- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ποτε θα ρθεις να παιξουμε;
Το ξερω,δεν μπορεις,ο φοβος πλημμυριζει την καρδια σου.
Κι αν με προδωσεις.Κι αν με εγκαταλειψεις
Ποσο θα με κανεις να πονεσω.
Θα πληγωθω κι εγω.Σαν ζωο θα ουρλιαζω.
Θα χτυπω και θα χτυπιεμαι,θα ματωνω και θα ματωνομαι.
Θα σκορπιζει ο νους στον αερα τρελα.
Ειμαι λυπημενη που δεν μπορουμε να παιξουμε,με την καρδια μας.
Εγω δεν φοβαμαι πια,μονο ελπιζω και αυτο ειναι ενας φοβος.
Εγω δεν φοβαμαι πια,μονο κλαιω,κι αυτο ειναι μια προσμονη.
Ποσο λυπαμαι για τον χρονο που χανουμε.
...Ομως εισαι αγριος εισαι...λυκος...
μην ταραζεσαι γι αυτο σε θαυμαζω για ο τι μεχρι τωρα υπηρξες.
Το ξερω πονας και ματωνεις.Το ζωο μεσα σου κρυβεις.
Θελεις να αποχωριστεις,ομως φοβασαι την καθε εγκαταλειψη.
Ονειρευεσαι το ΕΓΩ..ως μια ενοτητα ΕΝΑ απαλλαγμενος απο το Αυτο,
ελευθερος χωρις ψευδαισθησεις.
Ομως δειλιαζεις στο ΑΓΝΩΣΤΟ.
Μ.Π
Τοτε στη Σαντορινη
Ηλιοβασιλεμα στην Οια
Ημασταν μαζι,
Δυο ανθρωποι,μια ψυχη
Και πιστεψα για μια στιγμη
Πως κλεβοντας το ηλιοβασιλεμα απο τα ματια σου
θα το εκανα δικο μου για παντα.
Και ξεχασα εσενα για μια στιγμη
Με μαγεψε τοσο
που αυτο ευχηθηκα.
Και εγινε πραγματικοτητα.
Το ηλιοβασιλεμα ζει μεσα μου
για παντα,τωρα.
Αλλα εχω χασει τα ματια σου
Ηταν μια ευχη μονο
σε μια στιγμη πλανης.
Συγγνωμη ,σε αγαπουσα τοσο πολυ
αλλα για μια στιγμη επιθυμησα
να κρατησω το ηλιοβασιλεμα ,
μονο για μενα.
Δεν το ηθελα πιστεψε με,
δεν εφτεγα εγω αλλα τα <μαγεια>του
Που με εκαναν να σε ξεχασω για μια στιγμη
και τωρα να σε εχω χασει για παντα.
Για ενα ηλιοβασιλεμα <αποκλειστικο>μου
που δε χωρουσε ουτε εσενα
Για μια μονο στιγμη ,
που ειναι ομως για παντα.
για μια μονο στγμη.
LOVE IS THE ONLY TRUTH
ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΕΡΜΗ, ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΕ, ΓΙΕ ΤΗΣ ΜΑΙΑΣ, ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ
ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΗ ΚΑΡΔΙΑ, ΑΓΩΝΙΣΤΗ, ΚΥΡΙΕ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ, ΦΑΙΔΡΕ,
ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΕ, ΟΔΗΓΕ, ΑΡΓΕΙΦΟΝΤΗ, ΠΟΥ ΜΕ ΦΤΕΡΩΤΑ ΠΕΔΙΛΑ
ΤΡΕΧΕΙΣ, ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΕ, ΠΡΟΦΗΤΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟΥΣ ΘΝΗΤΟΥΣ. ΣΥ
ΧΑΙΡΕΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΝΗΡΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ, Ω ΟΦΙΟΥΧΕ.
ΕΡΜΗΝΕΥΤΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, ΚΕΡΔΕΜΠΟΡΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΥΤΡΩΝΕΙΣ
ΑΠ’ ΤΙΣ ΜΕΡΙΜΝΕΣ. ΣΥ ΠΟΥ ΚΡΑΤΕΙΣ ΤΟ ΑΜΕΜΠΤΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ,
ΚΩΡΥΚΙΩΤΗ, ΜΑΚΑΡΙΕ, ΩΦΕΛΙΜΕ, ΠΟΙΚΙΛΟΜΥΘΕ, ΒΟΗΘΕ
ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ. ΣΥ ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΕΙΣ ΤΟ ΔΕΙΝΟ ΟΠΛΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ,
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΕΒΑΣΤΟ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
ΕΙΣΑΚΟΥΣΕ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΩΣΕ ΑΓΑΘΟ ΤΕΛΟΣ
ΤΟΥ ΒΙΟΥ, ΜΕ ΕΡΓΑ, ΧΑΡΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΝΘΥΜΙΑ.
OM
Α Ν Α Ζ Η Τ Ω Ν Τ Α Σ ΤΟ ΡΩ
ΛΥΠΗ
Η ΛΕΙΠΕΙ
I WISH you where here...
εσυ
οτι πιο βαθυ
οτι πιο μεγαλο
οτι πιο μπλε
στον μπλε ουρανο σου πετω,και σημερα.
ΙΣΙΣΙΝΕΜΕΜΕΣΙΣΔΗΜΗΤΡΑΣΤΑΡΤΗ
παλι θα ανταμωθουμε.
Το πού δεν εχει σημασια καμια,
οπως τα φερει η τυχη,
θα κοιταχτουμε παλι στα ματια,
θα χαμογελασει παλι ο ενας στον αλλο
και χερι χερι
μαζι τους δρομους θα παρουμε>>
Αγαπη μου,
Εσυ παντα,
δεν εισαι στις σκεψεις μου πια,
γιατι εγινες η ιδια η σκεψη μου.
Δεν λυπαμαι ,Δεν κλαιω
μην κοιτας τα δακρυα μου ,
δακρυσα απο τον αερα των κυκλαδιτικων νησιων,
Τωρα που εγινες η σκεψη μου ,
θα ταξιδευουμε μαζι εκει.
Καθε καλοκαιρι θα γυρναμε στην μεγαλη μας αγαπη,
στις Κυκλαδες,
στις αιωνιοτητες...
LOVE IS THE ONLY TRUTH
Στην εκταφη οι εραστες αναγνωριζονται,απο τα δαχτυλιδια..
Β
ΙΣΙΣΙΝΕΜΕΜΕΣΙΣΔΗΜΗΤΡΑΣΤΑΡΤΗ
quote:
Στην εκταφη οι εραστες αναγνωριζονται,απο τα δαχτυλιδια..
και απο τα σημαδια καλη μου
αυτα του ερωτα που παλευε ολη νυχτα να γεννηθει.
Και προδωσε και εκλαψε,ταπεινωσε και γυμνωσε...
και τελικα ο ταφος δεν τους χωρεσε...
ετσι αλλοτε ρεουν καποιες αλλες καταρρεουν.
ανασα μεσα στην ανασα
γελαει η σιωπη
και οι νεκροι εραστες
ματαια περιμενουν Ανασταση...
κατι μεσα μου επαναλαμβανεται αδησωπητα..ιδιο-
δονωντας παλι... στο ιδιο-
-ιδιο "αντιο"(χρονια- μα τοσα;- μετα...)
"σαν φυγεις ξενε...//
για πιο ταξιδι κινησες να πας...;
να με θυμασαι και να μ'αγαπας...
σου ταζει η ανατολη...
στερνο φιλι...."
Edited by - ΑΤΜΑ on 15/06/2004 01:38:01
Όμορφη είσαι απόψε
στο χρώμα της καρδιάς μου.
Φώτισε το σκοτάδι μου
όμορφη κυρά,
σελήνη ματωμένη
Και φάρος γίνε
το δρόμο να μη χάσει
το τσακισμένο
καράβι της ψυχης μου.
ΠΡΕΛΟΥΝΤΙΟ
.
Θηρασία
Tόση σιωπή ολόγυρα
Γιατί;
Eγώ πεθαίνω
ή η Eλλάδα αυτοκτονεί;
Aνέβασέ με στην κορφή της Θηρασίας
Mια κόκκινη παντιέρα με σπιρουνίζει
Eνα αφρισμένο πέλαγο με τυραγνά
Δυο λιοκέντητα μάτια με μεθούν
Eίμαι ένα κομμάτι τούτης της γης
Xρόνια ντυμένος τη μαύρη πέτρα
-φτηνός μισθοφόρος της λογικής-
να καρφώνω με το δόρυ τη λαχτάρα
Φιμωμένες να κρατώ κάτω απ' τα πόδια μου
τις κραυγές του έρωτα, της ζωής και του αγώνα
Nα ξέρω πως τα όνειρα δεν δραπετεύουν
παρά σε μια ολοπόρφυρη μέσα καταστροφή
κι η καρδιά μου ανταριασμένη στο βυθό
ολοένα ν' αγγίζει την έκρηξη
"Bάλε κι άλλο φυτίλι Δημήτρη!"
Δημητρης Βαρος
ΙΣΙΣΙΝΕΜΕΜΕΣΙΣΔΗΜΗΤΡΑΣΤΑΡΤΗ
Edited by - spirit on 15/06/2004 02:38:28
Edited by - spirit on 28/06/2004 23:20:33
που το αλατι δεν επουλωσε/μια μικρη αυτοκτονια/
σε χρωμα πορφυρο/στον αφρο γεννηθηκε και περασε/
βαρια βλεφαρα/βαρια αυτα που αντικρυσαν/
σε μια νυχτα μονο/απο ξηρα σε θαλασσα και
παλι πισω/μια μικρη αλχημικη πραξη/καταλυτης
μια δωδεκαδα μπυρες/τελος ταξιδιου/
και εκει η κολλημενη αμμος στο δερμα/
το δερμα κολλημενο πανω μου/και γω
κολλημενος στις πληγες που γλυφει η αλμυρα/
ψυθιρισα το ανειπωτο/αυτο που δεν ειπα/ποτε
σε κανεναν/αυτο που ποτε δεν αξιζε να ακουσει
ποτε κανεις/
με ψυθιρο βγηκε στην αρχη/μετα το ουρλιαξε
ο ανεμος/που φυσαγε καπου απο το συμπαν/
τα κυμματα το ειπαν στους βυθους/οτι ο βυθος
μου ανεβηκεψηλα/βουνο εγινηκε/
και η στερια διεγραψε τα βηματα μου/τα αφιερωσε
στο ματαιο/χαλαλι/ακομα εχω τα ποδια μου/
βηματα θα κανω ακομα πολλα/
και μητε ο αγερας ακουγοταν/μητε τα κυμματα αφριζαν/
μητε η αμμος κολλαγε/μια στιγμη/λαθος τα περιεγραψα ξανα/
λαθος πολυ/ολα εκει υπηρχαν/το Εγω μου δεν υπηρχε/
ειχε γινει κυμα και ανεμος βυθος και αμμος/
και ξαφνου/ο φοβος/με γυρισεπισω στην αρχη/
κολλημενη η αμμος/κολλημενος και εγω με το Εγω μου/
τωρα ξερω οτι δυο πραγματα/εμαθα απο το γενεθλιο
μου τετραημερο/οτι η αισθηση Ελευθεριας ειναι πραγμα τρομερο/
με γευση Αλμυρη/κινειται σαν το κυμα/μιλα σαν τον ανεμο/
και ειναι τοσο κοντα μου σαν την κολλημενη αμμο στα ποδια μου/
και δευτερον οτι με 12 μπυριτσες μπορει να συμβει στον καθενα
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Edited by - ryche on 29/06/2004 00:15:25
αντε και δεκαπεντε οι μπυριτσες..με το καλο
Ευρυαλε,βλασταρι των γλαυκομματων,Χαριτων,
αγαπημενε των ωριομαλλων Μουσων,εσενα σε
αναστησε η Κυπριδα κι η Πειθω με τα τρυφερα
βλεφαρα,αναμεσα στ ανθη!
ευχαριστω...
μπυριτσα να κερασω;
quote:ή με δυο λίτρα κρασί και μετά απο καλή παρεα κι όχι μόνο...κι όχι μόνο...
και δευτερον οτι με 12 μπυριτσες μπορει να συμβει στον καθενα
Ενα πλεόνασμα δυνάμεων να ξεχύνεται απο παντού δηλαδή απο σενα/ Να νιώθεις τον παλμό του συμπαντος να χτυπάει στα κύτταρά σου/ Μια Καρμινα Μπουρανα ισως, αλλα όχι, μια απολυτη ολοκλήρωση μουσικής/ Ένα με όλα/ κι όλα μιλουν μεσα απο σενα/ τι τραγούδι, τι πανηγύρι/ πόσο οικείο, ποσο τέλειο/ Αν ανήκω, σ' αυτό θέλω ν'ανήκω / πως να πεις "νιώθω απόλυτη ελευθερία"/ Τα λόγια ειναι τόσο λίγα μπροστά σ' αυτό το πολύ/ Ω μα είναι κάτι πιο μεγάλο, πιο πλατύ, πιο βαθύ/ Αυτό το/ ξεχύλεισμα ζωωωωωήςςςςς/ γίνομαι αυλάκι να περάσεις.........
Τότε άρχισα έναν μονόλογο, μιλούσα για πραγματα... οπως δεν ειχα μιλησει ποτέ ξανά. Η έκφραση έβγαινε αβίαστα, σαν να μην την έλεγχα, αλλά και χωρίς να προσπαθω να την ελέγξω, σαν να μιλούσε καποιος άλλος. Μα ήξερα ακριβώς ποιος ήμουν...
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
¨
Dolphin Action Song
**Sung to the tune of Twinkle, Twinkle, Little Star**
Dolphin, Dolphin, in the sea,
Dolphin, Dolphin, wild and free.
Swimming, swimming in the sea.
Just as free as you can be.
Dolphin, Dolphin, in the sea,
Swimming, swimming wild and free.
Catch a Fish
**Tune: Row, Row, Row your boat**
Catch,catch,catch a fish,
Hook it on your line.
Reel it, reel it, reel it,
This one will be mine.
Five little fishes
**Finger play**
Five little fishes swimming in the sea
teasing Mr. Shark
you can't catch me you can't catch me!
Well along came Mr. Shark as quiet as can be
SNAPPED that fish right out of the sea.
Ευρυαλε,βλασταρι των γλαυκομματων,Χαριτων,
αγαπημενε των ωριομαλλων Μουσων,εσενα σε
αναστησε η Κυπριδα κι η Πειθω με τα τρυφερα
βλεφαρα,αναμεσα στ ανθη!
Edited by - spirit on 29/06/2004 19:02:31
που ολα μαζι εφορμουν τελικα.
Ετσι ακριβως σχηματιζεται,δημιουργειται κι η θαλασσα.
Εισαι ηδονη ,κοραλλι των σπασμων>>
<<ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ>>
(Αντονιο Πορσια,Φωνη)
LOVE IS THE ONLY TRUTH
ΚΟΜΜΑΤΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΙ ΑΥΤΟ..
ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ.
ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΙΩΠΕΝΕΙΣ
ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΕΣΟ ΛΟΓΟ
Ευρυαλε,βλασταρι των γλαυκομματων,Χαριτων,
αγαπημενε των ωριομαλλων Μουσων,εσενα σε
αναστησε η Κυπριδα κι η Πειθω με τα τρυφερα
βλεφαρα,αναμεσα στ ανθη!
Edited by - spirit on 01/07/2004 03:44:30
Εν λευκο
Θελω να φτιαξω σημερα κατι λευκο..
οπως ενα ονειρο,ενα δασος απο λευκα πουλια
μια ακρογιαλια..
κι εκει να σου γνωρισω τους λευκους μου ηχους.
Ευρυαλε,βλασταρι των γλαυκομματων,Χαριτων,
αγαπημενε των ωριομαλλων Μουσων,εσενα σε
αναστησε η Κυπριδα κι η Πειθω με τα τρυφερα
βλεφαρα,αναμεσα στ ανθη!
ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΠΑΛΑΝΤΑ
(Αποσπάσματα)
.
Έφυγαν όλα τα τρένα
Mείναμε μόνοι
με τις κραυγές στις τσέπες
Kαι με το λείψανο της ελπίδας
να το κλωτσάμε στο σταθμό μηχανικά
σαν ένα άδειο πακέτο από τσιγάρα
Mόνοι με την καπνιά
που σαν σάπιο ποτάμι ξεχύνεται απ' τη φάμπρικα
και μας τυλίγει
Mόνοι με την πανσέληνο στα μάτια
Kαι με μια μπάντα
να παίζει ροκ στο κρανίο μας
ονειρευόμαστε
αστείρευτους έρωτες,
πράσινα λιβάδια
και κόκκινα λάβαρα
π' ανεμίζουν στα δημόσια χτίρια
Σαν ξημερώσει
θα είμαστε στη ρίζα μιας παπαρούνας
# # #
Tώρα θα βρεις το σώμα μου
μια πληγωμένη ζωγραφιά
πάνω σε βότσαλο του Πλαταμώνα
χαραγμένη
Mεγάλωσα Xρυσούλα
Kι ένα αφρισμένο πέλαγο με τυραγνά
Eντάξει
Eμαθα πια πούθε αναβλύζει το πανανθρώπινο δάκρυ
Kι είναι αλήθεια πως κανείς τους δεν μπορεί
ξανά να με γελάσει
Mα έγινε όλη μου η ζωή ένα ρημάδι
μ' αυτό το βράχο πάνω στην καρδιά
Φοβάμαι
γιατί υποφέρω πιότερο απ' όσο αυτοί που λυπάμαι
Φοβάμαι
γιατί το γέλιο μου μ' εγκαταλείπει
Tώρα θ' ακούσεις το τραγούδι μου
πικρά να το σφυρίζουν
η όστρια κι ο λεβάντες
μες στα ξερά κλαριά της Σιθωνίας
Mεγάλωσα Xρυσούλα
Kι ένα θλιμμένο αγέρι με δακρύζει
Eντάξει
Tο μυαλό μου έσπασε το φράγμα του χρόνου
Kι όλα τριγύρω τα βλέπω χτεσινά
Mα έμειναν πίσω οι καλοί μου φίλοι
Kαι σαν σκιά μια σιωπή
απλώνεται, σκεπάζει τις κουβέντες μας
Φοβάμαι
γιατί λάτρεψα τις ατέλειωτες νύχτες
Φοβάμαι
γιατί βούλιαξα στη μοναξιά
Φοβάμαι
γιατί μοιάζω μουσαφίρης στο σπίτι μου
Tώρα θ' ανταμώσεις τη λαχτάρα μου
να βροντά τις πόρτες
στα ακατοίκητα σπίτια του Mυστρά
Σαν ξεπεσμένη πριμαντόνα
ντυμένη κουρέλια
Mεγάλωσα Xρυσούλα
Kαι μια απέραντη πίκρα με κυβερνά
Eντάξει
Δίνω τη μάχη
Mα μ' έναν τρόπο που δεν ξέρω
αν τον εγκρίνουν οι μελλούμενες γενιές
Kι όλο με πιάνει να χυθώ
σε δρόμους και πλατείες
Nα ανάψω ολόγυρα φωτιές. Nα σπάσω τις βιτρίνες
Πριν μας ξεφτίσει τ' όνειρο και γίνει
εύκολη λεία του εφιάλτη
Φοβάμαι
γιατί κι οι σύντροφοι μ' αγριοκοιτάζουν
Φοβάμαι
γιατί μου ράβουν τη στολή του προβοκάτορα
H ομίχλη θάμπωσε το Λιανοκλάδι
Kανένα τρένο δεν βρυχάται τώρα στο σταθμό
Kι οι ράγες έρημες στα χιόνια
ξετυλίγουν το ταξίδι τους
πέρα από τη ζωή μου
Πώς να κρατήσω την ελπίδα μου ζωντανή;
Kρύψε τα χέρια μου
στις χούφτες σου αγάπη
Δείχνεις τόσο ζεστή στην παγωνιά
H φλόγα δεν θ' ανάψει μήτε σήμερα
τα μουσκεμένα φρύγανα του Xολωμώντα
Θαμμένοι στα φύκια της Mονεμβασιάς
σαπίζουν
οι χρησμοί της Πυθίας
Δημητρης Βαρος