- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Δεν ήντουνε καθόλου νηπιακή η ματιά μου όμως, όταν πέρναγα την πύλη της Στουρνάρη για να εγγραφώ. Διότι εκείνη η ματιά στα δεκαοχτώ μου, ουδεμία σχέση είχε με την επιτυχία μιας εισαγωγής, ουδέποτε με απασχόλησε μια κάποια εξαγωγή, και σε κάθε περίπτωσις, δεν ησθάνθην ποτέ μέλος μιας ακαδημαϊκής κοινότις. Με αρκούσε που αυτοδικαίως και με μόχθο πολύ, μπορούσα να μαθητέψω στα ίδια θρανία. Κάτω από τις ίδιες στέγες. Πατησίων και Στουρνάρη, Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας. Εκεί που είχε κάποτε κάτι αεροπορικούς κινητήρες, και άλλοτε, ακόμα πιό κάποτε, παιδιά να αναστενάζουν σε κάτι στέγες και πλυσταριά.

Κι αν στα δικά μου νιάτα, όλα αυτά ήντουνε πακεταρισμένα σε κάτι μύθους πρόσφατους, τώρα τα νιάτα μου είναι πακεταρισμένα σε κάτι μύθους εντελώς παρελθόντες. Η αίσθηση της περηφάνειας όμως, θα με κεντρίζει πάντα. Και πάντα θα την αναζητώ. Όχι ίσως πλέον σε κάτι πράγματα της ιστορίας, αλλά μάλλον σε πιό προσωπική εκδοχή και αναζήτησις.

Γιατί η ιστορία είναι ένα πράγμα, που άμα και δεν μείνει κανείς να την πει, κάπου θα μπορεί να στέκει γραμμένη. Εις αναμονή. Αν όμως δεν μείνει κανείς να την νιώθει, είναι σαν να μην υπήρξε παρά κενό στον χρόνο.

Νιώθω πολλά πράγματα. Κατά καιρούς. Από τις τελευταίες μου εμπειρίες, είναι ο βαθύς οίκτος. Όχι αυτός της ξιπασιάς, που άλλωστε όπως φαντάζεσαι, μου ήταν πολύ νωρίς γνώριμος, αλλά ο άλλος. Ο ανιδιοτελής. Αυτός που σε στεναχωρεί εντός σου, που δεν τον χωράς και τον ζώνεσαι υποχρεωτικώς, όπως δεν περνά από το χέρι σου η ώρα του ξημερώματος ή ενός άλλου τυχαίου θανάτου.

Δεν το κουράζω παραπέρα. Ένα μόνο, ακόμα. Αν με ρωτούσες, το χάλι της κατάντιας μας της μεταπολιτευτικής, είναι που ξεχάσαμε να μισούμε. Είναι που νομίσαμε πως μίσος είναι να θες να ξεπαστρέψεις τους δεξιούς, ή τους αριστερούς, ή τους αμερικάνους, ή τους ταλιμπάν και τον καπιταλισμό, κομμουνιστικό ή φιλελεύθερο.

Ξεχάσαμε πως μας φταίει ο Γιώργος, ο Μήτσος, η Ελένη, η Κούλα και ο Νάσος. Νομίσαμε πως οι ιδέες τους είναι πιό σημαντικές από τους ίδιους τους ανθρώπους που τις πιστέψανε και κάνανε πως τις εφαρμόσανε κιόλας. Ξεχάσαμε πως υπάρχει η μπέσα της ευθύνης και η μαγκιά της πλερωμής. Ξεχάσαμε πως οι ανθρώποι φταίνε των ανθρώπων. Κι αφού ξεχάσαμε να μισούμε τους ανθρώπους για αυτό που κάνουν, ξεχάσαμε να τους αγαπάμε και για αυτό που είναι. Κι όπως εναποθέσαμε τα συναισθήματά μας στις ιδέες, τώρα δεν ξέρουμε από ποιόν να ζητήσουμε και τα ρέστα.

Εγώ, που τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήθελα να είμαι, αλλά που κι εσύ δεν θα ήθελα να είσαι τίποτα από εκείνα, σε λέω που θα ήπρεπε να είσαι εντελώς περήφανος ως μάζα. Όπως, ας πούμε, εντελώς και πλήρως περήφανος είσαι για την γιαγιά και τον παππού σου.

Γιατί κι αυτούνοι, καθώς κι εσύ, μάζα ήντουσαν και εις μάζαν ανελήφθησαν. Με πιάνεις, που σου κάνω τσαχπινιές? Νά’χεις την τιμή σε λέω, νά’σαι σαν τα προγονικά σου, και νά’ναι και τιμή σου που όλα αυτά είναι μάζα. Νά κι αν την εκαταλαβαίνεις την τιμή, νά κι αν δεν! Μαζί και την μάζα, κι όσα κουβαλάει στα αλήθεια. Αλήθεια, που θα πει μακράν των αριθμών, ποσοστών και κυρίως αθροίσεων.

Η μάζα είναι άγχος κι αναμονή. Κυρίως αναμονή. Κι αν κι έφτιαχνα μια προσωπική ερμηνεία περί του μεγέθου, ως εικόνα θα ζωγράφιζα ένα τεράστιο μoυνί, ερωτικό, αγαπησιάρικο και μυρωδάτο.

Κι αν οι αβοκάντροι και οι πλανκέοι είναι δια τον μπούτσον, είναι επειδής την μέτρησις την εκάμνανεν άνευ συνειδήσεως. Κι αν ως μέτρησις, οι τρόποι των ήσαντε καλοί, εσύ πρέπει να είσαι καλύτερος. Κι εγώ.

Κιλά, ποσοστά, φράγκα, προσδοκίες, ιδέες, επιταγές. Βαρέθηκα να μετράω τη μάζα των πολιτών. Ας μετρήσει ο κάθε Πολίτης τη μάζα του. Δεν είναι κακό να έχεις αρxίδια. Θηλυκά κι αρσενικά. Κακό είναι να έχεις τύψεις. Για τ’αρxίδια, την ιστορία και τη μάζα σου.

Αυτοί οι τελευταίοι υποτίθεται οτι διερευνούν το παράθυρο των διακυμάνσεων για να εκδηλωθούν σε μορφή τάξης.

Σε ενα προχωρημένο σύστημα όπως είναι για παράδειγμα ενα κύτταρο ή ένα δέντρο ή ένα όργανο ,ή ένας πνεύμονας , το σύνολο του συστήματος ολιστικά δίνει ενα εντελώς διαφορετικό νόημα στο σύστημα, απο οτι θα έδιναν ξεχωριστά, ολα τα επι μέρους στοιχεία και νόμοι του.

Εκεί που οι βαθμοί ελευθερίας ήταν πάρα πολλοί και το πλαίσιο χαοτικά διαβαθμισμένο ή πιθανοτικά, με βάση τους κανόνες διασποράς , τώρα το ίδιο σύστημα απο το χαμηλότερο και απλούστερο έως το υψηλότερο και πολυπλοκότερο , υπακούει τις αρχές του νοήματος που το κατευθύνουν απο πάνω πρός τα κάτω. Απο το ανώτερο επίπεδο πρός το κατώτερο.

Το δέντρο κατεθύνει την δομή του, με βάση την συνολική του πολύπλοκη κατασκευή ανώτερου επιπέδου, που διαπλέκεται αμοιβαία , σε ενα σχέδιο και σε μια ολική αρχιτεκτονική. Ο πνεύμονας ανακατευθύνει την φρακταλική δομή των μερών του στο σύνολο μιας ευρύτερης ποιοτικής κλίμακας φρακταλικής δομής . Το κύτταρο κατευθύνει με μαθηματική ακρίβεια καθε πρωτεϊνη και κάθε επιμέρους δομικό στοιχείο σε ολιστική συμβολή και συνεργασία δημιουργική, αλλά και συντηρητική ταυτόχρονα.

Τα συστήματα προσπαθούν να διατηρήσουν τον εαυτό τους μη υπακούοντας πια στα πιθανοτικά τοπία και τους νόμους διασποράς .

. Σε κάποια επόμενη φάση εξελίσονται αλλάζοντας κατάσταση λειτουργίας .- Κρίσιμη φάση...

Στο επίπεδο της συνείδησης, , το πλαίσιο νοήματος , δεν περιλαμβάνει μόνο τα τοπία κατανομής και διασποράς πιθανοτήτων που αναδύονται αυθόρμητα, απο το χάος της δημιουργικής πληροφορίας , αλλά επίσης περιλαμβάνει την νοηματοδοσία των θεμελιωδέστερων φυσικών νόμων και αρχών .
Η θεωρητικά αιώνιες και παγκόσμιες επαναλαμβανόμενες αρμονικές (αλήθειες) των θεμελιωδών νόμων της φύσης , επανορίζονται και επανανοηματοδοτούνται απο μιας νέας μορφής τάξη .

Φαινόμενα πλασέμπο , νοσέμπο , αυτοϊάσεων , αυτόματης ανάφλεξης , τηλεμεταφοράς αγίων , αιώρησης , τηλεπάθειας, εμφάνισης - εξαφά νισης αντικειμένων / υποκειμένων . Αν δεν είναι όλα αυτά μυθοπλασία και ομαδική υποβολή , τότε ...

Η συνείδηση αναδρά κάθε στιγμή στο σύστημα κόσμος, χωρίς να το καταλαβαίνουμε άμεσα , και η ανάδραση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην συντήρηση του κατώτερου απο το ανώτερο ή της αμοιβαίας τους διαπλοκής, αλλά νοηματοδοτείται απο ψηλά , απο το σύνολο (τον κόσμο) , διαπλέκοντας όλη την δομή και ανασχεδιάζοντας σε επίπεδο υποδομής. Αν η τάξη αυτή δρα στους θεμελιωδέστερους νόμους κατά τρόπο επανορισμού ή κατάλυσης αυτών , τότε ο κώδικας των νόμων αυτών δεν μπορεί να είναι ούτε άκαμπτος, ούτε αιώνιος (παγκόσμιος) .

Είναι κώδικας και νόμοι , που ανήκουν σε μια επανανοηματοδοτούμενη φαινομενολογία.

Αλλά αν απο την άλλη , μια συνείδηση επιδρά τόσο καταλυτικά στην υποδομή της εικόνας του κόσμου , αυτό μάλλον θα σημαίνει, οτι μια άλλη συνείδηση επιδρά επίσης καταλυτικά, για την ισορροπία αυτής της εικόνας. Μια άλλη συνείδηση που μιλά με την ίδια γλώσσα έκφρασης και τον ίδιο κώδικα πληροφορίας, διατηρεί το δικαίωμα πάντα , να παρεμβαίνει και να διορθώνει την πρωτοβουλία.

Είναι η συνείδηση που θα κρίνει το νόημα στο σύνολο της δομής αμοιβαία, και είναι το πλαίσιο των συμφραζομένων που δυναμικά θα μετασχηματίζει τις ερμηνείες , απο ολες τις εξελίξεις του χρόνου.

Εμείς που λες, μπορούμε να γίνουμε αυτό που είναι ζωή, αφού το μαζί όταν γίνεται ένα παράγει ωφέλιμη αξία. Κι αφού η πυρκαγιά μας θα κάψει το χιόνι ακουμπώντας τον ήλιο, θα δεις τι σημαίνει ολάνθιστος κήπος, εκεί είν' η ουσία:

ΖΗΣΕ κάθε στιγμή.

Δεν έχω ουσιώδεις αντιρρήσεις, παρά μόνο που θέλω και κάτι εικαστικές παρεμβάσεις, τύπου αστραπές και βροντές και άλλα τέτοια, που άμα και το πλέρωσες το εισιτήριο, κρίμας να μην απολαύσεις το τεκτενόμενο καθ’ολοκληρίαν.

Είναι που θα μουλιάσουν και τα φυτά στη βεράντα, αλλά και που γενικώς, αυτόν τον ασυνάρτητο και χαοτικό θόρυβο δεν τονε πολυγουστάρω. Αν με έλεγες σε γενική εντύπωσις, σαν άλλος Μπέλλου θα σε έλεγα, που το κατούρημα παίζει σε μι μινόρε. Και λοιπόν? Δεν με φτιάχνει. Άμα κι έχεις δει Floyd σε live, σκέτη βροχή δεν παίζει.

Απ’την άλλη, αυτή η αναπηρία έχει ευρύτερες εφαρμογές και περιορίσεις. Είναι που λέμε, αντί να συναντάς τις εικόνες, να προβάλλεις εικόνες για συνάντηση. Κισμέτ σε μεταμοντέρνα έκδοσις δηλαδή, ντεζαβί του κώλου και χρώματα σε αναμονή.

Ο χειμώνας κρατάει ασφαλείς αποστάσεις από το καλοκαίρι. Αυτό που δεν χώνεψα ποτέ, είναι που το φθινόπωρο και η άνοιξη λειτουργούν ως μόνωση. Θέλω να πω, από ποιά μεριά του ρολογιού κοιτάς την ώρα ρε μάγκα?