Τσανάκαλος

quote:

---

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ ΜΟΥ,ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ.ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΔΟ ΤΟΥ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ??ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΓΙΝΕ.ΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ??

---

Feel the anxiety hold off the fear...

Άκουσα, και πιο συγκεκριμένα διάβασα όσα γράφτηκαν σε αυτό το forum με μεγάλο ενδιαφέρον. Όχι πως συμβαίνει κάτι παρόμοιο σε μένα όπως στον φίλτατο Νίκο. Λοιπόν Νίκο σε ποιά οδό έγινε το ατύχημα;Μ. Αλεξάνδρου, Εθν.Αντιστάσεως, Σαρανταπόρου, Φιλελλήνων, στο συντριβάνι στην πλατεία;Το επίθετό σου μπορείς να μας το πεις;( Δεν ξέρω και αν επιτρέπεται από τους κανονισμούς του forum)

Είμαι μέλος του esoterica εδώ και αρκετό καιρό ( αν συμπεριλάβει κανείς και τους μήνες κατά την διάρκεια των οποίων ήμουν απλός παρατηρητής). Τολμώ να πω πως έχω "κλέψει" αρκετά από αυτόν τον χώρο γιατί ακριβώς έχω την εντύπωση οτι δεν έχω δώσει ΤΙΠΟΤΑ, τουλάχιστον στην έως τώρα διαδρομή μου(Αυτό θα έπρεπε να το πιστεύουν και άλλα μέλη).

Και επειδή ακριβώς είμαι υπέρμετρα τσαμπατζής εύχομαι ολόψυχα μα ΟΛΟΨΥΧΑ να σταματήσουν οι όσες αντιδικίες μεταξύ των μελών που θεωρώ οτι έχουν να προσφέρουν πολλά εδώ μέσα (ξέρετε εσείς ποιοι είστε), ούτως ώστε να μπορώ ανενόχλητος να "κλέβω" τις γνώσεις σας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κυρίες Avallon και zezmperg σας ευχαριστώ που κάνατε ένα μεγάλο βήμα για την εξουδετέρωση των αντίθετων δυνάμεων.

Υ/Γ

Πιστέψτε με είναι πολύ ενοχλητικό (για όλους εμάς τα απλά μέλη), μέλη όπως εσείς να τσακώνεστε και να μην ασχολείστε με τα ενεργά θέματα του forum.

Μην με παρεξηγείτε, απλώς δεν ήξερα ποιό ταίριαζε καλύτερα!

Ας μας ακούσει κάποιος ανώτερος (διαχειριστής, συντονιστής κ.λ.π.) ώστε να γίνει το πρώτο βήμα. Θα ήταν πολύ άσχημο να μείνουμε στις ιδέες μόνο.

Συγγνώμη κιόλας που πετάγομαι σαν την τσουτσού, αλλά πρόκειται να γράψω σχετικό βιβλίο και θέλω να ακούσω (και πιο συγκεκριμένα να διαβάσω) κριτικές για να ξέρω αν θε πρέπει να προχωρήσω ή όχι!

Τέλος πάντων ό,τι θέλετε κάντε!

Λοιπόν, είμαι 20 χρονών και τόσο καιρό διαβάζω στα διάφορα forums του esoterica περί φαντασμάτων, ξωτικών, παράξενων και ανεξήγητων φαινομένων που κατά καιρούς έχουν ζήσει τα μέλη του site.

Το παράπονό μου είναι πως εγώ ουδέποτε έχω ζήσει κάτι παρόμοιο ώστε να μπορώ να διηγηθώ, ούτε στον ύπνο μου ούτε στον ξύπνιο μου ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ.

Οπότε θα βγάλω και εγώ μια ιστορία από το μυαλό μου και θα σας την πώ, έτσι ρε γ... να μου φύγει το μεράκι!

Ακούστε!

Είναι καλοκαίρι, Τετάρτη, κατά τη 1 περίπου το βράδυ στην Κατερίνη και καθόμαστε στο σπίτι ενός γνωστού (λείπουν οι γονείς του για διακοπές, και τον Κώστα τον γνωρίσαμε εδώ και μια εβδομάδα περίπου).Δεν κάνουμε κάτι το σπουδαίο απλώς περνάμε την ώρα μας χαζολογώντας κ.λ.π

Κάποια στιγμή βαριόμαστε, λέμε να φύγουμε και να πάμε να καθίσουμε στην πλατεία στα Mac Donalds (κλειστά εκείνη την ώρα) όπως συνηθίζουμε να κάνουμε. Έτσι και έγινε...

Ενώ καθόμαστε και συζητάμε( για το χτύπημα της 11 Σεπτεμβρίου) συνειδητοποιώ πως έχω ξεχάσει την φωτογραφική μου μηχανή στο σπίτι του Κώστα (έτσι τον λένε) και ξεκινάω για το σπίτι του να την πάρω.
Ξέχασα να σας πω οτι ο Κώστας δεν είχε έρθει μαζί μας στην πλατεία.

Στο δρόμο σκεφτόμουν πόσο παλιά σκοτεινή και τρομακτική είναι η πολυκατοικία του Κώστα και ανατρίχιαζα.Με τα πολλά ανεβαίνω στον τρίτο χτυπάω το κουδούνι αρκετές φορές γιατί δεν ξυπνούσε και μου ανοίγει.Το βλέμα του αγουροξυπνημένο και τσαντισμένο επιδή τον ξύπνησα.

Του λέω πως ξέχασα την φωτογραφική στο υπνοδωμάτιό του και αποκρίνεται νευριασμένα αμάν ρε μ... ξημερώματα! Τον βλέπω να περπατάει στον μακρύ διάδρομο του σπιτιού ακριβώς μπροστά από την εξώπορτα και να μπαίνει στο δωμάτιό του. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Όταν όμως ανοίγει την πόρτα για να βγει από το δωμάτιο και να έρθει πάλι πίσω (έκανε αρκετή ώρα στο δωμάτιο), κοιτάζω τα πόδια του και βλέπω πως δεν τα κινεί καθώς με πλησιάζει (αρκετά γρήγορα) αλλά αιωρείται!

Παιδιά χ.στ.κα πάνω μου! Περίμενα λίγο να έρθει πιο κοντά ώστε να βεβαιωθώ γι'αυτό που έβλεπα και όταν σιγουρεύτηκα οι τρίχες μου κόνταψαν να πεταχτούν από το σώμα μου και από το κεφάλι μου από την ανατριχίλα...

Βροντάω την πόρτα και κατεβαίνω από τις σκάλες κακείν κακώς τρία τρία τα σκαλοπάτια χωρίς να κοιτάω πίσω μου, και στον πρώτο όροφο περίπου ακούω την φωνή του από πάνω να με βρίζει: Αντε γ... ρε παλιομ..., να μην ξανάρθεις εδώ!

Οι 5 καλύτερες... :

1)Η τελευταία έξοδος
2)Amelie
3)Το πράσινο μίλι
4)Άρωμα γυναίκας
5)Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Στα παραπάνω δεν υπάρχει αύξουσα σειρά.

quote:

---

To ξέρω το σύμπτωμα...
ΕΡΩΤΑΣ...

---

quote:

---

Κάποιο "μάθημα" έπρεπε να πάρετε ή γνωριζόσασταν από παλιά (η δική της εμπειρία μαζί σου αρνητική κι εσύ μάλλον προσπαθούσες ν' αποκαταστήσεις...)

---

Το τρίτο που αναφέρεις όσον αφορά την αποκατάσταση αληθεύει. Όντως στενοχωριόμουν για την κατάσταση αυτή και προσπαθούσα να την κάνω να με δει με διαφορετικό μάτι. (Ίσως το τρίτο μάτι;;;;;;;;)

quote:

---

Και στην περίπτωση κατά την οποία συναντάμε κάποιον τυχαία,είναι άγνωστος προς εμάς και νιώθουμε οικεία,φιλικά?Όταν μάλιστα αυτό νιώθει κι ο άλλος ταυτόχρονα,και ενώ δεν μας γνωρίζει?
Τότε? Ποιο από τα 2 παραπάνω ισχύει?

---

Μου ΄χει τύχει από την άλλη μεριά να συμπαθώ υπερβολικά μια καθηγήτριά μου, τη στιγμή που ήταν κοινώς αποδεκτό οτι εκείνη δεν με "πήγαινε" καθόλου. Και όσο εκείνη δεν με συμπαθούσε άλλο τόσο την συμπαθούσα εγώ! Αυτό πως εξηγείται;

Η δική μου γνώμη είναι μάλλον λιγάκι σκληρή. Πιστεύω πως η αμοιβαιότητα των αισθημάτων μεταξύ των ανθρώπων είναι μάλλον στημένη.

Τι θέλω να πώ;

Συμπαθούμε τις περισσότερες φορές κάποιον επειδή ξέρουμε οτι μας συμπαθεί και αυτός...

... και αντιπαθούμε σχεδόν πάντα κάποιον επειδή ξέρουμε οτι μας αντιπαθεί και αυτός.

Επίσης υπάρχει και μια άλλη κατηγορία άμυαλων, που κρίνουν τα συναισθήματά τους προς έναν τρίτο ανάλογα με τον αν ο τρίτος συμπαθεί το φίλο τους κ.ο.κ

Αυτό πιστεύω συμβαίνει στο μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπινων σχέσεων. Στις περιπτώσεις που δεν συμβαίνει μιλάμε για καθαρούς ψυχικά ανθρώπους που απλώς ξέρουν τι τους γίνεται.

Ακούστε το παρακάτω.
Έγινε στο τμήμα φυσικού στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
<<Πέφτει>> θέμα στην εξεταστική του 4ου έτους κρίσεως και ρωτάει.Πιστεύεται πως υπάρχει αόρατος άνθρωπος, και αν ναι μπορεί να μας δεί;

Μια από τις απαντήσεις:

Δεδομένου ότι υπάρχει αόρατος άθρωπος και δεν είναι κάποιο πνεύμα ή κάτι τέτοιο δεν μπορεί να μας δεί.Ο λόγος;

-Για να μας δεί σημαίνει ότι η ακτινοβολία που πέφτει πάνω μας ανακλάται στα μάτια του και μας βλέπει.
- Αν όμως συνέβαινε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να μπορούμε να βλέπουμε και εμείς τα μάτια του αφού η ακτινοβολία που θα έπεφτε στα μάτια του για να μας δει θα ανακλώνταν και στα δικά μας.

Αυτά έτσι για αρχή περιμένω τις δικές απόψεις πάνω στο θέμα. Ας μην είναι απαραίτητα βασισμένες στη λογική αλλά και στο υπερφυσικό...

Λοιπόν;

εκτίμηση

εκτίμηση

εκτίμηση

quote:

---

Ίσως μετά απο μια δεκαετία τα δικά μας παιδία να διαβάζουν αντίστοιχα mails και να λένε:

"Τι όμορφα τα παλιά χρόνια ... Εμείς είχαμε και 2 φίλους και παίζαμε παρέα playstation και αντιγράφαμε και κανένα παιχνίδι και μετά κάναμε και κανένα chat στο διαδίκτυο.

Τώρα τι κάνουν τα δικά μας παιδιά ? Δεν έχουν ούτε έναν φίλο και όλη την μέρα παίζουν παρέα με τον 3D Virtual Reality φίλο τους, βάζουν φαγητό στον Virtual Reality σκύλο τους, κάνουν τα μαθήματα με τον 3D Virtual Reality δάσκαλο τους στο σπίτι χωρίς να χρειαστεί να πάνε σχολείο και γνωρίζουν τον κόσμο απο την 3D στερεοσκοπική οθόνη του σαλονιού τους."

Δυστυχώς η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.

---

Εκτός όμως από την ηλικία έπαιξε μεγάλο ρόλο και η πόλη στην οποία έζησα. Μια όχι μεγάλη επαρχιακή πόλη που τότε υπήρχαν ακόμα αλάνες. Και το τι παιχνίδι γινόταν με τα παιδιά της γειτονιάς δεν λέγεται! Θυμάμαι όταν πηγαίναμε για "γαριδάκια"... που χτυπούσαμε τα κουδούνια των γύρω σπιτιών και τρέχαμε σαν τα χαζά νομίζοντας οτι κάναμε κάτι κακό!!! Που να ξέραμε τι θα θεωρούταν κακό μια 10ετία αργότερα...!

Βόλτες με τα ποδήλατα εδώ και 'κει χωρίς τον φόβο να μας χτυπήσει αυτοκίνητο!

Κυνηγητό, κτυφτό......

Το σπίτι της γειτονιάς που χτίσαμε πάνω σε δέντρο ορμώμενοι από ταινία που είχαμε δει!

Ξύλο με άλλες γειτονιές...

Νερό στους περαστικούς κάτω από το μπαλκόνι...

...και αρκετά αργότερα όταν όλη η παρέα είχαμε μηχανάκια ατέλειωτες βόλτες στις γύρω περιοχές, πάνω στα βουνά, μπάνιο στο ποτάμι, και τη νύχτα ξαπλωμένοι ο καθένας στο μηχανάκι του να κοιτάμε τον έναστρο ουρανό και να μας λέει ο Δημήτρης τα διάφορα που διάβαζε στα βιβλία για το σύμπαν.............

Αυτά και άλλα πολλά πολλά και όμορφα μπορώ να θυμηθώ από τότε!

Δεν έχω παράπονο απο αυτές τις ηλικίες. Πέρασα καλά!

Τα σημερινά παιδιά Αντρέα δεν νομίζω να ενοχληθούν που δεν θα ζήσουν όλα αυτά. Επειδή ακριβώς δεν τα έχουν ζήσει για να τους λείψουν.

quote:

---

Ο κισσιγκερ το ειπε αυτο. ΑΛΛΑ, δεν αναφερε θρησκεια. ειπε για τη γλωσσα και τα ηθη του Ελληνα. την θρησκεια την θελουν να υπαρχει αφου μας εχει εδω και αρκετες εκατονταδες χρονια στο σκοταδι.
αδιαμφισβητητο? αληθεια πως? με τα "κρυφα" σχολεια??? με την περιουσια της που ΔΕΝ εδωσε για τον αγωνα? με του μοναχους-προδοτες?

---

Avallon δεν ξέρω τι να πώ! Ένας απο τους 2 μας έχει πέσει θύμα παραπληροφόρησης! Τα παραπάνω τα άκουσα σε διάλεξη μιας ψυχολόγου σε συνέδριο παιδαγωγικής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο όπου φοιτώ. Αλλά και βάσει λογικής να το πάρεις... ! Τέλος πάντων, γνώμη σου και γνώμη μου.