- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Μήπως είναι γραμμένο με κάποια συγκεκριμένη γραμματοσειρά ή με το πολυτονικό σύστημα?
Πιστεύω πως "τρώει" τα γράμματα που είναι τονισμένα.
quote:
Υπάρχει βέβαια και η ιστορία του Πάρσιφαλ από τον Βάγνερ που εκφράζει παρόμοιες αλήθειες.
I like Parsival! 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Δέν βρίσκεται στο κάρμα η λύση, είδα εκείνη την στιγμή την συγκεκριμένη φράση απο τον Dying_Incubus και αντέδρασα. Άν την έβλεπα απο εσένα θα αντιδρούσα ανάλογα.
Είμαι σίγουρη ότι κανείς εδώ δεν αμφισβητεί τα κίνητρά σου καλέ μου. Προσωπικά θα είχα επιλέξει χαμηλότερους τόνους, αν ήμουν στη θέση σου, αλλά δεν ήμουν στη θέση σου και σίγουρα είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι, πράγμα που βρίσκω μαγ(ευτ)ικό. Χαίρομαι που λύθηκε η διαφωνία.
quote:Δυστυχώς, έτσι ακριβώς είναι. Θεωρώ ότι λέγοντας "υποκρισία" αναφέρεσαι στα προσωπεία και τους ρόλους μέσα στα οποία γλιστράμε για να αντεπεξέλθουμε τη σκληρή καθημερινότητά μας. Οι "ανάγκες" πάλι συνοψίζονται κυρίως στην ανάγκη να συμβιβαζόμαστε, να ακολουθούμε διαφορετικούς δρόμους από αυτούς που πραγματικά θέλουμε, συνήθως επειδή είμαστε ανασφαλείς... Το σημείο του συμβιβασμού με πονάει ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα και καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς... να είσαι καλά.
ΤΑ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΧΕΔΟΝ ΣΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ.
Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, Ο ΑΣΧΗΜΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ, ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΛΥΨΟΥΜΕ.
Πράγματι η φύση μας είναι κατά βάση ελεύθερη και η ελευθερία μας εντοπίζεται στη βεβαιότητα ότι τίποτε δεν μπορεί να μας βλάψει, ότι είμαστε ασφαλείς... Γιατί πράγματι είμαστε ασφαλείς, τίποτε δεν μπορεί να βλάψει, να μειώσει ή να ακυρώσει την πραγματική μας ουσία, αυτό που όντως είμαστε. Όταν όμως χάνουμε αυτή τη βεβαιότητα (παύουμε να βλέπουμε τι όντως είμαστε), χάνουμε και την ελευθερία μας...
Και λυπάμαι ιδιαίτερα που βλέπω την ανάγκη να μάθω στο παιδί μου να υψώνει (κάποιους έστω) τοίχους για να προστατεύεται, γιατί ξέρω ότι οι τοίχοι που χτίζει κανείς γύρω του γίνονται συγχρόνως η φυλακή του. Όμως βρίσκω σχεδόν αδύνατο να του πω (τουλάχιστον στην ηλικία του, είναι σχεδόν 4) ότι δεν χρειάζεται να αμυνθεί γιατί δεν υπάρχει καμία επιβεβαίωση σε αυτό που θα του πω από τα μηνύματα που θα λάβει από τον κόσμο γύρω. Κι έτσι περιμένω μια πιο ευνοϊκή συγκυρία, όταν θα μεγαλώσει λίγο και θα μπορεί να χειριστεί τις αφηρημένες έννοιες με μεγαλύτερη ευκολία, να του πω τουλάχιστον τότε ότι έχει και άλλη επιλογή.
quote:Me too.
I like Parsival!
A.Kircher, άσχετο: διδάσκεις κάπου; Το απόσπασμα που παρέθεσες ήταν πολυτονικό, γι' αυτό βγήκε σε αραβοκινέζικα, δεν πειράζει, εγώ τουλάχιστον κατάλαβα σε τι αναφέρεται ("άφετε τα παιδιά έρχεσθαι προς με και μην κωλύετε αυτά").
Με αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Το κείμενο το βλέπω μια χαρά στην δική μου την οθόνη αλλά για να το λέτε είμαι σίγουρος πως υπάρχει πρόβλημα. Συγνώμη για το μπέρδεμα (άρα πολυτονικό γιόκ από εδώ και πέρα)
.
Το κείμενο είναι αυτό που ανέφερε η unseen, δηλαδή το γνωστό κομμάτι από την Καινή Διαθήκη με τα παιδιά που πάνε στον Χριστό και οι μαθητές του τα διώχνουν.
Το απόσπασμα συνοψίζει με άλλα λόγια αυτά που παρέθεσε ο Dying Incubus και η unseen για την παιδικότητα που μπορεί να σε οδηγήσει στην λύτρωση, ένα θέμα που υπάρχει τόσο σε διάφορες θρησκείες όσο και στην τέχνη.
Unseen έπεσες μέσα, είμαι λέκτορας στο Παν. της Φλόριντα εδώ στις ΗΠΑ.
Να 'στε όλοι καλά.
Edited by - A. Kircher on 07/12/2006 01:55:58
Η φύση του ανθρώπου είναι πράγματι ελεύθερη, αυτό το οποίο θα την βλάψει ή θα περιορίσει την ελευθερία της είναι αυτό που εμείς θα αφήσουμε να πράξει κάτι τέτοιο.
Από τη μια ένας γονιός θα ήθελε το παιδί του να γνωρίσει την αληθινή φύση του, να γνωρίσει την ελευθερία, να την βιώνει έτσι ώστε αυτή να διαποτίζει ολόκληρη την φύση του.
Από την άλλη όμως η ανθρώπινη κοινωνία δεν προσφέρεται για κάτι τέτοιο.
Υπάρχουν δυστυχώς οι κίνδυνοι οι οποίοι κάνουν τους γονείς να φοβούνται για το παιδί τους και να θέλουν να το προστατεύσουν δίνοντας του κάποιες άμυνες.
Ίσως όμως το κοντινό μέλλον να είναι πραγματικά μια ευκαιρία ώστε το παιδί σου να λάβει κάποια μαθήματα για την αληθινή ανθρώπινη φύση, για την ελευθερία, τον κόσμο και την θέση του σ' αυτόν.
Φίλε μου A. Kircher, σε ευχαριστούμε πολύ για το κείμενο που μας παρέθεσες - τώρα κατάλαβα κι εγώ ποιό είναι! 
Συμφωνώ με το πνεύμα του συγκεκριμένου αποσπάσματος - αν κι αποσυμβολίζω κάπως διαφορετικά τους "πρωταγωνιστές" του - πιστεύω πως θέλει να μας δείξει αυτό ακριβώς που λέμε...
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητέ μου A. Kircher, ποιο είναι το αντικείμενό σου στο Πανεπιστήμιο, αν επιτρέπεται;
Καλέ μου Dying Incubus σε αυτό ακριβώς που αναλύεις αναφερόμουν κι εγώ όταν μιλούσα για το παιδί μου. Απλά στο παιδί του βλέπει κανείς μια ευκαιρία να γίνουν τα πράγματα πιο σωστά, να δοθεί μια σωστή βάση… αλλά κι αυτό είναι πλάνη. Τελικά το μόνο που πραγματικά μπορεί να κάνει ένας γονιός είναι να είναι αυτό που θέλει να δείξει στο παιδί του, να δίνει το παράδειγμα και όχι νουθεσίες. Όσο μπορεί ασφαλώς μέσα στις συνθήκες και τους συμβιβασμούς του να είναι κανείς αυθεντικός ως προς όσα πιστεύει (και πρεσβεύει), γιατί υπάρχει έλλειμμα ενίοτε...
Λοιπόν…
Διάβασα σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύεται εδώ στο esoterica με τίτλο «Η μετενσάρκωση της ψυχής» από τον Sri Aurobindo (σε μετάφραση της Κάθυ από την Αυστραλία). Λέω «ενδιαφέρον» επειδή θίγει κάποια σημαντικά ζητήματα που ίσως περνούν απαρατήρητα.
Ένα από αυτά είναι ότι η ιδέα της μετενσάρκωσης στην Ευρώπη μεθερμηνεύεται ως επιβίωση της προσωπικότητας. Εγώ υπήρξα (όπως υποστήριξε ότι είναι πιθανό η karma) η Ζαν ντ’ Αρκ και τώρα είμαι προφανώς πάλι η Ζαν ντ’ Αρκ σε συσκευασία Unseen – και πράγματι σχεδιάζω ήδη την επόμενη εκστρατεία κατά των άθεων Βρετανών, βρε να μην το ξέρω όταν σπούδαζα στο Μάντσεστερ… 
(βεβαίως κάποιοι με είδαν ως μετενσάρκωση της Χιονάτης, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα). 
Ο Dying Incubus υπήρξε ιερομόναχος, όπως έδειξε το καρμικό ωροσκόπιό του, και τώρα είναι πάλι ιερομόναχος – απλά σε άλλη συσκευασία. Το μόνο που λείπει από κείνον, από μένα και απ’ τον καθένα μας είναι η μνήμη, η ανάμνηση αυτού που ήμασταν.
Ασφαλώς είναι μικρό το όφελος της επιβίωσης της προσωπικότητας όταν κανείς δεν μπορεί να θυμηθεί τι ήταν, όταν δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι είναι το ίδιο πρόσωπο τώρα και πάντοτε. «Μνήμη είναι ο ίδιος ο άνθρωπος», λέει ο Aurobindo.
Ωστόσο, οι παλιοί Βουδιστές και Βεδδικοί όχι μόνο δεν ήταν προσηλωμένοι στην επιβίωση της προσωπικότητας αλλά τη θεωρούσαν και ανόητη. Δεν υπήρχε για κείνους ένας εαυτός, ένα πρόσωπο, (αντιγράφω πάλι από το άρθρο) «αλλά μια συνεχόμενη ροή ενέργειας σε δράση, όπως η συνεχόμενη ροή του ποταμού ή η συνεχόμενη λάμψη της φλόγας»…
Ακόμη κι εμείς που γράφουμε και διαβάζουμε αυτή τη στιγμή δεν είμαστε τα ίδια πρόσωπα που ήμασταν πριν από έναν χρόνο ή ακόμη και χθες ή πριν από μια μόνο στιγμή. Είναι μόνο η επιμονή της ροής που δημιουργεί την (ψευδ)αίσθηση της ταυτότητας. Όμως αν δεν είναι η ψυχή που μετενσαρκώνεται, αν δεν είναι η μνήμη, αν δεν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, τότε τι είναι;
Με αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Κάποιες υποχρεώσεις μου με ανάγκασαν να απέχω για λίγο καιρό από το θέμα... το οποίο απ’ ότι είδα όχι μόνο αναγεννήθηκε (ξανα-ενσαρκώθηκε!!;;) αλλά, μάλιστα, έχει πάρει και φωτιά !
quote:
Open MindΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΟΥΜΕ ΑΠ ΤΟ ΡΟΛΟ ΜΑΣ Η ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ Η
ΤΥΧΗ ΜΑΣ;
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ
ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
ΠΧ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΦΤΟ ΝΑ ΠΑΜΕ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΑΠ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ
ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ.karma ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΜΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΜΕ ΤΟ
ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
Αγαπητέ Open Mind
Πιστεύω ότι η «τύχη μας» είναι προδιαγεγραμμένη με τον εξής τρόπο : Είναι γραμμένα τα πρόσωπα και οι ευκαιρίες που συναντάμε στη ζωή μας. Από εκεί και πέρα είναι καθαρά στο χέρι μας αν θα καλλιεργήσουμε τις προσωπικές μας σχέσεις και αν θα εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες αυτές. Αυτό ισχύει, ειδικά, στην περίπτωση που έχουμε έρθει εδώ σαν μαθητές. Στην περίπτωση που έχουμε έρθει στη γη για μία αποστολή, τότε η τύχη μας είναι προδιαγεγραμμένη (μια και ακολουθούμε ένα συγκεκριμένο Συμπαντικό Σχέδιο).
Για το παρελθόν και το μέλλον, όπως έχω αναφέρει ξανά, λέγεται πως ο χρόνος είναι μία ευθεία γραμμή. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι έννοιες τις οποίες έχει επινοήσει ο άνθρωπος για να κατανοήσει καλύτερα το χρόνο εδώ στη γή.
Αγαπητή Unseen
Σε σχέση με αυτά που έγραψες στην τελευταία σου δημοσίευση, γενικά, θα συμφωνήσω. Η μνήμες υπάρχουν πάντα, έστω και σε λανθάνουσα κατάσταση... γιατί η ψυχή γνωρίζει !
quote:
UnseenΣχετικά με τον παραλληλισμό της ψυχής με τον ζωδιακό κύκλο, ίσως όντως να υπάρχει κάποια σχέση οπότε η αγαπητή karma καλείται να δώσει τα φώτα της!
Υπάρχει κάποια σχέση, σαν παραλληλισμός, π.χ. ο Κριός θεωρείται σαν η πρωτόγονη μορφή της ψυχής, μια και βρίσκεται στην αρχή του ζωδιακού κύκλου και οι Ιχθείς σαν η ποιο εξελιγμένη, μια και βρίσκεται στο τέλος και θα λέγαμε, ότι «αγγίζει» τη Συμπαντική ενέργεια. Μη ξεχνάμε, όμως, ότι τα παραπάνω άπτονται στη θεωρία. Κάθε ψυχή έρχεται στη γη μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, μ’ ένα συγκεκριμένο - μοναδικό ατομικό ωροσκόπιο, σαν μία σφραγίδα. Η σφραγίδα αυτή σηματοδοτεί το παρελθόν της και τη δράση της στο μέλλον.
Φιλικά, http://astro.forumup.com/
η karma
quote:
Ωστόσο, οι παλιοί Βουδιστές και Βεδδικοί όχι μόνο δεν ήταν προσηλωμένοι στην επιβίωση της προσωπικότητας αλλά τη θεωρούσαν και ανόητη. Δεν υπήρχε για κείνους ένας εαυτός, ένα πρόσωπο, (αντιγράφω πάλι από το άρθρο) «αλλά μια συνεχόμενη ροή ενέργειας σε δράση, όπως η συνεχόμενη ροή του ποταμού ή η συνεχόμενη λάμψη της φλόγας»…
Και όπως είπε και ο Ηράκλειτος:
"ποταμοίς τοις αυτοίς εμβαίνομεν και ουκ εμβαίνομεν είμεν τε και ουκ είμεν"
(χωρίς πολυτονικό αυτή την φορά χε χε)
"Μπαίνουμε και δεν μπαίνουμε στο ίδιο ποτάμι, είμαστε και δεν είμαστε."
Το νερό του ποταμου κυλάει ασταμάτητα. Το ποτάμι είναι πάντα το ίδιο ποτάμι που ήταν και χτές. Το νερό του όμως αλλάζει κάθε στιγμή.
Και τι μας λέει κάπου αλλού;
"Οι αθάνατοι γίνονται θνητοί, οι θνητοί αθάνατοι, ζούνε στο θάνατο ο ένας του άλλου και πεθαίνουν στην ζωή ο ένας του άλλου."
Δύο διαφορετικοί κόσμοι-επίπεδα, ο αθάνατος και ο θνητός, ενώνονται και χωρίζονται μέσα από την ζωή και τον θάνατο.
Και ένα άλλο:
"Είναι το ίδιο και το αυτό να ζεις και να πεθαίνεις, να είσαι ξύπνιος ή να κοιμάσαι, να είσαι γέρος ή νέος. Το προηγούμενο σε κάθε περίπτωση γίνεται το επόμενο και το επόμενο γίνεται το προηγούμενο μέσω ξαφνικής και απροσδόκητης μεταστροφής."
Το προηγούμενο γίνεται επόμενο δηλαδή ζωή=>θανατος, νεότητα=>γηρατιά, ύπνος=>ξύπνημα. Αλλά πως μπορεί το επόμενο να γίνεται προηγούμενο;
quote:Καλή μου Unseen, ασχολούμαι με τα φιλολογικά
Αγαπητέ μου A. Kircher, ποιο είναι το αντικείμενό σου στο Πανεπιστήμιο, αν επιτρέπεται;
quote:
Unseen:
Δυστυχώς, έτσι ακριβώς είναι. Θεωρώ ότι λέγοντας "υποκρισία" αναφέρεσαι στα προσωπεία και τους ρόλους μέσα στα οποία γλιστράμε για να αντεπεξέλθουμε τη σκληρή καθημερινότητά μας. Οι "ανάγκες" πάλι συνοψίζονται κυρίως στην ανάγκη να συμβιβαζόμαστε, να ακολουθούμε διαφορετικούς δρόμους από αυτούς που πραγματικά θέλουμε, συνήθως επειδή είμαστε ανασφαλείς... Το σημείο του συμβιβασμού με πονάει ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα και καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς... να είσαι καλά.
Αγαπητή Unseen χαίρομαι πραγματικά για την απόλυτη συμφωνία μας και πραγματικά είναι απο τις πολύ λίγες φορές που είπα μιά κουβέντα με βεβαιότητα ολοκληρωτικής σιγουριάς.
Όλοι μας προσπαθούμε να αλλάξουμε κάποια στιγμή ρόλους στην σημερινή κοινωνία ειδικά οι περισσότεροι είναι υποταγμένοι πλήρως στο υποκριτικό προσωπείο που δέν ταιριάζει στον εαυτό τους.
Εγώ με την σειρά μου προσπαθώ όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητες μου να επιδεικνύω τον πραγματικό μου εαυτό όταν παρουσιαστεί η παραμικρή ευκαιρία.
ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ή ΘΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ή ΘΑ ΣΕ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ.
Εξαρτάται απο τον χειρισμό.
Όταν κάποιος αντιληφθεί το βάρος και την ευθύνη που έχει αναλάβει φέρνοντας έναν άλλον άνθρωπο στον κόσμο κι οφείλει να φροντίσει για την ανάπτυξη του - σωματική και πνευματική - τότε αλλάζει κι ο ίδιος.
Γίνεται παράδειγμα και λειτουργεί ως πρότυπο για το παιδί του, βοηθώντας το να ανακαλύψει την φύση του και τον εαυτό του.
Σχετικά με τις ενσαρκώσεις μας, θα συμφωνήσω κι εγώ οτι αυτό που αλλάζει είναι η συσκευασία.
Όσο η ψυχή ταξιδεύει προσπαθώντας να εκπληρώσει τον σκοπό της λαμβάνει πολλές μορφές.
Οι μνήμες από την προηγούμενη ενσάρκωση μας δεν είναι εμφανείς, όμως πιστεύω οτι μπορούν να ανακληθούν με διάφορους τρόπους.
Μέσα από τα όνειρα, μέσα από κάποια αναδρομή.
Για να μην μας δίνεται όμως απλόχερα η επίγνωση της προηγούμενης ενσάρκωσης μας, σίγουρα θα υπάρχει κάποιος λόγος.
Θα επηρέαζε μήπως την τωρινή μας ενσάρκωση?
Μήπως αυτή την γνώση δεν είμαστε έτοιμοι να την δεχθούμε αλλά μπορούμε να την αξιοποιήσουμε έχοντας δουλέψει πρώτα με τον εαυτό μας?
Ο Dying Incubus υπήρξε ιερομόναχος, όπως έδειξε το καρμικό ωροσκόπιό του, και τώρα είναι πάλι ιερομόναχος – απλά σε άλλη συσκευασία.
Άσε, ακόμα το φυσάω και δεν κρυώνει!
In anticipation of my resurrection...
quote:
Κάποιες υποχρεώσεις μου με ανάγκασαν να απέχω για λίγο καιρό από το θέμα... το οποίο απ’ ότι είδα όχι μόνο αναγεννήθηκε (ξανα-ενσαρκώθηκε!!;;)
quote:Πράγματι. Μετά και τα τελευταία που λέμε εδώ όμως έχω την εντύπωση ότι η ψυχή γνωρίζει επειδή δεν είναι η ψυχή μέσα στο σώμα, αλλά το σώμα μέσα στην ψυχή.
Η μνήμες υπάρχουν πάντα, έστω και σε λανθάνουσα κατάσταση... γιατί η ψυχή γνωρίζει !
quote:Και πόσες ζωές (παρελθοντικές, μελλοντικές, παράλληλες, πιθανές, ταυτόχρονες) μπορούν άραγε να υπάρχουν μέσα στο σύμπαν; Άπειρες; Ή μήπως είναι δυνατό να υπάρχει μόνο μία;
Κάθε ψυχή έρχεται στη γη μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή, μ’ ένα συγκεκριμένο - μοναδικό ατομικό ωροσκόπιο, σαν μία σφραγίδα. Η σφραγίδα αυτή σηματοδοτεί το παρελθόν της και τη δράση της στο μέλλον.
Σου έστειλα ένα e-mail, ελπίζω να το έλαβες.
quote:Κάνοντας αναφορά στην ίδια ακριβώς ρήση, ο Deepak Chopra γράφει στο τελευταίο του βιβλίο "Power, Freedom and Grace: Living from the Source of Lasting Happiness": "The Greek philosopher Heraclitus said, 'You cannot step into the same river twice'. Likewise, we cannot step into the same body twice because in every second of our existence our personal body is exchanging energy and information with our extended body, the universe".
Και όπως είπε και ο Ηράκλειτος:"ποταμοίς τοις αυτοίς εμβαίνομεν και ουκ εμβαίνομεν είμεν τε και ουκ είμεν"
Κάθε λεπτό που περνάει, είμαστε διαφορετικοί. Είμαστε κι εμείς οι ίδιοι μια συνεχής ροή, μια συνεχής λάμψη.
quote:
Το προηγούμενο γίνεται επόμενο δηλαδή ζωή=>θανατος, νεότητα=>γηρατιά, ύπνος=>ξύπνημα. Αλλά πως μπορεί το επόμενο να γίνεται προηγούμενο;
Ας μείνουμε στο ποτάμι. Έστω ότι στο σύμπαν το μόνο που υπήρχε ήταν το ποτάμι του Ηράκλειτου. Κυλούσε συνέχεια, κυλούσε και έρεε, όμως μέσα του ήθελε να βιώσει και κάτι άλλο, ήθελε να πετάξει.
Πώς μπορεί το νερό να πετάξει;
Αν γίνει σύννεφο. Τα σύννεφα είναι καθένα μοναδικό, διαφορετικό από τα άλλα, εξελισσόμενο, από τη μια μορφή στην άλλη και πάλι το ίδιο. Είναι ελαφρύ ή βαρύ, θολό ή μπαμπακένιο, μοναχικό ή μαζί με άλλα, φορτισμένο ή όχι, ταξιδεύει ψηλά ή χαμηλά. Κάποια στιγμή γίνεται βροχή και επιστρέφει στο ποτάμι απ' όπου ξεκίνησε. Ώσπου το νερό να εξατμιστεί ξανά και οι ιδανικές συνθήκες να ευνοήσουν τη δημιουργία σύννεφων και πάλι, σε έναν αέναο κύκλο.
Τα σύννεφα είναι όπως ο κόσμος των μορφών, είναι όπως εμείς μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
Το συγκλονιστικό είναι πως όσα σύννεφα κι αν είναι στον ουρανό, είναι πάντα το ίδιο ποτάμι. Γιατί πάντα η αλήθεια του σύννεφου είναι το νερό. Άραγε είναι δυνατό να ξεχωρίσεις ποιο τμήμα του νερού έγινε ποιο σύννεφο; Είναι δυνατό να ξεχωρίσεις ποιο σύννεφο έπεσε σε ποιο κομμάτι του ποταμού;
Μήπως όλοι, η karma, ο A. Kircher, ο snoopy, o Dying Incubus, ο Γιώργος, η Unseen, είμαστε όλοι διαφορετικές εκδοχές του ίδιου εαυτού μέσα στη λαχτάρα του ποταμού να μάθει να πετάει; Μήπως είμαστε όλοι ένα;
Edited by - Unseen on 10/12/2006 22:38:30
quote:Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι δυνατή η επιβίωση σε αυτόν τον κόσμο χωρίς τους ρόλους που έχουμε υιοθετήσει ή τους ρόλους που μας κληροδοτήθηκαν. Είναι όμως σημαντικό να έχουμε τουλάχιστον συναίσθηση του τι πραγματικά είμαστε και να προσπαθούμε να το εκφράζουμε (να είμαστε δηλαδή αυθεντικοί) όσο μπορούμε, όπως λες κι εσύ παρακάτω:
Όλοι μας προσπαθούμε να αλλάξουμε κάποια στιγμή ρόλους στην σημερινή κοινωνία ειδικά οι περισσότεροι είναι υποταγμένοι πλήρως στο υποκριτικό προσωπείο που δέν ταιριάζει στον εαυτό τους.
quote:
Εγώ με την σειρά μου προσπαθώ όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητες μου να επιδεικνύω τον πραγματικό μου εαυτό όταν παρουσιαστεί η παραμικρή ευκαιρία.
Κι εγώ, αν και όχι πάντα. Μερικές φορές είμαι δειλή και δεν αρπάζω μια μικρή ευκαιρία, αντίθετα περιμένω πιο καλές κατά την κρίση μου συνθήκες για να ξεδιπλώσω τις πραγματικές μου σκέψεις. Και θέλω με την ευκαιρία αυτή να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όσους συμμετέχετε σε αυτό το τόπικ καθώς και όλους όσους συμμετείχαν στο τόπικ Περί Πίστεως του αγαπημένου μου Ampere που μου δώσατε την ευκαιρία να είμαι αυθεντική μέσα σε ένα τέλειο κλίμα γόνιμης σκέψης, ειλικρινά χίλια ευχαριστώ.
quote:Υπήρξαν αρκετές φορές που διαπίστωσα σε μια εκ των υστέρων εξέταση ότι αυτά που θεωρούσα ευλογίες ήταν κατάρες και το αντίθετο... Πλέον δέχομαι ότι συμβαίνει σε κάθε περίπτωση ΤΟ ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΟ που μπορεί να συμβεί για όλους τους εμπλεκόμενους. Το σύμπαν πάντα παρέχει τις ιδανικότερες συνθήκες για να πάρει κανείς το μάθημά του. Και βέβαια τα μαθήματα δεν είναι εύκολα πάντα. Αντίθετα, ενίοτε είναι πολύ σκληρά. Επομένως, ίσως να μην είναι τόσο θέμα χειρισμού όσο θέμα εμπιστοσύνης πως ό,τι και να μας συμβεί είναι για το απώτερο καλό μας.
ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ή ΘΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ή ΘΑ ΣΕ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ.
Εξαρτάται απο τον χειρισμό
Κι εγώ χαίρομαι που συμφωνήσαμε, καλέ μου snoopy.
Edited by - Unseen on 10/12/2006 22:49:35
quote:Τι θα σκεφτόσουν αν μάθαινες με βεβαιότητα ότι σε μια προηγούμενη ζωή ήσουν ο Αττίλας ή ήσουν ο τύπος που έριξε τη βόμβα στη Χιροσίμα; Τι θα σκεφτόσουν αν μάθαινες ότι ήσουν ο Γκάντι ή ο Αϊνστάιν; Ή ότι έζησες χιλιάδες ζωές μέσα στην ασημότητα, την ασημαντότητα και τη μετριότητα; Είναι φοβερό βάρος να ξέρεις τι ήσουν.
Όσο η ψυχή ταξιδεύει προσπαθώντας να εκπληρώσει τον σκοπό της λαμβάνει πολλές μορφές.
Οι μνήμες από την προηγούμενη ενσάρκωση μας δεν είναι εμφανείς, όμως πιστεύω οτι μπορούν να ανακληθούν με διάφορους τρόπους.
Μέσα από τα όνειρα, μέσα από κάποια αναδρομή.Για να μην μας δίνεται όμως απλόχερα η επίγνωση της προηγούμενης ενσάρκωσης μας, σίγουρα θα υπάρχει κάποιος λόγος.
Και πάλι, ίσως ο Αττίλας, ο Γκάντι και ο Αϊνστάιν να είναι μέρος όλων μας, ο Αττίλας μέρος οποιουδήποτε έκανε ποτέ κάποια εγκληματική σκέψη, ο Γκάντι οποιουδήποτε έκανε μια ειρηνική σκέψη, ο Αϊνστάιν μέρος οποιουδήποτε έκανε μια ευφυή σκέψη...
Ίσως ένας βασικός λόγος που δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες ζωές μαε είναι για να κάνουμε μια καινούρια αρχή, να συγκεντρώσουμε όλες μας τις δυνάμεις σε μια καλύτερη προσπάθεια.
Ίσως πάλι επειδή δεν χρειάζεται. Ίσως επειδή, όπως έλεγα και πιο πάνω, είμαστε όλοι ένα.
Με πολλή αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Μήπως όλοι, η karma, ο A. Kircher, ο snoopy, o Dying Incubus, ο Γιώργος, η Unseen, είμαστε όλοι διαφορετικές εκδοχές του ίδιου εαυτού μέσα στη λαχτάρα του ποταμού να μάθει να πετάει; Μήπως είμαστε όλοι ένα;
Πολύ μου άρεσε αυτό που είπες, καλή μου Unseen!
Για να είμαι ειλικρινής σκέφτομαι κι εγώ ως πολύ πιθανή μια τέτοια εκδοχή.
Κατά μια έννοια όλοι είμαστε ένα, όλοι φέρουμε μέσα μας τον σπόρο της Αρχής αυτής που διέπει τα πάντα στο σύμπαν.
Ο καθένας μας αποτελεί μια "συσκευασία", μια μορφή αυτή της Αρχής κι η μορφή αυτή ακριβώς την βοηθάει ώστε να εκφραστεί διαφορετικά και συνάμα με τρόπο ίδιο.
Αντιφατικό αυτό, ε?
Κι όμως, δε μπορώ να το εκφράσω διαφορετικά.
Ενώ φαινόμαστε τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας, αν απογυμνωθούμε από τα πέπλα της διαφορετικότητας αυτής θα αντιληφθούμε οτι είμαστε τόσο ίδιοι στην ουσία...
quote:
Τι θα σκεφτόσουν αν μάθαινες με βεβαιότητα ότι σε μια προηγούμενη ζωή ήσουν ο Αττίλας ή ήσουν ο τύπος που έριξε τη βόμβα στη Χιροσίμα; Τι θα σκεφτόσουν αν μάθαινες ότι ήσουν ο Γκάντι ή ο Αϊνστάιν; Ή ότι έζησες χιλιάδες ζωές μέσα στην ασημότητα, την ασημαντότητα και τη μετριότητα; Είναι φοβερό βάρος να ξέρεις τι ήσουν.
Χμμμ!
Πιστεύω οτι αν γνώριζα πως ήμουν ο τύπος που έριξε την βόμβα στην Χιροσίμα θα τρόμαζα στην κατανόηση του τι κάρμα κουβαλάω...
Αν ήμουν ο Αϊνστάιν θα καταλάβαινα οτι για κάποιο λόγο αυτή μου η ενσάρκωση είναι κατώτερη - τουλάχιστον φαινομενικά - από εκείνη.
Γενικά πιστεύω πως η γνώση των προηγούμενων ενσαρκώσεων μας μπορεί να λειτουργήσει ως μια παγίδα εγκλωβισμού του ανθρώπινου νου.
Αν μπορούσαμε άλλωστε να γνωρίζουμε το μάθημα που οφείλουμε να διδαχθούμε σε κάθε ενσάρκωση μας αυτό ίσως να έχανε το νόημα και την αξία του σε κάποιο βαθμό.
Το μάθημα αυτό έχει σημασία όταν το βιώσεις και το αισθανθείς, εσύ είσαι αυτός που θα το ανακαλύψεις όταν το ανακαλύψεις.
Αργά ή γρήγορα όλοι μας θα το βρούμε, αυτό απλά περιμένει να γίνει γνώση μας.
Τι νόημα λοιπόν θα είχε αν μας δινόταν έτοιμο?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Unseen: Ίσως ένας βασικός λόγος που δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες ζωές μαε είναι για να κάνουμε μια καινούρια αρχή, να συγκεντρώσουμε όλες μας τις δυνάμεις σε μια καλύτερη προσπάθεια.
Θα ήθελα να ρωτήσω εσένα αγαπητή Unseen αυτήν την φορά:
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΣΑΡΚΩΣΕΩΝ, ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΕΙ Η ΨΥΧΗ ΣΕ ΝΕΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΕΙ ΝΕΕΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ?
ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ ΠΟΤΕ Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΕΠ'ΑΠΕΙΡΩ?
ΕΧΕΙ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΜΕ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ?
quote:
Τι θα σκεφτόσουν αν μάθαινες με βεβαιότητα ότι σε μια προηγούμενη ζωή ήσουν ο Αττίλας ή ήσουν ο τύπος που έριξε τη βόμβα στη Χιροσίμα; Τι θα σκεφτόσουν αν μάθαινες ότι ήσουν ο Γκάντι ή ο Αϊνστάιν; Ή ότι έζησες χιλιάδες ζωές μέσα στην ασημότητα, την ασημαντότητα και τη μετριότητα; Είναι φοβερό βάρος να ξέρεις τι ήσουν.Και πάλι, ίσως ο Αττίλας, ο Γκάντι και ο Αϊνστάιν να είναι μέρος όλων μας, ο Αττίλας μέρος οποιουδήποτε έκανε ποτέ κάποια εγκληματική σκέψη, ο Γκάντι οποιουδήποτε έκανε μια ειρηνική σκέψη, ο Αϊνστάιν μέρος οποιουδήποτε έκανε μια ευφυή σκέψη...
Ίσως ένας βασικός λόγος που δεν θυμόμαστε τις προηγούμενες ζωές μαε είναι για να κάνουμε μια καινούρια αρχή, να συγκεντρώσουμε όλες μας τις δυνάμεις σε μια καλύτερη προσπάθεια.
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ΕΧΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΥΠΝΩΣΗ
ΑΦΟΥ ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΕΥΝΟΗΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΥΠΝΩΣΗ ?ΓΙΑΤΙ ΦΕΡΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
ΜΙΑΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΠΑΡΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΑΡΑ
ΔΕΝ ΠΑΙΞΑΜΕ ΜΕ ΙΣΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ.
ΑΥΤΗ Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΥΠΝΩΣΗ ΠΟΤΕ ΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΑΝ ΙΣΧΥΕΙ
Η ΜΕΤΑΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΤΩΡΑ.
Πραγματικά γοητευτική και υπερβατική ιδέα…
Μπορούμε όμως στ’ αλήθεια να κοιτάξουμε τον άλλον σαν να ήταν ο εαυτός μας και να τον συγχωρήσουμε και να τον αγαπήσουμε όπως εμάς τους ίδιους; Μπορούμε να κοιτάξουμε κάποιον που μισούμε και να πούμε ότι είναι εμείς;
«Μίσος είναι αγάπη χωρίς τα γεγονότα», είπε κάποιος.
Και βέβαια έχεις δίκιο όταν λες ότι το να έχουμε τη γνώση πριν από την εμπειρία συχνά δημιουργεί ένα έλλειμμα, ένα κενό αντίληψης, ένα χάσμα. Και ίσως είναι καλύτερο να μην ξέρουμε για να είμαστε πιο ολόκληροι και ελεύθεροι.
Επί πολλά χρόνια δεν με ενδιέφερε να πιστέψω στη μετενσάρκωση ή σε κάποια άλλη εξήγηση. Συγχρόνως όμως έβρισκα και κάπως ανακόλουθη τη χριστιανική θεωρία περί Τελικής Κρίσεως και μετά θάνατον πραγματικότητας. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να πω ότι πιστεύω σε μια αμιγή θεωρία. Έχω λίγο-πολύ μια προσωπική θεωρία (θα έλεγα «προσωπική θρησκεία» αλλά φοβάμαι μη μου πάθεις τίποτα) από την οποία αντλώ παρηγοριά, έμπνευση και αγάπη.
Όμως είναι η ΔΙΚΗ ΜΟΥ θεωρία, ο δικός μου τρόπος, η δική μου αλήθεια. Εσύ μπορεί να πιστεύεις σε έναν άλλον τρόπο, σε μιαν άλλη αλήθεια. Όμως ξέρεις τι; Τελικά δεν έχει σημασία, γιατί σε αυτόν τον κόσμο το αποτέλεσμα είναι που μετράει. Κι αν ο δικός σου τρόπος σου δίνει περισσότερες ευκαιρίες να νιώθεις καλά, να είσαι αυθεντικός και να αγαπάς τον εαυτό σου και τους άλλους, τότε είναι τέλειος. Τέλειος για σένα, όπως ο δικός μου είναι τέλειος για μένα.
Αντικειμενικές αποδείξεις για τη μετενσάρκωση… χμ… όχι. Οι εγκυρότερες μελέτες (απ’ όσο ξέρω) έχουν γίνει από το University of Virginia (στο Charlottesville) από μια ομάδα επιστημόνων, ψυχολόγων κατά βάση, με επικεφαλής τον Δρ. Jim Tucker. Οι μελέτες διεξήχθηκαν επί δείγματος 2.500 παιδιών απ’ όλες τις χώρες του κόσμου σε διάστημα 40 ετών. Τα παιδιά αυτά είχαν όλα αναμνήσεις από προηγούμενες ζωές, τις οποίες εκδήλωναν σε ανύποπτο χρόνο και με αναπάντεχο τρόπο. Σε όλες τις περιπτώσεις επαληθευόταν η αλήθεια των αναμνήσεων αντιστοιχίζοντάς τες με καταγεγραμμένα συμβάντα και πραγματικούς τόπους.
Υπάρχουν επίσης μαρτυρίες ενηλίκων που ξαφνικά έχουν έντονες αναμνήσεις προηγούμενων ζωών, φαινόμενα γλωσσολαλίας κτλ. Εγώ η ίδια ξέρω αρκετά καλά γαλλικά έχοντας διδαχθεί μόνο ένα χρόνο στο σχολείο – και μερικές φορές ανασύρω μεσαιωνικούς τύπους της γαλλικής, πώς μπορώ να τους ξέρω;
Ασφαλώς υπάρχει και ο αντίλογος ή η εκλογίκευση που πηγάζει από έναν σκεπτικισμό ως προς την ορθότητα των παραπάνω. Και βασικότερο επιχείρημα αυτού του αντίλογου είναι η super psi.
Νομίζω ωστόσο ότι δεν έχουμε απτές αποδείξεις ούτε για την ύπαρξη μίας και μόνης ζωής στο άπειρο (όπως πρεσβεύει π.χ. ο χριστιανισμός). Κοίτα όμως κάτι πολύ ενδιαφέρον που συμβαίνει σε επίπεδο θεωριών:
Σύμφωνα με την αρχαία βουδιστική/βεδδική θεωρία που προαναφέραμε, η προσωπικότητα δεν επιβιώνει της μετενσάρκωσης, επομένως δεν ισχύει ότι κάθε δεδομένη προσωπικότητα έχει μόνο μία ζωή;
Επίσης, η τρίτη θεωρία που πρότεινα στην αρχή του θέματος, αυτή που πρεσβεύουν και οι Ινδιάνοι της Αμερικής, ότι δηλ. κάθε άνθρωπος είναι μια συρραφή στοιχείων από διαφορετικές προσωπικότητες του παρελθόντος, και πάλι υποδηλώνει ότι κάθε δεδομένος συνδυασμός-προσωπικότητα έχει μόνο μία ζωή…
Και βέβαια όλες οι θεωρίες αφορούν την προσωπικότητα. Γιατί αν δούμε πέρα από αυτήν, θα διακρίνουμε τη συνεχή ροή, τη συνεχή λάμψη. Και ίσως τελικά το ζητούμενο να μην είναι η θρησκεία, να μην είναι καν η πίστη. Ίσως το μοναδικό ζητούμενο να είναι η αναγνώριση της Αγάπης που Είμαστε.
Δεν πιστεύω στην εγκυρότητα των αναδρομών μέσω ύπνωσης, ούτε στην εγκυρότητα του channeling. Το πρώτο (αναδρομές με ύπνωση) δεν το έχω επιχειρήσει ούτε και σκοπεύω, γιατί το θεωρώ επικίνδυνο για πολλούς λόγους.
Το δεύτερο (channeling) το έκανα η ίδια επί μερικά χρόνια, αρκετά για να ξέρω ότι η πληροφορία σπανιότατα φτάνει αμιγής. Ή μάλλον δεν αναδύεται αμιγής. Δηλαδή η πληροφορία φτάνει στον δέκτη (ή ο δέκτης πηγαίνει στην πληροφορία) αλλά σε κάθε περίπτωση η πληροφορία είναι μια δόνηση, είναι ενέργεια/φωτοβολισμός. Για να γίνει λέξεις, η πληροφορία περνά κυρίως μέσα από τον νου (και από άλλους διαύλους όπως η διαίσθηση και το συναίσθημα) αλλά εκεί ακριβώς γεννάται το πρόβλημα, γιατί ο νους έχει πάντα την τάση να ερμηνεύει την πληροφορία και να της προσάπτει στοιχεία. Από τη στιγμή που θα γίνει αυτό, όμως, η πληροφορία παύει να είναι καθαρή.
Με αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****