- Best of Deva Parinito - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
25/06/2005
Η ανώτερη και κατώτερη μορφή έκφρασης αυτού του εσώτερου Λόγου στον άνθρωπο, είναι ο λόγος του, η ομιλία του δηλ. μέσω των λέξεων που θα χρησιμοποιήσει. Λέω ανώτερη, γιατί μονάχα ο λόγος έχει την ικανότητα, όπως λέει ο Σαββόπουλος, να «στρογγυλέψει» αυτό που θέλουν να πουν οι άλλες Τέχνες. Ο λόγος μπορεί να μιλήσει για τα πράγματα ακριβώς, ενώ οι άλλες Τέχνες μιλούν για τα πράγματα περίπου. Από την άλλη λέω κατώτερη, γιατί μέσα σ’ αυτό το «ακριβώς», βρίσκεται η απλότητα του εσώτερου Λόγου του. Το απλούστερο της αλήθειας Του, δηλ. του εαυτού Του.
28/07/2005
Έλεγα προχθές σε μια φίλη, πως οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν, και δεν θέλουν να καταλάβουν πως ό,τι γίνεται τώρα, και ιδιαίτερα ό,τι έχει ήδη γίνει, στο παρελθόν δηλ, με έναν τρόπο, δεν θα μπορούσε να γίνει με άλλον τρόπο. Αυτή η διαπίστωση, αφορά στον τρόπο με τον οποίο πράττουν οι άνθρωποι. Αν για παράδειγμα, σας ομολογήσω τώρα πως σήμερα το πρωί, αρνήθηκα πεισματικά να πάω στην δουλειά μου χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, ο καθένας θα νομίζει πως θα μπορούσε ο ίδιος να είχε ενεργήσει καλύτερα. Αυτό συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι οι άλλοι δεν ενεργούν ποτέ σωστά, ότι δεν ενεργούν έτσι όπως θα έπρεπε. Στην πραγματικότητα όμως, όλα γίνονται με τον μόνο τρόπο που θα μπορούσαν να γίνουν. Αν ένα πράγμα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, όλα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά και τότε ίσως κι εγώ να πήγαινα σήμερα στην δουλειά μου και να μην καθόμουν εδώ ως ασκούμενος κοπανατζής.
Αυτό, ομολογώ, σας είναι δύσκολο να το καταπιείτε. Προσπαθήστε όμως να καταλάβετε τι λέω : το καθετί εξαρτάται απ’ όλα τα άλλα, όλα συνδέονται, τίποτε δεν είναι ξεχωριστό. Γι’ αυτό και όλα ακολουθούν τον μόνο δρόμο που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν. Θα μου πείτε τώρα, «Δεν υπάρχει τίποτε απολύτως που να μην μπορεί να γίνει ?». Τίποτε απολύτως. «Και δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτε ?»
Αυτό είναι το θέμα μας. Για να κάνει κάποιος κάτι, για να πράξει δηλ. κάποιος οτιδήποτε, πρέπει να είναι. Και γι’ αυτό είναι απαραίτητο να καταλάβουμε πρώτα τι σημαίνει να είσαι.
28/07/2005
Μετά, πρέπει να μάθει κανείς να λέει την αλήθεια. Κι αυτό σας φαίνεται περίεργο. Δεν αντιλαμβάνεστε ότι πρέπει να μάθει κανείς να λέει την αλήθεια. Σας φαίνεται πως θα αρκούσε να θέλετε ή να αποφασίζετε να πείτε την αλήθεια. Και εγώ σας λέω, πως οι άνθρωποι σπάνια λένε εσκεμμένα ψέματα. Στις περισσότερες περιπτώσεις νομίζουν πως λένε την αλήθεια. Και όμως, συνέχεια ψέματα λένε, και όταν θέλουν να πουν ψέματα και όταν θέλουν να πουν την αλήθεια. Λένε συνέχεια ψέματα, τόσο στον εαυτό τους, όσο και στους άλλους. Γι’ αυτό, κανείς δεν καταλαβαίνει ποτέ, ούτε τον εαυτό του ούτε κανέναν άλλον.
28/07/2005
Ο χρόνος πάντα τρέχει καλή μου, είτε ζεις, είτε όχι. Αν μπορεί το νερό μιας βρύσης να σε συνεπάρει, το νερό της θάλασσας θα σε καταπιεί, θα σε αφανίσει...
28/07/2005
Mια μεμβράνη γνωρίζω. Την παρθενική. Έτσι και σπάσει, αιμοραγείς...
28/07/2005
Πολλές φορές οι άνθρωποι εκπλήσσονται ακόμη και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτό, ένα πράγμα σημαίνει. Πως δεν τον γνωρίζουν καθόλου.
28/07/2005
Κι αν είχες ? Θα τον άκουγες ? Ό,τι κι αν προσπαθώ εγώ να σου πω, εσύ να ακούς μονάχα τον εαυτό σου. Όχι εμένα. Για να σου δείξει κάποιος έναν δρόμο που οδηγεί στην ελευθερία, πρέπει πρώτα να τον έχει περπατήσει αυτός. Διαφορετικά, τι θα μπορούσε να σου πει ? Και πρέπει να βρίσκεται ακριβώς στην θέση που είσαι εσύ τώρα για να σε κατευθύνει σωστά. Κανείς όμως δεν βρίσκεται εκεί που είσαι τώρα εσύ και ούτε κανένας θα υπάρξει ποτέ. Γι' αυτό σου λέω, να ακούς μονάχα τον εαυτό σου, όχι εμένα, εγώ δεν προσπαθώ να σου πω τίποτε.
Αν ο εαυτός σου, σου λέει να μείνεις, μείνε, αλλά μείνε με όλο σου το "είναι". Όχι κομματιασμένο, όχι διάσπαρτο, με το ένα πόδι εκεί και με το άλλο αλλού. Αν πάλι σου λέει να φύγεις, φύγε, αλλά πάλι κάνε το με όλο σου το "είναι", ολοκληρωτικά, ενοποιημένα, και μην σκεφτείς ποτέ τι θα γινότανε αν έμενες, όπως επίσης μην σκεφτείς ποτέ τι θα γινότανε αν έφευγες. Ό,τι κι αν κάνεις, κάνε το μια ώρα νωρίτερα γιατί ο χρόνος σου στην γη δεν έιναι άπειρος. Και στις δύο περιπτώσεις, κάνε το με όλη την δύναμη της ψυχής σου, με όλο σου το "είναι", και σου λέω πως θα είναι το σωστό, θα σε λυτρώσει, και δεν θα σου δημιουργήσει ποτέ ενοχές, ούτε ερωτηματικά, ούτε φόβο.
29/07/2005
O άνθρωπος μοιάζει με πολιτεία. Με μια μεγάλη πολιτεία, με μια πυκνοκατοικημένη πόλη. Πόσοι άνθρωποι, πόσα "εγώ", κυκλοφορούν μέσα του, μέσα στους δρόμους του ? Κινούνται δεξιά, αριστερά, τρέχουν, αγωνίζονται κάτι να προλάβουν, μαλώνουν, βρίζονται, πάλι συμφιλιώνονται, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, ερωτεύονται, πονάνε, κλαίνε, γελάνε. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι των δρόμων μιας πολιτείας είναι διαφορετικοί. Όλα αυτά τα μικρά "εγώ" μέσα μας, είναι διαφορετικά. Ακολουθούν τους ίδιους νόμους που ακολουθούν οι άνθρωποι που βλέπεις όταν ταξιδεύεις με ένα αεροπλάνο πάνω από αυτήν την πολιτεία. Όλα τα μικρά "εγώ", σαν τα ποντίκια μέσα μας, γυροφέρνουν. Το ένα λέει : "Αύριο θα ξυπνήσω πολύ νωρίς", το άλλο λέει "Γιατί να μην κοιμηθώ παραπάνω ?" και κάποιο άλλο λέει "Καλύτερα να παραμείνω στο κρεβάτι."
Edited by - mr on 08/10/2005 22:03:20
29/07/2005
Δεν χρειάζεται να πας πουθενά. Ο,τι αναζητάς, υπάρχει μπροστά σου αλλά δεν το βλέπεις.
30/07/2005
Συνήθως ο άνθρωπος πράττει, σύμφωνα με τις επιταγές του τελευταίου του «εγώ». Το τελευταίο «εγώ», που εμφανίζεται σ’ αυτόν, είναι υπεύθυνο για την πράξη του, για την βούληση δηλ. Υπογράφει γραμμάτια και ακάλυπτες επιταγές, και έτσι ο άνθρωπος σε όλη του την ζωή πληρώνει αυτή την απερισκεψία του ενός από τα «εγώ» του γιατί το Σύνολο, το συνολικό δηλ. η αληθινή ατομικότητά του, είναι υποχρεωμένη να τα εξοφλήσει. Αυτή είναι η τραγωδία των ανθρώπων.
31/07/2005
Λάθος κατάλαβες.
31/07/2005
Αν υπάρχει ένας τυχερός άνθρωπος στον κόσμο, αυτός είναι εκείνος που μπορεί να αλλάξει την εντύπωσή του για τον συνάνθρωπό του. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να αλλάξει το "είναι" του. Κι αυτό, σε μερικούς ανθρώπους δεν συμβαίνει ποτέ. Το "είναι" τους δεν τους το επιτρέπει. Γι' αυτό και ελάχιστοι μπορούν να δεχτούν την πραγματική γνώση.
07/08/2005
Να θυμάστε πως όταν ρωτάτε τον εαυτό σας για κάτι, είναι σαν να ρωτάτε κάποιον που έχει όλες τις απαντήσεις. Για να σας δώσει όμως αυτές τις απαντήσεις, πρέπει να πληρωθεί, αφ’ ενός γιατί τίποτε στο κόσμο δεν είναι τζαμπέ, αφ’ ετέρου γιατί ο άνθρωπος εκτιμά περισσότερο κάτι που το έχει πληρώσει για να το αποκτήσει.
07/08/2005
Η απόλυτη κατοχή ενός πράγματος, η κατάκτησή του, συνοδεύεται από την θυσία κάποιου άλλου, από την καταστροφή του, από το κάψιμό του.
03/09/2005
Ο σκοπός μας δεν είναι να μάθουμε να χειριζόμαστε τα συναισθήματά μας, αλλά να τα γνωρίσουμε.
Οι άνθρωποι θυμώνουν, αλλά θυμώνουν ψεύτικα...
Πιάσε με απ' το χέρι να στο πω
του Κόσμου την Σημαία να σου δώσω,
τώρα που θα 'χεις μέσα σου σκοπό,
στου τραγουδιού μου την φωτιά,
θα σ' ανταμώσω.
Έγινε, τα λέμε...
The End.
Edited by - mr on 08/10/2005 22:39:23
Τα τραγούδια του "εντός"
Ένας δίσκος κατ' ευθείαν από την καρδιά του global village
Μουσική, Στίχοι : Deva Parinito
Αρ. Πρωτ. ΑΕΠΙ 4558/05
1. Παρθενολογώ
2. Στο Ζάππειο ένα πρωί
3. Του τέλειου
4. Το τρένο φτάνει τελικά
5. Ο Γερμανός και ο Εβραίος
6. Στο μέσο άκρο
7. Έρχονται σκέψεις μες στο νου
8. Ο Ρομπέν της Μέσης Γης
9. Με το θέμα κλειδωμένο
10. Βρε τι κι αν είμαι άτομο
11. Το τραγούδι του Esoterica.gr
12. Τι να σου πω άλλο πια
Edited by - mr on 09/10/2005 18:13:34
Παρθενολογώ,
γιατί ξέρω απ’ το κενό,
το φως βγαίνει καθάριο και αγνό,
το άστρο της στιγμής πιο δυνατό.
Αστροπερπατώ,
και χωρίς να το σκεφτώ,
στο λέω, δεν υπάρχω αλλά ζω,
στο τίποτα, στο πάντα,
στης σιωπής την μπάντα,
τελάλης πια του έναστρου ουρανού,
και φίλαθλος του αρχέγονου καημού.
Παρθενολογώ,
φεύγω, έρχομαι, γυρνώ,
στον κύκλο των ζωδίων σταματώ,
να βρω τον ωροσκόπο,
με τον δικό μου τρόπο,
καβάλα σε κομήτη, στοχαστής
της μαύρης μου της τρύπας βουτηχτής.
Αστροπερπατώ,
και χωρίς να το σκεφτώ,
στο λέω, να ‘σε ‘κει όταν θα ‘ρθω,
πλανήτης με αγέρα,
χαρά σε καλημέρα,
δεν έχει τίποτα άλλο πια να πω,
τραγούδι ήταν, τελείωσε κι αυτό.
Παρθενολογώ,
φεύγω, έρχομαι και ζω...
Επιθυμία μου τρελή,
στο Ζάππειο ένα πρωί,
στήνουν τα «θέλω» μου γιορτή,
γυφτάκια σε μια εθνική
συνείδηση εκδικητική.
Κι όλο μου λεν’,
«αχ! δεν μπορείς,
όταν θες,
ν’ αντισταθείς»
Κι όλο μου λένε,
«την εκδίκηση θα πάρω,
θες, δεν το θες,
συνειδητά σε κουμαντάρω !»
Και ξαφνικά, γελάω με μένα,
μα τρέχω πίσω να ‘βρω εσένα,
γεια σου κι αντίο
και σε χαιρετώ,
γεια σου κι αντίο
και σ’ ευχαριστώ.
Του τέλειου την σιωπή,
κανείς δεν έχει ζήσει,
μονάχα η γλυκιά στιγμή
στου χρόνου το μεθύσι.
Λόγια στα λόγια, θα στο πω,
και ρίχ’ το στο ποτάμι,
το τέλειο που τέλεψε,
κανένας δεν το φτάνει.
Τέλος δεν έχει η στιγμή,
μα τέλεια φιλιέται
μ’ αυτό που λες πως τέλειωσε
μ’ αυτό, ξαναγεννιέται.
Άσε με να σε κοιτώ,
και φίλα με στα μάτια,
του τέλειου η σιωπή,
να γίνει δυο κομμάτια.