Child_In_Time

Αποκάλυψη τώρα, η πρώτη σκηνή με τα ελικόπτερα να σηκώνονται πάνω από τα δέντρα, τα πλήκτρα του Μανζάρεκ (Doors) να καλύπτουν κάθε άλλο ήχο και ο Μόρισον να σου τραγουδάει "This is the end..."!

ΥΓ. Perseus πολύ σωστός! Οι πρώτες σκηνές της "Διάσωσης..." ήταν όλα τα λεφτά. Δύσκολη σκηνή για να την δεις βέβαια, με τα αίματα και τα διάφορα μέρη του σώματος να πετάγονται δεξιά-αριστέρα αλλά ρεαλιστικότατη. Η φρίκη του πολέμου!

Δεν ξεχνιέται η τρομερή σκηνή από το Φρανκεστάιν Τζούνιορ όπου συναντάει ο επιστήμονας 'Φρόνκοστιν' τον νέο του υπηρέτη με την τρελή καμπούρα στον σταθμό του τρένου. Εκπληκτικός διάλογος:

Igor: Dr. Frankenstein...
Dr. Friedrich von Frankenstein: "Fronkensteen."
Igor: You're putting me on.
Dr. Friedrich von Frankenstein: No, it's pronounced "Fronkensteen."
Igor: Do you also say "Froaderick"?
Dr. Friedrich von Frankenstein: No... "Frederick."
Igor: Well, why isn't it "Froaderick Fronkensteen"?
Dr. Friedrich von Frankenstein: It isn't; it's "Frederick Fronkensteen."
Igor: I see.
Dr. Friedrich von Frankenstein: You must be Igor.
[He pronounces it ee-gor.]
Igor: No, it's pronounced "eye-gor."
Dr. Friedrich von Frankenstein: But they told me it was "ee-gor."
Igor: Well, they were wrong, weren't they?

Και το σόου του υπηρέτη Ίγκορ (απίστευτη ερμηνεία) τελειώνει λίγο μετά: "Ο παππούς μου δούλευε για τον παππού σου. Φυσικά οι αμοιβές έχουν ανέβει..."

Αρχικά, η σκηνή με το εκπληκτικό και συγχρόνως μοναδικό βλέμμα του Νίκολσον, στα πρώτα στάδια της τρέλας, να κοιτάει έξω από το παράθυρο και κατά δεύτερον, η σκηνή όπου η γυναίκα του βρίσκει την γραφομηχανή και διαβάζει τις σελίδες που είχε εκτυπώσει ο άντρας της με το ίδιο απλό και παρανοικό μήνυμα γραμμένο παντού: "Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη Τζακ"!

Ο στρατός του William Wallace βρίσκεται απέναντι από τους 'εχθρούς' για μια ακόμα μάχη και ο Wallace σε μια προσπάθεια τόνωσης του ηθικού των στρατιωτών του, αναφωνεί έναν από τους καλύτερους 'στρατιωτικούς λόγους' που θυμάμαι σε ταινία:
"Ay, fight and you may die, run and you'll live. At least a while. And dying in your beds many years from now, would you be willing to trade all the days from this day to that for one chance, just one chance to come back here and tell our enemies that they may take our lives, but they'll never take our freedom!"

Και μετά "ΆΕΕΕΕΕΡΑΑΑΑΑ"...

Η σκηνή λίγο πριν το τέλος συνεχίζει να με ανατριχιάζει. Ο αρχηγός της συμμορίας βγαίνει από το σπίτι και λέει "Let's go". Οι τέσσερις εναπομείναντες 'κακοί', ξεκινάνε την πιο ιστορική ίσως 'βόλτα' στην ιστορία των γουέστερν, προχωρόντας μπροστά από ανυποψίαστους μεξικάνους με μια μπάντα μεθυσμένων να συνοδεύει live τον βηματισμό τους με σκοπό να πάρουν πίσω τον σύντροφο τους. Η συνέχεια είναι ένα μακελειό όπου μένουν λίγοι ζωντανοί.
Καταπληκτική ταινία, αφιερωμένη στην φιλία μιας συμμορίας που οδηγείται στον θάνατο, μόνο και μόνο για να μείνει αξιοπρεπής.

Η συγκεκριμένη σκηνή έχει αντιγραφεί άπειρες φορές από τότε, ειδικά σε γουέστερν.

Ο κύκλος των χαμένων ποιητών
Ο καθηγητής John Keating (R. Williams) έχει εκδιωχθεί από το πανεπιστήμιο και μπαίνει για τελευταία φορά στην τάξη να πάρει τα πράγματα του. Την ώρα που αποχωρεί, ένας-ένας οι περισσότεροι μαθητές του, βρίσκουν το θάρρος και ανεβαίνουν πάνω στα θρανία τους. "O Captain, my captain"!
Ονειρεμένη στιγμή, χαραγμένη σε ένα κομμάτι του μυαλού μου, θα με ακολουθεί πάντα.. CARPE DIEM!

Όσο για την ταινία 'π', είναι πασίγνωση σε όποιον ασχολείται με τον κινηματογράφο αν και όπως είπε και ο Loco το τελικό μήμυμα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο ως προς τι ακριβώς ανακάλυψε ο μαθηματικός.

Για Kyniko: Δεν νομίζω ότι μπορείς να κάνεις τόσο εύκολα ένα τόσο μεγάλο και αστείο λάθος, όσο αναξιόπιστο και αν θεωρείς τον Brown... Φυσικά και δεν 'μπερδεύτηκε' και κάνει αναφορά και στον Φιμπονάτσι και τους αριθμούς του. Απλά αναφέρεται στον Ντα Βίντσι λόγω των ερευνών του πάνω στην Θεική Αναλογία, όπως προανέφερα, με έρευνες πάνω σε πτώματα και όχι μόνο. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν και η δημιουργία του Vitruvian Man, όπως αναφέρεται και στο post που μας προτείνει η Zodak.

Αν ισχύουν όλα αυτά, τότε πρόκειται για έναν αριθμό πολύ σημαντικό, που ίσως ακόμα δεν έχουμε κατανοήσει την αξία του, τουλάχιστον οι σύγχρονοι..

Πάντως ξεφύγαμε από το θέμα. Σκοπός μου ήταν να ακουστούν διάφορες απόψεις και από άλλες πηγές πάνω στο θέμα. Η αν δεν υπάρχουν άλλες εκτός από όσες αναφέραμε, να σχολιαστούν και άλλα σημεία του βιβλίου.

Όπως, το τι ξέρετε για τον αριθμό φ. Επειδή έχω ακούσει λίγα για το θέμα, θα είχε ενδιαφέρον να ακουστούν κι άλλα. Στο βιβλίο λέει ότι είναι ο αριθμός που κρύβεται πίσω από τα περισσότερα πράγματα στην φύση και στο ανθρώπινο σώμα και ότι ο Ντα Βίντσι έκανε πάρα πολλές έρευνες πάνω σ' αυτό, μετρώντας σώματα νεκρών που ξέθαβε. Αναφέρει χαρακτηριστικά ένα παράδειγμα, λέγοντας πως σε κάθε ομάδα μελισσών οι θυληκές είναι περισσότερες και αν διαιρέσεις τον αριθμό τους με αυτόν των αρσενικών βγαίνει ο φ, δηλαδή 1,6.... Αυτό μπορεί να ισχύει;

ΥΓ. Κατά προτίμηση η απάντηση να είναι από μελισσοκόμο.. :)

συμφωνώ απόλυτα σε όσα λες, αλλά αυτά δεν αναιρούν το σχόλιο που έκανα σε προηγούμενα μηνύματα. Μιλάμε για μια περίοδο και ένα πρόσωπο (τον Χριστό), τόσο αμφιλεγόμενα που δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κανένα στοιχείο εκείνης της περιόδου.

Άρα, λογικό είναι να μιλάμε πάντα με εικασίες. Ότι ΙΣΩΣ να έγινε αυτό, ΙΣΩΣ να έγινε το άλλο. Πάντα με την ιδέα ότι όλα αυτά δεν μπορούν να αποδειχθούν. Απλώς ο καθένας αναφέρει όλα τα ΙΣΩΣ που γνωρίζει/διαβάζει/ακούει ώστε να υπάρχει μια πιο ολοκληρωμένη ..εικασία για το τι έγινε τότε και είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία της θρησκείας που πιστεύουν οι περισσότεροι γνωστοί μας...
Η ιστορία δυστυχώς βασίζεται σε δεδομένα τα οποία γράφουν οι νικητές. Και σε κάποιο σημείο του βιβλίου αναφέρεται πολύ έξυπνα και μια ρήση του Ναπολέων: "Τι είναι η ιστορία; Ένα συμφωνημένο παραμύθι"..

Όσο για την απάντηση σου kynike, δεν ανέφερα τον όρο 'εκκλησία', απλά και μόνο επειδή πίστευα ότι ήταν απολύτως κατανοητό και χωρίς συγκεκριμένη αναφορά ότι μιλάω γι' αυτήν. Όταν μιλάω για την άλλη πλευρά απ' αυτήν του Brown και όσων μιλάνε για την Μαγδαληνή, φυσικά και αναφέρομαι στα γνωστά κείμενα που τονίζουν κάποιες άλλες αλήθειες για τον Χριστό και την Μαγδαληνή και είναι η Καινή Διαθήκη και τα Ευαγγέλια.

Το τελικό σχόλιο δεν αλλάζει. Όσο αβάσιμα είναι αυτά που λέει ο Brown και όσοι άλλοι τα λένε, άλλο τόσο είναι και τα άλλα. Σκοπός μου είναι απλώς να συγκεντρώσω όσες περισσότερες πληροφορίες γίνεται και από τις δυο πλευρές ώστε να έχω την ευχέρεια να κρίνω.

Αν μπερδευόμαστε με τις λέξεις όμως, αυτό δύσκολα κατορθώνεται..

Kynike, όπως σχολίασα και σε προηγούμενο post, το γεγονός ότι αυτές οι εκδοχές είναι αβάσιμες δεν σημαίνει τίποτα, από την στιγμή που όλα όσα ξέρουμε για την εποχή εκείνη είναι εξίσου αβάσιμα αφού και η 'άλλη πλευρά' στηρίζεται σε στοιχεία που επίσης γράφτηκαν αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο του Χριστού. Άρα είναι θέμα υποκειμενικό από εκεί και μετά, όσον αφορά ποια εκδοχή συμφωνεί περισσότερο με την λογική σου.

Όσον αφορά τον Ντα Βίντσι, πολλοί μελετητές του έχουν ανακαλύψει σε σκίτσα και κείμενα του Ντα Βίντσι πολλούς συμβολισμούς κατά της εκκλησίας, συνήθως με ύφος ειρωνικό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα πασίγνωστα "Η Μαντόνα των Βράχων" και ο "Μυστικός δείπνος" τα οποία μάλιστα του τα είχαν παραγγείλει εκκλησιαστικές οργανώσεις.
Η ύπαρξη της Μαγδαληνής στον "Μυστικό Δείπνο" και όλα τα σχετικά στοιχεία (κάθεται δίπλα στον Ιησού με τα χέρια τους δίπλα-δίπλα) δείχνουν ότι ο Ντα Βίντσι είχε ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα και είχε άποψη την οποία εξέφραζε μέσα από τους πίνακες του.

Όσο για την Μαγδαληνή, έτυχε να πέσω στο δίκτυο πάνω σε αρκετές αναφορές για τον γαμό της με τον Χριστό και γενικά την σημαντική της θέση στην ζωή του Χριστού (κάτι που οι εκκλησία αρνείται, λέγοντας ότι μόνο άνδρες ήταν δίπλα στον Χριστό, με την έννοια των 12 αποστόλων), αναφορές που στηριζόταν σε διάφορα βιβλία όπως το Mary Magdalen: Myth and Metaphor / Susan Haskins και κάποια αφιερωμένα στο Άγιο Δισκοπότηρο. Από την στιγμή που δεν τα έχω διαβάσει όμως δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για το πόσο 'αληθινά' είναι και σε τι ιστορικά έγγραφα στηρίζονται.

Εμένα με παραξενεύει πάντως η εμπλοκή του Ντα Βίντσι μ' όλα αυτά. Πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ιδιοφυίες με απίστευτες γνώσεις, υποθέτω ότι κάτι παραπάνω θα είχε ανακαλύψει σχετικά με την Μαγδαληνή, τον Χριστιανισμό κτλ.

Αν δεχτούμε ότι πράγματι η εκκλησία προσπάθησε να εξαφανίσει όλες τις 'ζωντανές' μαρτυρίες για τον Χριστό, τότε είναι λογικό να υπάρχουν ελάχιστες αποδείξεις για την μη ορθότητα των κειμένων της εκκλησίας. Πάντως είχα ακούσει για κάποια έγγραφα που ανακαλύφθηκαν σε κάποιο σπήλαιο που προερχόταν από εκείνη την εποχή και που κάποιοι έκρυψαν για να μην καταστραφούν από την εκκλησία. Δεν γνωρίζω όμως τι ακριβώς γράφεται σ' αυτά.
Με την ίδια λογική πάντως, δεν υπάρχουν και αποδείξεις από την αντίθετη πλευρά για την ορθότητα όσων λένε. Τα περισσότερα από τα ιερά κείμενα γράφτηκαν από ανθρώπους που ούτε καν είδαν τον Χριστό (πχ. μαθητές του Παύλου) ενώ αντίθετα υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία που έρχονται σε σύγκρουση με όσα μαθαίναμε. Εκτός της ύπαρξης αδερφού, υπάρχει και το όλο μπλέξιμο με τις ημερομηνίες της ζωής του Χριστού, που μάλλον δεν γεννήθηκε το 0 ή το 1 αλλά λίγα χρόνια πριν, υπάρχει η απουσία ιστορικής καταγραφής για την ενέργεια του Ηρώδη να σκοτώσει όλα τα βρέφη και πάρα πολλά άλλα στοιχεία που έχουν συζητηθεί πολλές φορές.

δεν γνωρίζω αν έχεις διαβάσει το βιβλίο, αλλά σε περίπτωση που το έχεις κάνει σίγουρα θα ξέρεις ότι αρκετά απ' όσα αναφέρεις, τα αναφέρει και ο συγγραφέας.

Δηλαδή, ότι ο Κωνσταντίνος ήταν Παγανιστής (ή κάτι σχετικό τέλος πάντων), είχε κατανοήσει την δύναμη του χριστιανισμού και προσπάθησε να το εκμεταλλευτεί, 'ενώνοντας' κατά κάποιο τρόπο τις δυο θρησκείες, ώστε να μπορεί να ελέγξει την ανερχόμενη θρησκεία η ρωμαική κρατική μηχανή. Αναφέρονται αρκετά παραδείγματα της παγανιστικής φύσης του χριστιανισμού (όπως το παράδειγμα της αργίας της Κυριακής, που ήταν παγανιστική γιορτή προς τιμήν του θεού Ήλιου, εξού και το Sun-day, ενώ οι ως τότε χριστιανοί τηρούσαν την εβραική αργία του Σαββάτου) και δεν τονίζεται πουθενά ότι δεν προυπήρχε ο χριστιανισμός, όπως λες. Απλά ο χριστιανισμός πριν τον Κωνσταντίνο και αυτός μετά είχαν ελάχιστη πλέον σχέση καθώς η ζωή του Χριστού τροποποιήθηκε κατά πολύ με αποτέλεσμα να μείνουν ντοκουμέντα της ζωής του από ανθρώπους που ούτε καν έζησαν την ίδια περίοδο μ' αυτόν και να 'εξαφανιστούν τυχαία' πολλά άλλα, ανθρώπων που τον έζησαν (υπάρχει αναφορά για κείμενα της ίδιας της Μαγδαληνής, ενώ κάπου αλλού έχω διαβάσει και για κείμενα του αδερφού του, που ΝΑΙ, υπήρχε, άσχετα αν ποτε ως τώρα δεν μας το έμαθαν στα σχολεία..)!

Αυτά, τουλάχιστον για το θέμα του Κωνσταντίνου.
Εκτός αυτού, έχω βρει και άλλα σχετικά κείμενα για τον γάμο του Χριστού με την Μαγδαληνή που υποστηρίζονται από αρκετές διαφορετικές ιστορικές πηγές (ιστορικά βιβλία), άρα βγαίνει το συμπέρασμα πως για αρκετά σημεία του, ο Brown δεν χρησιμοποίησε την φαντασία του, αλλά κάποιες πηγές.

Είναι μια αρχή κι αυτή για την 'αναζήτηση' μου σχετικά με την εγκυρότητα του βιβλίου.

Και για να βάλουμε στην συζήτηση και άτομα που μπορεί να μην έχουν διαβάσει το βιβλίο αλλά ίσως να έχουν ακούσει τα γεγονότα να αναφέρω κάποια σημεία που διαπραγματεύονται στο βιβλίο.

- Υπάρχει εκτενή αναφορά στον Μέγα Κωνσταντίνο και τον χριστιανισμό. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας ήταν ουσιαστικά αυτός που "δημιούργησε" τον χριστιανισμό, τον οποίο γνωρίζουμε σήμερα και ο οποίος καμία σχέση δεν έχει με όσα έλεγε ή έκανε ο ίδιος ο Χριστός. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο, στην Σύνοδο της Νίκαιας, "δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο παραμύθι της ιστορίας" και "ψηφίστηκε" ακόμα και η θεική φύση του Χριστού. Δηλαδή, όπως αναφέρεται και σε δεκάδες άλλες πηγές (αυτό το έχω διαβάσει/δει κι εγώ) ο Χριστός φυσικά και δεν ήταν θεάνθρωπος, απλά δημιούργησε μια θρησκεία και μετά κάποιοι άλλοι τον θεοποίησαν με σκοπό να εδραιώσουν την θρησκεία αυτή. Καταστράφηκαν επίτηδες όλα τα κείμενα της εποχής του Χριστού και ουσιαστικά δημιουργήθηκε η βιογραφία του, πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του από άτομα που ούτε καν τον έζησαν! Στο βιβλίο αναφέρονται αρκετές ακόμα λεπτομέρειες για την δημιουργία της θρησκείας στην σύνοδο αυτή, όπως και για την πολύ μεγάλη σχέση της με τον παγανισμό (τα περισσότερα στοιχεία του χριστιανισμού είναι κλεμμένα από τον παγανισμό, απλά και μόνο επειδή ο Κωνσταντίνος ήταν παγανιστής και προσπάθησε τότε να 'ενώσει' τις δυο θρησκείες).

Ας σχολιάσουμε αυτό και μετά αν θέλετε και εσείς μπορώ να παραθέσω και άλλα σημεία του βιβλίου, που μπορούν να συζητηθούν..

Προσωπικά, πάντως, συνιστώ το βιβλίο σε όλους. Θα "ανοίξει" τα μάτια πολλών που ίσως ποτέ δεν ψάξανε το θέμα και δεν θέσανε σε αμφισβήτηση αυτά που μαθαίναμε από μικροί στα σχολεία και στις εκκλησίες μας.

"Να αμφιβάλλεις για τα πάντα" έλεγε ο Μαρξ..

Για παράδειγμα, υπάρχουν αναφορές στην ακολουθία Φιμπονάτσι και τον αριθμό της Θεικής Αναλογίας, τον φ, τα οποία σίγουρα ισχύουν αλλά υπάρχουν και σημεία που θέλω κάποιος να μου σιγουρέψει, όπως η αναφορά στον Μέγα Κωνσταντίνο και την εμπλοκή του με τον χριστιανισμό, οι αναφορές στο Άγιο Δισκοπότηρο, στον Χριστό κτλ.

Υπάρχει κανείς που γνωρίζει ποια απ' όλα αυτά ισχύουν και ποια ήταν απλά δημιουργήματα της φαντασίας του συγγραφέα για να στηρίξει την πλοκή;

Όσο για το The Thing είναι πραγματικά πολύ καλή ταινία. Θρίλερ με όλη την έννοια του όρου που σου προκαλεί ενδιαφέρον από την πρώτη θρυλική σκηνή με το κυνηγητό στα χιόνια! "Το καημένο το σκυλάκι" λες από μέσα σου..

Η ταινία δεν λέει και πολλά αλλά το βιβλίο (όπως και τα περισσότερα του Κινγκ) είναι εκπληκτικό. Είναι η 'κατάρα' του Κινγκ, ο οποίος σχεδόν ποτέ δεν μπορεί να μεταφερθεί στον κινηματογράφο τόσο απολαυστικός όσο είναι στα βιβλία του. Προτείνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο και μετά την ταινία για ολοκληρωτική κατανόηση της. Αλλιώς θα σε μπερδέψει αρκετά..

Όπως σωστά τονίστηκε, ο καθένας από εμάς αποτελεί μέρος ενός απίστευτου συνόλου, όπως ένας απλός κόκος άμμου αποτελεί μέρος μιας ερήμου. Άρα ο λόγος ύπαρξης του καθενός από εμάς είναι η εξέλιξη του όλου συνόλου (ζώα-άνθρωποι-φυτά), όσο ελάχιστα κι αν την επηρεάζει μια απλή ύπαρξη με τις ενέργειες του κατά την διάρκεια της ζωής του. Από εκεί και πέρα η πιο γενική ερώτηση "γιατί να υπάρχουν όλα αυτά" δεν έχει πράγματι απάντηση, τουλάχιστον όχι από τον απλό νου ενός ανθρώπου. Μπορεί να εκτελούμε οποιονδήποτε σκοπό χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα, απλώς και μόνο ζώντας!

Σκεφτείτε μόνο έναν μικροσκοπικό οργανισμό μέσα στο σώμα μας: Αυτός 'γεννιέται', 'μεγαλώνει', 'εξελίσεται', 'ζει' και 'πεθαίνει' μέσα στο σώμα μας (εξανθρωπίζοντας το μπορούμε να πούμε ότι γεννιέται, πηγαίνει σχολείο, παντρεύεται, κάνει παιδιά, δουλεύει, γερνάει και κάποτε πεθαίνει) και όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα, σε δικό μας χρόνο. Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε να είμαστε κάτι ανάλογο για κάποιον ανώτερο οργανισμό.. Ουσιαστικά το θέμα είναι καθαρά φανταστικό και γι' αυτό δεν μπορεί να απορριφθεί καμία εκδοχή. Ο Αινστάιν έλεγε σχετικά, ότι "η φαντασία είναι πιο σημαντική από την γνωσή γιατί η γνώση είναι περιορισμένη"!

Περισσότερα από όλες τις φιλοσοφικές ατάκες που έχουν ειπωθεί πάντας, εμένα μου 'κολλάει' στο θέμα αυτό, η ρήση του Σωκράτη. "Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω τίποτα"! Πιστεύω ότι όταν το έλεγε αυτό, είχε στο μυαλό του ακριβώς τα ίδια δεδομένα. Έναν περιορισμένο νου και κάποια αναπάντητα αιώνια ερωτήματα!

Όπως σωστά τονίστηκε, ο καθένας από εμάς αποτελεί μέρος ενός απίστευτου συνόλου, όπως ένας απλός κόκος άμμου αποτελεί μέρος μιας ερήμου. Άρα ο λόγος ύπαρξης του καθενός από εμάς είναι η εξέλιξη του όλου συνόλου (ζώα-άνθρωποι-φυτά), όσο ελάχιστα κι αν την επηρεάζει μια απλή ύπαρξη με τις ενέργειες του κατά την διάρκεια της ζωής του. Από εκεί και πέρα η πιο γενική ερώτηση "γιατί να υπάρχουν όλα αυτά" δεν έχει πράγματι απάντηση, τουλάχιστον όχι από τον απλό νου ενός ανθρώπου. Μπορεί να εκτελούμε οποιονδήποτε σκοπό χωρίς να γνωρίζουμε τίποτα, απλώς και μόνο ζώντας!

Σκεφτείτε μόνο έναν μικροσκοπικό οργανισμό μέσα στο σώμα μας: Αυτός 'γεννιέται', 'μεγαλώνει', 'εξελίσεται', 'ζει' και 'πεθαίνει' μέσα στο σώμα μας (εξανθρωπίζοντας το μπορούμε να πούμε ότι γεννιέται, πηγαίνει σχολείο, παντρεύεται, κάνει παιδιά, δουλεύει, γερνάει και κάποτε πεθαίνει) και όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα, σε δικό μας χρόνο. Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε να είμαστε κάτι ανάλογο για κάποιον ανώτερο οργανισμό.. Ουσιαστικά το θέμα είναι καθαρά φανταστικό και γι' αυτό δεν μπορεί να απορριφθεί καμία εκδοχή. Ο Αινστάιν έλεγε σχετικά, ότι "η φαντασία είναι πιο σημαντική από την γνωσή γιατί η γνώση είναι περιορισμένη"!

Περισσότερα από όλες τις φιλοσοφικές ατάκες που έχουν ειπωθεί πάντας, εμένα μου 'κολλάει' στο θέμα αυτό, η ρήση του Σωκράτη. "Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω τίποτα"! Πιστεύω ότι όταν το έλεγε αυτό, είχε στο μυαλό του ακριβώς τα ίδια δεδομένα. Έναν περιορισμένο νου και κάποια αναπάντητα αιώνια ερωτήματα!