- ΕΝΑ EMAIL...... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΕΛΑΒΑ ΕΝΑ EMAIL ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΦΙΛΟ.
EINAI ENA ANTΙΓΡΑΦΟ ΕΝΟΣ ΕΜΑΙΛ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ.
ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΒΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΜΑΣ...
ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΘΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.
ΣΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ....
*********************************************************************
ΓΚΡΑΧΑΜ ΡΟΤΖΕΡΣ. Αυτό το όνομα υπάρχει ως υπογραφή κάτω από ένα
κείμενο που
εστάλη ως e-mail στη στήλη. Είναι μια χιουμοριστική αλλά και πικρή
«κραυγή αγωνίας» απ' όλους εκείνους που αισθάνονται ότι μεγαλώνουν με την ίδια,σχεδόν, ταχύτητα με την οποία φαίνεται να αλλάζουν όλα στη ζωή μας.
Γράφει,λοιπόν, ο Γκράχαμ:
ΣΥΜΦΩΝΑ με τους σημερινούς νομοθέτες και τεχνοκράτες, όσοι ήμασταν
παιδιά στη δεκαετία του '60 και του '70, δεν θα έπρεπε να είχαμε επιβιώσει μέχρι τώρα, γιατί οι παιδικές μας κούνιες, ας πούμε, ήταν βαμμένες με μπογιά που περιείχε σίδηρο. Κι εμείς, γλείφοντάς την όλη μέρα, θα έπρεπε να είχαμε πεθάνει από δηλητηρίαση.
Στα φάρμακα εκείνης της εποχής δεν είχαμε ειδικά καπάκια ασφαλείας, όταν καβαλάγαμε τα ποδήλατά μας δεν φορούσαμε κράνη.
Στο αυτοκίνητο των γονιών μας, όταν μπαίναμε, ούτε σε ειδικά καθίσματα καθόμασταν ούτε ζώνες φορούσαμε ούτε αερόσακους είχαμε. Ηταν μεγάλο γλέντι όταν μας επέτρεπε ο μπαμπάς να καθήσουμε μπροστά.
ΝΕΡΟ πίναμε από τη βρύση και είχε την ίδια γεύση με αυτό που πίνουμε
σήμερα εμφιαλωμένο.
Τρώγαμε ψωμί με βούτυρο και γλυκά απίθανα και πατάτες τηγανητές και δεν ήμασταν ποτέ παχύσαρκοι, γιατί τρέχαμε συνεχώς έξω,παίζαμε, δεν καθόμασταν στον καναπέ ή στο κομπιούτερ.
Το αναψυκτικό ή την μπύρα μας τα μοιραζόμασταν από το ίδιο μπουκάλι ή τενεκέ με τους φίλους μας. Κανείς μας δεν πέθανε απ' αυτό.
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΑΜΕ κάτι γκο-καρτ της συμφοράς με τις ώρες και έπειτα
ανεβαίναμε στην κορυφή μιας μεγάλης ανηφόρας και κατεβαίναμε φουλ, ανακαλύπτοντας πολύ αργά ότι είχαμε ξεχάσει να φτιάξουμε φρένα. Γκρεμοτσακιζόμασταν.
Ματώναμε.
Σπάγαμε χέρια και πόδια. Πονούσαμε. Κλαίγαμε. Δεν βάζαμε τους γονείς
μας να κάνουν μήνυση στη μάντρα απ' όπου αγοράσαμε τα παλιοσίδερα με τα οποία φτιάξαμε το καρτ μας.
Και, νά 'μαστε! Ακόμα ζωντανοί. Και ωραίοι.
ΦΕΥΓΑΜΕ από το σπίτι το πρωί και επιστρέφαμε λίγο πριν νυχτώσει.
Κανείς δεν μας γύρευε.
Ηξεραν ότι θα επιστρέφαμε.
Δεν είχαμε ούτε Play Station ούτε X-Box ούτε video game ούτε 99 κανάλια στην τηλεόραση ούτε ήχο surround, ούτε κινητά τηλέφωνα ούτε προσωπικούς υπολογιστές ούτε chat rooms για μοναχικές ψυχούλες στο Ιντερνετ.
Είχαμε φίλους που πηγαίναμε έξω για να τους συναντήσουμε. Πλακωνόμασταν στο ξύλο. Ξύλο άγριο, μιλάμε.
Ούτε ένας ποτέ δεν πήγε στη μαμά ή στον μπαμπά του για να καταγγείλει εκείνον από τον οποίον τις έφαγε.
ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ περπατώντας στα σπίτια των φίλων μας. Με τα πόδια πηγαίναμε
και στο σχολείο. Δεν μας έπαιρναν η μαμά κι ο μπαμπάς ούτε το σχολικό.
Οταν δεν είχαμε τι παιχνίδι να παίξουμε, ανακαλύπταμε καινούργια. Με ξύλα, με λαστιχάκια, με μπαλάκια του τένις, με πέτρες, με νερό, με... τίποτα.
Το παιχνίδι θέλει φαντασία. Κι εμείς τη δική μας φαντασία την
καλλιεργούσαμε.
Είχαμε ελευθερία,αποτυχίες, επιτυχίες και υπευθυνότητα.
Και μάθαμε να τα χειριζόμαστε όλ' αυτά καλά.
Είμαστε η γενιά που στερήθηκε πολλά, αλλά είχε τα πάντα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 02/02/2004
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ ΜΕ ΕΦΕΡΑΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ...
ΑΥΤΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΜΟΙΡΑΣΘΩ ΜΑΖΥ ΣΑΣ...
ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΜΑ ΘΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΣΑΣ ΓΝΩΜΗ...
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
**ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
Πολύ όμορφο θέμα AVATARGR!Καλή συνέχεια.
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
Ήταν εκεί προς τα τέλη του ’70 ….
Που να ήξερα ότι τα παιδία μου δεν θα νιώσουν τη δική μου χαρά
όταν μου έλεγε ο φίλος μου ο Κώστας « θα παίξουμε πόλεμο ? »
Που να ήξερα ότι τα δικά μου παιδία θα ακούν (και βλέπουν) για πόλεμο
και διεθνή τρομοκρατία κάθε μέρα …. Όπως έπαιζα κι εγώ κάθε μέρα …..
να σαι καλά AVATARGR η αναμνήσεις είναι γλυκές ,,,
αρκεί να της «ξυπνάς» που και που …..
« Κι όμως ... γυρίζει. »
Εκτός όμως από την ηλικία έπαιξε μεγάλο ρόλο και η πόλη στην οποία έζησα. Μια όχι μεγάλη επαρχιακή πόλη που τότε υπήρχαν ακόμα αλάνες. Και το τι παιχνίδι γινόταν με τα παιδιά της γειτονιάς δεν λέγεται! Θυμάμαι όταν πηγαίναμε για "γαριδάκια"... που χτυπούσαμε τα κουδούνια των γύρω σπιτιών και τρέχαμε σαν τα χαζά νομίζοντας οτι κάναμε κάτι κακό!!! Που να ξέραμε τι θα θεωρούταν κακό μια 10ετία αργότερα...!
Βόλτες με τα ποδήλατα εδώ και 'κει χωρίς τον φόβο να μας χτυπήσει αυτοκίνητο!
Κυνηγητό, κτυφτό......
Το σπίτι της γειτονιάς που χτίσαμε πάνω σε δέντρο ορμώμενοι από ταινία που είχαμε δει!
Ξύλο με άλλες γειτονιές...
Νερό στους περαστικούς κάτω από το μπαλκόνι...
...και αρκετά αργότερα όταν όλη η παρέα είχαμε μηχανάκια ατέλειωτες βόλτες στις γύρω περιοχές, πάνω στα βουνά, μπάνιο στο ποτάμι, και τη νύχτα ξαπλωμένοι ο καθένας στο μηχανάκι του να κοιτάμε τον έναστρο ουρανό και να μας λέει ο Δημήτρης τα διάφορα που διάβαζε στα βιβλία για το σύμπαν.............
Αυτά και άλλα πολλά πολλά και όμορφα μπορώ να θυμηθώ από τότε!
Δεν έχω παράπονο απο αυτές τις ηλικίες. Πέρασα καλά!
Τα σημερινά παιδιά Αντρέα δεν νομίζω να ενοχληθούν που δεν θα ζήσουν όλα αυτά. Επειδή ακριβώς δεν τα έχουν ζήσει για να τους λείψουν.
σε ευχαριστω.
μεινε για παντα ετσι ,μην χασεις αυτα που νοιωθεις,προσπαθησε ποτε ,να μην χασεις ,ολα οσα εισαι.
και εχεις φιλους,να το θυμασαι.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΟΠΙΚ.
ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΝΑΔEΙΞΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ..
ΠΟΙΟ ΠΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΚΑΛΑ.
ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.
ΠΟΣΟ (ΑΣ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ Η ΕΚΦΡΑΣΗ) ΜΥΓΑΓΓΙΧΤΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ...
ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ...
ΟΧΙ ΟΜΩΣ Η ΠΑΡΕΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΦΙΛΩΝ...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
**ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
quote:
ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.ΠΟΣΟ (ΑΣ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ Η ΕΚΦΡΑΣΗ) ΜΥΓΑΓΓΙΧΤΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ...
Έχεις δίκιο AVATARGR. Τα παρατηρώ κι εγώ κάθε ημέρα γύρω μου και θλίβομαι. Πολύ ωραίο θέμα, συγχαρητήρια.
Έλαβα και ‘γω αυτό το e-mail πριν μερικές ημέρες.
Και κυριολεκτικά τρελάθηκα! Άρχισα να το στέλνω σε όλους τους φίλους, συνεργάτες & γνωστούς σαν μανιακή! Δεν ξέρω γιατί... ίσως γιατί ήθελα να τους θυμίσω και να τους κάνω να νιώσουν αυτά που ένιωσα και ‘γω διαβάζοντάς το.... μία γλυκιά πίκρα...
Να ‘σαι καλά!
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Σε αρκετά χωριά στην επαρχία το ηλεκτρικό ρεύμα δεν ήρθε παρά πριν 35-40 χρόνια... μέσα σε αυτά τα 40 χρόνια, σε μιά γενιά, φτάσαμε από την εποχή που τα γαιδουράκια είναι το σημαντικότερο μέσο μεταφοράς, στην εποχή της τηλεόρασης, των κινητών και του ίντερνετ... Δεν είναι λίγο αυτό.
Πολλά άλλαξαν... απότομα...
Θα σε πείραζε να εξηγήσεις τι εννοείς με το:
quote:
ΠΟΣΟ (ΑΣ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ Η ΕΚΦΡΑΣΗ) ΜΥΓΑΓΓΙΧΤΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
Δεν είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνω τι εννοείς.
Μερικές φορές ακούγοντας τις ιστορίες των γονιών, ή της γιαγιάς μου ζηλεύω...
Mετά μελαγχολώ και αναρωτιέμαι αν τα δικά μου παιδιά θα νιώσουν έστω την ξεγνοιασιά που είχα εγώ.
Κι ας υπήρχε η τηλεόραση και οι υπολογιστές, τρέξαμε στην φύση, σπάσαμε γόνατα, παίξαμε πόλεμο και πολλά άλλα.
Ζήσαμε αθώα για κάμποσο τουλάχιστον πριν αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα.
Τα δικά μας παιδιά για πόσο θα μπορέσουν να κρατήσουν την αθωότητα τους σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο σκληρός;
Είμαστε όσα έχουμε ζήσει...Η καχυποψία μας κυβερνά τώρα πια αντί για την εμπιστοσύνη. Καλώς ή κακώς...
Ευχαριστώ για το τόσο όμορφο θέμα σου...
Ξύπνησες αναμνήσεις και σε εμένα... κι ας μην ανήκω σε αυτούς που τα έζησαν...
"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"
quote:
Τα δικά μας παιδιά για πόσο θα μπορέσουν να κρατήσουν την αθωότητα τους σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο σκληρός;
Φίλη silverwolf πόσο δίκιο έχεις μ’ αυτά σου τα λόγια!
Και ‘γω ανήκω στην «νεότερη» γενιά (είμαι 29), αλλά ένα περίεργο πράγμα: δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά νομίζω ότι ανήκω και ‘γω σ’ αυτήν ακριβώς την γενιά που περιγράφει το e-mail!
Είχα την τύχη να μεγαλώσω τρέχοντας στις αλάνες της γειτονιάς μου! Παίζοντας κουτσό, σχοινάκι, κρυφτό, κυνηγητό, τα μήλα.... και ένα σωρό άλλα παιχνίδια που ειλικρινά.... λαχταρώ μέχρι και... σήμερα!
Έπαιζα ξύλο με τ’ αγόρια που κατα τ’ άλλα είχα και ιδιαίτερη συμπάθεια και ένιωσα τα πρώτα μου ερωτικά καρδιοχτύπια εκεί... στις αλάνες και όχι μέσω ενός chat room… πως άραγε όλα αυτά θ’ ακούγονται στα παιδιά μου? Αναρωτιέμαι!
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Το λάστιχο... που πηδάγαμε σαν κατσίκια για να τα καταφέρουμε...πως να "πιάσουμε" πάνω μας από τόσο χοροπηδητό...
Κι έπειτα... ο πόλεμος με τα παιδιά του άλλου μαχαλά(της άλλης γειτονιάς). Αλήθεια έχετε παίξει τέτοιο ποτέ?
Αγόρια και κορίτσια φτιάγναμε ψεύτικες ασπίδες και σπαθιά απ'ότι υλικά βρίσκαμε και για σφαίρες είχαμε κάτι στρογγυλά μπιλάκια σαν στραγάλια που είχαν τα δέντρα του πεζοδρομίου (τότε υπήρχαν δέντρα
)... Στη χειρότερη περίπτωση κόβαμε και τα νεράτζια από τις νερατζιές της γειτονιάς και παίρναμε μαζί και τα σκυλιά μας για εκφοβισμό... Αυτές ήταν εποχές!...
Ξέρετε όμως ποιός είναι ο δικός μου φόβος ?
Ότι τα διαβάζουμε αυτά και γελάμε απο την μία, συγκινούμαστε απο την άλλη, κάποιοι απο εμάς αναπολούμε ίσως τα χρόνια του παρελθόντος, αλλα όπως δείχνουν τα πράγματα μέρα με την μέρα η ζωή μας μεταλλάσσεται ανεπιστρεπτί ...
Ίσως μετά απο μια δεκαετία τα δικά μας παιδία να διαβάζουν αντίστοιχα mails και να λένε:
"Τι όμορφα τα παλιά χρόνια ... Εμείς είχαμε και 2 φίλους και παίζαμε παρέα playstation και αντιγράφαμε και κανένα παιχνίδι και μετά κάναμε και κανένα chat στο διαδίκτυο.
Τώρα τι κάνουν τα δικά μας παιδιά ? Δεν έχουν ούτε έναν φίλο και όλη την μέρα παίζουν παρέα με τον 3D Virtual Reality φίλο τους, βάζουν φαγητό στον Virtual Reality σκύλο τους, κάνουν τα μαθήματα με τον 3D Virtual Reality δάσκαλο τους στο σπίτι χωρίς να χρειαστεί να πάνε σχολείο και γνωρίζουν τον κόσμο απο την 3D στερεοσκοπική οθόνη του σαλονιού τους."
Δυστυχώς η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.
Ειδικά όσον αφορά τη διαπαιδαγωγηση και το "μεγάλωμα" των παιδιών, κυκλοφορούν τόσα περιοδικά κλπ με το "σωστό" και "λάθος" τρόπο, που έχει παραγκωνιστεί πλέον το μητρικό ένστικτο και η κοινή λογική.
Θυμάμαι, μου λεγε η μητέρα μου πως στο πρώτο παιδί έβραζε την πιπίλα για να την απολυμάνει...στο δεύτερο την έπλενε με ζεστό νερό..και στο τρίτο (εμένα), λίγο ξέπλυμα με κρύο νεράκι. Και είμαι το μόνο από τα τρία παιδιά που "βγήκε" χωρίς άσθμα και αλλεργείες. Σήμερα, τα παιδάκια μεγαλώνουν σε σχεδόν αποστειρωμένο περιβάλλον, η επαφή και το παιχνίδι με το χώμα είναι σχεδόν απαγορευμένη (λόγω συνθηκών αλλά ΚΑΙ νοοτροπίας) και η νέα γενιά ως αποτέλεσμα ταλαιπωρείται με αλλεργείες και intolerances (συγγνώμη αλλά μου διαφεύγει ο ελληνικός όρος) κάθε είδους. Υπό αυτήν την έννοια, θα συμφωνήσω κι εγώ ότι έχουμε γινει...μυγιάγγιχτοι, και δυστυχώς μεγαλώνουμε εξίσου "μυγιάγγιχτα" παιδιά!
ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΦΙΛΗ Silverwolf ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΕΝΝΟΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΩ ...
quote:
ΠΟΣΟ (ΑΣ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΑΠΕΙ Η ΕΚΦΡΑΣΗ) ΜΥΓΑΓΓΙΧΤΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΜΑΤΩΣΟΥΝ....
ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ...
ΤΑ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΜΜΕΣΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ ΚΑΘΙΣΤΕ ΕΔΩ ΕΞΩ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΕΣΑΣ...
ΜΗ ΤΟ ΕΝΑ ΜΗ ΤΟ ΑΛΛΟ...
ΠΑΙΞΕ ΜΕΣΑ..
ΠΑΙΞΕ ΜΟΝΟΣ...
ΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ...
ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΦΟΒΙΚΑ....
ΚΤΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΛΕΠΕΙ ΥΠΕΘΡΟ ΚΑΙ ΘΑ ΦΟΒΑΤΑΙ...
ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΑΝ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΝΔΡΟ...
ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙ ΚΑΤΩ ΣΤΟ ΧΩΜΑ....
ΕΙΔΑ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ ΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΩ...
ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΝ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΝ ΝΑ ΜΑΛΩΣΟΥΝ NA ΑΡΡΩΣΤΗΣΟΥΝ ...
ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΝ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ CHAT.
ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥΣ.
EYXAΡΙΣΤΩ.
**ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
quote:
Ίσως μετά απο μια δεκαετία τα δικά μας παιδία να διαβάζουν αντίστοιχα mails και να λένε:"Τι όμορφα τα παλιά χρόνια ... Εμείς είχαμε και 2 φίλους και παίζαμε παρέα playstation και αντιγράφαμε και κανένα παιχνίδι και μετά κάναμε και κανένα chat στο διαδίκτυο.
Τώρα τι κάνουν τα δικά μας παιδιά ? Δεν έχουν ούτε έναν φίλο και όλη την μέρα παίζουν παρέα με τον 3D Virtual Reality φίλο τους, βάζουν φαγητό στον Virtual Reality σκύλο τους, κάνουν τα μαθήματα με τον 3D Virtual Reality δάσκαλο τους στο σπίτι χωρίς να χρειαστεί να πάνε σχολείο και γνωρίζουν τον κόσμο απο την 3D στερεοσκοπική οθόνη του σαλονιού τους."
Δυστυχώς η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.
Δεν χρειάζεται μεγάλη σκέψη για να αντιληφθούμε οτι αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες των εποχών που θα έρθουν. Είναι πραγματικά θλιβερό...!
quote:
... μια γλυκιά πίκρα...
Aυτές ακριβώς οι λέξεις περιγράφουν αυτά που ένιωσα και εγώ όταν διάβασα το mail που μας παρέθεσε και ο Aβατάρ.
Πιστεύω πως είναι αναπόφευκτο το γεγονός οτι τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν σε "αποστειρωμένο" περιβάλλον απ' όλες τις απόψεις. Και όσο περνούν τα χρόνια θα συμβαίνουν και τα ανάλογα.
Έτσι όμως είναι...περνούν τα χρόνια, η τεχνολογία αλλάζει, τα ενδιαφέροντα αλλάζουν και εμείς γινόμαστε απλοί παρατηρητές που θέμα χρόνου είναι το πότε θα μπούμε στο παιχνίδι της αλλαγής.
Εγώ δεν θα πω "πολύ όμορφο το θέμα που άνοιξες AVATARGR" αλλά ΠΟΛΥ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕΣ AVATARGR.
quote:
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΑΜΕ κάτι γκο-καρτ της συμφοράς με τις ώρες και έπειτα
ανεβαίναμε στην κορυφή μιας μεγάλης ανηφόρας και κατεβαίναμε φουλ, ανακαλύπτοντας πολύ αργά ότι είχαμε ξεχάσει να φτιάξουμε φρένα
Λοιπόν ... είχα και εγώ ενα τέτοιο .. οχι ενα .. πολλά...
Πράγματι εψαχνα να βρώ ρουλεμάν μεγάλα ρουλεμάν τους πέρναγα ενα ξύλο για άξονα και τα κάρφωνα με καρφιά ή με βίδες σε μία σανίδα.
Με μία αλλη σανίδα κάθετη και εναν πύρο έφτιαχνα το τιμόνι
Ηταν ενα πατίνι που το λέγαμε ``αεροπλανάκι``.
Κάναμε αγώνες και απο μία ανηφόρα μεγάλη ξεκινούσαμε ολοι μαζί και καταλήγαμε πάντα μα πάντα ο ενας επάνω στο αλλον.
Φρένα δεν είχαμε , δεν τα χρειαζόμαστε.
Χέρια , πόδια, κεφάλια, ολα τα είχαμε σπάσει και οχι απο μία φορά αλλά απο πολλές. Δεν θυμάμαι να πονούσα , αλλα τα πόδια μου ήταν πάντα ματωμένα.
Που το θυμήθηκες avatar ,, καλά εγώ νόμιζα οτι μόνο στη δική μου γειτονιά το φτιάχαμε.. Δεν μου λές avatgar μπάς και κάναμε μαζί αγώνες.
Για θυμηθείτε και το «ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ ΑΚΟΥΝΗΤΑ»!!! Σε τι τρελές "στάσεις" μας έβρισκε το... ΣΤΟΠ!!!! 
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
quote:
Δεν είχαμε ούτε Play Station ούτε X-Box ούτε video game ούτε 99 κανάλια στην τηλεόραση ούτε ήχο surround, ούτε κινητά τηλέφωνα ούτε προσωπικούς υπολογιστές ούτε chat rooms για μοναχικές ψυχούλες στο Ιντερνετ.
Θέλω να αναφερθώ στα παιχνίδια και στην εποχή.
Για τους περισσότερους της δεκαετίας του 60 τα πράγματα δεν εχουν καμμία σχέση με το σήμερα. Βέβαια οχι για ολους, αλλά νομίζω για τους περισσότερους.
Ενα αυτοκινητάκι μινιατούρα, σήμερα δεν κοστίζει παραπάνω απο 7 ευρώ.
Δηλαδή 2.000.
Τότε στοίχιζε 20 δραχμές το αυτοκινητάκι δηλαδή όσο εκαναν 5 σουβλάκια με 4 δρχ το καθένα.
Αυτό το αυτοκινητάκι δεν το απόκτησα. Δεν υπήρχε το 20αρικο.
Τα περισσότερα παιχνίδια τα φτιάχναμε μονοι μας. Βέβαια υπήρχαν και αυτοί που τα είχαν. Τα πιάναμε στο χέρι μας και εμείς... κάτι ήταν και αυτό.
Κάθε μέρα επεφτε ξύλο πολλές φορές ομαδικό. Ολη η τάξη.
Πολλές φορές ομως το ξύλο ήταν άγριο. Αλύπητο. Αυτά τα χαστούκια ήταν αξέχαστα. Για ``ψύλλου πήδημα`` επεφταν χωρίς προειδοποίηση τόσο δυνατά που νόμιζες οτι εχει ξεκολήσει το κεφάλι σου. Τρία, τέσσερα καμμιά φορά πέντε απανωτά πολλές φορές και ανάποδα αυτά ήταν τα χειρότερα.
Οι θρασύδειλοι χτυπούσαν 6χρονα παιδάκια και αυτό γινόταν με ιδιαίτερο μαίνος, με μανία και μάλιστα με ιδιαίτερη επιδεξιότητα.
Ορισμένοι δάσκαλοι ήταν διάσημοι για το ξύλο που έριχναν, μάλιστα αναλάμβαναν να δείρουν και για λογαριασμό αλλων ειδικά όρισμένες δασκάλες που δεν μπορούσαν να δείρουν μας πήγαιναν στον Γκιουλέκα οπου μας έκανε μαύρους.
Το ωραίο ήταν οτι ποτέ μου δεν είχα διαρτυρηθεί στους γονείς μου για το ξύλο. Δεν θυμάμε γιατί.
Edited by - allzzaro on 04/03/2004 17:57:21