- ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ - Τελικός Προορισμός - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Η ύπαρξη του παραδείσου και της κόλασης είναι αξίωμα αρκετών θρησκειών. Πάραυτα κανείς από τους αποθανόντες δεν "γύρισε" για να μας πει τι τελικά συμβαίνει και ούτε πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο. Αυτές τις δύο υπαρξιακές καταστάσεις τις βλέπω περισσότερο ως μέσο ελέγχου. Σίγουρα δεν δημιουργήθηκαν για να μας ανοίξουν τα μάτια αλλά για να μας βάλουν παρωπίδες-κατευθύνσεις.
Νομίζω πως πρέπει να γινόμαστε σε κάθετί κυρίαρχοι της ζωής μας και ανάλογα του τρόπου ζωής μας να διαμορφωθεί και η μεταθάνατον ζωή, πάντα με περιθώρια μεταβολής (προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο). Το να κρινόμαστε μόνον από τις εδώ πράξεις μας το βλέπω ρατσιστικό και ωφελεί μόνον αυτούς που θεωρούνται "καλοί". Μα φίλοι μου όλοι χρειάζονται! Πως θα αποκτήσουμε το μέτρο του καλού αν δεν αντικρύσουμε την άλλη πλευρά; Κατά μία έννοια λοιπόν όλοι όσοι συμμετέχουν στην έννοια του "κακού" αξίζουν το ίδιο σε σχέση με την άλλη πλευρά γιατί αντιπροσωπεύουν το "κακό". Και το κάθετί είναι μέρος του Όλου.
Οπότε φίλοι χριστιανοί μην πλανάστε μένοντας στην άποψη πως αν πάω στον παράδεισο θα είμαι με τον θεό, ενώ αν πάω στην κόλαση θα είμαι με τον διάβολο. Μα όλα του θεού είναι! Δεν υπάρχει τίποτα έξω ή εκτός από αυτόν, γιατί απλά ο θεός είναι τα πάντα!. Αν το κατανοήσετε αυτό πιστεύω πως θα δείτε πλέον με άλλη (πιο πλήρη) οπτική τη μεταθανάτια ζωή.
Κατά τη γνώμη μου υπάρχει μεταθανάτια ζωή. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά ένα μεταβατικό στάδιο σε κάτι νέο που πλέον θα κουβαλά και τα βιώματα του παρελθόντος. Είναι άδικο όμως για μερικούς να υποθέτουμε ότι η μοναδική μας ευκαιρία για μια καλή μεταθανάτια ζωή κρίνεται μόνον από την επίγεια γιατί απλά δεν έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες. Αλλά και πάλι ποιός μπορεί να μου περιγράψει τη μεταθανάτια "καλή" ζωή; Στα σοβαρά κανείς γιατί τότε θα προσπαθούσαμε να ζωγραφίσουμε με εργαλεία άσχετα προς τη νέα ζωή που μας περιμένει!
Νομίζω πως ένα τέτοιο ερώτημα ανάγεται απλά στα αναπάντητα γιατγί δεν είναι ερώτημα αυτού του κόσμου. Γενικότερα θεωρώ την ύπαρξή μας μια ξεχωριστή συνειδησιακή μονάδα που λειτουργεί συλλογικά, εξελίσσεται, μεταβάλλεται και περνά από αμέτρητα στάδια ύπαρξης-συνειδισιακής κατάστασης. Θεωρώ πως και στην όποια μεταθάνατον ζωή όπου δεν θα υπάρχει ο δυϊσμός παραδείσου και κόλασης πάλι θα έχουμε ευκαιρίες να γίνουμε καλύτεροι ή χειρότεροι.
Η ζωή φίλοι μου δεν είναι αγώνας δρόμου, είναι αγώνας αντοχής! Και για να αντέξεις πρέπει να ασκηθείς... εις τους αιώνες των αιώνων...
Παράδεισος και κόλαση δεν είναι τόποι αλλά καταστάσεις.
Παράδεισος και κόλαση δεν είναι τόποι αλλά καταστάσεις.
http://www.zephyr.gr/stjohn/fr_read.htm
Αυτή είναι κόλαση, η άρνηση της αγάπης. Η ανταπόδοση μίσους στην αγάπη. Πικρία στη θέα μιας αθώας χαράς. Το να περιβάλεσαι από αγάπη και να έχεις στην καρδιά σου μίσος. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούν αιώνια όλοι οι καταδικασμένοι. Όλοι τους αγαπιούνται τρυφερά. Όλοι τους είναι προσκαλεσμένοι στη χαρούμενη γιορτή. Όλοι τους ζούν στη Βασιλεία του Θεού, στην Καινή Γή και στους Καινούς Ουρανούς. Κανένας δεν τους διώχνει. Ακόμα και αν ήθελαν ν’ απομακρυνθούν δε θά μπορούσαν να δραπετεύσουν από τη Νέα Κτίση του Θεού, ούτε να κρυφτούν από την τρυφερή αγάπη της πανταχού παρουσίας του Θεού. Η μόνη τους εναλλακτική λύση ίσως θά ήταν ν’ απομακρυνθούν από τους αδελφούς τους και ν’ αναζητήσουν μια πικρή μοναξιά, αλλά δε θά μπορούσαν να ξεφύγουν από το Θεό και την αγάπη Του. Κι αυτό που είναι το πιο τρομερό είναι ότι σ’ αυτή την αιώνια ζωή, σ’ αυτή τη Νέα Κτίση, ο Θεός είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, “σ’ αυτή τη ζωή τα πράγματα με τα οποία έχουμε σχέση είναι πολυάριθμα^ γιά παράδειγμα: χρόνος, αέρας, τόπος, τροφή και νερό, ενδυμασία, ηλιακό φώς, τεχνητό φώς και άλλες ανάγκες της ζωής, κανένα από τα οποία, όσα και νάναι, δεν είναι Θεός. Η ευλογημένη εκείνη κατάσταση στην οποία ελπίζουμε δεν έχει ανάγκη κανένα από αυτά τα πράγματα, αλλά ο Θεός θά είναι όλα και αντί γιά όλα σε μας, μοιράζοντας τον εαυτό Του κατ’ αναλογία σε κάθε ανάγκη αυτής της ύπαρξης. Είναι επίσης σαφές από την Αγία Γραφή ότι ο Θεός, σ’ αυτούς που το αξίζουν, γίνεται τόπος και οικία και ένδυμα και τροφή και πιοτό και φώς και πλούτος και βασιλεία και οτιδήποτε περνάει από τη σκέψη που μπορεί να κάνει τη ζωή μας χαρούμενη”.
Στη νέα αιώνια ζωή ο Θεός θά είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του, όχι μόνο στους καλούς αλλά και στους κακούς, όχι μόνο σ’ αυτούς που τον αγαπούν αλλά και σε κείνους που τον μισούν. Πώς όμως, εκείνοι που τον μισούν, θά υποφέρουν να δέχονται τα πάντα από τα χέρια Εκείνου που απεχθάνονται; ‘Ω, τι αιώνιο βάσανο είναι αυτό, τι αιώνια φωτιά, τι τρυγμός των οδόντων!
“Ποτεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι” στην αιώνια εσωτερική φωτιά του μίσους, είπε ο Κύριος, γιατί διψούσα γιά την αγάπη σας και δε μου τη δώσατε, πεινούσα γιά την ευτυχία σας και δε μου την προσφέρατε, φυλακίστηκα στην ανθρώπινη φύση μου και δε με επισκεφθήκατε στην Εκκλησία μου. Είστε ελεύθεροι να πάτε όπου επιθυμεί η κακή σας προαίρεση, μακριά από μένα, στό βασανιστικό μίσος της καρδιάς σας, που είναι ξένο στη δική μου καρδιά, που αγαπάει και δε γνωρίζει μίσος γιά κανένα. Πορεύεσθε ελεύθερα από την αγάπη, στην αιώνια κόλαση του μίσους, άγνωστη και ξένη σε μένα και σε κείνους που είναι μαζί μου, προετοιμασμένη από την ελευθερία γιά το διάβολο, από την ημέρα που δημιούργησα τα ελεύθερα, λογικά πλάσματά μου. Αλλά οπουδήποτε και αν πάτε, στό σκοτάδι των γεμάτων μίσος καρδιών σας, η αγάπη μου θά σάς ακολουθεί σαν πύρινος ποταμός, γιατί ό,τι και αν έχει εκλέξει η καρδιά σας, είστε και θά συνεχίσετε αιώνια να είστε παιδιά μου.
Αμήν
quote:
Παράδεισος και κόλαση.. Τι πραγματικά είναι.. Που είναι..Πως είναι.. Ποιοι θα πάμε και γιατί.. Άραγε αξίζουμε μια αιώνια τιμωρία ή μια αιώνια γαλήνη.. Μήπως είναι ένα τέλος δίχως τέλος..
Ένα τέλος δίχως τέλος. Λέτε?
Κατά την γνώμη μου δεν θα έπρεπε να καθόμαστε και να ψαχνόμαστε!!! Αλλα αυ΄τα όπως γνωρίζετε εσείς εγώ όλοι μας είναι αδύνατον εμείς οι άνθρωποι να κάτσουμε στα αυγά μας με λίγα λόγια…..
Ας μπούμε στο θέμα. Ποιος μου λέει ότι υπάρχει παράδεισος και κόλαση ποιος μου δίνει κάποια εγγύηση ότι μετά από εδώ την ζωή στην γη θα πάω κάπου αλλού και ότι δεν θα περάσω στην ανυπαρξία? Κανείς δεν μπορεί να μου πει κάτι τέτοιο ούτε καν τα βιβλία του χριστιανισμού.. Αμφιβάλλω για την αξιοπιστία τους….
Είναι παράλογο και ανούσιο να Θέτουμε τέτοια θέματα …… ότι είναι να μάθουμε θα το μάθουμε όταν πλέον φύγουμε από αυτήν την ζωη…
Όσο είμαστε σε αυτήν δεν θα γνωρίζουμε τίποτα πέρα από το παρόν και το άμεσο μέλλον…
ΖΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ. ΕΣΥ?
1. Κατ' αρχήν το post σου είναι ξεκάθαρα κήρυγμα. Κάτι τέτοιο με κάνει να σκέφτομαι διάφορα γιατί το κάθε forum δεν είναι τόπος ανέξοδου κηρύγματος φίλε μου.
2. Δεν μας ξεκαθαρίζεις αν αυτές οι "κατασταστάσεις" είναι αμετάβλητες και οριστικές ή επιδέχονται ηθικών μεταπτώσεων.
3. Αναφέρεσαι σε 2 κατηγορίες ανθρώπων: σε αυτούς που αγαπούν το θεό και σ' αυτούς που τον μισούν. Κάτι τέτοιο βολεύει τη θεώρησή σου, αλλά δεν υπάρχουν άλλου είδους άνθρωποι; Γιατί προσεγγίζεις το θέμα τόσο χριστοκεντρικά; Τι γίνεται με αυτούς που ούτε αγαπούν, αλλά ούτε μισούν το θεό; Τι γίνεται με αυτούς που απορρίπτουν την έννοια του χριστιανικού θεού; Τι γίνεται με τους άθεους και τους αγνωστικιστές; Τι γίνεται με τους ακόλουθους των άλλων θρησκειών; Τι γίνεται με κάποιες φυλές πχ του Αμαζονίου που ποτέ δεν άκουσαν για τον Ιησού, τον Βούδα, τον Γιαχβές κλπ; Τι τους περιμένει όλους αυτούς μετά θάνατον;
4. Γράφεις για ανθρώπους που ενώ περιβάλλονται από αγάπη ψάχνουν διαρκώς να συντηρήσουν το μίσος. Ξεκάθαρα αναφέρεσαι σε αρρωστημένους ανθρώπους και μια τέτοια θεώρηση δεν έχει να κάνει με κάτι χριστιανικό ή μη, αλλά με μια αρρωστημένη νοοτροπία που αφορά σε περιορισμένο πλήθος ατόμων. Πόσους θα βρεις που ενώ είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό, εντούτοις εμμένουν στο κακό; Μην ξεχνάς πως ανάμεσα στα δύο άκρα-τύπους ανθρώπων που αναφέρεσαι (αγάπη-μίσος), υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν τάσσονται σε καμία εκ των ακραίων καταστάσεων που αναφέρεις. Τι γίνεται με αυτούς που αμφισβητούν ό,τι κάποιοι αρνούνται να εξηγήσουν και να υποστηρίξουν λογικά;
5. Γράφεις πως στη μέλλουσα ζωή ο θεός θα αντικαταστήσει ανάγκες όπως φως, νερό, τηλέφωνο, αέρα, πείνα κλπ. Μα κάποια τέτοια κατάσταση, είτε έχει να κάνει με τον χριστιανικό θεό, είτε όχι, πάλι οι ανάγκες που προανέφερα απλά θα πάψουν να υπάρχουν. Μήπως το ίδιο δεν θα ισχύει και στις άλλες θρησκείες; Θεωρείς πως το προνόμιο της αντικατάστασης-κάλυψης των αναγκών από το θεό είναι αποκλειστικό του χριστιανικού θεού;
6. Από τη μια αναφέρεσαι στην κόλαση ως δημιούργημα του διαβόλου και από την άλλη μιλάς για αγάπη του θεού που ως "πύρινα ποτάμια" θα ακολουθούν παντού αυτούς που βρίσκονται στην κόλαση, για να τους δείχνουν τι έχασαν κλπ, κλπ. Κάτι τέτοιο, εκτός από εξόχως ειρωνικό, σαδιστικό και ελεϊνό, δυναμιτίζει τη χριστιανική θεώρηση περί συγχώρεσης και καθολοκής αγάπης. Εκτός αυτού δίνει και μια νέα άποψη περί διαχωρισμού των κόσμων του θεού και του διαβόλου γιατί μέχρι πριν λίγο ήξερα πως αλλού θα κατοικεί ο θεός και αλλού ο διάβολος. Μα από πότε κατοικεί κι ο θεός στην κόλαση; Μήπως ασπάζεσαι κι εσύ την άποψη πως θεός και διάβολος είναι ένα; Sine diabolo nullus dominus... Αν μια τέτοια θεώρηση είναι καινούργια για εσένα, μην ξεχνάς ότι κάποιοι σε πρόλαβαν 2500 χρόνια πριν.
Εν το παν φίλε μου!
quote:
Η απάντησή μου απευθύνεται στον andreas_.1. Κατ' αρχήν το post σου είναι ξεκάθαρα κήρυγμα. Κάτι τέτοιο με κάνει να σκέφτομαι διάφορα γιατί το κάθε forum δεν είναι τόπος ανέξοδου κηρύγματος φίλε μου.
2. Δεν μας ξεκαθαρίζεις αν αυτές οι "κατασταστάσεις" είναι αμετάβλητες και οριστικές ή επιδέχονται ηθικών μεταπτώσεων.
3. Αναφέρεσαι σε 2 κατηγορίες ανθρώπων: σε αυτούς που αγαπούν το θεό και σ' αυτούς που τον μισούν. Κάτι τέτοιο βολεύει τη θεώρησή σου, αλλά δεν υπάρχουν άλλου είδους άνθρωποι; Γιατί προσεγγίζεις το θέμα τόσο χριστοκεντρικά; Τι γίνεται με αυτούς που ούτε αγαπούν, αλλά ούτε μισούν το θεό; Τι γίνεται με αυτούς που απορρίπτουν την έννοια του χριστιανικού θεού; Τι γίνεται με τους άθεους και τους αγνωστικιστές; Τι γίνεται με τους ακόλουθους των άλλων θρησκειών; Τι γίνεται με κάποιες φυλές πχ του Αμαζονίου που ποτέ δεν άκουσαν για τον Ιησού, τον Βούδα, τον Γιαχβές κλπ; Τι τους περιμένει όλους αυτούς μετά θάνατον;
4. Γράφεις για ανθρώπους που ενώ περιβάλλονται από αγάπη ψάχνουν διαρκώς να συντηρήσουν το μίσος. Ξεκάθαρα αναφέρεσαι σε αρρωστημένους ανθρώπους και μια τέτοια θεώρηση δεν έχει να κάνει με κάτι χριστιανικό ή μη, αλλά με μια αρρωστημένη νοοτροπία που αφορά σε περιορισμένο πλήθος ατόμων. Πόσους θα βρεις που ενώ είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό, εντούτοις εμμένουν στο κακό; Μην ξεχνάς πως ανάμεσα στα δύο άκρα-τύπους ανθρώπων που αναφέρεσαι (αγάπη-μίσος), υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν τάσσονται σε καμία εκ των ακραίων καταστάσεων που αναφέρεις. Τι γίνεται με αυτούς που αμφισβητούν ό,τι κάποιοι αρνούνται να εξηγήσουν και να υποστηρίξουν λογικά;
5. Γράφεις πως στη μέλλουσα ζωή ο θεός θα αντικαταστήσει ανάγκες όπως φως, νερό, τηλέφωνο, αέρα, πείνα κλπ. Μα κάποια τέτοια κατάσταση, είτε έχει να κάνει με τον χριστιανικό θεό, είτε όχι, πάλι οι ανάγκες που προανέφερα απλά θα πάψουν να υπάρχουν. Μήπως το ίδιο δεν θα ισχύει και στις άλλες θρησκείες; Θεωρείς πως το προνόμιο της αντικατάστασης-κάλυψης των αναγκών από το θεό είναι αποκλειστικό του χριστιανικού θεού;
6. Από τη μια αναφέρεσαι στην κόλαση ως δημιούργημα του διαβόλου και από την άλλη μιλάς για αγάπη του θεού που ως "πύρινα ποτάμια" θα ακολουθούν παντού αυτούς που βρίσκονται στην κόλαση, για να τους δείχνουν τι έχασαν κλπ, κλπ. Κάτι τέτοιο, εκτός από εξόχως ειρωνικό, σαδιστικό και ελεϊνό, δυναμιτίζει τη χριστιανική θεώρηση περί συγχώρεσης και καθολοκής αγάπης. Εκτός αυτού δίνει και μια νέα άποψη περί διαχωρισμού των κόσμων του θεού και του διαβόλου γιατί μέχρι πριν λίγο ήξερα πως αλλού θα κατοικεί ο θεός και αλλού ο διάβολος. Μα από πότε κατοικεί κι ο θεός στην κόλαση; Μήπως ασπάζεσαι κι εσύ την άποψη πως θεός και διάβολος είναι ένα; Sine diabolo nullus dominus... Αν μια τέτοια θεώρηση είναι καινούργια για εσένα, μην ξεχνάς ότι κάποιοι σε πρόλαβαν 2500 χρόνια πριν.
Εν το παν φίλε μου!
Καταρχήν διάβασε παραπάνω το κείμενο αυτό
http://www.zephyr.gr/stjohn/fr_read.htm
όσο για τα άλλα που λες
η κόλαση όπως και ο παράδεισος είναι αιώνιες,παντοτινές και αμετάβλητες,γιατί άπλα ο άνθρωπος έτσι διάλεξε να είναι.Αν κάποιος πέθανε κακός και έμεινε κακός και δεν μετανόησε,θα είναι για πάντα κακός.Το μίσος για το Θεό δεν εννοείτε έτσι σε αυτό το κείμενο,αλλά διαφορετικά,δηλαδή να εχθρεύεσε το Θεό και να αποστρέφεσαι το αγαθό.Τους άλλους μόνο ο Θεός ξέρει.Όσοι πέθαναν στην αμαρτία και δεν έφτασαν στην κάθαρση,πάντα θα έχουν τάση για την αμαρτία.Δεν θα υπάρχει τίποτε από αυτές τις ανάγκες γιατί θα ανακαινιστεί η κτίση.Η κόλαση φίλε μου δεν είναι μέρος,αλλά βίωμα κάποιου ανθρώπου,της αγάπης του Θεού σαν φωτιά(όχι κτιστή),λόγω της κακής του προαίρεσης.Γι'αυτό ή βλακείες λες η δεν καταλαβαίνεις τι λες.
Ο διάβολος, βλέπετε, κατώρθωσε να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ο Θεός δε μας αγαπά πραγματικά, ότι ουσιαστικά αγαπά μόνο τον εαυτό του και ότι μας δέχεται μόνο αν συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος θέλει να συμπεριφερόμαστε. Τους έπεισε ότι ο Θεός μας μισεί αν δε συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος μας πρόσταξε και προσβάλλεται σε τέτοιο σημείο από την ανυπακοή μας, ώστε πρέπει να πληρώσουμε γι’ αυτήν με αιώνια βάσανα, τα οποία Εκείνος δημιούργησε γι’ αυτό το σκοπό.
Προσπαθήσατε ποτέ να εντοπίσετε ποιο είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό της δυτικής θεολογίας; Λοιπόν, το κυριότερο χαρακτηριστικό της είναι ότι θεωρεί το Θεό πραγματικό αίτιο κάθε κακού.
Τι είναι κακό; Δεν είναι αποξένωση από το Θεό, ο οποίος είναι Ζωή; Δεν είναι ο θάνατος; Τι διδάσκει η δυτική θεολογία γιά το θάνατο; Όλοι οι ρωμαιοκαθολικοί και οι περισσότεροι προτεστάντες θεωρούν το θάνατο σαν μια τιμωρία του Θεού. Ο Θεός έκρινε όλους τους ανθρώπους ένοχους γιά την αμαρτία του Αδάμ και τους τιμώρησε με θάνατο, δηλ. τους απέκοψε από τον εαυτό του, τους στέρησε τη Ζωοποιό Του ενέργεια και έτσι τους σκότωσε πρώτα πνευματικά και αργότερα σωματικά, με κάποιο είδος πνευματικού λιμού. Ο Αυγουστίνος μεταφράζει το χωρίο της Γένεσης: “{΄Ηη δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού (του καρπού) θανάτω, αποθανείσθε” ως εξής: “Εάν φάτε από τον καρπό του δέντρου αυτού θά σάς σκοτώσω”.
Ποιος μπορεί ν’ αγαπήσει ένα βασανιστή; Ακόμα και κείνοι που αγωνίζονται σκληρά γιά να σωθούν από την οργή του Θεού δεν μπορούν να τον αγαπήσουν πραγματικά. Αγαπούν μόνο τον εαυτό τους και προσπαθούν να ξεφύγουν από την εκδίκηση του Θεού και ν’ αποκτήσουν την αιώνια μακαριότητα, επιχειρώντας να εξευμενίσουν αυτό το φοβερό και εξαιρετικά επικίνδυνο Δημιουργό.
Ο “Θεός” της δύσης είναι ένας Θεός προσβλημένος και άγριος, γεμάτος οργή γιά την ανυπακοή των ανθρώπων, που με το καταστροφικό πάθος του θέλει να βασανίζει αιώνια όλη την ανθρωπότητα γιά τις αμαρτίες της, εκτός αν λάβει κάποια άπειρη ικανοποίηση του τρωθέντος εγωισμού του.
Ποιο είναι το δόγμα της σωτηρίας των δυτικών; Ο Θεός δε σκότωσε το Θεό γιά να ικανοποιήσει την υπερηφάνειά του, που οι δυτικοί ονομάζουν κατ’ ευφημισμό δικαιοσύνη; Και δεν είναι από αυτή την άπειρη ικανοποίηση που καταδέχεται να σώσει μερικούς από μας;
Τι είναι σωτηρία γιά τη δυτική θεολογία; δεν είναι σωτρηρία από την οργή του Θεού;
Βλέπετε λοιπόν ότι η δυτική θεολογία διδάσκει πώς πραγματικός κίνδυνος και πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός και Θεός μας; Σωτηρία, γιά τους δυτικούς, είναι να γλυτώσεις από τα χέρια του Θεού.
Πώς μπορεί ν’ αγαπήσει κανείς τέτοιο Θεό; Πώς μπορούμε να πιστεύουμε σε κάποιον που μισούμε; Η πίστη στην ουσία της είναι προϊόν αγάπης. Επομένως θά θέλαμε να μήν υπάρχει κάποιος που μας απειλεί, ιδιαίτερα όταν η απειλή αυτή είναι αιώνια.
Ο Θεός είναι καλός, στοργικός και αγαθός πρός εκείνους που παρακούν και τον αγνοούν. Ποτέ δεν ανταποδίδει κακό στό κακό. Ποτέ δεν εκδικείται. Οι τιμωρίες Του είναι μέσα αγάπης γιά διόρθωση, εφόσο κάτι μπορεί να διορθωθεί και θεραπευτεί σ’ αυτή τη ζωή. Ποτέ δεν εκτείνονται στην αιωνιότητα. Τα πάντα δημιούργησε καλά. Τα άγρια θηρία αναγνωρίζουν σαν αφέντη τους το χριστιανό, που με ταπείνωση έχει αποκτήσει το “καθ’ ομοίωσιν” Θεού. Τον πλησιάζουν όχι με φόβο αλλά με χαρά, με υποταγή αγάπης και ευγνωμοσύνης. Κουνούν τα κεφάλια τους και λείχουν τα χέρια του και τον υπηρετούν με ευγνωμοσύνη. Τα άλογα ζώα γνωρίζουν ότι ο Κύριος και Θεός τους δεν είναι πονηρός και κακός και εκδικητικός, αλλά μάλλον γεμάτος αγάπη. (Βλ. επίσης αγίου Ισαάκ Σύρου, Σωζόμενα Ασκητικά, Αθήνα 1871, σελ. 95-96). Μας προστάτεψε και μας έσωσε όταν πέσαμε. Το αιώνιο κακό δεν έχει καμιά σχέση με το Θεό. Προέρχεται από τη θέληση των ελευθέρων, λογικών πλασμάτων Του, και τη θέληση αυτή ο Θεός τη σέβεται.
Ο θάνατος δε μας επιβλήθηκε από το Θεό. Τον προκαλέσαμε με την ανταρσία μας. Ο Θεός είναι Ζωή και η Ζωή είναι Θεός. Επαναστατήσαμε κατά του Θεού, κλείσαμε τις πόρτες στη ζωοποιό χάρη Του. Γράφει ο άγιος Βασίλειος: “Όσο απομακρυνόταν από τη ζωή, τόσο πλησίαζε πρός το θάνατο. Γιατί ο Θεός είναι Ζωή, η στέρηση της ζωής είναι θάνατος”. Συνεχίζει ο άγιος Βασίλειος: “Ο Θεός δε δημιούργησε θάνατο, εμείς τον φέραμε πάνω μας. Παρά ταύτα, δεν εμπόδισε καθόλου την αποσύνθεση... γιά να μήν κάνει την αναπηρία μας αθάνατη”.
Όπως το λέει ο άγιος Ειρηναίος: “Χωρισμός από το Θεό είναι θάνατος, χωρισμός από το φώς είναι σκότος... και δεν είναι το φώς που τους προκαλεί την τιμωρία της τυφλότητας”.
Θάνατος, λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, είναι κυρίως ο χωρισμός από το Θεό, τον οποίο ακολούθησε αναγκαστικά ο σωματικός θάνατος. Ζωή είναι κυρίως Εκείνος που είπε: “Εγώ είμαι η Ζωή”.
Και γιατί ο θάνατος ήρθε σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος; Γιατί εκείνοι που δεν αμάρτησαν μαζί με τον Αδάμ πέθαναν όπως κι εκείνος; Ορίστε η απάντηση του αγίου Αναστασίου του Σιναϊτου: “Γίναμε κληρονόμοι της κατάρας του Αδάμ. Δεν τιμωρηθήκαμε σαν νάχαμε παρακούσει τη θεία εκείνη εντολή μαζί με τον Αδάμ. Αλλά επειδή ο Αδάμ έγινε θνητός, μεταβίβασε την αμαρτία στους απογόνους του. Γίναμε θνητοί, αφού γεννηθήκαμε από θνητό”.
Και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρατηρεί: “Ο Θεός δεν είπε στον Αδάμ: επίστρεψε εκεί απ’ όπου ελήφθης, αλλά του είπε: “Γή εί και εις γήν απελεύση”. Δεν είπε: εν ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, να πεθάνετε! αλλά “εν ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θά πεθάνετε”. Ούτε και πρόσθεσε μετά, “επίστρεψε τώρα στη γή”, αλλά είπε: “Θά επιστρέψεις” (απελεύση) προειδοποιώντας τον μ’ αυτόν τον τρόπο, επιτρέποντας δίκαια και όχι εμποδίζοντας εκείνο που θά γίνει”.
Βλέπουμε ότι ο θάνατος δεν ήρθε κατά προσταγή του Θεού αλλά σαν συνέπεια της από μέρους του Αδάμ διακοπής των σχέσεών του με την πηγή της Ζωής, που προκάλεσε η παρακοή του. Και ο Θεός με την καλοσύνη Του τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό.
“Το ίδιο το ξύλο της γνώσεως, λέει ο Θεόφιλος Αντιοχείας, ήταν καλό και ο καρπός του ωραίος. Δεν ήταν, όπως νομίζουν μερικοί, το ξύλο που είχε το θάνατο μέσα του, αλλά η παρακοή. Δεν υπήρχε όταν τη χρησιμοποιεί κανείς κατάλληλα”. Οι πατέρες μας διδάσκουν ότι η απαγόρευση της γεύσης του δέντρου της γνώσεως δεν ήταν απόλυτη αλλά πρόσκαιρη. Ο Αδάμ ήταν ένα πνευματικό νήπιο. Δεν είναι όλες οι τροφές καλές γιά τα νήπια. Μερικές τροφές μπορούν ακόμα και να τα σκοτώσουν, αν και οι ενήλικες θά τις εύρισκαν θρεπτικές. Ήταν καλό και θρεπτικό. Ήταν όμως στερεή τροφή, ενώ ο Αδάμ μπορούσε να χωνέψει μόνο γάλα.
Έτσι, στη γλώσσα της Αγίας Γραφής “δίκαιος” σημαίνει καλός και στοργικός. Όταν μιλάμε γιά τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης δε σημαίνει ότι ήταν καλοί κριτές αλλά ότι ήταν καλοί και φιλόθεοι. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι δίκαιος δεν εννοούμε ότι είναι καλός κριτής, που γνωρίζει να τιμωρεί τους ανθρώπους δίκαια, ανάλογα με τη βαρύτητα των εγκλημάτων τους, αλλ’ αντίθετα, εννοούμε ότι είναι καλός και στοργικός, συγχωρεί όλες τις ανομίες και παρακοές μας και επιθυμεί με κάθε μέσο να μας σώσει και ποτέ δεν ανταποδίδει κακό αντί κακού. Στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας υπάρχει το εξής θαυμάσιο κείμενο του αγίου Αντωνίου: “Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν δε κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, αλλ’ απορεί πώς ο Θεός χαίρεται μέν γιά τους αγαθούς ενώ αποστρέφεται τους κακούς και πώς οργίζεται εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν ενώ γίνεται ίλεως σε κείνους που τον υπηρετούν και τον λατρεύουν, πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται^ γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. Ούτε με δώρα θεραπεύεται, γιατί αυτό θά σήμαινε ότι νικιέται με την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό με ανθρώπινα μέτρα. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο, ποτέ δε βλάπτει, παραμένει πάντα απαθής. Ενώ εμείς εφόσο παραμένουμε αγαθοί, ομοιάζοντες του Θεού, ενωνόμαστε μαζί Του^ κι όταν γινόμαστε κακοί χωριζόμαστε από το Θεό, σαν ανόμοιοί Του. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε το Θεό, ενώ όταν γινόμαστε κακοί τον κάνουμε εχθρό μας^ και βέβαια δεν οργίζεται χωρίς λόγο, γιατί τα αμαρτήματα δεν αφήνουν το Θεό να μας φωτίζει εσωτερικά αλλά μας ενώνουν με τους τιμωρούς δαίμονες. Αν δε με προσευχές και ελεημοσύνες κερδίζουμε την άφεση των αμαρτιών μας, δε σημαίνει ότι κολακεύουμε και μεταβάλλουμε το Θεό αλλά ότι με τα καλά μας έργα και την επιστροφή μας σ’ Αυτόν γιατρεύουμε την κακία μας και απολαμβάνουμε πάλι την αγαθότητα του Θεού. ‘Ωστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φώς του από τους τυφλούς”.
Ο Ωριγένης, όπως και όλοι οι όμοιοί του ορθολογιστές, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η αποδοχή ή η απόρριψη της χάρης του Θεού εξαρτάται αποκλειστικά από τα λογικά πλάσματα. Ότι ο Θεός δε σταματάει ποτέ, όπως και ο ήλιος, να λάμπει το ίδιο “επί πονηρούς και αγαθούς”. Ότι τα πλάσματα τα λογικά όμως είναι τελείως ελεύθερα να δεχτούν ή ν’ απορρίψουν τη χάρη αυτή και την αγάπη. Και ότι ο Θεός, με τη γνήσια αγάπη Του, δεν εξαναγκάζει τα πλάσματά Του να Τον αποδεχτούν, αλλά σέβεται απόλυτα την ελεύθερη θέλησή τους. Δεν αποσύρει τη χάρη και την αγάπη Του, η διάθεση όμως των λογικών πλασμάτων πρός αυτή την αστείρευτη χάρη και αγάπη είναι η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης. Εκείνοι που αγαπούν το Θεό είναι ευτυχισμένοι μαζί Του, εκείνοι που τον μισούν αισθάνονται υπερβολικά δυστυχείς, που είναι υποχρεωμένοι να ζούν με την παρουσία Του. Και δεν υπάρχει τόπος όπου μπορεί κανείς να ξεφύγει τη στοργική πανταχού παρουσία του Θεού.
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ....
ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΟΦΟ ΓΕΡΟΝΤΑ...
ΣΑΜΟΥΡΑΙ--ΑΚΟΥΣΑ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΣΟΦΟΣ...
ΣΟΦΟΣ------ΤΙ ΖΗΤΑΣ?
ΣΑΜΟΥΡΑΙ---ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
ΣΟΦΟΣ------ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΕΙΣ???
ΣΑΜΟΥΡΑΙ(ΜΕ ΕΠΑΡΣΗ)---ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΣΑΜΟΥΡΑΙ!!!!!
ΣΟΦΟΣ------ΕΣΥ??? ΣΑΜΟΥΡΑΙ??? ΧΑΧΑΧΑ
ΤΟΤΕ ΠΡΟΣΒΕΒΛΗΜΕΝΟΣ Ο ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΒΓΑΖΕΙ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΗΚΗ ΜΕ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ....
ΣΟΦΟΣ(ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΑΜΟΥΡΑΙ)-ΤΩΡΑ ΑΝΟΙΞΕΣ ΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ...
Ο ΣΑΜΟΥΡΑΙ ΕΧΟΝΤΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ....,ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ,ΣΚΥΒΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΖΗΤΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΟΦΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙ..........
ΤΟΤΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΤΑΡΑΧΟΣ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ...ΜΟΛΙΣ ΑΓΓΙΞΕΣ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ ΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ.......
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ....
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!!!!!!
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΑΥΕΙΣ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ...
quote:
Η κόλαση φίλε μου δεν είναι μέρος,αλλά βίωμα κάποιου ανθρώπου,της αγάπης του Θεού σαν φωτιά(όχι κτιστή),λόγω της κακής του προαίρεσης.Γι'αυτό ή βλακείες λες η δεν καταλαβαίνεις τι λες.
Δεν καταλαβαίνω από που παίρνεις λαβή για να με ειρωνευτείς. Ίσως όμως σε βοηθήσω να το κάνεις στη συνέχεια...
quote:
Ο διάβολος, βλέπετε, κατώρθωσε να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ο Θεός δε μας αγαπά πραγματικά, ότι ουσιαστικά αγαπά μόνο τον εαυτό του και ότι μας δέχεται μόνο αν συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος θέλει να συμπεριφερόμαστε. Τους έπεισε ότι ο Θεός μας μισεί αν δε συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος μας πρόσταξε και προσβάλλεται σε τέτοιο σημείο από την ανυπακοή μας, ώστε πρέπει να πληρώσουμε γι’ αυτήν με αιώνια βάσανα, τα οποία Εκείνος δημιούργησε γι’ αυτό το σκοπό.
Θεός, διάβολος, καλό, κακό. Αναρωτήθηκες ποτέ αν όλα αυτά έχουν μία και μοναδική πηγή; Θυμάσαι το Εν το παν;
quote:
Βλέπετε λοιπόν ότι η δυτική θεολογία διδάσκει πώς πραγματικός κίνδυνος και πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός και Θεός μας; Σωτηρία, γιά τους δυτικούς, είναι να γλυτώσεις από τα χέρια του Θεού.
Θαυμάσια! Μέσα σε 10 γραμμές κατάφερες να αφορίσεις ολόκληρη τη δυτική χριστιανοσύνη...
quote:
Ο Θεός είναι καλός, στοργικός και αγαθός πρός εκείνους που παρακούν και τον αγνοούν. Ποτέ δεν ανταποδίδει κακό στό κακό. Ποτέ δεν εκδικείται. Οι τιμωρίες Του είναι μέσα αγάπης γιά διόρθωση, εφόσο κάτι μπορεί να διορθωθεί και θεραπευτεί σ’ αυτή τη ζωή. Ποτέ δεν εκτείνονται στην αιωνιότητα. Τα πάντα δημιούργησε καλά.
Για να παραθέτεις τέροιες ρήσεις σημαίνει ότι τις υιοθετείς. Κρίμα γιατί η παλαιά διαθήκη που επίσης είναι σύνολο βιβλίων απόλυτα αποδεκτό και αδιαχώριστο από τον (ορθόδοξο) χριστιανισμό κάνει άριστη δουλειά στο να αποδεικνύει το αντίθετο με όσα παραθάτεις. Φυσικά υπάρχουν πολλά σχετικά fora στο Esoterica, σου δίνω όμως και ένα link όπου μπορείς να διαβάσεις τα πάντα μαζεμένα: www.evilbible.com
Γράφεις πως ο θάνατος είναι στην ουσία απομάκρυνση-αποχή από τον θεό. Άρα αφού κάποιος απομακρύνεται από τον θεό που πηγαίνει; Λογικά σε κάτι που δεν έχει σχέση με τον θεό, σε κάτι που είναι πέρα και εκτός του θεού, σε κάτι που δεν είναι του θεού, σε κάτι που ο θεός δεν θέλει να συμμετέχει. Συμφωνείς; Αν ναι μόλις υπέπεσες σε μια μεγάλη ύβρη κατά του θεού... (πάντως πιο πριν υιοθετούσες την άποψη πως ο θεός είναι -αν και σαδιστικά- παρών στην κόλαση. Αλλάζεις γρήγορα γνώμη και με προβληματίζεις)
quote:
Βλέπουμε ότι ο θάνατος δεν ήρθε κατά προσταγή του Θεού αλλά σαν συνέπεια της από μέρους του Αδάμ διακοπής των σχέσεών του με την πηγή της Ζωής, που προκάλεσε η παρακοή του. Και ο Θεός με την καλοσύνη Του τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό.
Έχει αναφερθεί και σε άλλο topic αλλά σου θυμίζω πως το θέμα του τι γνώριζε ο Αδάμ περί θανάτου, αμαρτίας, καλό και κακό είναι ένα πασίγνωστο θέμα που πάσχει από εννοιολογική συνέχεια και σαφήνεια. Αν και βγαίνω εκτός θέματος, θα το κάνω για χάρη του ρουν της κουβέντας (ένα search στα fora θα σου δώσει περισσότερα). Το πρόβλημα λοιπόν εγκειται στο ότι ο θεός μιλά στον Αδάμ περί θανάτου, καλού, κακού, αμαρτίας κλπ, όμως τα λέει αυτά σε κάποιον στον οποίο οι έννοιες αυτές είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ! Και ξέρεις γιατί; γιατί δεν μπορείς να ορίσεις την έννοια μιας πράξης που ποτέ δεν έχεις ζήσει! Γιατί μιλάς περί καλού και κακού σε κάποιον που αγνοεί παντελώς το τι σημαίνει καλό και κακό, γιατί ποτέ μέχρι τότε δεν τα άσκησε! Αν λοιπόν καταλαβαίνεις τι σου γράφω, θα εντοπίσεις την εννοιολογική γκάφα...
quote:
Οι πατέρες μας διδάσκουν ότι η απαγόρευση της γεύσης του δέντρου της γνώσεως δεν ήταν απόλυτη αλλά πρόσκαιρη. Ο Αδάμ ήταν ένα πνευματικό νήπιο. Δεν είναι όλες οι τροφές καλές γιά τα νήπια. Μερικές τροφές μπορούν ακόμα και να τα σκοτώσουν, αν και οι ενήλικες θά τις εύρισκαν θρεπτικές. Ήταν καλό και θρεπτικό. Ήταν όμως στερεή τροφή, ενώ ο Αδάμ μπορούσε να χωνέψει μόνο γάλα.
Φίλε μου πραγματικά ανησυχώ για 'σένα. Έχεις αντιληφθεί τι γράφεις;;;;;;;;;;
quote:
Έτσι, στη γλώσσα της Αγίας Γραφής “δίκαιος” σημαίνει καλός και στοργικός. Όταν μιλάμε γιά τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης δε σημαίνει ότι ήταν καλοί κριτές αλλά ότι ήταν καλοί και φιλόθεοι. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι δίκαιος δεν εννοούμε ότι είναι καλός κριτής, που γνωρίζει να τιμωρεί τους ανθρώπους δίκαια, ανάλογα με τη βαρύτητα των εγκλημάτων τους, αλλ’ αντίθετα, εννοούμε ότι είναι καλός και στοργικός, συγχωρεί όλες τις ανομίες και παρακοές μας και επιθυμεί με κάθε μέσο να μας σώσει και ποτέ δεν ανταποδίδει κακό αντί κακού.
Σε παραπέμπω στα ανωτέρω περί καλοσύνης και γενικότερης ηθικότητας και φυσικά στο link Που σου έδωσα.
quote:
Στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας υπάρχει το εξής θαυμάσιο κείμενο του αγίου Αντωνίου: “Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν δε κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, αλλ’ απορεί πώς ο Θεός χαίρεται μέν γιά τους αγαθούς ενώ αποστρέφεται τους κακούς και πώς οργίζεται εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν ενώ γίνεται ίλεως σε κείνους που τον υπηρετούν και τον λατρεύουν, πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται^ γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. Ούτε με δώρα θεραπεύεται, γιατί αυτό θά σήμαινε ότι νικιέται με την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό με ανθρώπινα μέτρα. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο, ποτέ δε βλάπτει, παραμένει πάντα απαθής. Ενώ εμείς εφόσο παραμένουμε αγαθοί, ομοιάζοντες του Θεού, ενωνόμαστε μαζί Του^ κι όταν γινόμαστε κακοί χωριζόμαστε από το Θεό, σαν ανόμοιοί Του. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε το Θεό, ενώ όταν γινόμαστε κακοί τον κάνουμε εχθρό μας^ και βέβαια δεν οργίζεται χωρίς λόγο, γιατί τα αμαρτήματα δεν αφήνουν το Θεό να μας φωτίζει εσωτερικά αλλά μας ενώνουν με τους τιμωρούς δαίμονες. Αν δε με προσευχές και ελεημοσύνες κερδίζουμε την άφεση των αμαρτιών μας, δε σημαίνει ότι κολακεύουμε και μεταβάλλουμε το Θεό αλλά ότι με τα καλά μας έργα και την επιστροφή μας σ’ Αυτόν γιατρεύουμε την κακία μας και απολαμβάνουμε πάλι την αγαθότητα του Θεού. ‘Ωστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φώς του από τους τυφλούς”.
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ, αν και τέτοιες ιδέες διατυπώθηκαν εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα από τον άγιο Αντώνιο (βλ. Ερμητικά κείμενα). Πάραυτα η λύπη και η χαρά δεν είναι πάθη αλλά αποτέλεσμα των παθών. Επίσης το καίμενο αν και ωραίο, κρίνει-σχηματοποιεί τον θεό με ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. Προσπαθεί να τον ερμηνεύσει με το μέτρο της υποτελούς ανθρώπινης αντίληψης. Πρόκειται για το πλέον κλασικό εννοιολογικό πρόβλημα περί ερμηνείας του θεού, στο οποίο εμπίπτει και ο άγιος Αντώνιος. Είναι όμως εκτός θέματος η ανάλυσή του.
quote:
Και ότι ο Θεός, με τη γνήσια αγάπη Του, δεν εξαναγκάζει τα πλάσματά Του να Τον αποδεχτούν, αλλά σέβεται απόλυτα την ελεύθερη θέλησή τους. Δεν αποσύρει τη χάρη και την αγάπη Του, η διάθεση όμως των λογικών πλασμάτων πρός αυτή την αστείρευτη χάρη και αγάπη είναι η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης.
Πάλι ανθρωποποιείς τον θεό. Πως είναι δυνατόν να εμπίπτει ο θεός σε διαδικασίες σεβασμού αφού είναι α-παθής και απλά υπάρχει; Μη συνεχίζεις να αντιφάσκεις
quote:
Εκείνοι που αγαπούν το Θεό είναι ευτυχισμένοι μαζί Του, εκείνοι που τον μισούν αισθάνονται υπερβολικά δυστυχείς, που είναι υποχρεωμένοι να ζούν με την παρουσία Του.
Το τι θα αισθανθούν όσοι βρεθούν στον παράδεισο ή στην κόλαση το ξέρουν μόνον εκείνοι, καθώς κανείς από αυτούς δεν επικοινώνησε μαζί μας για να μας πει τι τελικά συμβαίνει, άλλωστε παράδεισος και κόλαση δεν έχουν ακόμα υπάρξει. Μην μπερδεύεσαι.
quote:
Και δεν υπάρχει τόπος όπου μπορεί κανείς να ξεφύγει τη στοργική πανταχού παρουσία του Θεού.
Χαίρομαι που συμφωνείς ότι ο θεός είναι μέσα σε όλα. Γιατί ο θεός είναι όλα, είναι τα πάντα.
Εν το παν φίλε μου!
Πρωτα πρεπει να αναρωτηθουμε αν υπαρχει κολαση και παραδεισος.
Δηλαδη! Ειναι απαρετητο να υπαρχει ειτε η κολαση ειτε ο παραδεισος? Και πριν απο αυτο το ερωτημα πρεπει να απαντησουμε αν υπαρχει καποιος που εχει δημιουργησει την κολαση η τον παραδεισο.
Ο προυγουμνος προορισμος η ο επομενος ειναι μια αλληλουχια προορισμων? 'Η ειναι απλα ενα τιποτα. Μηπως ειναι μια εξεληξη?
Αυτα! Φιλικα καλο βραδυ και καλη Δευτερα!!!
quote:
Φίλε andreas_ εκπλήσσομαι από τις απαντήσεις σου!quote:
Η κόλαση φίλε μου δεν είναι μέρος,αλλά βίωμα κάποιου ανθρώπου,της αγάπης του Θεού σαν φωτιά(όχι κτιστή),λόγω της κακής του προαίρεσης.Γι'αυτό ή βλακείες λες η δεν καταλαβαίνεις τι λες.
Δεν καταλαβαίνω από που παίρνεις λαβή για να με ειρωνευτείς. Ίσως όμως σε βοηθήσω να το κάνεις στη συνέχεια...quote:
Ο διάβολος, βλέπετε, κατώρθωσε να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ο Θεός δε μας αγαπά πραγματικά, ότι ουσιαστικά αγαπά μόνο τον εαυτό του και ότι μας δέχεται μόνο αν συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος θέλει να συμπεριφερόμαστε. Τους έπεισε ότι ο Θεός μας μισεί αν δε συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος μας πρόσταξε και προσβάλλεται σε τέτοιο σημείο από την ανυπακοή μας, ώστε πρέπει να πληρώσουμε γι’ αυτήν με αιώνια βάσανα, τα οποία Εκείνος δημιούργησε γι’ αυτό το σκοπό.
Θεός, διάβολος, καλό, κακό. Αναρωτήθηκες ποτέ αν όλα αυτά έχουν μία και μοναδική πηγή; Θυμάσαι το Εν το παν;quote:
Βλέπετε λοιπόν ότι η δυτική θεολογία διδάσκει πώς πραγματικός κίνδυνος και πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός και Θεός μας; Σωτηρία, γιά τους δυτικούς, είναι να γλυτώσεις από τα χέρια του Θεού.
Θαυμάσια! Μέσα σε 10 γραμμές κατάφερες να αφορίσεις ολόκληρη τη δυτική χριστιανοσύνη...quote:
Ο Θεός είναι καλός, στοργικός και αγαθός πρός εκείνους που παρακούν και τον αγνοούν. Ποτέ δεν ανταποδίδει κακό στό κακό. Ποτέ δεν εκδικείται. Οι τιμωρίες Του είναι μέσα αγάπης γιά διόρθωση, εφόσο κάτι μπορεί να διορθωθεί και θεραπευτεί σ’ αυτή τη ζωή. Ποτέ δεν εκτείνονται στην αιωνιότητα. Τα πάντα δημιούργησε καλά.
Για να παραθέτεις τέροιες ρήσεις σημαίνει ότι τις υιοθετείς. Κρίμα γιατί η παλαιά διαθήκη που επίσης είναι σύνολο βιβλίων απόλυτα αποδεκτό και αδιαχώριστο από τον (ορθόδοξο) χριστιανισμό κάνει άριστη δουλειά στο να αποδεικνύει το αντίθετο με όσα παραθάτεις. Φυσικά υπάρχουν πολλά σχετικά fora στο Esoterica, σου δίνω όμως και ένα link όπου μπορείς να διαβάσεις τα πάντα μαζεμένα: www.evilbible.comΓράφεις πως ο θάνατος είναι στην ουσία απομάκρυνση-αποχή από τον θεό. Άρα αφού κάποιος απομακρύνεται από τον θεό που πηγαίνει; Λογικά σε κάτι που δεν έχει σχέση με τον θεό, σε κάτι που είναι πέρα και εκτός του θεού, σε κάτι που δεν είναι του θεού, σε κάτι που ο θεός δεν θέλει να συμμετέχει. Συμφωνείς; Αν ναι μόλις υπέπεσες σε μια μεγάλη ύβρη κατά του θεού... (πάντως πιο πριν υιοθετούσες την άποψη πως ο θεός είναι -αν και σαδιστικά- παρών στην κόλαση. Αλλάζεις γρήγορα γνώμη και με προβληματίζεις)
quote:
Βλέπουμε ότι ο θάνατος δεν ήρθε κατά προσταγή του Θεού αλλά σαν συνέπεια της από μέρους του Αδάμ διακοπής των σχέσεών του με την πηγή της Ζωής, που προκάλεσε η παρακοή του. Και ο Θεός με την καλοσύνη Του τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό.
Έχει αναφερθεί και σε άλλο topic αλλά σου θυμίζω πως το θέμα του τι γνώριζε ο Αδάμ περί θανάτου, αμαρτίας, καλό και κακό είναι ένα πασίγνωστο θέμα που πάσχει από εννοιολογική συνέχεια και σαφήνεια. Αν και βγαίνω εκτός θέματος, θα το κάνω για χάρη του ρουν της κουβέντας (ένα search στα fora θα σου δώσει περισσότερα). Το πρόβλημα λοιπόν εγκειται στο ότι ο θεός μιλά στον Αδάμ περί θανάτου, καλού, κακού, αμαρτίας κλπ, όμως τα λέει αυτά σε κάποιον στον οποίο οι έννοιες αυτές είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ! Και ξέρεις γιατί; γιατί δεν μπορείς να ορίσεις την έννοια μιας πράξης που ποτέ δεν έχεις ζήσει! Γιατί μιλάς περί καλού και κακού σε κάποιον που αγνοεί παντελώς το τι σημαίνει καλό και κακό, γιατί ποτέ μέχρι τότε δεν τα άσκησε! Αν λοιπόν καταλαβαίνεις τι σου γράφω, θα εντοπίσεις την εννοιολογική γκάφα...quote:
Οι πατέρες μας διδάσκουν ότι η απαγόρευση της γεύσης του δέντρου της γνώσεως δεν ήταν απόλυτη αλλά πρόσκαιρη. Ο Αδάμ ήταν ένα πνευματικό νήπιο. Δεν είναι όλες οι τροφές καλές γιά τα νήπια. Μερικές τροφές μπορούν ακόμα και να τα σκοτώσουν, αν και οι ενήλικες θά τις εύρισκαν θρεπτικές. Ήταν καλό και θρεπτικό. Ήταν όμως στερεή τροφή, ενώ ο Αδάμ μπορούσε να χωνέψει μόνο γάλα.
Φίλε μου πραγματικά ανησυχώ για 'σένα. Έχεις αντιληφθεί τι γράφεις;;;;;;;;;;quote:
Έτσι, στη γλώσσα της Αγίας Γραφής “δίκαιος” σημαίνει καλός και στοργικός. Όταν μιλάμε γιά τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης δε σημαίνει ότι ήταν καλοί κριτές αλλά ότι ήταν καλοί και φιλόθεοι. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι δίκαιος δεν εννοούμε ότι είναι καλός κριτής, που γνωρίζει να τιμωρεί τους ανθρώπους δίκαια, ανάλογα με τη βαρύτητα των εγκλημάτων τους, αλλ’ αντίθετα, εννοούμε ότι είναι καλός και στοργικός, συγχωρεί όλες τις ανομίες και παρακοές μας και επιθυμεί με κάθε μέσο να μας σώσει και ποτέ δεν ανταποδίδει κακό αντί κακού.
Σε παραπέμπω στα ανωτέρω περί καλοσύνης και γενικότερης ηθικότητας και φυσικά στο link Που σου έδωσα.quote:
Στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας υπάρχει το εξής θαυμάσιο κείμενο του αγίου Αντωνίου: “Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν δε κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, αλλ’ απορεί πώς ο Θεός χαίρεται μέν γιά τους αγαθούς ενώ αποστρέφεται τους κακούς και πώς οργίζεται εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν ενώ γίνεται ίλεως σε κείνους που τον υπηρετούν και τον λατρεύουν, πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται^ γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. Ούτε με δώρα θεραπεύεται, γιατί αυτό θά σήμαινε ότι νικιέται με την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό με ανθρώπινα μέτρα. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο, ποτέ δε βλάπτει, παραμένει πάντα απαθής. Ενώ εμείς εφόσο παραμένουμε αγαθοί, ομοιάζοντες του Θεού, ενωνόμαστε μαζί Του^ κι όταν γινόμαστε κακοί χωριζόμαστε από το Θεό, σαν ανόμοιοί Του. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε το Θεό, ενώ όταν γινόμαστε κακοί τον κάνουμε εχθρό μας^ και βέβαια δεν οργίζεται χωρίς λόγο, γιατί τα αμαρτήματα δεν αφήνουν το Θεό να μας φωτίζει εσωτερικά αλλά μας ενώνουν με τους τιμωρούς δαίμονες. Αν δε με προσευχές και ελεημοσύνες κερδίζουμε την άφεση των αμαρτιών μας, δε σημαίνει ότι κολακεύουμε και μεταβάλλουμε το Θεό αλλά ότι με τα καλά μας έργα και την επιστροφή μας σ’ Αυτόν γιατρεύουμε την κακία μας και απολαμβάνουμε πάλι την αγαθότητα του Θεού. ‘Ωστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φώς του από τους τυφλούς”.
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ, αν και τέτοιες ιδέες διατυπώθηκαν εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα από τον άγιο Αντώνιο (βλ. Ερμητικά κείμενα). Πάραυτα η λύπη και η χαρά δεν είναι πάθη αλλά αποτέλεσμα των παθών. Επίσης το καίμενο αν και ωραίο, κρίνει-σχηματοποιεί τον θεό με ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. Προσπαθεί να τον ερμηνεύσει με το μέτρο της υποτελούς ανθρώπινης αντίληψης. Πρόκειται για το πλέον κλασικό εννοιολογικό πρόβλημα περί ερμηνείας του θεού, στο οποίο εμπίπτει και ο άγιος Αντώνιος. Είναι όμως εκτός θέματος η ανάλυσή του.quote:
Και ότι ο Θεός, με τη γνήσια αγάπη Του, δεν εξαναγκάζει τα πλάσματά Του να Τον αποδεχτούν, αλλά σέβεται απόλυτα την ελεύθερη θέλησή τους. Δεν αποσύρει τη χάρη και την αγάπη Του, η διάθεση όμως των λογικών πλασμάτων πρός αυτή την αστείρευτη χάρη και αγάπη είναι η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης.
Πάλι ανθρωποποιείς τον θεό. Πως είναι δυνατόν να εμπίπτει ο θεός σε διαδικασίες σεβασμού αφού είναι α-παθής και απλά υπάρχει; Μη συνεχίζεις να αντιφάσκειςquote:
Εκείνοι που αγαπούν το Θεό είναι ευτυχισμένοι μαζί Του, εκείνοι που τον μισούν αισθάνονται υπερβολικά δυστυχείς, που είναι υποχρεωμένοι να ζούν με την παρουσία Του.
Το τι θα αισθανθούν όσοι βρεθούν στον παράδεισο ή στην κόλαση το ξέρουν μόνον εκείνοι, καθώς κανείς από αυτούς δεν επικοινώνησε μαζί μας για να μας πει τι τελικά συμβαίνει, άλλωστε παράδεισος και κόλαση δεν έχουν ακόμα υπάρξει. Μην μπερδεύεσαι.quote:
Και δεν υπάρχει τόπος όπου μπορεί κανείς να ξεφύγει τη στοργική πανταχού παρουσία του Θεού.
Χαίρομαι που συμφωνείς ότι ο θεός είναι μέσα σε όλα. Γιατί ο θεός είναι όλα, είναι τα πάντα.Εν το παν φίλε μου!
Φίλε Chastity
Πρώτα πρώτα αυτά τα έγραψε ένας από τους μεγαλύτερους καθηγητές της Ορθόδοξης Θεολογίας,στο βιβλίο του 'Πύρινος Ποταμός'.Ακόμα δεν μπήκες βλέπω να διαβάσεις το κείμενο.Και φυσικά κανείς δεν ξέρει κατα φύσιν ακόμα την κόλαση,αλλά όλα αυτά είναι Θεολογία Αγίων που έφτασαν στην Θέωση,δηλαδή τι είναι η κόλαση.Και φίλε όσοι έφτασαν στην Θέωση,οι Άγιοι,ότι λένε Θεολογικά είναι σωστά.
Το κείμενο που αναφέρεις το διάβασα, δεν αναφέρει όμως τίποτα σχετικό με το θέμα του παραδείσου και της κόλασης... Μένοντας όμως στις δικές σου δηλώσεις-απόψεις περί θεού, σου παρέθεσα ένα πολύ κατατοπιστικό link. Εσύ το διάβασες καθόλου;