- Σολομωνική - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Μήπως πριν από μια τέτοια αναζήτηση οφείλουμε να έχουμε ξεκαθαρίσει τι σημαίνει να είμαστε καλύτεροι άνθρωποι;
Μήπως οφείλουμε να έχουμε ξεκαθαρίσει, πριν απ' αυτό, τι θέλουμε εμείς οι ίδιοι, πριν από το να αναζητήσουμε το τί ήθελε αυτός ο κάποιος ή αυτό το κάτι που μας δημιούργησε;
Και πριν από αυτό, μήπως θα έπρεπε να κατανοήσουμε ποιοί είμαστε, ώστε να θέλουμε αυτά που θέλουμε, και να κάνουμε αυτά που κάνουμε.
Κι αν στην πορεία αυτής της αναζήτητησης διαπιστώσουμε πως δεν είμαστε αυτοί που νομίζαμε πως ήμασταν, και διαπιστώσουμε πως αυτά που θέλουμε και αυτά που κάνουμε δεν μας αρμόζουν, θα έχουμε το θάρρος και την ανδρεία να αλλάξουμε;
;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Καλιά να σε παίζει ένα χωριό, παρά να σε παίζει ο νους σου.
quote:
Εδω λοιπον πρεπει να παραδεχτουμε οτι οχι μονο ερχομαστε στη ζωη χωρις να ερωτηθουμε,αλλα το παιχνιδι παιζεται και με ανισους ορους.Γιατι ορισμενοι μονο ανθρωποι γεννιουνται με καποιο χαρισμα (ευλογια) και αλλοι ειναι ακολουθοι ? Σε εναν αγωνα δρομου στο στιβο,ολοι οι αθλητες ξεκινουν απο την γραμμη εκιννησης και αν καποιος σ'αυτη τη ζωη εχει ενα χαρισμα εξ ουρανου ή απο οπουδηποτε,τοτε μου θυμιζει τον αθλητη που νικαει τον αγωνα αλλα αποδεικνυεται αργοτερα οτι ηταν ντοπαρισμενος.
Φίλε Masvidal,
Η Ζωή δε θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Έτσι όπως είναι δομημένη υπάρχει ισορροπία. Η ισορροπία έγκειται στον κύκλο ζωής και θανάτου.
Ο άνθρωπος με το μη-θε'ι'κό μυαλό του, βλέπει παντού καλό και κακό, δίκαιο και άδικο. Τα πράγματα όμως είναι τόσο απλά που νομίζουμε είναι σύνθετα.
Δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο φίλε μου. Κάποιος θα γεννηθεί αρτιμελής, ενώ κάποιος άλλος θα γεννηθεί με σοβαρή αναπηρία.
Δεν υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχει μόνο το Φως που λάμπει κάπου εκεί μακριά και όσοι το δούν και μπορούν θα το ακολουθήσουν.
Όλοι είμαστε αχτίδες αυτού του φωτώς και όσο πιο κοντά βρισκόμαστε στο φώς, τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε μεταξύ μας. Γινόμαστε ένα.
Σε διακατέχει αυτή η αίσθηση δικαίου απ' ότι βλέπω, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα που αναφέρεις με τους αθλητές.
Είναι δίκαιο αν όλοι ανέπτυσαν τις ικανότητές τους στο έπακρο ούτως ώστε να επιτύχουν κάτι ανάλογο με το παράδειγμα που αναφέρεις...
Ωστόσο, μερικοί -όπως προανέφερα- απλά γεννιούνται διαφορετικοί.
Αν θέλεις με άλλες ιδιαιτερότητες. Από την άλλη, μερικοί άλλοι, δεν επιθυμούν ή δε κατορθώνουν να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους στο έπακρο των δυνατοτήτων τους.
Όπως ίσως αντιλαμβάνεσαι, μέχρι να πεθάνουμε θα αναρωτιόμαστε.
Κάποιοι αυτόφωτοι άνθρωποι έφτασαν τις πηγές της Σοφίας. Ιησούς, Βούδας, Κρισναμούρτι κ.α.
Ίσως υπάρχει τέλος στην αναζήτηση...απλά θα πρέπει να βγούμε έξω και να δούμε το μέσα. Δηλ. να γίνουμε εξωστρεφείς και να παρατηρούμε τον εαυτό μας και τη θέση μας στον κόσμο.
'
'
quote:
Ο σκοπος που μεγαλωνω συμφωνα με οσα διδαχτηκαμε απο τη θρησκεια μας, ειναι να ζησω μια εναρετη ζωη ετσι ωστε στην ωρα της μεγαλης Κρισης,να εχω μια θεση στην διανοητικη κατασταση που λεγεται Παραδεισος.Αρα το μονο που εγω επιδιωκω ειναι το να ειμαι οσο μπορω καλυτερος ανθρωπος.Τα υπολοιπα (υλικα αγαθα κλπ) ειναι απλα η προσπαθεια που κανει η κοκκος της αμμου που ανεφερα παραπανω,να καταλαβει λιγο παραπανω χωρο στην απεραντη παραλια.
Ευχαριστω ολους οσοι προς στιγμην ανταποκριθηκαν στις σκεψεις μου και δεν σνομπαραν το ανοιγμα θεματος απο ενα νεο μελος.
Δε διδάχτηκες κάτι που δε μπορείς να αφομοιώσεις. Και αν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε θα πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου και να τον ξαναβρείς.
Βγάλε τα πάντα απο το κεφάλι και την καρδιά σου...είναι περιττά βάρη που καθυστερούν το ταξίδι σου...
Άρχισε...με το να γίνεις αυτός ο κόκκος...μπορείς να γίνεις ο κόκκος?
Γίνε ο κόκκος...αλλά να ΕΙΣΑΙ ο κόκκος.
Η γνώση του κόκκου, θα σου αποκαλύψει σταδιακά άλλες πόρτες.
Άρχισε βήμα-βήμα. Κατανόησε οτι είσαι το ελάχιστο. Γίνε το ελάχιστο...
Ίσως νοιώσεις πιο ελαφρύς σε αυτή σου την κατάσταση...είναι απαραίτητο όμως ώστε να επέλθει ευκολότερα η κατανόηση.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
quote:
ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΘΑ ΕΦΕΥΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ. ΤΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΕΑΝ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ;
Εγω πάντως θα της απαντουσα:
"Δεν ξέρω τι μου λες ,αλλά εγω σε έφτειαξα για να με υπηρετείς
για να μήν κουράζω το μυαλό μου με τις σκέψεις που σου δίνω εντολή να κάνεις για λογαριασμό μου."
Πάντως η παρατήρησή σου φίλε Εχετλαίε μου δημιουργεί και έναν άλλο συνειρμό.
Αυτό που αποκαλούμε "ζωή", αν είναι όντως έργο ενός δημιουργού ,του Θεού ας πούμε, παύει να έχει τον "Φυσικό" χαρακτήρα σαν κάτι αυτοδημιούργητο ,αλλά παίρνει χαρακτήρα "Τεχνητού" δηλαδή του δημιουργήματος που έφτειαξε κάποιο όν.
Όπως ξέρουμε , ένας προγραμματιστης μπορεί να φτειάξει έναν ιό και να μολύνει έναν αριθμό υπολογιστών , ακριβώς χάρι στην χαρακτηριστική ιδιότητα που έχει ο ιός να αναπαράγει τον εαυτό του άπειρες φορές.
Ο ιός λοιπόν είναι κάτι τεχνητό που αναπαράγεται μόνο του μέσα σε ένα περιβάλλον λογισμικού.
Έτσι και ο άνθρωπος μπορεί να είναι κάτι τεχνητό απείρως ευφυέστερο
που αναπαράγει τον εαυτό του μέσα στο δικό του περιβάλλον .
Δέν είναι εύλογο να αναρωτηθώ μήπως αποτελώ μέρος ενός βιολογικού πειράματος φτειαγμένο απο κάτι ανώτερο απο μένα , ή να είμαι ένα οικόσιτο αναλώσιμο ζώο στην "φάρμα" που εγώ αποκαλώ φύση και ανήκει
σ`αυτόν που την έφτειαξε;
Παντως εγω οφειλω να σου πω οτι ΗΔΗ εχω αναγνωρισει οτι ειμαι ενας κοκκος της αμμου.Αλλα αυτη η αφετηρια,αυτο το σκαλοπατι ειναι τοσο
χαμηλο,και ο τοιχος πολυ ψηλος για να τον πηδηξω ή εστω να τον σκαρφαλωσω.Παντως ηταν ιδιαιτερα χρησιμη η παρεμβαση σου.
...Απλά σεβόμαστε τη διαφορετική άποψη και αυτό είναι κάτι πολύ ανώτερο απο μια χλιαρή συμφωνία.
'
'
Φίλε μου, είπες:
quote:
Παντως εγω οφειλω να σου πω οτι ΗΔΗ εχω αναγνωρισει οτι ειμαι ενας κοκκος της αμμου.Αλλα αυτη η αφετηρια,αυτο το σκαλοπατι ειναι τοσο
χαμηλο,και ο τοιχος πολυ ψηλος για να τον πηδηξω ή εστω να τον σκαρφαλωσω.Παντως ηταν ιδιαιτερα χρησιμη η παρεμβαση σου.
Μη βλέπεις τον τοίχο φίλε μου, θα χάσεις τα σκαλοπάτια...
Όταν οδηγούμε δε προσπαθούμε να δούμε ως εκεί που φτάνει η ματιά μας γιατί, αν δε βλέπουμε μπροστά μας, τότε θα σκοτωθούμε φίλε μου...
Ο τοίχος δε θα σε οδηγήσει στην ελευθερία αλλά τα σκαλοπάτια...
Μπορεί να δείχνουν τόσο μικρά και ασήμαντα αλλά είναι αυτά που οδηγούν προς την ελευθερία...
Πρέπει να τα διαβούμε με υπομονή και ταπεινότητα ώστε αυτά, να "γράψουν" μέσα μας την αλήθεια τους και να μας οδηγήσουν βήμα-βήμα...
Γνωρίζοντας οτι είσαι ελάχιστος, είσαι μεγιστότερος απο αυτούς που αισθάνονται μεγαλειώδεις αλλά που ποτέ δεν αναρωτήθηκαν τις αλήθειες που εσύ διερευνείς...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Όπως σωστά τονίστηκε, ο καθένας από εμάς αποτελεί μέρος ενός απίστευτου συνόλου, όπως ένας απλός κόκος άμμου αποτελεί μέρος μιας ερήμου. Άρα ο λόγος ύπαρξης του καθενός από εμάς είναι η εξέλιξη του όλου συνόλου (ζώα-άνθρωποι-φυτά), όσο ελάχιστα κι αν την επηρεάζει μια απλή ύπαρξη με τις ενέργειες του κατά την διάρκεια της ζωής του. Από εκεί και πέρα η πιο γενική ερώτηση "γιατί να υπάρχουν όλα αυτά" δεν έχει πράγματι απάντηση, τουλάχιστον όχι από τον απλό νου ενός ανθρώπου. Μπορεί να εκτελούμε οποιονδήποτε σκοπό χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα, απλώς και μόνο ζώντας!
Σκεφτείτε μόνο έναν μικροσκοπικό οργανισμό μέσα στο σώμα μας: Αυτός 'γεννιέται', 'μεγαλώνει', 'εξελίσεται', 'ζει' και 'πεθαίνει' μέσα στο σώμα μας (εξανθρωπίζοντας το μπορούμε να πούμε ότι γεννιέται, πηγαίνει σχολείο, παντρεύεται, κάνει παιδιά, δουλεύει, γερνάει και κάποτε πεθαίνει) και όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα, σε δικό μας χρόνο. Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε να είμαστε κάτι ανάλογο για κάποιον ανώτερο οργανισμό.. Ουσιαστικά το θέμα είναι καθαρά φανταστικό και γι' αυτό δεν μπορεί να απορριφθεί καμία εκδοχή. Ο Αινστάιν έλεγε σχετικά, ότι "η φαντασία είναι πιο σημαντική από την γνωσή γιατί η γνώση είναι περιορισμένη"!
Περισσότερα από όλες τις φιλοσοφικές ατάκες που έχουν ειπωθεί πάντας, εμένα μου 'κολλάει' στο θέμα αυτό, η ρήση του Σωκράτη. "Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω τίποτα"! Πιστεύω ότι όταν το έλεγε αυτό, είχε στο μυαλό του ακριβώς τα ίδια δεδομένα. Έναν περιορισμένο νου και κάποια αναπάντητα αιώνια ερωτήματα!
Dubito ergo cogito. Cogito ergo sum!
Χαίρομαι φίλε Masvidal που διαφωνούμε τόσο πολιτισμένα
Σιγουρα κι εγω χαιρομαι πως συμφωνουμε οτι διαφωνουμε (οχι πληρως ομως).Υπαρχει και μια καποια συγκλιση αποψεων.
[quote]
Ο τοίχος δε θα σε οδηγήσει στην ελευθερία αλλά τα σκαλοπάτια...
Μπορεί να δείχνουν τόσο μικρά και ασήμαντα αλλά είναι αυτά που οδηγούν προς την ελευθερία...
Πρέπει να τα διαβούμε με υπομονή και ταπεινότητα ώστε αυτά, να "γράψουν" μέσα μας την αλήθεια τους και να μας οδηγήσουν βήμα-βήμα...
Μμμ..εχεις δικιο !!Ξεχασα τα σκαλοπατια.Απλα με πιανει μερικες φορες το ανυπόμονό μου.
[quote]
Γνωρίζοντας οτι είσαι ελάχιστος, είσαι μεγιστότερος απο αυτούς που αισθάνονται μεγαλειώδεις αλλά που ποτέ δεν αναρωτήθηκαν τις αλήθειες που εσύ διερευνείς...
Ειναι καλο που το λες εσυ,γιατι αν το ελεγα ή το εννοουσα εγω ισως να εμοιαζε εγωιστικο.Σ'ευχαριστω ...
Έτσι ακριβός αντιλαμβάνομαι και εγώ όλο το θέμα περί ύπαρξης μας.
Και γιά κάποιο λόγο που δεν ξέρω, αν όντος ισχύει αυτό το θεώρημα στο
οποίο συμφωνούμε, πρέπει να είμαστε ο "καρκύνος" αυτού του ανώτερου οργανισμού
γιατί υ πάρχουμε ? ένα τόσο απλό μα τόσο δύσκολο ερώτημα...
έχω νιώσει και εγώ έτσι φίλε μου masvidal . βλέπω τον ευατό μου να μεγαλώνει σιγά σιγά και σκέφτομια ότι μια μέρα θα παντρευτώ , θα κάνω παιδιά , θα κάνω αυτό , θα κάνω το άλλο ,θα θα θα... μα στο τέλος θα πεθάνω .και αυτό θα γίνεται συνέχεια . άρα...ποιό το νόημα ?
αν κάποιος δεν πιστεύει σε μία ανώτερη δύναμη καιδεν πιστεύει στη μεταθανάτια ζωή , είναι απολυτα φυσικο να αισθανεται ότι ο΄λα είναι ματαια και αφου έτσι και αλιώς θα πεθανει και θα εκμηδενιστεί τότε ποια σημασία θα έχουν όλα όσα έχει κανει ? φαντάζομια πως για αυτα τα άτομα , η ζωή θα φαίνεται κενή .
και πραγματικα ελπίζω να κανοουν λαθος με όλη μου την ψυχή! γιατί αλιως...πραγματικα "ματαιότης" ! αν δεν υπάρχει "δύναμη ανώτερη" δεν υπάρχει σκοπός ... απλά το τυχαιο και το παροδικό .
φίλοι madsival και reptile , επιτρέψτε μου να διαφωνήσω ...
θυμάμαι την πρώτη φορα που άρχιζα να διαβάζω για το διαστημα , τα άστρα και όλα τα σχετικα ... εκείνο το βράδυ κοίταξα στον ουρανό και φαντάστηκα τον εαυτό μου παμω σε αυτήν την σφαίρα να κάνει κύκλους γύρω από μία μεγαλύτερη σφαίρα και σκέφτηκα τις ασύληπτες αποστάσεις καθως και το αχανέσταστο του σύμπαντος .
και πραγματικά εκείνη τη στιγμή αισθανθηκα τόσο μικρός , τόσο ασήμαντος , τόσο αδύναμος...
αισθάνθηκα αυτό που ακριβως που αναφέρετε , κόκος άμου !
και πραγματικα αν το καλοσκεφτουμε έτσι είναι ...
αλλα σκεφτείτε το εξής ...
τι σημασία έχουν όλά αυτα τα τεραστίων διαστάσεων σώματα που αντικρύζουμε στον ουρανό σε σύγκριση με έναν μοναδικο ανθρωπο ? όσο μικροί και να είμαστε , πιστεύω πως ο καθένας από μας από μόνος του είναι "μεγαλύτερος" από όλη την ύλη του σύμπαντος .
δεν θέλω να υποτιμάω τη "ζωή" ...
είμαστε "ζωντανοί" και είτε αυτό είναι "δώρο" από καποιον ή απλώς θέμα τύχης είναι εκπληκτικο .
γιαυτό λοιπόν έχω παψει να θεωρώ τον εαυτό μου κόκο στο σύμπαν...
κόκο απεναντι στο θεό ίσως...
γιατί αν αποδεσαι ότι είσαι κόκος , τότε ποιά η δύναμη σου ? ποιά η προοπτικη σου ?
βεβαίως και έχουμε ένα τοίχο μπροστά μας αλλα δεν είμαστε "κόκοι" ... έχουμε όλα τα εφόδια και αν τα χρησιμοποιήσουμε μπορουμε να τον υπερπηδήσουμε ή τουλαχιστον να ρίξουμε μία κλεφτη ματια έξω από αυτόν ...
"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
quote:ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ T-SEEKER, ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΤΑ ΕΞΗΣ.Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ..ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗ ΚΑΙ ΑΠΛΟΥΣΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΕΩΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ...ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΒΙΩΣΟΥΜΕ..ΑΝ ΔΕΝ ΝΟΙΩΣΟΥΜΕ ,ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ,ΝΑ ΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ...ΟΛΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΝΑΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΔΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΨΙΛΑΦΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥΣ..ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΠΟΛΛΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ..ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΤΕ ΣΚΕΦΘΕΙ ΚΑΝ...ΓΙ' ΑΥΤΟ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...ΓΙ' ΑΥΤΟ ΑΞΙΖΕΙ Η ΖΩΗ...ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΣΥΝΟΜΙΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ..ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.τι σημασία έχουν όλά αυτα τα τεραστίων διαστάσεων σώματα που αντικρύζουμε στον ουρανό σε σύγκριση με έναν μοναδικο ανθρωπο ? όσο μικροί και να είμαστε , πιστεύω πως ο καθένας από μας από μόνος του είναι "μεγαλύτερος" από όλη την ύλη του σύμπαντος .
δεν θέλω να υποτιμάω τη "ζωή" ...
είμαστε "ζωντανοί" και είτε αυτό είναι "δώρο" από καποιον ή απλώς θέμα τύχης είναι εκπληκτικο .
γιαυτό λοιπόν έχω παψει να θεωρώ τον εαυτό μου κόκο στο σύμπαν...
κόκο απεναντι στο θεό ίσως...
γιατί αν αποδεχεσαι ότι είσαι κόκος , τότε ποιά η δύναμη σου ? ποιά η προοπτικη σου ?
Αρχίζεις λέγοντας
quote:
θυμάμαι την πρώτη φορα που άρχιζα να διαβάζω για το διαστημα , τα άστρα και όλα τα σχετικα ... εκείνο το βράδυ κοίταξα στον ουρανό και φαντάστηκα τον εαυτό μου παμω σε αυτήν την σφαίρα να κάνει κύκλους γύρω από μία μεγαλύτερη σφαίρα και σκέφτηκα τις ασύληπτες αποστάσεις καθως και το αχανέσταστο του σύμπαντος .
και πραγματικά εκείνη τη στιγμή αισθανθηκα τόσο μικρός , τόσο ασήμαντος , τόσο αδύναμος...
αισθάνθηκα αυτό που ακριβως που αναφέρετε , κόκος άμου !
και πραγματικα αν το καλοσκεφτουμε έτσι είναι ...
'
Αμέσως μετά λές
quote:
όσο μικροί και να είμαστε , πιστεύω πως ο καθένας από μας από μόνος του είναι "μεγαλύτερος" από όλη την ύλη του σύμπαντος .
'
και...
quote:
γιατί αν αποδεσαι ότι είσαι κόκος , τότε ποιά η δύναμη σου ? ποιά η προοπτικη σου ?
'
'
Νομίζω η πρώτη σου παρατήρηση αντιφάσκει με τη δεύτερη και τρίτη...
Γιατί όταν αποδέχεσαι (και στην πραγματικότητα έτσι είναι), ότι είσαι ενας κόκκος, κάτι ελάχιστο στο σύμπαν, δε μπορείς κατόπιν να ισχυρίζεσαι το αντίθετο...λέγοντας πως ο καθένας απο εμάς είναι μεγαλύτερος απο το σύμπαν
Αυτό, πρώτον δε στηρίζεται απο τη πρώτη σου φράση και κατά δεύτερο, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος που είναι ελάχιστος, "κόκκος" ας το πούμε, να νομίζει οτι είναι μεγαλύτερος απο όλη την ύλη του σύμπαντος...
Είναι αυτό που έλεγα στον φίλο Masvidal,
quote:
Όταν οδηγούμε δε προσπαθούμε να δούμε ως εκεί που φτάνει η ματιά μας γιατί, αν δε βλέπουμε μπροστά μας, τότε θα σκοτωθούμε φίλε μου...
Ο τοίχος δε θα σε οδηγήσει στην ελευθερία αλλά τα σκαλοπάτια...
Μπορεί να δείχνουν τόσο μικρά και ασήμαντα αλλά είναι αυτά που οδηγούν προς την ελευθερία...
Πρέπει να τα διαβούμε με υπομονή και ταπεινότητα ώστε αυτά, να "γράψουν" μέσα μας την αλήθεια τους και να μας οδηγήσουν βήμα-βήμα...
Ξέρεις τι σημαίνει να ισχυρίζεσαι οτι είσαι "μεγαλύτερος" απο την ύλη του σύμπαντος?!?!...
Ξέρεις πόση βαρύτητα περικλείει αυτή η φράση?!...
Νομίζω ούτε ξέρεις και ούτε πρόκειται να μάθεις...ούτε εσύ, ούτε και κανένας απο εμάς...
Δε μπορούμε απο τη μια να αναρωτιόμαστε για το Θεό, σα παιδιά που ψάχνουν το παιχνίδι τους και απο την άλλη να λέμε τόσο βαρυσήμαντες μα το σημαντικότερο...αναληθείς φράσεις...τουλάχιστον εγώ δε παίζω με τις λέξεις, γι' αυτό θα σε παρακαλέσω να κάνεις το ίδιο...
'
Πάντα φιλικά διακείμενος.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
πρώτ'απ'όλα να πω ότι δεν προσπαθώ να παίζω με τις λεξεις , απλά εκφράζω ότι αισθάνομαι . αυτές οι "βασυρήμαντες" όπως λες εσύ δηλώσεις , δεν τις κάνω απλώς για να τις κάνω και να ακουστώ καπως ,αν αυτό ενοείς . λυπάμαι που έχεις αυτήν την εντύπωση για μενα αν και δεν νομίζω να έχω δωσει αυτην την εικόνα μου με τις απαντήσεις μου ...
πάντως ξέρω πως μπορεί να κάνω λαθος στις απόψεις μου και αν μεπείσεις για αυτό είμαι πρόθυμος να αναθεωρήσω ...
Αναφέρεις :
quote:
Αρχίζεις λέγοντας
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
θυμάμαι την πρώτη φορα που άρχιζα να διαβάζω για το διαστημα , τα άστρα και όλα τα σχετικα ... εκείνο το βράδυ κοίταξα στον ουρανό και φαντάστηκα τον εαυτό μου παμω σε αυτήν την σφαίρα να κάνει κύκλους γύρω από μία μεγαλύτερη σφαίρα και σκέφτηκα τις ασύληπτες αποστάσεις καθως και το αχανέσταστο του σύμπαντος .
και πραγματικά εκείνη τη στιγμή αισθανθηκα τόσο μικρός , τόσο ασήμαντος , τόσο αδύναμος...
αισθάνθηκα αυτό που ακριβως που αναφέρετε , κόκος άμου !
και πραγματικα αν το καλοσκεφτουμε έτσι είναι ...
--------------------------------------------------------------------------------
'
Αμέσως μετά λέςquote:
--------------------------------------------------------------------------------
όσο μικροί και να είμαστε , πιστεύω πως ο καθένας από μας από μόνος του είναι "μεγαλύτερος" από όλη την ύλη του σύμπαντος .
--------------------------------------------------------------------------------
'
και...quote:
--------------------------------------------------------------------------------
γιατί αν αποδεσαι ότι είσαι κόκος , τότε ποιά η δύναμη σου ? ποιά η προοπτικη σου ?
--------------------------------------------------------------------------------
'
'
Νομίζω η πρώτη σου παρατήρηση αντιφάσκει με τη δεύτερη και τρίτη...
Γιατί όταν αποδέχεσαι (και στην πραγματικότητα έτσι είναι), ότι είσαι ενας κόκκος, κάτι ελάχιστο στο σύμπαν, δε μπορείς κατόπιν να ισχυρίζεσαι το αντίθετο...λέγοντας πως ο καθένας απο εμάς είναι μεγαλύτερος απο το σύμπαν
Αυτό, πρώτον δε στηρίζεται απο τη πρώτη σου φράση και κατά δεύτερο, δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος που είναι ελάχιστος, "κόκκος" ας το πούμε, να νομίζει οτι είναι μεγαλύτερος απο όλη την ύλη του σύμπαντος...
... στο πρωτο κομμάτι όταν λέω ότιαν το καλοσκεφτοόμε πράγματι είμαστε κόκοι στο σύμπαν το ενοώ με την έννοια της ποσότητας της ύλης . εννοώ πως σε σχεση με τα τεράστια μεγέθη που υπαρχουν στο σύμπαν ο δικός μας πεπερασμενος αριθμός ατόμων είνια μηδαμινός . με αυτην λοιπόν την έννοια αναγνωρίζω πως είμαστε πράγματι κόκοι στο σύμπαν .
ύστερα όμως περνάω στο επόμενο επίπεδο ...
παρότι το σωμα μας είναι κατασκευασμενο από την ίδια ύλη που υπαρχει παντου στο σύμπαν διαφέρουμε σημαντικα γιατί είμαστε "όντα " . σκέψου ότι τα άτομα που αποτελουν αυτη τη στιγμή το σώμα σου θα μπορούσαν να υφίστανται ως καποιο πετρωμα στον Αρη ...
αυτο που κανω ουσιαστικα είναι να αναγνωρίζω την υπεροχή της ζωής απέναντι στην μη ζωή . απλώς αναγνωρίζω το εμψυχο απέναντι στο άψυχο . τί σημασία έχουν όλα αυτα τα τεράστια σώματα από τη στιγμή που δεν εχουν "αντίληψη" του εαυτου τους ? δεν είμαστε απλώς ένας αριθμός ατόμων όπως η ύλη του σύμπαντος αλλα αποτελουμε κάτι παραπάνω ( είτε αυτο οφείλεται στο θεό είτε στην τύχη ) . σκεφτόμενος αυτα λοιπόν παραμένω στην αρχική μου άποψη :" πιστεύω πως ο καθένας από μας από μόνος του είναι "μεγαλύτερος" από όλη την ύλη του σύμπαντος"
όχι μεγαλύτερος με την έννοια της υλης αλλα της ... πως να το πω , της "σημαντικότητας" .
δεν υπάρχει αντίθεση . απλώς αναγνωρίζω ότι ως σώμα από ύλη είμαστε απειροελαχιστοι σε σχεση με το τεράστιο του σύμπαντος και υπο αυτήν την έννοια "κόκοι" . αλλα πιστεύω πως δεν έχει σημασία η ποσότητα αλλα η ποιότητα ... άρα , σε ερωτώ ... τί είναι πιο "ουσιαστικό" ως ύπαρξη? εσύ που σκέφτεσαι και έχεις "αυτοαντίληψη" ή ο ποσειδωνας που απλως είναι ένας τεράστιος αριθμός ατόμων που κινουνται χωρίς να υπαρχει "μέσα του ψυχή" ?
πάντως αναγνωρίζω πως είνια δικό μου το λαθος γιατί δεν το διευκρίνισα . τα "" στο "μεγαλύτερος" αυτό το λόγο έπαιζαν.
αν ακόμη δεν σε βρίσκουν σύμφωνο αυτα που λέω τότε περιμένω τα επιχειρήματα σου για την μη ορθότητα της συλλογιστικής μου ... και ξαναλέω ότι είμαι έτοιμος να σε ακουσω με προσοχή γιατί μπορεί στο τέλος να αποδειχτεί ότι εσύ έχεις δίκιο και εγώ άδικο . αλλα πρέπει να με πείσεις ...
"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
quote:
Ποιος ο σκοπος της υπαρξης μας?Αυτο το ερωτημα στοιχειωνει το μυαλο μου τις τελευταιες μερες.Γιατι υπαρχουμε ? Και τι επιτυγχανουμε με το να υπαρχουμε ? Αυτος που αποφασισε να υπαρξουμε (ο Θεος ή οποισδηποτε ειναι αυτος ή αυτο) τι ειχε κατα νου ? Ποιος ο σκοπος ?Γεννιομαστε,μεγαλωνουμε,κανουμε φιλιες,παντρευομαστε,δημιουργουμε απογονους...και ολα αυτα γιατι ? Ποιος ο απωτερος σκοπος ?Για να διαιωνισουμε το ειδος θα πει καποιος.Ε ωραια αλλα και παλι ΓΙΑΤΙ? Τι
οφελος θα υπαρξει? Μηπως καποιος παιζει παιχνιδια πισω απο την πλατη μας ?Μηπως ειμαστε τα αξιοθρηνητα πειραματοζωα καποιου ? Η ομπρελα υπαρχει για εναν σκοπο.Προστατευει απο βροχη και ηλιο.Το ραδιοφωνο για να ψυχαγωγει,να ενημερωνει.Εμεις υπαρχουμε εχοντας σκοπο να.....υπαρξουμε απλως ? Τι στειρο,τι κενο που ακουγεται.
Aπαντηση ισως δεν υπαρχει.Απλως εκτιμησεις θα κανουμε ολοι μας.Αλλα φανταστειτε το ! Μπηκαμε σε αυτη τη διαδικασια (δηλαδη το να ζησουμε) χωρις καν να εχουμε ερωτηθει.Αρα αυτη τη στιγμη ΟΛΟΙ μας
κανουμε κατι για το οποιο αμφιβαλλω αν θα το θελαμε αν ξεραμε τι μας
περιμενει.Ο παππους μου πριν πεθανει ειπε:"Ματαιοτης ματαιοτητων,τα παντα ματαιοτης" και αυτο θα με συντροφευει για παντα..........
Αν επιτρέπεις φίλε Masvidal, αντι για απαντήσεις που σίγουρα δεν θα σε ικανοποιούσαν… θα έλεγα να ερευνήσουμε το έξεις
Γιατί ζούμε όπως ΖΟΥΜΕ?
Γιατί ζούμε μέσα σε αντιθέσεις και συγκρούσεις συνεχώς? Αναρωτήθηκες απλά πριν από το γιατί υπάρχουμε, γιατί ζούμε σε σύγκρουση…
Πως θα ήταν και αν υπάρχει μια ζωή, δίχως σύγκρουση?
Γιατί βάζω μια ερώτηση πάνω στην ερώτηση ?
Γιατί για να δεις η έστω να έχεις μια απάντηση γιατί ο Θεός η (οποιοσδήποτε είναι αυτός) έχει κάτι κατά ΝΟΥ, (η είναι παιχνίδι)… δεν νομίζεις πως η κατάσταση του Μυαλού /Νου (ΣΟΥ) για να προσεγγίσει κάτι που φαίνεται Η*(ΕΙΝΑΙ) τέλειο, πρέπει το ίδιο να πλησιάσει να (ΕΙΝΑΙ)… τουλάχιστον ακέραιο?
Κάτι που είναι Τέλειο (είναι και Ακέραιο) και η πρώτη σοβαρή ερώτηση είναι αν η ΖΩΗ μας είναι ακέραια. Η ανακάλυψη πως ΖΟΥΜΕ ΜΗ ΟΛΙΚΑ* λέει πολλά, για την περαιτέρω συνέχεια της…Βλέποντας πως ζεις κομματιαστά … σε ωθεί σε κάτι που (a priori…) δεν γνωρίζεις πως θα είναι η ΟΛΙΚΗ ΖΩΗ, ούτε μπορείς να πεις πως θα παραμείνουν οι ερωτήσεις / η ακόμα και οι απαντήσεις του Παππούλη σου...
quote:
Ματαιοτης ματαιοτητων,τα παντα ματαιοτης
Μιας και ο ίδιος όταν αγαπούσε την γιαγιά σου και (δημιουργούσε την μαμά σου η τον μπαμπά σου)….σίγουρα δεν σκεφτόταν…τέτοιες σοφίες…
Όταν ΑΓΑΠΑΣ δρας….δεν αναρωτιέσαι…. γιατί αγαπάς!
Φυσικά και στο εύχομαι!
