- Μετανάστες-Τι πιστεύετε; - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Το γεγονος οτι ειναι χηρα δεν της δινει πιθανοτητες να αποκτησει αλλο .
Ο Βουδας της χαμογελασε και της ειπε...
"Πηγαινε στην πολη και βρες ενα σπιτι που να μην εχει πεθανει κανεις+ζητησε λιγους σπορους σιναπιου."
Αυτο +επραξε η γυναικα,πηγε τρεχοντας στην πολη μα οπου και να πηγαινε της ελεγαν.."Να σου δωσουμε οσους σπορους σιναπιου θελει,αλλα ο ορος δεν θα εκπληρωθει ,επειδη εχουν πεθανει πολλοι στο σπιτι μας."
Την ιδια απαντηση πηρε σ' οσα σπιτια πηγε.
Πιστευοτας οτι ολο και καποιο σπιτι θα υπηρχε που να μην εχει πεθανει κανεις με ελπιδα συνεχισε να ψαχνει μεσα στην πολη.
Μεχρι που βραδυασε και η γυναικα κυριευτηκε απο μια βαθυτατη κατανοηση....
"Ο θανατος ειναι μερος της ζωης.
Συμβαινει.
Δεν ειναι κατι προσωπικο,αυτο που συνεβη,δεν ειναι μια προσωπικη συμφορα."
Ετσι γυρισε πισω στο Βουδα.
Εκεινος τη ρωτησε..."Που ειναι οι σποροι του σιναπιου;"
Εκεινη του χαμογελασε +ειπε..
"Μυησε με..Θαθελα να γνωρισω αυτο που ποτε δεν πεθαινει.Δε ζητω πισω το παιδι μου/γιατι ακομη κι αν μου δωθει εκεινο θα ξαναπεθανει...
Διδαξε με κατι ωστε να μπορω μεσα μου ν'αναγνωρισω αυτο που ποτε δεν πεθαινει..."
..Μα μια μητερα θα ζητουσε πισω το παιδι της,οχι για να μην ξαναπεθανει.
Θα ηθελε να ξαναζηει το παιδι της,απλα να μην υπηρχε οταν εκεινο ξαναπεθαινε..
Καλημερα,
Τζο
Οι Βουδδιστές είναι νομίζω που χαίρονται στο θάνατο κάποιου επειδή η ψυχή του αρχίζει το ένδοξο ταξίδι της προς το καθαρτήριο και κλαίνε όταν γεννιέται ενα παιδί ακριβώς για τον ίδιο λόγο, γιατί μια ψυχή κατείλθε και πάλι απο την Τελειότητα της Ανώτερης Διάνοιας και εγκλωβίστηκε σε ένα όχημα (σώμα) με αποτέλεσμα να μιαστεί.
Προσωπικά δε φοβάμαι το θάνατο, αυτό που φοβάμαι (και το μοναδικό στη ζωή μου) είναι η αρρώστεια σε σώμα και πνεύμα.
Εαν μάθουμε να πεθαίνουμε συνεχώς γι' αυτά που κουβαλούμε τότε θα αντιληφθούμε την πραγματικότητα του θανάτου,
διότι ο θάνατος είναι λύτρωση απο τα γήινα δεσμά και εκτός αυτού, πεθαίνοντας συνεχώς για τα πάντα και όντας ελαφρύς,
θα αντιληφθούμε οτι ο θάνατος και η ζωή είναι αλληλοσυμπληρούμενα.
Θάνατος είναι τέλος που ακολουθείται απο Νέα αρχή και ούτω καθ' εξής.
Θα ανησυχούσα αν ο θάνατος είναι το τέλος της πορείας.
Αλλά απλά είναι το τέλος του ανθρώπινου χρόνου.
Αυτή η ζωή είναι πολύ σύντομη και ασήμαντη ώστε να με κάνει ικανό να δεθώ μαζί της.
Την αγαπώ τη ζωή μου αλλά γνωρίζω οτι δεν είναι το Πάν...ίσα-ίσα...
Δε μπορεί να υπάρξει το ένα δίχως το άλλο και το ένα είναι ο καθρέφτης και η α-λήθεια(μη-λήθη) του άλλου.
Λέγοντας όλα αυτά, βεβαίως δεν υμνώ το θάνατο γιατί είμαι μηδενιστής ή κάτι τέτοιο αλλά προσπαθώ να προσεγγίσω την αλήθεια του.
Κι εγώ θα κλάψω όταν πεθάνει κάποιος δικός μου αλλά θα έχω και όλα αυτά μέσα μου, τα οποία θα απαλύνουν τον πόνο μου και ενδεχομένως να τον μετατρέψουν σε αγαλιαστική χαρά.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 12/07/2003 05:56:37
ΑΡΧΙΚΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΠΟΥ ΜΕ ΧΑΡΑ ΑΠΑΝΤΗΣΑΤΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ.
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΣΑΣ ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Η ΦΡΑΣΗ "ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΟ ΤΩΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΜΕΡΑ".ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΩ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΩ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΑΛΩΣΕΙ.ΑΛΛΑ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΒΡΙΚΑΜΕ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ,ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΜΕ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΛΩΣΕΙ?ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ?ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΩ....
Ο ΦΙΛΟΣ REPTILE ΕΙΠΕ:
Προσωπικά δε φοβάμαι το θάνατο, αυτό που φοβάμαι (και το μοναδικό στη ζωή μου) είναι η αρρώστεια σε σώμα και πνεύμα.
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ!ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΟΜΩΣ ΤΡΕΜΩ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ....ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΠΡΩΤΗ ΕΓΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΟΥΝ ΠΙΣΩ...
ΜΕ ΒΑΣΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕ Ο REPTILE ΟΤΙ ΔΗΛΑΔΗ Η ΒΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΠΟΙΟΥ ΓΙΑΤΙ ΣΩΖΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ,ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΕΝΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΟΤΑΝ ΠΡΙΝ 4 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΣΕ ΑΤΥΧΗΜΑ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ...
ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΗΜΟΥΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ,ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝΑ ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΗΣΩ ΝΑ ΖΩ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ,ΚΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΑΡΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑ ΠΙΣΩ....ΕΙΧΑ ΚΛΕΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ,ΕΙΧΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΓΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΗΡΘΕ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ,ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΤΟΣΟ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΕΞΑΛΟ.ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ...
"ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΠΙΚΡΑ ΚΙΚΗ?ΞΕΡΩ ΠΕΡΝΑΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ,ΕΧΑΣΕΣ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΣΟΥ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ?Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΥΤΟ ΔΙΔΑΞΕ!ΧΑΡΑ!ΦΕΥΓΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΝΟ ΑΛΛΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΓΑΛΗΝΙΟ ΚΑΙ ΗΡΕΜΟ ΜΕΡΟΣ....Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ,ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!Ο ΑΓΓΕΛΟΣ(ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΛΕΓΑΝΕ) ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΟΜΩΣ ΩΡΑ,ΟΧΙ ΝΩΡΙΤΕΡΑ..ΧΑΡΑ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΧΑΡΑ!ΑΚΟΜΗ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΩ...
ΦΙΛΙΚΑ
The Truth Is Out There..
Όσο γι' αυτό που είπες:
quote:
"ΝΑ ΖΕΙΣ ΤΟ ΤΩΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΟΥ ΜΕΡΑ".ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΩ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΩ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΑΛΩΣΕΙ.ΑΛΛΑ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΚΕΦΤΗΚΑΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΒΡΙΚΑΜΕ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ,ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΕΛΙΚΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΜΕ ΝΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΛΩΣΕΙ?ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ?ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΚΑΝΩ....
Σπάσε τον κύκλο, ξέχνα τις σκέψεις και αφουγκράσου την καρδιά σου.
Δε ξέρουμε πότε θα φύγουμε απ' αυτή τη ζωή, είναι εγωιστικό να νομίζουμε οτι θα ζήσουμε για πάντα.
Είναι όμως καθαρτικό να ξέρουμε οτι ζούμε για άλλη μια μέρα.
Πρέπει να παύουμε το φαύλο κύκλο των σκέψεων στο κεφάλι μας και να αρχίσουμε να τολμάμε στη ζωή μας. Να τολμάμε να βιώσουμε όσα σκεφτόμαστε.
Εκεί είμαστε αληθινοί, εκεί ζούμε
Να μην αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο.
Αλλά αν υπάρχει ζωή μέχρι το θάνατο.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
αυτό που αποκαλούμε ΖΩΗ,
δεν είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ
και πώς ο ΘΑΝΑΤΟΣ δεν είναι η ΖΩΗ; "
Ευριπίδης
Κέλσος ο Φιλαλήθης
"ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΧΙ Η ΨΥΧΗ" ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ....
"Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΥΓΧΑΝΕΙ ΩΝ, ΩΣ ΕΜΟΙ ΔΟΚΕΙ,ΟΥΔΕΝ ΑΛΛΟ Η ΔΥΟΙΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΙΝ ΔΙΑΛΥΣΙΣ,ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΑΠ' ΑΛΛΗΛΟΥ."
ΔΗΛΑΔΗ:
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ,ΠΑΡΑ Ο ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ,ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΠ' ΤΟ ΑΛΛΟ,ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ.
ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.ΘΕΛΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΕΤΣΙ..ΕΜΕΙΣ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ,ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ...ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΟΜΟΡΦΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...ΩΡΑΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΧΑΝΩ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ...ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ...ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ,ΑΥΡΙΟ?
ΑΤΜΟΥΛΙΝΙ ΔΩΣΕ ΜΑΣ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΟΥ.ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕΣ?
ΦΙΛΙΚΑ 
The Truth Is Out There..
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕΣ?]
δεν δυναμαι να (υπερ)αναλυω τ' αυτονοητα,εξου + η εικονα*...
φως+αγαπη
ΑΤΜΑ
*Μια καρτα απο το deck "777",σειρα που βασιζεται στη Δυτικη τελετουργικη μαγεια/ ενα σημαντικο εργαλειο προς απομνημονευση,
με τη χρηση του ...αριστερου ημισφαιριου...αντι της διαισθητικης αναλυσης οπως σε παραδοσιακα deck...
Edited by - ΑΤΜΑ on 13/07/2003 16:43:54
quote:
δεν δυναμαι να (υπερ)αναλυω τ' αυτονοητα,εξου + η εικονα*...
ΚΑΛΑ ΒΡΕ ΑΤΜΑ ΜΗΝ ΜΕ ΔΕΙΡΕΙΣ ΚΙΟΛΛΑΣ....
The Truth Is Out There..
quote:
" Πώς ΞΕΡΟΥΜΕ πώς
αυτό που αποκαλούμε ΖΩΗ,
δεν είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ
και πώς ο ΘΑΝΑΤΟΣ δεν είναι η ΖΩΗ; "
Φίλε Κέλσο, απο τη στιγμή που δε δύναται να έχουμε αναφορές και απο τις δύο καταστάσεις και απο τη ζωή και το θάνατο, αυτό που είπε ο Ευριπίδης θα μείνει αναπάντητο (κλειδωμένο θέμα που θά λεγε κι ο Admin)
'
'
...Πάντως, είτε γνωρίζουμε είτε όχι, οφείλουμε να ζήσουμε έτσι ώστε οι πράξεις μας να μη προσβάλουν την Ανώτερη Διάνοια
'
'
Αγαπητή lencolas,
quote:
ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.ΘΕΛΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΕΤΣΙ..ΕΜΕΙΣ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ,ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ...ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΟΜΟΡΦΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...ΩΡΑΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΧΑΝΩ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ...ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ...ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ,ΑΥΡΙΟ?
Γιατί να είμαστε λυπημένοι? Υπάρχει αυτή η λύπη για το θάνατο απο τον πιό δυνατό και πλούσιο άνθρωπο, μέχρι τον πιο αδύναμο και φτωχό.
Γιατί λυπόμαστε για το χαμό αγαπημένων μας προσώπων?
Είναι για αυτά τα πρόσωπα που χάσαμε ή μήπως είναι λύπη προς τον εαυτό μας? Λύπη προς την καινούργια κατάσταση που καλέιται ο εαυτός να αντιμετωπίσει.
Αν κλαίμε για τα αγαπημένα πρόσωπα, μπορούν τα δάκρυά μας να τους φέρουν πίσω?
Ούτε τα δάκρυα, ούτε οι προσευχές, ούτε οι τελετουργίες μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση του θανάτου.
Είναι ένα γεγονός που πρέπει να το δεχτούμε.
Δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό.
Αλλά αν κλαίμε για τον εαυτό μας, για τη μοναξιά μας, την άδεια ζωή μας, τη συντροφιά των προσώπων αυτών, τότε κλαίμε λόγω του δικού μας κενού.
Κλαίμε γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι δίπλα μας να μας χαρίζουν τη συντροφιά τους.
Τώρα που αυτά τα πρόσωπα έχουν φύγει καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια νέα κατάσταση δίχως αυτά τα πρόσωπα και αυτό είναι κάτι που μας τρομάζει.
Πολλοί άνθρωποι δένονται τόσο πολύ με άλλους ανθρώπους και πράγματα που προσκολλώνται πάνω τους.
Υπάρχει φίλος μου (που ευτυχώς δεν ασχολείται με τέτοιου είδους αναζητήσεις και δε θα δεί που μιλάω γι' αυτόν
)...που μένει μόνος σ' ένα 3άρι διαμέρισμα και όλο το σπίτι είναι γεμάτο απο πράγματα.
Αλλά στην κυριολεξία όλο.
Όταν πηγαίνω δεν έχει χώρο ούτε καν να κάτσω άνετα γιατί έχει μια μανία να μαζεύει πράγματα και να μη πετάει ποτέ τίποτα.
-Δε του λέω τίποτα γιατί αυτούς που αγαπώ τους αφήνω ελεύθερους-
Άλλοι, προσκολλώνται σε άλλους ανθρώπους γιατί ίσως είναι απο φύση περισσότερο αδύναμοι και μοιάζουν να κρέμονται στην κυριολεξία απο αυτά τα άτομα...κάτι που είναι αρρωστημένο.
Μπορεί να μη θέλουμε να δούμε το γεγονός οτι ουσιαστικά κλαίμε απο λύπη προς τον εαυτό μας, μπορεί να θέλουμε να το απορρίψουμε απο φόβο, αλλά αν παρατηρήσουμε λίγο περισσότερο, θα δούμε οτι το κλάμα προέρχεται απο τη δική μας μοναξιά, απο την εσωτερική μας κενότητα, που σημαίνει απο λύπη για τον εαυτό μας.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό αλλά αν θέλουμε να φτάσουμε βαθιά στο θέμα του θανάτου, θα αναγνωρίσουμε την αλήθεια του.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 14/07/2003 05:01:39
Edited by - reptilesalonica on 14/07/2003 05:04:16
Edited by - reptilesalonica on 14/07/2003 05:06:18
Το κάθε τι έχει το δικό του σκοπό ύπαρξης και τη δική του πορεία σε αυτό το επίπεδο που ονομάζουμε ζωή. Την ευκαιρία που δίδεται στον καθένα μας για να προσπαθήσει να φτάσει τον υπέρτατο άνθρωπο.
Για την επίτευξη λοιπόν αυτού του σκοπού πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός.
Ο θάνατος είναι κάτι που υπάρχει και σίγουρα όλοι κάποια στιγμή θα το αντιμετωπίσουμε. Είναι το βιολογικό τέρμα του ανθρώπου, ο διαχωρισμός από την ύλη.
Αρχικά το αντιμετωπίζουμε με λύπη μιας και η απώλεια οικείων ανθρώπων είναι ένα από τα πιο δυσβάσταχτα γεγονότα.
Παρόλα αυτά όμως αυτό που ίσως μπορούσε να βοηθήσει είναι το να καταφέρει κανείς να δει πως πέρα από την απώλεια αυτή, η οποία πονάει αυτούς που «μένουν», η συγκεκριμένη ψυχή συνεχίζει την πορεία της αποκομίζοντας κάθε φορά την ανάλογη γνώση με απώτερο σκοπό την ένωση με το Θείο.
ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΡΙΑ..ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΥ..ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ,ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΜΟΝΑΞΙΑ!ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ "ΕΠΕΒΑΛΑΝ"!ΚΛΑΙΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ....ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ...ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ..
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ ΥΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΕΡΙΑ...
ΦΙΛΙΚΑ
The Truth Is Out There..
Edited by - lencolas on 14/07/2003 17:27:20
Μπορεί να μη θέλουμε να δούμε το γεγονός οτι ουσιαστικά κλαίμε απο λύπη προς τον εαυτό μας, μπορεί να θέλουμε να το απορρίψουμε απο φόβο, αλλά αν παρατηρήσουμε λίγο περισσότερο, θα δούμε οτι το κλάμα προέρχεται απο τη δική μας μοναξιά, απο την εσωτερική μας κενότητα, που σημαίνει απο λύπη για τον εαυτό μας.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό αλλά αν θέλουμε να φτάσουμε βαθιά στο θέμα του θανάτου, θα αναγνωρίσουμε την αλήθεια του
__________________________________________________________________
Γρηγόρη.... ποσο δικιο εχεις....
Λυπη για τον εαυτο μας...
Λυπη για το ...εγω.. μας...
Εκει τουλαχιστον ας μην ειμαστε εγωιστες....
Εκει τουλαχιστον που δε μπορουμε να χαλιναγωγησουμε την Υλη....
Εκει που αυλες δυναμεις ειναι ΕΙΔΗΜΩΝ..
Πόση πίκρα μπορεί άραγε να χωρέσει μέσα σε ένα δάκρυ;
Αυτό αναρωτιέμαι, κλαίγοντας...
Μια σταγόνα από δάκρυ φορτωμένη αγανάκτηση, γι΄αυτον που Εφυγε
Καλο Ταξιδι .... Ματια μου...
Ελπιζω Εκει να βρεις τη λυτρωση σου.....
quote:
Παρόλα αυτά όμως αυτό που ίσως μπορούσε να βοηθήσει είναι το να καταφέρει κανείς να δει πως πέρα από την απώλεια αυτή, η οποία πονάει αυτούς που «μένουν», η συγκεκριμένη ψυχή συνεχίζει την πορεία της αποκομίζοντας κάθε φορά την ανάλογη γνώση με απώτερο σκοπό την ένωση με το Θείο.
Έτσι είναι αγαπητή φίλη και χαίρομαι που το επισημαίνεις...
Γι' αυτό το λόγο και η χαρά των Βουδδιστών στο θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου.
Ίσως σ' αυτό το θέμα βλέπουν μακρύτερα...
Υ.Γ....Δεν είμαι Βουδδιστής!...Ok?
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 15/07/2003 06:01:33
Edited by - reptilesalonica on 15/07/2003 06:03:10
Αυτός που σίγουρα θα έρθει...
Ας στρέψουμε πιο πολύ τα βλέμματά μας σ' αυτούς που πρόκειται να φύγουν...
Στη Μάνα, στον Πατέρα, που περιμένουν καρτερικά, μέσα στο έρημο δωμάτιο, την επίσκεψη του παιδιού...
Πήγαινε σήμερα να τους δεις, όχι αύριο...γιατί αύριο, μπορεί να είναι αργά...
'
'
'
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Ολα ξεκινούν με τον θάνατο.
quote:
Όλα ξεκινούν με τον θάνατο.
Δεν νομίζω ότι ο θάνατος μπορεί να θεωρηθεί σαν κίνητρο για την προσωπική αναζήτηση του καθενός. Άλλωστε αυτή η αναζήτηση σχετίζεται και με την εν λόγω ζωή και είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό και οι λόγοι που γίνεται η κάθε αναζήτηση ποικίλουν στο καθένα μας.
Ο καθένας μας προσπαθεί να εξελιχθεί αν άτομο χωρίς να έχει μοναδικό σκοπό να ανακαλύψει το τι υπάρχει μετά.
Ο θάνατος ίσως μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα σημείο που δίνει το έναυσμα σε κάποιους να ασχοληθούν με το τι υπάρχει μετά χωρίς αυτό να είναι το μοναδικό κίνητρο.
προσπαθωντας να γνωρισουμε τι συμβαινει, μετα το σταματημα της καρδιας, προσπαθωντας να ορισουμε ,τι ειναι θανατος η, το ποτε ερχεται, προσπαθουμε να απαλυνουμε την αγωνια μας για το αγνωστο
Η Γνωση ειναι το φαρμακο. Αυτο εδωσε και ο Βουδας στην πονεμενη μανα.
Ο Απολλωνιος Τυανεας ειχε συνοψισει:
" Κανεις δεν πεθαινει παρα μονο φαινομενικα, καθως και κανεις δεν γεννιεται παρα μονο φαινομενικα. Αυτο που καλουμε γεννηση, ειναι το περασμα απο την ουσια στην υλη κι αυτο που ονομαζουμε θανατο, ειναι το αντιθετο περασμα απο την υλη στην ουσια."
Εμας εδω στην γη, τους συν-οδοιπορους μιας ενσαρκωμενης ψυχης, μας θλιβει ο αποχωρισμος. Η ικανοποιηση που σε ΕΜΑΣ εδινε το χαμογελο,
η συμπαρασταση, η παρουσια, η συναισθηματικη ασφαλεια κλπ του εκλιποντος.
Αν πραγματικα πιστευουμε στην αθανασια της ψυχης, πρεπει μετα τον τελευταιο ασπασμο, να χαιρομαστε για τον ευτυχη προορισμο του αγαπημενου συνανθρωπου.
LOVE IS THE LAW
HARMONY THE EFFECT
Knight ΜΙΧΑΗΛ
