. - και ξέρει πως να τον κερδίζει.

Σκοπός αυτού του θέματος δεν είναι να υποδείξει τον τρόπο ή τους τρόπους για να πραγματοποιήσει κάποιος κάθοδο. Άλλωστε, όπως και η κατάδυση έτσι και η κάθοδος προυποθέτει εκπαίδευση. Χωρίς εκπαίδευση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί κάθοδος σε ένα βαθύτερο συνειδησιακό επίπεδο του "είναι" μας.

Το ερώτημα που απασχολεί πολλούς ανθρώπους που ασχολούνται με τον εσωτερισμό αφορά τον εκπαιδευτή. Ποιος είναι ο κατάλληλος εκπαιδευτής / δάσκαλος για να μας εκπαιδεύσει ; Δυστυχώς, σ' αυτήν την ερώτηση εγώ τουλάχιστον δεν έχω απάντηση. Δεν ξέρω να υποδείξω κάποιον ο οποίος μπορεί να εκπαιδεύσει τον καθένα σας, γιατί πολύ απλά ο καθένας από εσάς είναι ένας τελείως μοναδικός άνθρωπος και έχει διαφορετικά "βάθη" και έναν τελείως διαφορετικό "βυθό". Για κάποιον ο "βυθός" του μπορεί να είναι βραχώδης με ρεύματα, κάποιου άλλου μπορεί να έχει γκρέμνια (γκρεμούς δηλ) και σε κάποιον άλλον ο "βυθός" του μπορεί να είναι αμμώδης και με πολύ καλή ορατότητα.

Ο σκοπός αυτού του θέματος όμως είναι να δείξει κατ' αρχήν πως όλα αυτά που συμβαίνουν στο Σύμπαν, με κάποιον μυστήριο τρόπο συνδέονται. Προσπαθούμε να βρούμε ακριβώς αυτές τις συνδέσεις, αυτά τα links, αυτές τις "αόρατες" κλωστές και τα νήματα που μας αποδεικνείουν πως η ζωή μας μέσα από τις διάφορες και τις ποικιλλόμορφες εκφάνσεις της φυσικότητάς της έχει άρρηκτη σχέση με την μετα-φυσικότητά της και με αυτό που θεωρούμε "μυστήριο" ή "ανεξήγητο".

Η σχέση της κατάδυσης με την κάθοδο και ο παραλληλισμός δύο διαφορετικών - φαινομενικά - πραγμάτων, μας βοηθάει στο να κατανοήσουμε ευκολότερα κάποιες έννοιες ή κάποιες διαδικασίες ενώ δίνει μερικές απλές απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που μας έχουν δημιουργηθεί κατά την διάρκεια αυτής της συναρπαστικής αναζήτησής μας. Της αναζήτησης του εαυτού μας.

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας. Είμαι στην διάθεσή σας για οποιεσδήποτε απορίες / σχόλια για να κουβεντιάσουμε.

quote:

---

Ο σκοπός αυτού του θέματος όμως είναι να δείξει κατ' αρχήν πως όλα αυτά που συμβαίνουν στο Σύμπαν, με κάποιον μυστήριο τρόπο συνδέονται. Προσπαθούμε να βρούμε ακριβώς αυτές τις συνδέσεις, αυτά τα links, αυτές τις "αόρατες" κλωστές και τα νήματα που μας αποδεικνύουν πως η ζωή μας μέσα από τις διάφορες και τις ποικιλόμορφες εκφάνσεις της φυσικότητάς της έχει άρρηκτη σχέση με την μετα-φυσικότητά της και με αυτό που θεωρούμε "μυστήριο" ή "ανεξήγητο".

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.