- Η πυραμίδα του Maslow κι οι ανθρώπινες ανάγκες σήμερα - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Οι σκέψεις σου αγαπητή λίλιθ, μου έφεραν και εμένα διάφορες σκέψεις στο μυαλό όπως και ένα απόσπασμα από κάποιο παλιό βιβλίο. «Τα κάστρα της ψυχής» του Lewis Spencer. Και ίσως θα φανεί εκ πρώτης όψεως, εντελώς εκτός θέματος εφόσον ότι το βιβλίο αυτό πραγματευέται την θεωρία της μετενσάρκωσης και είναι όλο βασισμένο στην ανάλυση αυτής της θεωρίας.
Σε κάποια στιγμή λοιπόν αφού ο συγγραφέας έχει αναλύσει σε προηγουμενα κεφάλια τη έννοια της προσωπικότητας και πως αυτή είναι κάτι το οποίο διαμορφώνεται σιγά σιγά από τις προηγούμενες μετενσαρκώσεις και πως χαρακτηριστικά από κάθε μετενσάρκωση η ψυχή φέρει στην επόμενη (εμπειρίες που έχει αποκτήσει, ταλέντα, τρόπους αντίληψης των γεγονότων, επιθυμίες , αναγνώριση των σφαλμάτων που έχει διαπράξει, επιβράβευση των καλών πράξεων που επίσης έχει διαπράξει κλπ) αναφέρει τα παρακάτω :
«Κατά συνέπεια ο άνθρωπος είναι το άρθοισμα των προηγούμενων προσωπικοτήτων του. Μέσα από τις φυσιολογικές πεποιθήσεις του εξηγεί τις αρχές εκείνες που πήραν μορφή πεποιθήσεων στον χαρακτήρα του από μαθήματα του παρελθόντος. Ακολουθώντας τους ηθικούς κανόνες του θα εφάρμοζε εκείνα τα πράγματα, που έχει μάθει ότι ήταν οι καλύτερες πολιτικές αρχές.Οι αδυναμίες που μπορεί να εκδήλωνε αυτός ο άνθρωπος θα σήμαιναν τάσεις από την προηγούμενη εμπειρία.”
«Ο καθένας από εμάς, είναι κατά τον ίδιο τρόπο, ένα άθροισμα των προηγούμενων προσωπικοτήτων του. Σ’αυτή τη ζωή χρησιμοποιούμε τα μεγάλα μαθήματα και τις εμπειρίες του παρελθόντος και τα εκφράζουμε σαν βασικά στοιχεία του σημερινού χαρακτήρα μας, ενώ ταυτόχρονα μαθαίνουμε – μέσω καταστάσεων και εμπειριών – καινούργιες αρχές και καινούργια στοιχεία, από τα οποία υποκινούμαστε ώστε να κοσμήσουμε , να σκιαγραφήσουμε και να σπιλώσουμε ή να εξωραίσουμε την «ομορφιά του χαρακτήρα μας». Αυτός είναι ο σκοπός της μετενσάρκωσης. Από τις δικές μας αρχές μας παρέχεται η δυνατότητα «να πιούμε όλη τη κούπα της ζωής» και να διδαχτούμε όλα της τα μαθήματα.
Με τη δική μας βούληση υπερνικούμε ότι είναι κακό, αποβάλουμε ότι είναι επιζήμιο,εδραιώνουμε ότι είναι καλό ολοκληρώνοντας έτσι το εγώ μας και πλησιάζοντας έτσι τη Θεία Συνείδηση.»
Σύμφωνα με τους νόμους της μετενσάρκωσης (για όσους πιστεύουν σε αυτούς, και για όσους πιστεύουν έστω ότι υπάρχει ψυχή η οποία ακολουθεί μια συγκεκριμένη πορεία ...) η πυραμίδα της κάθε ψυχής είναι μια ξεχωριστή μεγάλη πορεία..
Στο προαναφερόμενο βιβλίο δίνεται το υποθετικό παράδειγμα ενός ανθρώπου που κατόρθωσε να συνδυάσει στη ζωή , το επάγγελμά του , την οικογενειακή και κοινωνική του ζωή με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να εμπεριέχουν τα χαρακτηριστικά που ήταν δομημένη «η προσωπικότητά του ». Και εδραίωσε αυτό το τρόπο ζωής που συνδύαζε τα ταλέντα, τις εμπειρίες, τα διδάγματα από τα λάθη, τις συνήθειες από προηγούμενες ενσαρκώσεις.
Είχε φθάσει στην πολυπόθητη 5η βαθμίδα που αναφέρει ο Μάσλοου της αυτοπραγμάτωσης, κατορθώνοντας δηλαδεί να κάνει «πράξη» τα σπουδαιότερα κομμάτια από εκείνα που ήταν δομημένη η προσωπικότητά του από τις εμπειρίες του των προηγούμενων ενσαρκώσεων.
Το πρόβλημα είναι , πως θα μπορούσαμε επιτέλους να πλησιάσουμε τη γοητεία του πεπρωμένου και να κατανοήσουμε τις μεγαλύτερες αξίες της ζωής ξεπερνώντας και αφήνοντας στην άκρη όλα αυτά που μας απομακρύνουν από αυτό το στόχο. Πως θα γίνει κατανοητό μέσα μας ότι δεν πρέπει να είμαστε ούτε μοιρολάτρες και να αφήνουμε στην τύχη κάθε βήμα της ζωής μας πιστεύοντας ότι είμαστε έρμαιο μιας ανεξήγητης και αδικαιολόγητης δύναμης, αλλά ούτε και από τη άλλη μεριά να είμαστε μόνιμοι αρνητές όλων αυτών που τα μάτια δεν μπορούν να δουν ...
Να φθάσουμε σε εκείνη τη λεπτή γραμμή ισορροπίας, όπου αποδεχόμαστε αναγνωρίζουμε και ανακαλύπτουμε την μαγεία του σύμπαντος και των νόμων του μεν , έχουμε όμως την ευχαρίστηση, από την άλλη, ότι είμαστε ενεργά συμμετέχοντες στη παγκόσμια εξέλιξη και όχι το τυχαίο και αναίτιο όνειρο κάποιου..
Η φίλη λίλιθ αναφέρθηκε στην τρομακτική δυσκολία που υπάρχει να φθάσουμε στην 5η βαθμίδα, της αυτοπραγμάτωσης, Μα κάποτε θα φθάσουμε, μέσα από αμέτρητους δρόμους , χαράς και θλίψης, πόνου και ομορφιάς, το πότε είναι το δύσκολο ερώτημα....
Αραγε επισπεύδεται το τέλος του δρόμου ακολουθώντας τεχνικές και διαγράμματα, αν πριν δεν διανύσεις υπομονετικά και δεν βιώσεις κάθε εκατοστό του και δεν αποδειχτεί ότι ήσουν άξιος και ικανός ταξιδιώτης ?
Πίστευα και θα πιστεύω πάντα ότι η αρχή όλων των ερωτημάτων δεν είναι να μάθω από που έρχομαι ή που θα πάω, αλλά «γιατί είμαι εδώ»...
Ας δώσει ο καθένας μια απάντηση σ’αυτό το γιατί κι ας πορευθεί στη συνέχεια τα σκαλιά της δικιάς του πυραμίδας και το τέλος του δρόμου θα δείξει.
Θα συμφωνήσω πως οι ανώτερες βαθμίδες στην Πυραμίδα αφορούν την συνείδηση της ταυτότητας του ατόμου περισσότερο ίσως από τις 3 κατώτερες.
Ίσως πράγματι η 3η βαθμίδα να είναι η πιο σημαντική όσον αφορά την αλληλεπίδραση μας με τα άλλα άτομα και την καθιέρωση της δικής μας προσωπικότητας στο κοινωνικό σύνολο.
Τότε μπορούμε να προβάλλουμε την δική μας ταυτότητα κι άθελα μας θα επηρεάσουμε και θα επηρεαστούμε.
Μέσα από την επαφή μας αυτή το πιο δύσκολο είναι να ορίσουμε το δικό μας εγώ, να καταφέρουμε να βρούμε την χρυσή τομή που θα μας κάνει να παραμένουμε ανοιχτοί σε κάποια ερεθίσματα αλλά και να καταφέρουμε να ελέγξουμε αυτά τα ερεθίσματα από την άλλη.
Σε θεωρητικό επίπεδο φαντάζει απλό, ειδικά όταν το βλέπουμε γραμμένο.
Σε πρακτικό όμως επίπεδο είναι απίστευτα δύσκολο.
Πόσες φορές θέλουμε να είμαστε αρεστοί στους γύρω μας, πόσες φορές επιζητούμε τον καλό λόγο, μια επιβράβευση?
Και κυρίως τι κάνουμε προκειμένου να συμβούν αυτά?
Ποιό είναι το κριτήριο των πράξεων μας?
Να τις κάνουμε για εμάς ή για τους άλλους?
Κι οι 2 καταστάσεις που περιγράφεις, ενός πολύ "ανοιχτού" ατόμου αλλά κι ενός πολύ "κλειστού" σίγουρα έχει άσχημες συνέπειες για το άτομο γιατί πολύ απλά το κάνουν να εγκλωβιστεί.
Όταν θέλει να ομαδοποιηθεί απόλυτα, να είναι συνεχώς αρεστός στον περίγυρο του αναπόφευκτα θα κάνει πολλές θυσίες κι ίσως σταδιακά γίνει ένας καθρέφτης κάποιων άλλων ανθρώπων.
Όπως είπες αγγίζει την 4η βαθμίδα φαινομενικά γιατί κάπου εκεί θα αρχίσει να "χάνεται".
Στην περίπτωση ενός πολύ κλειστού ατόμου όπου φαινομενικά πάλι θα έχει ικανοποιήσει την 5η βαθμίδα θα πρέπει ο άνθρωπος αυτός να αντιμετωπίσει τη μοναξιά, θα τον απασχολεί δηλαδή η κοινωνική αποδοχή έστω κι υποσυνείδητα.
quote:
Αυτός ο οποίος καταφέρει την εναρμόνιση, κατά τη γνώμη μου είναι ένας πολύ
καλός ισορροπιστής! Και σίγουρα, ένας ανδρείος πολεμιστής!
In anticipation of my resurrection...
Πάρα πολύ ενδιαφέρον το θέμα και η συζήτηση σας.
Ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι εγώ την Πυραμίδα αξιών του Maslow έχει να κάνει και με τα βασικά ένστικτα που πιστεύω οτι έχουμε ως είδος.
Δηλαδή:
1. οι βασικές ανάγκες σχετίζονται με το ένστικτο επιβίωσης
2. Ανάγκες Ασφάλειας με το ένστικτο αναπαραγωγής που όμως "δένει" και με τις Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής .
γιατί; Γιατί η ασφάλεια μας είναι τα όσα έχουμε, οι κτήσεις μας. κατά κάποιο τρόπο εδώ ανήκουν και οι προβολές μας, τα παράγωγά μας, τα παιδιά μας. Η αναπαραγωγή του είδους εξασφαλίζει την διαιώνιση του. Τα παιδιά μας, μας κάνουν να νοιώθουμε την ασφάλεια οτι δεν θα χαθεί η φαμίλια μας, και εμείς θα ζούμε μέσα από αυτά ... για πάντα!
Ομως επίσης τα παιδιά μας, όπως και τα αποκτήματα μας, καθορίζουν και την κοινωνική μας εικόνα και την θέση μας στον κόσμο. Τι είμαστε; Αυτό που έχουμε, αυτό μας κάνει να νοιώθουμε αποδεκτοί και αγαπητοί.
4. Ανάγκες Αυτοεκτίμησης ή ανεξαρτησίας (θα έλεγα) που σχετίζονται με το ένστικτο εξουσίας.
Ενα ένστικτο που θα έπρεπε να στρέφεται προς τα μέσα: εξουσία του εαυτού = αυτο έλεγχος. Ενώ εμείς το εκφράζουμε λανθασμένα προς τα έξω: κάνω κουμάντο, ασκώ εξουσία όπου με παίρνει...
5. Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης που εμπεριέχουν το ένστικτο αιωνιότητας.
Ναι αυτό είναι η πληρότητα και η αρμονία.
quote:
Αλήθεια, αυτό συμβαίνει στις μέρες μας?
Μας είναι εύκολο να ανέβουμε από κάποιο σκαλοπάτι κι ύστερα ή σκαλώνουμε σε κάποιο/α?
Γιατί έχουμε διαρκώς μια αίσθηση του ανικανοποίητου όσον αφορά τις ανάγκες των κατώτερων βαθμίδων και τι συνέπειες έχει αυτό για εμάς?
Πιστεύω ότι η αιτία που σκαλώνουμε δεν είναι το αν και κατά πόσο έχουμε πραγματικά ξεπεράσει τις ανάγκες του κάθε σκαλοπατιού αλλά πόσο είμαστε εξαρτημένοι από αυτές.
Τελικά τι είμαστε;
Οι ανάγκες μας καθορίζουν ή εμείς καθορίζουμε τις ανάγκες μας;
Ίσως πραγματικά η προσωπικότητα που έχουμε σε αυτή μας την ενσάρκωση να είναι το άθροισμα των υπολοίπων από τις προηγούμενες ενσαρκώσεις μας.
Είναι πιθανό οι εμπειρίες λοιπόν που αποκομίζουμε από αυτές, τα μεγάλα μαθήματα όπως είπε κι ο Spencer να μετατρέπονται σε βασικά στοιχεία της τωρινής προσωπικότητας μας.
Παίρνοντας σαν παράδειγμα τον υποθετικό άνθρωπο που αναφέρεται στο βιβλίο, αυτό που καταλαβαίνω είναι πως η άνοδος μας στις βαθμίδες δεν συντελείται σε μια και μόνο ενσάρκωση μας αλλά γίνεται σταδιακά.
Κι αυτό το σκέφτηκα επειδή ο άνθρωπος αυτός θα βρει την χρυσή τομή να συνδυάσει με αρμονικό τρόπο τις διάφορες εκφάνσεις της ζωής του (κοινωνική - επαγγελματική - οικογενειακή κτλ ζωή) έχοντας λάβει το δίδαγμα των προηγούμενων ενσαρκώσεων κι έχοντας εκτιμήσει τα λάθη και τα μαθήματα που αποκόμισε από αυτές.
Για να μπορέσει παρόλα αυτά να αποκτήσει την επίγνωση αυτή θα πρέπει να έχει υπάρξει ένα πλήθος ενσαρκώσεων, σωστά?
quote:
Αραγε επισπεύδεται το τέλος του δρόμου ακολουθώντας τεχνικές και διαγράμματα, αν πριν δεν διανύσεις υπομονετικά και δεν βιώσεις κάθε εκατοστό του και δεν αποδειχτεί ότι ήσουν άξιος και ικανός ταξιδιώτης ?
Όχι!
Το βίωμα του κάθε εκατοστού κι η συνειδητοποίηση από εμάς του ρόλου του στον δρόμο μας είναι αυτό που θα μας ωφελήσει πραγματικά, αγαπητή μου!
Φίλη μου risky, θα συμφωνήσω μαζί σου οτι θα μπορούσαμε να παραλληλίσουμε το πρώτο επίπεδο της Πυραμίδας με τα βασικά μας ένστικτα ή έστω το ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Δεν ξέρω όμως κατά πόσο οι επόμενες 2 βαθμίδες συσχετίζονται απόλυτα με το ένστικτο της αναπαραγωγής.
Στο 2 επίπεδο δηλαδή έχουμε τις Ανάγκες Ασφάλειας στις οποίες ανήκουν οι ανάγκες μας για ένα σπίτι, ένα σταθερό περιβάλλον, την υγεία μας, την εργασία μας για την κάλυψη των αναγκαίων εξόδων μας.
Στο επόμενο στάδιο έχουμε τις Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής στις οποίες ανήκουν οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους (φιλικές - ερωτικές).
Μήπως το ένστικτο της αναπαραγωγής έχει κάπως μικρότερη απήχηση σε αυτές τις 2 βαθμίδες ή έστω ένα μικρότερο ρόλο? 
quote:
Πιστεύω ότι η αιτία που σκαλώνουμε δεν είναι το αν και κατά πόσο έχουμε πραγματικά ξεπεράσει τις ανάγκες του κάθε σκαλοπατιού αλλά πόσο είμαστε εξαρτημένοι από αυτές.Τελικά τι είμαστε;
Οι ανάγκες μας καθορίζουν ή εμείς καθορίζουμε τις ανάγκες μας;
Ο εαυτός μας και μόνο αυτός, φίλη μου, είναι υπεύθυνος για αυτή την εάρτηση που αναφέρεις.
Οι ανάγκες αυτές από μόνες τους θα μας απασχολήσουν στον βαθμό που εμείς θα το επιτρέψουμε και στον βαθμό που η κάλυψη τους μας προσφέρει πληρότητα.
Δεν είναι πιθανόν πως με την υπερβολική μας εμμονή σε κάποιες από αυτές επιζητούμε στην ουσία να ικανοποιήσουμε κάποιες άλλες ανάγκες μας?
In anticipation of my resurrection...
Σχετικά με το συνδυασμό που έκανα περί μετνσάρκωσης και ιδιαίτερων χαρακτηριστικών ή κατευθύνσεων που μπορεί να εμφανίσουμε, θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση αναφέροντας ένα προσωπικό βίωμα. (Αλήθεια ίσως θα ήταν χρήσιμο στις διάφορες συζητήσεις, να καταθέταμε μερικά από τα προσωπικά μας βιώματα, γιατί αυτά στην ουσία είναι που χαράζουν τον τρόπο σκέψη μας και τα πιστεύω μας και όχι τόσο τα δεκάδες βιβλία που διαβάζουμε....)
Πριν από πολλά χρόνια (ήμουν σε πολύ νεαρή ηλικία), κι ενώ όλα κυλούσαν ήσυχα και απλά στην Αθήνα όπου και έμενα εντελώς ξαφνικά ο πατέρας μου πήρε μια απόφαση και φύγαμε ξαφνικά για ένα άλλο κράτος.
Εφτασα στην πόλη όπου και έζησα πολλά χρόνια στη συνέχεια, κάποιο ξημέρωμα. Μόλις κατέβηκα συνέβη ένα γεγονός που δεν θα μπορέσω να ξεχάσω ποτέ. Αισθάνθηκα ότι ήμουν κάπου που όλα ήταν γνωστά.
Η αμέσως επόμενη συνέχεια της ιστορίας ήταν ότι σε 2-3 μήνες μίλαγα με άνεση μια γλώσσα που ποτέ πριν δεν είχα μιλήσει και αγνοούσα παντελώς και ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή ένοιωθα και πίστευα (ήμουν 14 ετών) άρχισαν να ανατρέπονται και να πηγαίνουν σε ανυποψίαστες κατευθύνσεις με ένα τρόπο που δεν με παρεξένεψε ποτέ.
Θα ήταν εντελώς εκτός θέματος να περιγράψω τι συνέβει σε λίγα χρόνια που άλλαξαν όλη τη πορεία μου, αλλά θα σημειώσω το εξής. Σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου ακόμα και το επάγγελμα που ακολούθησα κατευθύνθηκε από την κουλτούρα και την γλώσσα που ανακάλυψα τότε..
Ισως αυτά φανούν συνδυασμοί που έκανα στο μυαλό μου για απόλυτα φυσιολογικά πράγματα, όμως δεν είναι έτσι, γιατί πια το έχω ψάξει από πολλές πλευρές.
Σήμερα είμαι βέβαιη ότι σ'εκείνο το ταξίδι δεν πήγα καθόλου τυχαία. Δεν υπήρξε μια αφομοίωση με μια νέα χώρα όπως γίνεται σε κάποιο μετανάστη που σιγά σιγά μαθαίνει νέους τρόπους και συνήθειες κλπ, υπήρξε μια ανάδειξη ενός άλλου ευατού που έγινε "αυτόματα" και που συμβιώνει αρμονικά με την ελληνίδα που είμαι.
Είναι λίγο πολύπλοκο να το εξηγήσω αλλά είναι κάτι που ίσως κάποτε μπορέσω να ανακαλύψω καλύτερα.
Ισως θα έπρεπε να αναφέρω λεπτομέρειες στη συζήτηση περί μετενσάρκωσης αλλά είναι δύσκολο.
Αυτά.. μια μικρή παρένθεση ίσως εκτός θέματος.
θα ήθελα την βοηθεια σας. Εχω μια εργασία με θέμα τη θεωρία του
Maslow δηλ. να εφαρμόσω τη θεωρία περί ιεράρχησης των αναγκών σε
πέντε επίπεδα για να ερμηνεύσω δικές μου αποφάσεις ως καταναλώτρια.
Προσπαθώ αλλά δεν τα καταφέρνω, μπορεί κάποια να βοηθήσει?
ευχαριστώ πολύ
Ομως καλή μου vasiliskos, λίλιθ σας έχω ζητήσει να με βοηθήσετε και παρόλα όσα έχετε αναφέρει σχετικά με τον άνθρωπο και τις συμπεριφορές του, δεν έχετε κάνει τον κόπο να μου απαντήσετε έστω και αρνητικά.
Μήπως δεν ισχύουν αυτά που γράφετε και είναι μόνο θεωρίες?
δεν είχα ακούσει ποτέ για τη πυραμίδα του Μaslow αλλά πάντα προσπαθούσα και προσπαθώ να γίνω καλύτερος ανθρωπος με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Απευθύνομαι σε εσάς τις δύο, διότι αν και δεν σας γνωρίζω κάτι, άγνωστο τι, μου λέει ότι είστε διαφορετικές και πίστευα αν μη τι άλλο, ότι θα κάνατε τον κόπο να απαντούσατε.
Νάστε πάντα καλά
Δεν απάντησα σε αυτό που ρώτησες γιατί κι εγώ για το θέμα που συζητάμε έχω διαβάσει διάσπαρτα πράγματα έχω κατανοήσει τι περίπου εννοεί και γι αυτό μπήκα στη συζήτηση για να ακούσω την γνώμη και των υπόλοιπων φίλων και να αναπτύξω τις δικές μου ιδέες πάνω σ'αυτά που συζητάμε και να μάθω και από τους άλλους.
Δυστυχώς είμαι από εκείνα τα τεμπέλικα άτομα που κάποια στιγμή στη ζωή τους, στα νιάτα, άφησαν δύο λαμπρά πτυχία στη μέση και έκανα άλλα αντ'άλλων .
Πιστεύω ότι κάποιος φίλος που έχει συνοπτικές γνώσεις για το θέμα δηλ.γνωρίζει μια καλή βιβλιογραφία και έχει σπουδάσει πάνω σ'αυτό μπορεί να συμβουλέψει και να διαφωτίσει και εμάς καλύτερα γιατί όπως είπες το χρειάζεσαι για μια εργασία και αυτό είναι σοβαρό δεν μπορεί να στηριχθεί σε ιδέες ή γνώμες αλλά σε βιβλιογραφία.
Για αυτό και δεν απάντησα φίλη μου.
Με αυτή την οπτική, σαν αναπαραγωγή δεν εννοώ μόνο το αποτέλεσμα της σεξουαλικής πράξης και την τεκνοποίηση αλλά την οποιαδήποτε αναπαραγωγή.
Σε υλικό επίπεδο (το σπίτι μου, το αμάξι μου κλπ.),
συναισθηματικά (το δικό μου παιδί, ο δικός μου άντρας κλπ.)
και σε νοητικό επίπεδο ακόμα ( η δική μου ιδέα, η δική μου έμπνευση κλπ.)
Ολα αυτά τα "μου" με κάνουν να νοιώσω "ασφάλεια", μου επιβεβαιώνουν το ποιός είμαι, οτι έχω συνέχεια στο χρόνο = ασφάλεια, και άρα μια θέση στον κόσμο και το κοινωνικό σύστημα = αποδοχή.
Ετσι το ερμηνεύω.
Οσο για την μετενσάρκωση, χωρίς να έχω να παραθέσω ένα τόσο ξεκάθαρο βίωμα σαν την vasiliskos και εγώ πιστεύω οτι οπωσδήποτε έχει σχέση με την διαμόρφωση αυτών των αναγκών στη ζωή μας.
Ο,τι είμαστε σήμερα είναι αποτέλεσμα αυτού που έχουμε ήδη ζήσει και μάθει!
Ή οτι δεν έχουν τόσο πολλές εξειδικευμένες γνώσεις γύρω από το Maslow, ή οτι δεν είδαν το μήνυμα σου ακόμα ή 1002 πράγματα.
Νομίζω άλλωστε πως στο συγκεκριμένο θέμα όλοι μας λίγο - πολύ ψάχνουμε να εξηγήσουμε το μοντέλο της Πυραμίδας.
Αλήθεια, εσύ πως έχεις κατανοήσει την Πυραμίδα του Maslow και την ιεράρχηση των ανθρώπινων αναγκών σύμφωνα μ' αυτήν?
Τι είναι αυτό πχ που σε δυσκολεύει στην κατανόηση της κι επομένως στην εργασία σου?
Καλή μου vasiliskos, καλά έκανες και μας παρέθεσες το προσωπικό σου βίωμα σχετικά με την παραμονή σου σε κάποια άλλη χώρα και την αίσθηση που σου άφησε.
Άλλωστε, για να τη μοιραστείς μαζί μας ένιωσες κάποια ανάγκη για να το κάνεις, σωστά?
Φίλη risky, δεν είχα καταλάβει την έννοια που απέδωσες στο ένστικτο της αναπαραγωγής όταν το ταύτισες με το 2ο & 3ο επίπεδο αναγκών της Πυραμίδας.
Απ' ό,τι καταλαβαίνω σημαντικό ρόλο στο ένστικτο αυτό παίζει η έννοια της προέκτασης του Εγώ μέσω της επίτευξης διαφόρων στόχων του.
Προέκταση τόσο σε συναισθηματικό, νοητικό αλλά κι υλικό επίπεδο.
Μήπως όμως αυτό το οποίο έχει μεγάλη σημασία σ' αυτήν την περίπτωση δεν είναι η επιθυμία για προέκταση αλλά για επιβεβαίωση?
In anticipation of my resurrection...