andreas_
ΜέλοςCyprusΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Εγώ ξέρετε τι χαίρομαι περισσότερο?Θα γελάσετε...αλλά νιώθω πολύ όμορφα βλέποντας ότι όλοι είμαστε νέοι άνθρωποι και ενδιαφερόμαστε τόσο πολύ για την Ορθοδοξία, την πατρίδα και τον Χριστό.
Την εποχή του '80 ήταν off fashion να πεις οτι είσαι πιστός, και σήμερα έχει ξυπνήσει τόσο δυνατά η πίστη των ανθρώπων που είναι να συγκινείσαι.Κάποτε μίλαγες για πατρίδα και σε κράζανε ότι είσαι ακροδεξιός και φασίστας.Δεν θα ξεχάσω την συγκίνηση που ένιωσα στο συλλαλητήριο για τις ταυτότητες και την Μακεδονία.
Και σήμερα, εδώ σε ένα εντελώς απρόσωπο forum με τόσες διαφωνίες, αντιρρήσεις αλλά και λάθη (γιατί σίγουρα όλοι μας έχουμε κάνει πολλά λάθη στους λογισμούς μας) πάνω από 20.000 άνθρωποι έχουν διαβάσει αυτές τις σκέψεις μας.
Ξέρετε κάτι? Αυτό είναι το κέρδος μας, το κέρδος του κάθε ενός όταν ασχολείται με τις προφητείες, και προσπαθεί να καταλάβει τα σημάδια των καιρών: να έρχεται πιο κοντά στον Θεό.
...απλά μια διαφορετική παρένθεση, ίσως και χαζο-ρομαντική, στην κουβέντα μας.
Ας επιστρέψουμε όμως.
Τον Αύγουστο θα ανέβω στο Άγιο Όρος, προς την Μονή Γρηγορίου.Θα ήθελα όποιος ξέρει ποιος σοφός παπούλης υπάρχει να τον επισκεφτώ και να μεταφέρω ερωτήματα.
Δεν ξέρω και εγώ,έχω και εγώ σκοπό να πάω σε 2-3 χρόνια μόλις τελειώσω το στρατό
quote:
Φίλε andreas_ εκπλήσσομαι από τις απαντήσεις σου!quote:
Η κόλαση φίλε μου δεν είναι μέρος,αλλά βίωμα κάποιου ανθρώπου,της αγάπης του Θεού σαν φωτιά(όχι κτιστή),λόγω της κακής του προαίρεσης.Γι'αυτό ή βλακείες λες η δεν καταλαβαίνεις τι λες.
Δεν καταλαβαίνω από που παίρνεις λαβή για να με ειρωνευτείς. Ίσως όμως σε βοηθήσω να το κάνεις στη συνέχεια...quote:
Ο διάβολος, βλέπετε, κατώρθωσε να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ο Θεός δε μας αγαπά πραγματικά, ότι ουσιαστικά αγαπά μόνο τον εαυτό του και ότι μας δέχεται μόνο αν συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος θέλει να συμπεριφερόμαστε. Τους έπεισε ότι ο Θεός μας μισεί αν δε συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος μας πρόσταξε και προσβάλλεται σε τέτοιο σημείο από την ανυπακοή μας, ώστε πρέπει να πληρώσουμε γι’ αυτήν με αιώνια βάσανα, τα οποία Εκείνος δημιούργησε γι’ αυτό το σκοπό.
Θεός, διάβολος, καλό, κακό. Αναρωτήθηκες ποτέ αν όλα αυτά έχουν μία και μοναδική πηγή; Θυμάσαι το Εν το παν;quote:
Βλέπετε λοιπόν ότι η δυτική θεολογία διδάσκει πώς πραγματικός κίνδυνος και πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός και Θεός μας; Σωτηρία, γιά τους δυτικούς, είναι να γλυτώσεις από τα χέρια του Θεού.
Θαυμάσια! Μέσα σε 10 γραμμές κατάφερες να αφορίσεις ολόκληρη τη δυτική χριστιανοσύνη...quote:
Ο Θεός είναι καλός, στοργικός και αγαθός πρός εκείνους που παρακούν και τον αγνοούν. Ποτέ δεν ανταποδίδει κακό στό κακό. Ποτέ δεν εκδικείται. Οι τιμωρίες Του είναι μέσα αγάπης γιά διόρθωση, εφόσο κάτι μπορεί να διορθωθεί και θεραπευτεί σ’ αυτή τη ζωή. Ποτέ δεν εκτείνονται στην αιωνιότητα. Τα πάντα δημιούργησε καλά.
Για να παραθέτεις τέροιες ρήσεις σημαίνει ότι τις υιοθετείς. Κρίμα γιατί η παλαιά διαθήκη που επίσης είναι σύνολο βιβλίων απόλυτα αποδεκτό και αδιαχώριστο από τον (ορθόδοξο) χριστιανισμό κάνει άριστη δουλειά στο να αποδεικνύει το αντίθετο με όσα παραθάτεις. Φυσικά υπάρχουν πολλά σχετικά fora στο Esoterica, σου δίνω όμως και ένα link όπου μπορείς να διαβάσεις τα πάντα μαζεμένα: www.evilbible.comΓράφεις πως ο θάνατος είναι στην ουσία απομάκρυνση-αποχή από τον θεό. Άρα αφού κάποιος απομακρύνεται από τον θεό που πηγαίνει; Λογικά σε κάτι που δεν έχει σχέση με τον θεό, σε κάτι που είναι πέρα και εκτός του θεού, σε κάτι που δεν είναι του θεού, σε κάτι που ο θεός δεν θέλει να συμμετέχει. Συμφωνείς; Αν ναι μόλις υπέπεσες σε μια μεγάλη ύβρη κατά του θεού... (πάντως πιο πριν υιοθετούσες την άποψη πως ο θεός είναι -αν και σαδιστικά- παρών στην κόλαση. Αλλάζεις γρήγορα γνώμη και με προβληματίζεις)
quote:
Βλέπουμε ότι ο θάνατος δεν ήρθε κατά προσταγή του Θεού αλλά σαν συνέπεια της από μέρους του Αδάμ διακοπής των σχέσεών του με την πηγή της Ζωής, που προκάλεσε η παρακοή του. Και ο Θεός με την καλοσύνη Του τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό.
Έχει αναφερθεί και σε άλλο topic αλλά σου θυμίζω πως το θέμα του τι γνώριζε ο Αδάμ περί θανάτου, αμαρτίας, καλό και κακό είναι ένα πασίγνωστο θέμα που πάσχει από εννοιολογική συνέχεια και σαφήνεια. Αν και βγαίνω εκτός θέματος, θα το κάνω για χάρη του ρουν της κουβέντας (ένα search στα fora θα σου δώσει περισσότερα). Το πρόβλημα λοιπόν εγκειται στο ότι ο θεός μιλά στον Αδάμ περί θανάτου, καλού, κακού, αμαρτίας κλπ, όμως τα λέει αυτά σε κάποιον στον οποίο οι έννοιες αυτές είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ! Και ξέρεις γιατί; γιατί δεν μπορείς να ορίσεις την έννοια μιας πράξης που ποτέ δεν έχεις ζήσει! Γιατί μιλάς περί καλού και κακού σε κάποιον που αγνοεί παντελώς το τι σημαίνει καλό και κακό, γιατί ποτέ μέχρι τότε δεν τα άσκησε! Αν λοιπόν καταλαβαίνεις τι σου γράφω, θα εντοπίσεις την εννοιολογική γκάφα...quote:
Οι πατέρες μας διδάσκουν ότι η απαγόρευση της γεύσης του δέντρου της γνώσεως δεν ήταν απόλυτη αλλά πρόσκαιρη. Ο Αδάμ ήταν ένα πνευματικό νήπιο. Δεν είναι όλες οι τροφές καλές γιά τα νήπια. Μερικές τροφές μπορούν ακόμα και να τα σκοτώσουν, αν και οι ενήλικες θά τις εύρισκαν θρεπτικές. Ήταν καλό και θρεπτικό. Ήταν όμως στερεή τροφή, ενώ ο Αδάμ μπορούσε να χωνέψει μόνο γάλα.
Φίλε μου πραγματικά ανησυχώ για 'σένα. Έχεις αντιληφθεί τι γράφεις;;;;;;;;;;quote:
Έτσι, στη γλώσσα της Αγίας Γραφής “δίκαιος” σημαίνει καλός και στοργικός. Όταν μιλάμε γιά τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης δε σημαίνει ότι ήταν καλοί κριτές αλλά ότι ήταν καλοί και φιλόθεοι. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι δίκαιος δεν εννοούμε ότι είναι καλός κριτής, που γνωρίζει να τιμωρεί τους ανθρώπους δίκαια, ανάλογα με τη βαρύτητα των εγκλημάτων τους, αλλ’ αντίθετα, εννοούμε ότι είναι καλός και στοργικός, συγχωρεί όλες τις ανομίες και παρακοές μας και επιθυμεί με κάθε μέσο να μας σώσει και ποτέ δεν ανταποδίδει κακό αντί κακού.
Σε παραπέμπω στα ανωτέρω περί καλοσύνης και γενικότερης ηθικότητας και φυσικά στο link Που σου έδωσα.quote:
Στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας υπάρχει το εξής θαυμάσιο κείμενο του αγίου Αντωνίου: “Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν δε κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, αλλ’ απορεί πώς ο Θεός χαίρεται μέν γιά τους αγαθούς ενώ αποστρέφεται τους κακούς και πώς οργίζεται εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν ενώ γίνεται ίλεως σε κείνους που τον υπηρετούν και τον λατρεύουν, πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται^ γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. Ούτε με δώρα θεραπεύεται, γιατί αυτό θά σήμαινε ότι νικιέται με την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό με ανθρώπινα μέτρα. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο, ποτέ δε βλάπτει, παραμένει πάντα απαθής. Ενώ εμείς εφόσο παραμένουμε αγαθοί, ομοιάζοντες του Θεού, ενωνόμαστε μαζί Του^ κι όταν γινόμαστε κακοί χωριζόμαστε από το Θεό, σαν ανόμοιοί Του. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε το Θεό, ενώ όταν γινόμαστε κακοί τον κάνουμε εχθρό μας^ και βέβαια δεν οργίζεται χωρίς λόγο, γιατί τα αμαρτήματα δεν αφήνουν το Θεό να μας φωτίζει εσωτερικά αλλά μας ενώνουν με τους τιμωρούς δαίμονες. Αν δε με προσευχές και ελεημοσύνες κερδίζουμε την άφεση των αμαρτιών μας, δε σημαίνει ότι κολακεύουμε και μεταβάλλουμε το Θεό αλλά ότι με τα καλά μας έργα και την επιστροφή μας σ’ Αυτόν γιατρεύουμε την κακία μας και απολαμβάνουμε πάλι την αγαθότητα του Θεού. ‘Ωστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φώς του από τους τυφλούς”.
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ, αν και τέτοιες ιδέες διατυπώθηκαν εκατοντάδες χρόνια νωρίτερα από τον άγιο Αντώνιο (βλ. Ερμητικά κείμενα). Πάραυτα η λύπη και η χαρά δεν είναι πάθη αλλά αποτέλεσμα των παθών. Επίσης το καίμενο αν και ωραίο, κρίνει-σχηματοποιεί τον θεό με ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. Προσπαθεί να τον ερμηνεύσει με το μέτρο της υποτελούς ανθρώπινης αντίληψης. Πρόκειται για το πλέον κλασικό εννοιολογικό πρόβλημα περί ερμηνείας του θεού, στο οποίο εμπίπτει και ο άγιος Αντώνιος. Είναι όμως εκτός θέματος η ανάλυσή του.quote:
Και ότι ο Θεός, με τη γνήσια αγάπη Του, δεν εξαναγκάζει τα πλάσματά Του να Τον αποδεχτούν, αλλά σέβεται απόλυτα την ελεύθερη θέλησή τους. Δεν αποσύρει τη χάρη και την αγάπη Του, η διάθεση όμως των λογικών πλασμάτων πρός αυτή την αστείρευτη χάρη και αγάπη είναι η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης.
Πάλι ανθρωποποιείς τον θεό. Πως είναι δυνατόν να εμπίπτει ο θεός σε διαδικασίες σεβασμού αφού είναι α-παθής και απλά υπάρχει; Μη συνεχίζεις να αντιφάσκειςquote:
Εκείνοι που αγαπούν το Θεό είναι ευτυχισμένοι μαζί Του, εκείνοι που τον μισούν αισθάνονται υπερβολικά δυστυχείς, που είναι υποχρεωμένοι να ζούν με την παρουσία Του.
Το τι θα αισθανθούν όσοι βρεθούν στον παράδεισο ή στην κόλαση το ξέρουν μόνον εκείνοι, καθώς κανείς από αυτούς δεν επικοινώνησε μαζί μας για να μας πει τι τελικά συμβαίνει, άλλωστε παράδεισος και κόλαση δεν έχουν ακόμα υπάρξει. Μην μπερδεύεσαι.quote:
Και δεν υπάρχει τόπος όπου μπορεί κανείς να ξεφύγει τη στοργική πανταχού παρουσία του Θεού.
Χαίρομαι που συμφωνείς ότι ο θεός είναι μέσα σε όλα. Γιατί ο θεός είναι όλα, είναι τα πάντα.Εν το παν φίλε μου!
Φίλε Chastity
Πρώτα πρώτα αυτά τα έγραψε ένας από τους μεγαλύτερους καθηγητές της Ορθόδοξης Θεολογίας,στο βιβλίο του 'Πύρινος Ποταμός'.Ακόμα δεν μπήκες βλέπω να διαβάσεις το κείμενο.Και φυσικά κανείς δεν ξέρει κατα φύσιν ακόμα την κόλαση,αλλά όλα αυτά είναι Θεολογία Αγίων που έφτασαν στην Θέωση,δηλαδή τι είναι η κόλαση.Και φίλε όσοι έφτασαν στην Θέωση,οι Άγιοι,ότι λένε Θεολογικά είναι σωστά.
quote:
Η απάντησή μου απευθύνεται στον andreas_.1. Κατ' αρχήν το post σου είναι ξεκάθαρα κήρυγμα. Κάτι τέτοιο με κάνει να σκέφτομαι διάφορα γιατί το κάθε forum δεν είναι τόπος ανέξοδου κηρύγματος φίλε μου.
2. Δεν μας ξεκαθαρίζεις αν αυτές οι "κατασταστάσεις" είναι αμετάβλητες και οριστικές ή επιδέχονται ηθικών μεταπτώσεων.
3. Αναφέρεσαι σε 2 κατηγορίες ανθρώπων: σε αυτούς που αγαπούν το θεό και σ' αυτούς που τον μισούν. Κάτι τέτοιο βολεύει τη θεώρησή σου, αλλά δεν υπάρχουν άλλου είδους άνθρωποι; Γιατί προσεγγίζεις το θέμα τόσο χριστοκεντρικά; Τι γίνεται με αυτούς που ούτε αγαπούν, αλλά ούτε μισούν το θεό; Τι γίνεται με αυτούς που απορρίπτουν την έννοια του χριστιανικού θεού; Τι γίνεται με τους άθεους και τους αγνωστικιστές; Τι γίνεται με τους ακόλουθους των άλλων θρησκειών; Τι γίνεται με κάποιες φυλές πχ του Αμαζονίου που ποτέ δεν άκουσαν για τον Ιησού, τον Βούδα, τον Γιαχβές κλπ; Τι τους περιμένει όλους αυτούς μετά θάνατον;
4. Γράφεις για ανθρώπους που ενώ περιβάλλονται από αγάπη ψάχνουν διαρκώς να συντηρήσουν το μίσος. Ξεκάθαρα αναφέρεσαι σε αρρωστημένους ανθρώπους και μια τέτοια θεώρηση δεν έχει να κάνει με κάτι χριστιανικό ή μη, αλλά με μια αρρωστημένη νοοτροπία που αφορά σε περιορισμένο πλήθος ατόμων. Πόσους θα βρεις που ενώ είναι σε θέση να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό, εντούτοις εμμένουν στο κακό; Μην ξεχνάς πως ανάμεσα στα δύο άκρα-τύπους ανθρώπων που αναφέρεσαι (αγάπη-μίσος), υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν τάσσονται σε καμία εκ των ακραίων καταστάσεων που αναφέρεις. Τι γίνεται με αυτούς που αμφισβητούν ό,τι κάποιοι αρνούνται να εξηγήσουν και να υποστηρίξουν λογικά;
5. Γράφεις πως στη μέλλουσα ζωή ο θεός θα αντικαταστήσει ανάγκες όπως φως, νερό, τηλέφωνο, αέρα, πείνα κλπ. Μα κάποια τέτοια κατάσταση, είτε έχει να κάνει με τον χριστιανικό θεό, είτε όχι, πάλι οι ανάγκες που προανέφερα απλά θα πάψουν να υπάρχουν. Μήπως το ίδιο δεν θα ισχύει και στις άλλες θρησκείες; Θεωρείς πως το προνόμιο της αντικατάστασης-κάλυψης των αναγκών από το θεό είναι αποκλειστικό του χριστιανικού θεού;
6. Από τη μια αναφέρεσαι στην κόλαση ως δημιούργημα του διαβόλου και από την άλλη μιλάς για αγάπη του θεού που ως "πύρινα ποτάμια" θα ακολουθούν παντού αυτούς που βρίσκονται στην κόλαση, για να τους δείχνουν τι έχασαν κλπ, κλπ. Κάτι τέτοιο, εκτός από εξόχως ειρωνικό, σαδιστικό και ελεϊνό, δυναμιτίζει τη χριστιανική θεώρηση περί συγχώρεσης και καθολοκής αγάπης. Εκτός αυτού δίνει και μια νέα άποψη περί διαχωρισμού των κόσμων του θεού και του διαβόλου γιατί μέχρι πριν λίγο ήξερα πως αλλού θα κατοικεί ο θεός και αλλού ο διάβολος. Μα από πότε κατοικεί κι ο θεός στην κόλαση; Μήπως ασπάζεσαι κι εσύ την άποψη πως θεός και διάβολος είναι ένα; Sine diabolo nullus dominus... Αν μια τέτοια θεώρηση είναι καινούργια για εσένα, μην ξεχνάς ότι κάποιοι σε πρόλαβαν 2500 χρόνια πριν.
Εν το παν φίλε μου!
Καταρχήν διάβασε παραπάνω το κείμενο αυτό
http://www.zephyr.gr/stjohn/fr_read.htm
όσο για τα άλλα που λες
η κόλαση όπως και ο παράδεισος είναι αιώνιες,παντοτινές και αμετάβλητες,γιατί άπλα ο άνθρωπος έτσι διάλεξε να είναι.Αν κάποιος πέθανε κακός και έμεινε κακός και δεν μετανόησε,θα είναι για πάντα κακός.Το μίσος για το Θεό δεν εννοείτε έτσι σε αυτό το κείμενο,αλλά διαφορετικά,δηλαδή να εχθρεύεσε το Θεό και να αποστρέφεσαι το αγαθό.Τους άλλους μόνο ο Θεός ξέρει.Όσοι πέθαναν στην αμαρτία και δεν έφτασαν στην κάθαρση,πάντα θα έχουν τάση για την αμαρτία.Δεν θα υπάρχει τίποτε από αυτές τις ανάγκες γιατί θα ανακαινιστεί η κτίση.Η κόλαση φίλε μου δεν είναι μέρος,αλλά βίωμα κάποιου ανθρώπου,της αγάπης του Θεού σαν φωτιά(όχι κτιστή),λόγω της κακής του προαίρεσης.Γι'αυτό ή βλακείες λες η δεν καταλαβαίνεις τι λες.
Ο διάβολος, βλέπετε, κατώρθωσε να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ο Θεός δε μας αγαπά πραγματικά, ότι ουσιαστικά αγαπά μόνο τον εαυτό του και ότι μας δέχεται μόνο αν συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος θέλει να συμπεριφερόμαστε. Τους έπεισε ότι ο Θεός μας μισεί αν δε συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος μας πρόσταξε και προσβάλλεται σε τέτοιο σημείο από την ανυπακοή μας, ώστε πρέπει να πληρώσουμε γι’ αυτήν με αιώνια βάσανα, τα οποία Εκείνος δημιούργησε γι’ αυτό το σκοπό.
Προσπαθήσατε ποτέ να εντοπίσετε ποιο είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό της δυτικής θεολογίας; Λοιπόν, το κυριότερο χαρακτηριστικό της είναι ότι θεωρεί το Θεό πραγματικό αίτιο κάθε κακού.
Τι είναι κακό; Δεν είναι αποξένωση από το Θεό, ο οποίος είναι Ζωή; Δεν είναι ο θάνατος; Τι διδάσκει η δυτική θεολογία γιά το θάνατο; Όλοι οι ρωμαιοκαθολικοί και οι περισσότεροι προτεστάντες θεωρούν το θάνατο σαν μια τιμωρία του Θεού. Ο Θεός έκρινε όλους τους ανθρώπους ένοχους γιά την αμαρτία του Αδάμ και τους τιμώρησε με θάνατο, δηλ. τους απέκοψε από τον εαυτό του, τους στέρησε τη Ζωοποιό Του ενέργεια και έτσι τους σκότωσε πρώτα πνευματικά και αργότερα σωματικά, με κάποιο είδος πνευματικού λιμού. Ο Αυγουστίνος μεταφράζει το χωρίο της Γένεσης: “{΄Ηη δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού (του καρπού) θανάτω, αποθανείσθε” ως εξής: “Εάν φάτε από τον καρπό του δέντρου αυτού θά σάς σκοτώσω”.
Ποιος μπορεί ν’ αγαπήσει ένα βασανιστή; Ακόμα και κείνοι που αγωνίζονται σκληρά γιά να σωθούν από την οργή του Θεού δεν μπορούν να τον αγαπήσουν πραγματικά. Αγαπούν μόνο τον εαυτό τους και προσπαθούν να ξεφύγουν από την εκδίκηση του Θεού και ν’ αποκτήσουν την αιώνια μακαριότητα, επιχειρώντας να εξευμενίσουν αυτό το φοβερό και εξαιρετικά επικίνδυνο Δημιουργό.
Ο “Θεός” της δύσης είναι ένας Θεός προσβλημένος και άγριος, γεμάτος οργή γιά την ανυπακοή των ανθρώπων, που με το καταστροφικό πάθος του θέλει να βασανίζει αιώνια όλη την ανθρωπότητα γιά τις αμαρτίες της, εκτός αν λάβει κάποια άπειρη ικανοποίηση του τρωθέντος εγωισμού του.
Ποιο είναι το δόγμα της σωτηρίας των δυτικών; Ο Θεός δε σκότωσε το Θεό γιά να ικανοποιήσει την υπερηφάνειά του, που οι δυτικοί ονομάζουν κατ’ ευφημισμό δικαιοσύνη; Και δεν είναι από αυτή την άπειρη ικανοποίηση που καταδέχεται να σώσει μερικούς από μας;
Τι είναι σωτηρία γιά τη δυτική θεολογία; δεν είναι σωτρηρία από την οργή του Θεού;
Βλέπετε λοιπόν ότι η δυτική θεολογία διδάσκει πώς πραγματικός κίνδυνος και πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός και Θεός μας; Σωτηρία, γιά τους δυτικούς, είναι να γλυτώσεις από τα χέρια του Θεού.
Πώς μπορεί ν’ αγαπήσει κανείς τέτοιο Θεό; Πώς μπορούμε να πιστεύουμε σε κάποιον που μισούμε; Η πίστη στην ουσία της είναι προϊόν αγάπης. Επομένως θά θέλαμε να μήν υπάρχει κάποιος που μας απειλεί, ιδιαίτερα όταν η απειλή αυτή είναι αιώνια.
Ο Θεός είναι καλός, στοργικός και αγαθός πρός εκείνους που παρακούν και τον αγνοούν. Ποτέ δεν ανταποδίδει κακό στό κακό. Ποτέ δεν εκδικείται. Οι τιμωρίες Του είναι μέσα αγάπης γιά διόρθωση, εφόσο κάτι μπορεί να διορθωθεί και θεραπευτεί σ’ αυτή τη ζωή. Ποτέ δεν εκτείνονται στην αιωνιότητα. Τα πάντα δημιούργησε καλά. Τα άγρια θηρία αναγνωρίζουν σαν αφέντη τους το χριστιανό, που με ταπείνωση έχει αποκτήσει το “καθ’ ομοίωσιν” Θεού. Τον πλησιάζουν όχι με φόβο αλλά με χαρά, με υποταγή αγάπης και ευγνωμοσύνης. Κουνούν τα κεφάλια τους και λείχουν τα χέρια του και τον υπηρετούν με ευγνωμοσύνη. Τα άλογα ζώα γνωρίζουν ότι ο Κύριος και Θεός τους δεν είναι πονηρός και κακός και εκδικητικός, αλλά μάλλον γεμάτος αγάπη. (Βλ. επίσης αγίου Ισαάκ Σύρου, Σωζόμενα Ασκητικά, Αθήνα 1871, σελ. 95-96). Μας προστάτεψε και μας έσωσε όταν πέσαμε. Το αιώνιο κακό δεν έχει καμιά σχέση με το Θεό. Προέρχεται από τη θέληση των ελευθέρων, λογικών πλασμάτων Του, και τη θέληση αυτή ο Θεός τη σέβεται.
Ο θάνατος δε μας επιβλήθηκε από το Θεό. Τον προκαλέσαμε με την ανταρσία μας. Ο Θεός είναι Ζωή και η Ζωή είναι Θεός. Επαναστατήσαμε κατά του Θεού, κλείσαμε τις πόρτες στη ζωοποιό χάρη Του. Γράφει ο άγιος Βασίλειος: “Όσο απομακρυνόταν από τη ζωή, τόσο πλησίαζε πρός το θάνατο. Γιατί ο Θεός είναι Ζωή, η στέρηση της ζωής είναι θάνατος”. Συνεχίζει ο άγιος Βασίλειος: “Ο Θεός δε δημιούργησε θάνατο, εμείς τον φέραμε πάνω μας. Παρά ταύτα, δεν εμπόδισε καθόλου την αποσύνθεση... γιά να μήν κάνει την αναπηρία μας αθάνατη”.
Όπως το λέει ο άγιος Ειρηναίος: “Χωρισμός από το Θεό είναι θάνατος, χωρισμός από το φώς είναι σκότος... και δεν είναι το φώς που τους προκαλεί την τιμωρία της τυφλότητας”.
Θάνατος, λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, είναι κυρίως ο χωρισμός από το Θεό, τον οποίο ακολούθησε αναγκαστικά ο σωματικός θάνατος. Ζωή είναι κυρίως Εκείνος που είπε: “Εγώ είμαι η Ζωή”.
Και γιατί ο θάνατος ήρθε σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος; Γιατί εκείνοι που δεν αμάρτησαν μαζί με τον Αδάμ πέθαναν όπως κι εκείνος; Ορίστε η απάντηση του αγίου Αναστασίου του Σιναϊτου: “Γίναμε κληρονόμοι της κατάρας του Αδάμ. Δεν τιμωρηθήκαμε σαν νάχαμε παρακούσει τη θεία εκείνη εντολή μαζί με τον Αδάμ. Αλλά επειδή ο Αδάμ έγινε θνητός, μεταβίβασε την αμαρτία στους απογόνους του. Γίναμε θνητοί, αφού γεννηθήκαμε από θνητό”.
Και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρατηρεί: “Ο Θεός δεν είπε στον Αδάμ: επίστρεψε εκεί απ’ όπου ελήφθης, αλλά του είπε: “Γή εί και εις γήν απελεύση”. Δεν είπε: εν ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, να πεθάνετε! αλλά “εν ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θά πεθάνετε”. Ούτε και πρόσθεσε μετά, “επίστρεψε τώρα στη γή”, αλλά είπε: “Θά επιστρέψεις” (απελεύση) προειδοποιώντας τον μ’ αυτόν τον τρόπο, επιτρέποντας δίκαια και όχι εμποδίζοντας εκείνο που θά γίνει”.
Βλέπουμε ότι ο θάνατος δεν ήρθε κατά προσταγή του Θεού αλλά σαν συνέπεια της από μέρους του Αδάμ διακοπής των σχέσεών του με την πηγή της Ζωής, που προκάλεσε η παρακοή του. Και ο Θεός με την καλοσύνη Του τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό.
“Το ίδιο το ξύλο της γνώσεως, λέει ο Θεόφιλος Αντιοχείας, ήταν καλό και ο καρπός του ωραίος. Δεν ήταν, όπως νομίζουν μερικοί, το ξύλο που είχε το θάνατο μέσα του, αλλά η παρακοή. Δεν υπήρχε όταν τη χρησιμοποιεί κανείς κατάλληλα”. Οι πατέρες μας διδάσκουν ότι η απαγόρευση της γεύσης του δέντρου της γνώσεως δεν ήταν απόλυτη αλλά πρόσκαιρη. Ο Αδάμ ήταν ένα πνευματικό νήπιο. Δεν είναι όλες οι τροφές καλές γιά τα νήπια. Μερικές τροφές μπορούν ακόμα και να τα σκοτώσουν, αν και οι ενήλικες θά τις εύρισκαν θρεπτικές. Ήταν καλό και θρεπτικό. Ήταν όμως στερεή τροφή, ενώ ο Αδάμ μπορούσε να χωνέψει μόνο γάλα.
Έτσι, στη γλώσσα της Αγίας Γραφής “δίκαιος” σημαίνει καλός και στοργικός. Όταν μιλάμε γιά τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης δε σημαίνει ότι ήταν καλοί κριτές αλλά ότι ήταν καλοί και φιλόθεοι. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι δίκαιος δεν εννοούμε ότι είναι καλός κριτής, που γνωρίζει να τιμωρεί τους ανθρώπους δίκαια, ανάλογα με τη βαρύτητα των εγκλημάτων τους, αλλ’ αντίθετα, εννοούμε ότι είναι καλός και στοργικός, συγχωρεί όλες τις ανομίες και παρακοές μας και επιθυμεί με κάθε μέσο να μας σώσει και ποτέ δεν ανταποδίδει κακό αντί κακού. Στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας υπάρχει το εξής θαυμάσιο κείμενο του αγίου Αντωνίου: “Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν δε κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, αλλ’ απορεί πώς ο Θεός χαίρεται μέν γιά τους αγαθούς ενώ αποστρέφεται τους κακούς και πώς οργίζεται εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν ενώ γίνεται ίλεως σε κείνους που τον υπηρετούν και τον λατρεύουν, πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται^ γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. Ούτε με δώρα θεραπεύεται, γιατί αυτό θά σήμαινε ότι νικιέται με την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό με ανθρώπινα μέτρα. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο, ποτέ δε βλάπτει, παραμένει πάντα απαθής. Ενώ εμείς εφόσο παραμένουμε αγαθοί, ομοιάζοντες του Θεού, ενωνόμαστε μαζί Του^ κι όταν γινόμαστε κακοί χωριζόμαστε από το Θεό, σαν ανόμοιοί Του. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε το Θεό, ενώ όταν γινόμαστε κακοί τον κάνουμε εχθρό μας^ και βέβαια δεν οργίζεται χωρίς λόγο, γιατί τα αμαρτήματα δεν αφήνουν το Θεό να μας φωτίζει εσωτερικά αλλά μας ενώνουν με τους τιμωρούς δαίμονες. Αν δε με προσευχές και ελεημοσύνες κερδίζουμε την άφεση των αμαρτιών μας, δε σημαίνει ότι κολακεύουμε και μεταβάλλουμε το Θεό αλλά ότι με τα καλά μας έργα και την επιστροφή μας σ’ Αυτόν γιατρεύουμε την κακία μας και απολαμβάνουμε πάλι την αγαθότητα του Θεού. ‘Ωστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φώς του από τους τυφλούς”.
Ο Ωριγένης, όπως και όλοι οι όμοιοί του ορθολογιστές, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η αποδοχή ή η απόρριψη της χάρης του Θεού εξαρτάται αποκλειστικά από τα λογικά πλάσματα. Ότι ο Θεός δε σταματάει ποτέ, όπως και ο ήλιος, να λάμπει το ίδιο “επί πονηρούς και αγαθούς”. Ότι τα πλάσματα τα λογικά όμως είναι τελείως ελεύθερα να δεχτούν ή ν’ απορρίψουν τη χάρη αυτή και την αγάπη. Και ότι ο Θεός, με τη γνήσια αγάπη Του, δεν εξαναγκάζει τα πλάσματά Του να Τον αποδεχτούν, αλλά σέβεται απόλυτα την ελεύθερη θέλησή τους. Δεν αποσύρει τη χάρη και την αγάπη Του, η διάθεση όμως των λογικών πλασμάτων πρός αυτή την αστείρευτη χάρη και αγάπη είναι η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης. Εκείνοι που αγαπούν το Θεό είναι ευτυχισμένοι μαζί Του, εκείνοι που τον μισούν αισθάνονται υπερβολικά δυστυχείς, που είναι υποχρεωμένοι να ζούν με την παρουσία Του. Και δεν υπάρχει τόπος όπου μπορεί κανείς να ξεφύγει τη στοργική πανταχού παρουσία του Θεού.
Παράδεισος και κόλαση δεν είναι τόποι αλλά καταστάσεις.
http://www.zephyr.gr/stjohn/fr_read.htm
Αυτή είναι κόλαση, η άρνηση της αγάπης. Η ανταπόδοση μίσους στην αγάπη. Πικρία στη θέα μιας αθώας χαράς. Το να περιβάλεσαι από αγάπη και να έχεις στην καρδιά σου μίσος. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούν αιώνια όλοι οι καταδικασμένοι. Όλοι τους αγαπιούνται τρυφερά. Όλοι τους είναι προσκαλεσμένοι στη χαρούμενη γιορτή. Όλοι τους ζούν στη Βασιλεία του Θεού, στην Καινή Γή και στους Καινούς Ουρανούς. Κανένας δεν τους διώχνει. Ακόμα και αν ήθελαν ν’ απομακρυνθούν δε θά μπορούσαν να δραπετεύσουν από τη Νέα Κτίση του Θεού, ούτε να κρυφτούν από την τρυφερή αγάπη της πανταχού παρουσίας του Θεού. Η μόνη τους εναλλακτική λύση ίσως θά ήταν ν’ απομακρυνθούν από τους αδελφούς τους και ν’ αναζητήσουν μια πικρή μοναξιά, αλλά δε θά μπορούσαν να ξεφύγουν από το Θεό και την αγάπη Του. Κι αυτό που είναι το πιο τρομερό είναι ότι σ’ αυτή την αιώνια ζωή, σ’ αυτή τη Νέα Κτίση, ο Θεός είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, “σ’ αυτή τη ζωή τα πράγματα με τα οποία έχουμε σχέση είναι πολυάριθμα^ γιά παράδειγμα: χρόνος, αέρας, τόπος, τροφή και νερό, ενδυμασία, ηλιακό φώς, τεχνητό φώς και άλλες ανάγκες της ζωής, κανένα από τα οποία, όσα και νάναι, δεν είναι Θεός. Η ευλογημένη εκείνη κατάσταση στην οποία ελπίζουμε δεν έχει ανάγκη κανένα από αυτά τα πράγματα, αλλά ο Θεός θά είναι όλα και αντί γιά όλα σε μας, μοιράζοντας τον εαυτό Του κατ’ αναλογία σε κάθε ανάγκη αυτής της ύπαρξης. Είναι επίσης σαφές από την Αγία Γραφή ότι ο Θεός, σ’ αυτούς που το αξίζουν, γίνεται τόπος και οικία και ένδυμα και τροφή και πιοτό και φώς και πλούτος και βασιλεία και οτιδήποτε περνάει από τη σκέψη που μπορεί να κάνει τη ζωή μας χαρούμενη”.
Στη νέα αιώνια ζωή ο Θεός θά είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του, όχι μόνο στους καλούς αλλά και στους κακούς, όχι μόνο σ’ αυτούς που τον αγαπούν αλλά και σε κείνους που τον μισούν. Πώς όμως, εκείνοι που τον μισούν, θά υποφέρουν να δέχονται τα πάντα από τα χέρια Εκείνου που απεχθάνονται; ‘Ω, τι αιώνιο βάσανο είναι αυτό, τι αιώνια φωτιά, τι τρυγμός των οδόντων!
“Ποτεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι” στην αιώνια εσωτερική φωτιά του μίσους, είπε ο Κύριος, γιατί διψούσα γιά την αγάπη σας και δε μου τη δώσατε, πεινούσα γιά την ευτυχία σας και δε μου την προσφέρατε, φυλακίστηκα στην ανθρώπινη φύση μου και δε με επισκεφθήκατε στην Εκκλησία μου. Είστε ελεύθεροι να πάτε όπου επιθυμεί η κακή σας προαίρεση, μακριά από μένα, στό βασανιστικό μίσος της καρδιάς σας, που είναι ξένο στη δική μου καρδιά, που αγαπάει και δε γνωρίζει μίσος γιά κανένα. Πορεύεσθε ελεύθερα από την αγάπη, στην αιώνια κόλαση του μίσους, άγνωστη και ξένη σε μένα και σε κείνους που είναι μαζί μου, προετοιμασμένη από την ελευθερία γιά το διάβολο, από την ημέρα που δημιούργησα τα ελεύθερα, λογικά πλάσματά μου. Αλλά οπουδήποτε και αν πάτε, στό σκοτάδι των γεμάτων μίσος καρδιών σας, η αγάπη μου θά σάς ακολουθεί σαν πύρινος ποταμός, γιατί ό,τι και αν έχει εκλέξει η καρδιά σας, είστε και θά συνεχίσετε αιώνια να είστε παιδιά μου.
Αμήν
Παράδεισος και κόλαση δεν είναι τόποι αλλά καταστάσεις.
¨εξελεύσονται οι άγγελοι και αφοριούσι τους πονηρούς εκ μέσου των δικαίων, και βάλουσιν αυτούς εις την κάμινον του πυρός.εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.¨ (Ματθ.ΙΓ΄49-50)
Απίστευτες απειλές....στην Δευτέρα παρουσία οι αμαρτωλοί θα ΒΡΑΣΟΥΝ στα ΚΑΜΙΝΙΑ της κολάσεως....εκεί θα πέση το ΚΛΑΜΑ και το ΤΡΙΞΙΜΟ των ΔΟΝΤΙΩΝ...αυτό καλείται ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ...και αποτελεί βάναυσο έγκλημα κατά της ανθρωπότητος...
¨απελθείν εις την γέενναν,εις το πύρ το άσβεστον όπου ο σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πυρ ου σβεννυται.¨ (Μαρκ.Θ΄43-44)
σκουλήκια θα τρώνε τους κολασμένους ασταμάτητα και η φωτιά δε θα σβήνη....τι να πή κανείς γι΄αυτές τις εικόνες ΦΡΙΚΗΣ που μόνο ένας διεστραμμένος εγκέφαλος θα χρησιμοποιούσε προς εκφοβισμόν των ανθρώπων....
¨εκει έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων όταν όψησθε Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ και πάντας τους προφήτας εν τη βασιλεία του Θεού,υμάς δε εκβαλλομένους έξω¨ (Λουκ.ΙΓ΄28)
Απάντηση:
Είναι άραγε έγκλημα, να προσπαθεί ο Χριστός να προφυλάξει τους ανθρώπους από τα όσα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τους περιμένουν; Δεν θα ήταν έγκλημα, αν δεν τους είχε προειδοποιήσει; Είναι τρομοκρατία, αν ο γιατρός εξηγεί στον ασθενή, ότι η μη τήρηση της συνταγής, θα έχει γι αυτόν επώδυνα αποτελέσματα στην υγεία του; Είναι ψυχολογική βία, να πει ο γιατρός την αλήθεια στον ασθενή που κινδυνεύει όταν δεν ακολουθεί τη θεραπευτική αγωγή;
Οι Νεοειδωλολάτρες, δεν έχουν καταλάβει καθόλου τι θα είναι «η κάμινος του πυρός». Και ούτε τους ενδιαφέρει να μάθουν. Τους ενδιαφέρει μόνο να διαστρέψουν το νόημα της Χριστιανικής πίστης. Να διαστρέψουν την «προειδοποίηση» σε δήθεν «απειλή». Όμως εμείς θα πούμε λίγα πράγματα για την έννοια της «καμίνου του πυρός», για όσους αναγνώστες είναι καλόπιστοι και θέλουν να μάθουν.
Ο Θεός δεν έχει φτιάξει κανένα καμίνι φωτιάς. Άλλωστε, τι φωτιά να κάψει τους νεκρούς; Όλα αυτά για σαδιστικά βασανιστήρια, είναι διδασκαλίες Δυτικών αιρετικών. Οι Χριστιανοί άλλα πράγματα πιστεύουν για το καμίνι αυτό.
Καμίνι της φωτιάς, είναι η αγάπη του Θεού. Που τη δίνει σε κάθε του πλάσμα. Καλό και κακό. Ακόμα και σε αυτούς τους ασεβείς τους ειδωλολάτρες. Αυτοί όμως είναι που την αρνούνται και τον μισούν. Αυτοί είναι, που όταν στη Δευτέρα παρουσία ο Χριστός θα έρθει, θα τον μισούν τόσο, που όχι μόνο δεν θα χαρούν από την αγάπη και την καλοσύνη που θα δείξει σε όλα του τα πλάσματα, αλλά ΘΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥΣ. Θα κλαίνε για την ήττα τους, και θα τρίζουν τα δόντια τους από το μίσος τους εναντίον του αληθινού Θεού. Θα δουν ότι οι θεοί τους ήταν απατεώνες δαίμονες, και ότι και οι ίδιοι υπήρξαν ανθρώπινοι δαίμονες και απατεώνες. Θα δουν ξεκάθαρα τη ματαιότητα των αγώνων τους υπέρ του ψεύδους των θεών τους, και το πόσο κακοήθεις ήταν. Θα αντιληφθούν πόσο διεστραμμένη κατάντησε η προσωπικότητά τους, πόσο αντίθετη από την αγάπη του Θεού. Θα δουν ότι δεν έχουν μερίδα ευλογιών με τους δικαίους. Θα δουν αυτούς που μισούσαν να κερδίζουν τη βασιλεία, και τους εαυτούς τους να ρεζιλεύονται παγκοσμίως ως ψεύτες και απατεώνες, ως διεστραμμένες και δαιμονικές ψυχές.
Το μίσος τους θα γιγαντωθεί. Η πύρινη αγάπη του Θεού, αντί να τους κάνει χαρούμενους για την αιώνια επικράτηση της δικαιοσύνης, θα τους κάνει δυστυχισμένους. Θα κλαίνε και θα τρίζουν τα δόντια τους με μίσος. Αντί η αγάπη του Θεού να τους φωτίζει, θα τους καίει, γιατί θα κάνει αισθητή σε όλους την ψυχική τους ένδεια και κακία. Ντροπιασμένοι, θα αποσυρθούν μακριά από τη χαρά των δικαίων, σε ένα αιώνιο σκοτάδι μίσους και κακίας, μαζί με τους δαιμονικούς θεούς τους, τον Διάβολο και τους δυστυχείς αγγέλους του. Σαν ένα σκουλήκι που θα τους βασανίζει ασταμάτητα για την κατάντια τους, θα ζουν την αιωνιότητα με τύψεις μακριά από τον Θεό και τις ευλογίες των δικαίων. Όχι επειδή ο Θεός δεν τους κάλεσε. (Η πρόσκληση του Θεού είναι για όλους). Επειδή ΑΥΤΟΙ θα προτιμούν την κόλαση από τον Θεό – Αγάπη που έμαθαν να μισούν και αρνήθηκαν. Και που αυτοί μισούσαν, Οι Χριστιανοί, μαζί με τον Αβραάμ και όλους τους δικαίους που αυτοί συκοφαντούσαν, θα αποδειχθεί ότι ήταν δίκαιοι και άξιοι τιμής, ενώ οι ίδιοι οι συκοφάντες, άξιοι ατιμίας και καταφρόνησης.
Αυτή θα είναι η κόλαση, για όσους θέλουν να βλέπουν τις προειδοποιήσεις του Θεού ως απειλές, και είναι ανάξιοι να διακρίνουν την αγάπη Του. Και τώρα, αλλά και τότε. Φταίει ο Θεός γι αυτό; Φταίει ο Θεός για την κακία και τη διαστροφή που θα τους βασανίζει; Φταίει που τους προειδοποιεί;
Φταίει Αυτός που τους προειδοποιεί, ή αυτοί που δεν ακούνε;
δηλαδή τι δύσκολο έχει να καταλάβεις αυτό το κείμενο;
Ο παράδεισος ή η κόλαση εξαρτάται από τον τρόπο που δεχόμαστε την αγάπη του Θεού. Στην αγάπη Του θά ανταποκριθούμε με αγάπη ή με μίσος; Αυτή είναι μια κρίσιμη διαφορά. Και η διαφορά αυτή εξαρτάται αποκλειστικά από μας, από την ελευθερία μας, από την ενδόμυχη ελεύθερη επιλογή μας, από μια τέλεια ελεύθερη διάθεση που δεν επηρεάζεται από εξωτερικές καταστάσεις ή εσωτερικούς παράγοντες της υλικής και πνευματικής φύσης μας, γιατί δεν είναι μια εξωτερική πράξη, αλλά μια εσωτερική διάθεση, που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς μας και καθορίζει όχι τις αμαρτίες μας, αλλά τον τρόπο που σκεπτόμαστε γιά τις αμαρτίες μας, όπως φαίνεται καθαρά στις περιπτώσεις του τελώνη και του φαρισαίου και των ληστών που συσταυρώθηκαν με το Χριστό. Αυτή η ελευθερία, αυτή η επιλογή, αυτή η εσωτερική διάθεση πρός το Δημιουργό μας είναι ο εσώτατος πυρήνας της αιώνιας προσωπικότητάς μας, είναι το βαθύτερο χαρακτηριστικό μας, είναι αυτό που μας κάνει ό,τι είμαστε, είναι το αιώνιο πρόσωπό μας - φωτεινό ή σκοτεινό, στοργικό ή φθονερό.
Όχι, αδελφοί μου, δυστυχώς γιά μας ο παράδεισος ή η κόλαση δεν εξαρτάται από το Θεό. Αν εξαρτιόταν από το Θεό δε θά φοβόμασταν τίποτα. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από την Αγάπη. Αλλά δεν εξαρτάται από το Θεό. Εξαρτάται αποκλειστικά από μας και αυτή είναι ολόκληρη η τραγωδία. Ο Θεός μας θέλει να είμαστε κατ’ εικόνα Του, αιώνια ελεύθεροι. Μας σέβεται απόλυτα. Αυτό είναι αγάπη. Χωρίς σεβασμό δεν μπορούμε να μιλάμε γιά αγάπη. Είμαστε άνθρωποι επειδή είμαστε ελεύθεροι. Αν δεν ήμασταν ελεύθεροι θά ήμασταν έξυπνα ζώα, όχι άνθρωποι. Ο Θεός δε θά πάρει ποτέ πίσω το δώρο της ελευθερίας που καθορίζει τι είμαστε. Αυτό σημαίνει ότι θά είμαστε πάντα αυτό που εμείς θέλουμε να είμαστε, φίλοι ή εχθροί του Θεού, και δεν υπάρχει αλλαγή σ’ αυτό το βαθύτατο είναι μας. Σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν βαθιές ή επιφανειακές αλλαγές στη ζωή μας, στό χαρακτήρα μας, στις πεποιθήσεις μας. Όλες αυτές οι αλλαγές, όμως, είναι μόνο η χρονικά μεταβαλλόμενη έκφραση του βαθύτερου αιώνιου εαυτού μας. Αυτός ο βαθύς αιώνιος εαυτός είναι αιώνιος με όλη τη σημασία της λέξης. Γι’ αυτό ο παράδεισος και η κόλαση είναι επίσης αιώνια. Δεν υπάρχει μεταβολή σ’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Τα πρόσκαιρα χαρακτηριστικά μας και η ιστορία μας στη ζωή εξαρτιώνται από πολλά επιφανειακά πράγματα, που εξαφανίζονται με το θάνατο, το αληθινό μας πρόσωπο όμως δεν είναι επιφανειακό και δεν εξαρτάται από μεταβαλλόμενα και εξαφανιζόμενα πράγματα. Είναι ο πραγματικός εαυτός μας. Παραμένει μαζί μας όταν κοιμόμαστε στον τάφο και θά γίνει το πραγματικό πρόσωπό μας κατά την ανάσταση. Είναι αιώνιος.
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει κάπου στό βιβλίο του ότι “πρίν την πτώση μας οι δαίμονες μας λένε ότι ο Θεός είναι φίλος του ανθρώπου^ μετά την πτώση μας όμως λένε ότι είναι αμείλικτος”. Αυτό είναι το πανούργο ψέμμα του πονηρού: να μας πείσει ότι οποιοδήποτε κακό στη ζωή μας έχει σαν αιτία του τη διάθεση του Θεού^ ότι ο Θεός είναι Εκείνος που θά μας συγχωρήσει ή θά μας τιμωρήσει. Θέλοντας να μας ρίξουν στην αμαρτία και μετά να μας κάνουν να χάσουμε κάθε ελπίδα να ελευθερωθούμε απ’ αυτή, προσπαθούν να παρουσιάσουν το Θεό ότι κάποτε συγχωρεί όλες τις αμαρτίες και κάποτε είναι αμείλικτος. Οι περισσότεροι χριστιανοί, ακόμα και οι ορθόδοξοι χριστιανοί, έχουν πέσει σ’ αυτή την παγίδα. Θεωρούν το Θεό υπεύθυνο γιά το αν συγχωριόμαστε ή τιμωριόμαστε. Αυτή, αδελφοί μου, είναι μια φοβερή πλάνη που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να χάσουν την αιώνια ζωή, κυρίως επειδή, βλέποντας την αγάπη του Θεού, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι ο Θεός, με την αγάπη Του, θά τους συγχωρήσει. Ο Θεός πάντα αγαπά, πάντα συγχωρεί, είναι πάντα φίλος του ανθρώπου. Αυτό που ποτέ δε συγχωρεί, όμως, είναι η αμαρτία, την οποία ποτέ δε αντιμετωπίζουμε όπως θά έπρεπε. Η αμαρτία καταστρέφει την ψυχή μας ανεξάρτητα από την αγάπη του Θεού, γιατί η αμαρτία είναι ακριβώς ο δρόμος που απομακρύνει από το Θεό, εγείρει έναν τοίχο που μας χωρίζει από το Θεό, καταστρέφει τα πνευματικά μας μάτια και μας κάνει ανίκανους να δούμε το φώς του Θεού. Οι δαίμονες θέλουν πάντα να μας κάνουν να σκεφτόμαστε τη σωτηρία μας ή τον αιώνιο πνευματικό μας θάνατο με νομικίστικους όρους. Μας θέλουν να σκεφτόμαστε ότι η σωτηρία ή ο αιώνιος θάνατος είναι ένα ζήτημα της απόφασης του Θεού. Όχι, αδελφοί μου, πρέπει να ξυπνήσουμε, γιά να μήν απολεσθούμε. Η σωτηρία μας ή ο αιώνιος θάνατός μας δεν είναι ζήτημα απόφασης του Θεού, αλλά ζήτημα δικής μας απόφασης, είναι ζήτημα απόφασης της ελεύθερης βούλησής μας, την οποία ο Θεός σέβεται απόλυτα. Άς μήν εξαπατιόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από το Θεό, προέρχεται από μας τους ίδιους.
Πολλοί θά αντείπουν: “Δε μιλάει συχνά η ίδια η Αγία Γραφή γιά την οργή του Θεού; Δεν είναι ο ίδιος ο Θεός που λέει ότι θά μας τιμωρήσει ή ότι θά μας συγχωρήσει; Δεν έχει γραφεί ότι “τοις εκζητούσιν αυτόν μισθαποδότης γίνεται” (Εβρ. ιγ΄ 6); Δε λέει ότι η εκδίκηση είναι δική του και ότι Εκείνος θά ανταποδώσει την αδικία που μας έγινε; Δεν έχει γραφεί ότι είναι “φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος;”
Στην ομιλία του με τίτλο “Ότι ο Θεός δεν είναι αίτιος των κακών”, ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας γράφει τα ακόλουθα: “Αλλ’ εάν βέβαια ο Θεός είναι ανεύθυνος γιά τα κακά, τότε πώς έχει ειπωθεί ο λόγος^ “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος, ο ποιών ειρήνην και κτίζων κακά” (Ησ. με΄ 7); Και πάλι^ “ότι κατέβη κακά παρά Κυρίου επί πύλας Ιερουσαλήμ” (Μιχ. α΄ 12), και^ “ει έσται κακία εν πόλει, ήν Κύριος ουκ εποίησε;” (Αμώς γ΄ 6). Και στη μεγάλη ωδή του Μωυσή: “ίδετε, ίδετε ότι εγώ ειμι, και ουκ έστι Θεός πλήν εμού^ εγώ αποκτενώ και ζήν ποιήσω, πατάξω καγώ ιάσομαι” (Δευτ. λβ΄ 39). Αλλά γι’ αυτόν που καταλαβαίνει το νόημα της Γραφής τίποτα από αυτά δε συνιστά κατηγορία εναντίον του Θεού, ότι είναι αίτιος και δημιουργός των κακών. Γιατί αυτός που είπε “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος”, παρουσιάζει με αυτό τον εαυτό του δημιουργό της κτίσεως, όχι δημιουργό κάποιου κακού... “και κτίζων κακά”, δηλαδή τα μεταποιεί και τα βελτιώνει, ώστε αφού παραμεριστούν τα ενυπάρχοντα κακά, να μετέχουν στη φύση του καλού”.
Όπως γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, “η Αγία Γραφή λέει πολλά και πολλές φορές χρησιμοποιεί ονόματα καταχρηστικά, όχι στην κυριολεξία... Οι συνετοί όμως αυτά τα καταλαβαίνουν”.
Ο άγιος Βασίλειος δίνει στην ίδια ομιλία την εξήγηση αυτών των εκφράσεων της Αγίας Γραφής: “Γιατί ο φόβος, λέει, οικοδομεί τους απλοϊκωτέρους” και αυτό είναι σωστό όχι μόνο γιά τους απλούς ανθρώπους αλλά γιά όλους μας. Μετά την πτώση μας έχουμε ανάγκη από το φόβο γιά να κάνουμε οποιοδήποτε ωφέλιμο έργο και οποιοδήποτε καλό στον εαυτό μας ή στους άλλους. Γιά να καταλάβουμε την Αγία Γραφή, λένε οι πατέρες, πρέπει να έχουμε κατά νού το σκοπό της, που είναι η σωτηρία μας και η προοδευτική προσέγγισή μας στην κατανόηση του Δημιουργού και Θεού μας και της αξιοθρήνητης κατάστασής μας.
Η ίδια η Αγία Γραφή, όμως, σε άλλα σημεία μας εξηγεί με περισσότερη ακρίβεια ποιος είναι ο πραγματικός αίτιος των κακών. Στον Ιερεμία (β΄ 17, 19) διαβάζουμε: “ουχί ταύτα εποίησέ σοι το καταλιπείν σε εμέ; λέγει Κύριος ο Θεός σου... παιδεύσει σε η αποστασία σου και η κακία σου ελέγξει σε^ και γνώθι και ιδέ, ότι πικρόν σοι το καταλιπείν σε εμέ, λέγει Κύριος ο Θεός σου”.
Η Αγία Γραφή μιλάει τη γλώσσα μας, τη γλώσσα που καταλαβαίνουμε στην κατάστασή μας της πτώσης. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, “σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη δώσαμε στις ιδιότητες του Θεού ονόματα από τις δικές μας ιδιότητες”. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εξηγεί ότι στην Αγία Γραφή “ο Θεός αναφέρεται σαν να είχε σώμα, συμβολικά... (περιέχει) κάποια μυστική σημασία που, μέσα από τα πράγματα που ανταποκρίνονται στη φύση μας, μας διδάσκει πράγματα που υπερβαίνουν αυτήν”.
Αν τώρα κάποιος μπερδεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει πώς είναι δυνατό η αγάπη του Θεού να καταστήσει κάποιον αξιοθρήνητα δυστυχισμένο και πονεμένο, ακόμα και καιόμενο, σαν μέσα σε φλόγες, άς αναλογιστεί το μεγαλύτερο αδελφό του ασώτου υιού. Δεν ήταν μέσα στό κτήμα του πατέρα του; Ο ίδιος ο πατέρας του δε βγήκε να τον παρακαλέσει και να τον ικετεύσει να έρθει και να λάβει μέρος στη χαρούμενη γιορτή; Τι τον έκανε δυστυχισμένο και τον έκαιγε με εσωτερική πικρία και μίσος; Ποιος του αρνήθηκε τίποτα; Γιατί δε χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του; Γιατί δεν είχε αγάπη είτε πρός τον πατέρα του είτε πρός τον αδελφό του; Δεν ήταν από την κακή εσωτερική του διάθεση; Δεν παράμεινε στην κόλαση από αυτή την αιτία; Και τι ήταν αυτή η κόλαση; Ήταν κάποιος ξεχωριστός τόπος; Υπήρχαν όργανα βασανισμού; Δε συνέχισε να ζεί στό σπίτι του πατέρα του; Τι τον ξεχώρισε από όλους τους χαρούμενους ανθρώπους του σπιτιού, εκτός απ’ το μίσος του και την πικρία του; Μήπως ο πατέρας του ή ακόμα και ο αδελφός του σταμάτησαν να τον αγαπούν; Δεν ήταν αυτή ακριβώς η αγάπη που σκλήραινε όλο και περισσότερο την καρδιά του; Δεν ήταν η χαρά που τον έκανε λυπημένο; Δεν έκαιγε το μίσος την καρδιά του, μίσος γιά τον πατέρα του και τον αδελφό του, μίσος γιά την αγάπη του πατέρα του πρός τον αδελφό του και γιά την αγάπη του αδελφού του πρός τον πατέρα του;
quote:
τι θελετε και ανακατευετε τις <<προφητειες του τραχωνιου>> με τις προφητειες που εδω και αιωνες μας εδωσαν οι αγιοι; καταρχην αν κανει καποιος μια προχειρη μελετη αυτων που λενε οι απατεωνες ως προφητειες ,θα δει οτι ερχονται σε αντιθεση με ολες τις αλλες προφητειες. Εγω παντως δεν μπορω να πιστεψω οτι πηρε ξαφνικα το πινελο ο αρχαγγελος Μιχαηλ και αρχισε ξαφνικα να ζωγραφιζει αυτες τις αποτυχημενες ζωγραφιες,οτι βρηκε εναν ανθρωπο καπου σε ενα χωριο, που δεν φημιζεται και για την τιμιοτητα του,και του εδωσε τελικα ποιος; ο αγιος γεωργιος ο χοζεβιτης μας λεει τη μια ,ο αρχαγγελος Μιχαηλ μας λεει την αλλη...μας δουλευει ψιλο γαζι ο ανθρωπος για να λυσει τα οικονομικα του προβληματα. Ας σταματησουμε επιτελους αυτο το παραμυθι του τραχωνιου,ειναι ηλιου φαεινοτερον οτι προκειται για παραμυθι.
ποιος ειπε οτι ο βασιλιας Ιωαννης θα ειναι κυπριος;για διαβαστε λιγο καλυτερα τις προφητειες.Λενε οτι θα ειναι γνωστος αγνωστος,θα τον ξερουν ολοι αλλα δεν θα τον εχει δει και γνωρισει κανεις στις μερες μας επειδη βρισκεται σε υπνο(εκοιμηθει,ειναι πεθαμενος)και θα τον δουν ολοι οταν αναστηθει και του πει ο αγγελος <<σηκω απο το μνημα σου>>.αυτο σημαινει οτι θα ειναι καποιος απο τους κορυφαιους αγιους,και να σας πω και κατι; πιστευω οτι θα ειναι ο Ιωαννης ο βαπτιστης και για ενα αλλο λογο:αν ειναι καποιος ορθοδοξος αγιος,δηλαδη αγιος που εζησε μετα το σχισμα,θα μπορουσε να προκαλεσει την αντιδραση των αλλων εκκλησιων και την αρνηση τους να ενωθουν,αρα θα ειναι καποιος που <<τον ξερουν ολοι>>(δηλαδη και οι καθολικοι και οι προτεσταντες,ολοι)και θα εχει ζησει πριν το σχισμα.για ψαξτε,δεν ειναι πολλοι.ειναι δυο,ο εξης ενας:ο Ιωαννης ο προδρομος!επισης μην ξεχνατε οτι πρεπει να ειναι γυρω στα 30 και κατι..ποσοι πεθαναν σε αυτη την ηλικια,ειναι γνωστοι απο ολους τους χριστιανους και μη, και εχουν καταγωγη δουλικη και βασιλικη μαζι;Μονο ο προδρομος!
αυριο μεθαυριο θα σας πω και το ποσο θα ζησει,και τι θα γινει μετα απο το θανατο του.απο αυτα που ειδα στις απαντησεις σας τα εχετε μπερδεψει λιγο.
Αν έπερνες όλες τις προφητείες κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά και αποκρυφιπτικά τότε που θα πηγαίναμε με την αποκάλυψη;Eγώ λέω θα είναι κανένας Αγιορίτης και δες αυτό:
http://www.orthodoxphotos.com/Holy_Relics/St._John_the_Baptist/index.shtml
quote:
Έλληνας ακρίτης σε κάθε περίπτωση. Θα κατοικεί στα σύνορα του Ρωμαίικου.Περιλαμβάνονται όλες οι ακριτικές περιοχές.
Η Κύπρος είναι ακριτική;
Ο ΑΒΙ θα είναι Κύπριος;
Edited by - andreas_ on 12/06/2005 19:35:55
quote:
Φίλε Ανδρέα..πολύ καλή η ανάλυσή σου...αν και σε πολλά σημεία αντέγραψες τα λόγια του πατέρα (ο Θεός να τον κάνει) Μάξιμου.
Θα θελα να σου πω το εξής, και εκτός από το παραπάνω σχόλιό μου θα αποφύγω να σχολιάσω ξανά ιερείς:Αυτό που ξεφεύγει από τους Ιερείς τόσο στην Κύπρο όσο κι από τον Μάξιμο είναι τα ακόλουθα:
1) Έχει αναφερθεί στην προφητεία του Τραχωνίου και σωστά ανέφερες κι εσύ ότι προπάππος του προφητεύμονενου Αγ. Βασιλέα Ιωάννη είναι κάποιος π. Θεόφιλος. Στο 'ο καιρός γαρ εγγύς' ο Γ.Ιωάννου δίνει ΟΛΟ το γενεαλογικό του δένδρο, και τέτοιος ιερέας ΔΕΝ υπάρχει.
Άρα εμμέσως λέει ότι αυτός δεν είναι ο Αγ.Ιωάννης.2) Ο Αγ. Χοζεβίτης είπε ότι όταν ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ο Θεός θα είναι 30-40. Ο Γ. Ιωάννου είναι γεννημένος το 1965, άρα ήδη σήμερα είναι 40 ετών. Κι αν θεωρήσουμε ότι το 2010 μια πιθανή ημερομηνία αποκάλυψής του, τότε αυτός θα είναι ήδη 45, άρα και αποκλείεται.
3) Η προφητεία λέει ότι δεν θα τον ξέρει ο κόσμος. Άρα πάλι αποκλείεται.
4) Ο π. Μάξιμος επιμελώς αποφεύγει να θυμήσει ότι:
- Το σπίτι ήταν υπό την εποπτεία της Κυπριακής Αρχ/πής επί 1,5 μήνα χωρίς την οικογένεια μέσα, και τα σημάδια συνέχιζαν να βγαίνουν. Αυτό πως το εξηγεί? εκτός κι αν θέλει να πει πως και οι Κύπριοι ιερείς - αυτοί που αποκήρυξαν το Τραχώνι με έγγραφο - ήταν επίσης μέσα στο "κόλπο".
- Δεν εξηγεί ΚΑΝΕΝΑΣ την εμφάνιση και τον τρόπο σχεδίασης των σχημάτων. Αναφέρουν γενικές αοριστίες (από ανθρώπινο χέρι).
- Η οικογένεια δεν απαίτησε, ούτε επωφελήθηκε οικονομικά από το όλο συμβάν.
- Ο επίσημος λόγος απόρριψης της προφητείας του Τραχωνίου είναι ότι τα σχέδια "δεν είναι καλαίσθητα". Έλεος!!!!! Ώρες-ώρες τρελαίνομαι με τον φαρισαϊσμό μερικών που δεν τους αφήνει ο λογισμός τους να σκεφτούν ότι η παιδικότητα και η αθωότητα των σχεδίων υποδηλώνει την ταπεινότητα του Κυρίου.
- Δεν μας λέει ο π. Μάξιμος ότι η εκκλησία της Κύπρου είχε "δυσαρεστηθεί" από το γεγονός που τόσος κόσμος πήγαινε στο σπίτι να δει τα σημάδια, και δεν πήγαινε στην κοντινή εκκλησία να αφήσει και κανένα μπακίρι.
- Δεν μας αναφέρει ούτε εξηγεί την στάση του τότε Μητροπολίτη Κύπρου Χρύσανθου...αλήθεια...που είναι ο Μητροπολίτης Χρύσανθος σήμερα?
- Δεν μας εξηγεί το πάθος του και το "μίσος" του προς τα γεγονότα αυτά...συμπεριφορά που δεν συνάδει ούτε με ιερέα, πόσο μάλλον με μοναχό (όπως δηλώνει, άσχετα αν εμφανίζεται κάθε λίγο και λιγάκι στα παράθυρα), ούτε μιλάει έστω και με μια ταπεινότητα, ενώ ο ίδιος ΟΥΔΕΠΟΤΕ είχε ή έχει προσωπική άποψη για όλα αυτά.5) Ο ίδιος Γ.Ιωάννου τόσο σε τηλέφωνο του Λιακόπουλου, όσο και σε τηλεφωνο του Χαρδαβέλα που τον ρωτήσανε ευθέως, δήλωσε ευθαρσώς ότι ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΜΕΝΟ ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗ. Μου προκαλεί εντύπωση που κάποιοι συνεχίζουν να τον συνδέουν.
6) Κάθε έγκλημα έχει κι ένα κίνητρο: Αν λοιπόν το Τραχώνι είναι απάτη, ποιο το κίνητρο του εγκληματία??
- Χρήμα? Σίγουρα όχι γιατί ούτε τα δικαιώματα από το "ο καιρός γαρ εγγύς" δεν δέχθηκε να πάρει.
- Δόξα? Τον βρίζουνε κάθε μέρα, του κάψανε το αυτοκίνητο...
- Κοινωνική Καταξίωση? Έχει απομονωθεί από κάθε τι λαϊκό.
- Να γίνει Βασιλιάς? Εε δεν νομίζω - δες παραπάνω. Ούτε υποψήφιος βουλευτής δεν μπορεί να βάλει στην Κύπρο.7) Έχουν μπερδέψει την προφητεία του Τραχωνίου και την προφητεία του Αγ.Ιωάννη Βασιλέα με την Δευτέρα Παρουσία! Αντί ο π.Μάξιμος και λοιποί ιερείς να ηρεμήσει από αυτήν την τρικυμία εν κρανίω και να κοιτάξουν λίγο και τις άλλες προφητείες (συγνώμη για το ύφος, αλλά τα παίρνω με τους εμπόρους-παπάδες γενικά - και δεν εννοώ όλους αλλά μία μικρή μειοψηφία), ας μας εξηγήσουν ΣΕ ΠΟΙΑ ΣΗΜΕΙΑ το Τραχώνι λέει έστω και ΚΑΤΙ διαφορετικό από τις άλλες προφητείες.
8) Το 1999 έχει εξηγηθεί ότι ΔΕΝ είναι ο πόλεμος αλλά η εντολή για να ξεκινήσουν τα γεγονότα. Γιατί διαβάλουν τα γεγονότα στο Τραχώνι για να αποδείξουν με τόσο ζήλο ότι ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ είναι ψεύτικο? Τι έχουν να κερδίσουν? Ή μάλλον, τι ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ αν η Προφητεία βγει αληθινή? Να σας πω εγώ: την χαλιναγώγηση μερικών καημένων πιστών που αφήνουν τον οβολό τους κάθε μέρα, για να φτιάχνουν sites στο internet (αλήθεια..ο π.Μάξιμος δεν ήταν αυτός που πριν λίγα χρόνια έλεγε πως ιντερνετ=666????).
Τέλος, και συγνώμη για την ροή του λόγου θέλω να επισημάνω τα εξής:
Είμαι Αθηναίος και δεν έχω καμία σχέση με την Κύπρο. Πρώτη φορά άκουσα για την προφητεία στο ο Καιρός γαρ εγγύς. Είμαι κι εγώ επιφυλακτικός για την ορθότητα της, ΑΛΛΑ άλλο αυτό κι άλλο να γίνεται ένας πόλεμος και μάλιστα από "φωτισμένους" ιερείς, "υπηρέτες του λόγου του Θεού", "ταπεινούς" και "φτωχούς", για το "καλό των πιστών και της Ορθοδοξίας".
Να κρατάμε και μια πισινή, γιατί αν είναι αλήθεια...όπως άλλοι Πατέρες έχουν προφητέψει, θα ξυριστούν πολλά μούσια (αλήθεια, γιατί οι ιερείς να έχουν έστω και ένα λόγο να θέλουν να εμφανιστεί ο Αγ. Ιωάννης? Για να χάσουν την δουλειά τους?)
Είναι του Μάξιμου αυτή η ανάλυση,που πάει και στον Χαρδαβέλλα πολλές φόρές.Απλά θέλω να δείξω ο ΑΒΙ θα είναι κάποιος καινούργιος.
Το Περιοδικό μας - Τεύχος 3
Απάτη Μεγάλη τα Σημεία στο Τραχώνι της Κύπρου
ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΨΕΥΔΟΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ
Της Ελένης Σταμούλου, Θεολόγου
To exofyllo kai opisthofyllo toy biblioy me tis pseydoprofiteies
"O KAIROS GAR EGGYS"
Μετά από ενδελεχή έρευνα του Προέδρου μας π. Μαξίμου Μοναχού Αγιορείτου δια τα “ΣΗΜΕΙΑ” του Τραχωνίου και το τελικό του συμπέρασμα ότι όλα αυτά ήταν μια ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ, σύμφωνα και με την ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής της Κύπρου,(όρα πιο κάτω στο Πειστήριο Α’) ο π. Μαξιμος, κατήγγειλε και αποκάλυψε όλα τα ανωτέρω, τον Μάϊο και Ιούνιο του 1999 εις την Τηλεοπτικήν του Εκπομπή “Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ” από την ΤΗΛΕΤΩΡΑ .
Στην συνέχεια στο Τεύχος “Απρίλιος-Ιούνιος 1999” του Περιοδικού μας "Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ" δημοσιεύσαμε σχετικό άρθρο δια τα “ΣΗΜΕΙΑ” του Τραχωνίου γράφοντας με μεγάλα και κεφαλαία γράμματα ότι είναι: “ΑΠΑΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΤΡΑΧΩΝΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ” λέγοντας χαρακτηριστικά:
"...Τά σημάδια αυτά είναι δυστυχώς μια απάτη, μια μεγάλη και καλοστημένη απάτη από τον ιδιοκτήτη της οικίας τον κ. Ιωάννου και άλλων ίσως συνεργατών του, που σκοπό είχε, απ’ ότι φάνηκε, την σύνδεση και αναγωγή των "Σημείων" εις το πρόσωπόν του, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ, άκουσον-άκουσον !!!, πιστεύει ότι είναι "ο... ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο εκ Πενίας, ο οποίος θα πάρει την Κωνσταντινούπολιν και θα οδηγήσει τον Λαόν του Θεού, στα χρόνια του Αντιχρίστου εις την Γη της Επαγγελίας, τα όρη και τά βουνά, όπως τό πάλαι ο Προφήτης Μωϋσής τον Ισραήλ".
ΘΕΕ και ΚΥΡΙΕ !!! Φύλαξόν μας από τέτοιου είδους Οίηση και "εκ δεξιών Πλάνες". Αυτά πλέον ξεπερνούν και την πιο αρρωστημένη φαντασία, και τις πιο εωσφορικές και υπερήφανες επιθυμίες και σκέψεις.
Μάλιστα έχει κυκλοφορήσει, ΔΥΣΤΥΧΩΣ και σχετικό βιβλιαράκι με "Ερμηνείες-Προφητείες" των σημείων αυτών από την "ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ", όπου μπορεί να διαβάσει κανείς αθεολόγητες απόψεις και θέσεις, αυθαίρετες γνώμες, καθώς και πρωτοποριακές αμπελοφιλοσοφίες και σοφιστείες "ευσεβών πόθων και επιθυμιών" του ανωτέρου συντάκτου.
Μία απάτη λοιπόν και τίποτα περισσότερο, όπως ανακοίνωσε και από την εκπομπή "Η Φωνή του Πατροκοσμά" πρώτος ο π. Μάξιμος εις την Τηλετώρα.
Όσοι δε έχουν ίσως ακόμη κάποιους ενδοιασμούς και αμφιβολίες, ας περιμένουν μέχρι τις 9 Ιουλίου 1999 ή αν θέλουν και λίγο μετά, διά να διαπιστώσουν ότι τίποτε απ’ ότι έχουν πει και έχουν γράψει, όλοι αυτοί οι κύριοι, δεν πρόκειται να συμβεί.
Περισσότερες όμως λεπτομέρειες για όλη αυτή τη Φοβερή και καλοστημένη Απάτη-Ιεροσυλία, θα μπορέσετε να διαβάσετε εις το επόμενο τεύχος μας, όπου θα δίδονται όλα τα σχετικά στοιχεία και όλες οι διευκρινίσεις επί του προκειμένου θέματος αφού θα αφιερώσουμε ολόκληρο άρθρο, προς ενημέρωση, αλλά και καθησυχασμό των αγαπητών φίλων, αδελφών, μελών και αναγνωστών μας".
Αυτά λοιπόν γράφαμε σε προηγούμενο τεύχος μας.
Ας δούμε λοιπόν, τώρα ορισμένα από τα πολλά στοιχεία και Ντοκουμέντα, που έχομεν εις τας χείρας μας.
ΠΕΙΣΤΗΡΙΟ Α’
Ως γνωστόν η Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου εδιόρισε τριμελή επιτροπή αποτελούμενη από τούς, π. Επιφάνιο Ρούσο, Πρόεδρο και μέλη τούς πρωτοπρεσβύτερους π. Ευάγγελο Γιαλουρίδη και π. Σάββα Μιχαηλίδη.
Η Επιτροπή εξέτασε με σύνεση και προσοχή επί μακρόν το όλον θέμα και μετά από σχετική έρευνα κατέληξε εις το συμπέρασμα της. Ότι, όλα αυτά τα κακότεχνα σχέδια, τα γράμματα και οι ημερομηνίες στην πιο πάνω οικία είναι “ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΠΑΤΗΣ”: “Ως προς την πραγματικήν αιτίαν και προέλευσιν των σχεδίων αυτών, αποφαινόμεθα κατηγορηματικώς, ότι είναι ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΠΑΤΗΣ, δι’ ανθρωπίνης χειρός” και μάλιστα “ασυνάρτητον συνονθύλευμα φαντασιών πασχούσης και απατώσης προσωπικότητος”.
Η Επιτροπή στις 6/7/99 κατέθεσε το Πόρισμα της, εις την Ι. Σύνοδο, η οποία στην συνέχεια εξέδωσε την κάτωθι ανακοίνωσιν.
ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
ΚΥΠΡΟΣ 7/7/99
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
Η Ιερά Συνοδος έχοντας υπόψη τις απόψεις μελών της που εκφράστηκαν από καιρό, καθώς και την έκθεση της Επιτροπής, που ορίστηκε για εξέταση της εμφάνισης “σημείων”, σε οικία στο Τραχώνι, αποδέχεται χωρίς καμμιά επιφύλαξη το πόρισμα της Επιτροπής ότι τα κακότεχνα σχεδιάσματα, τα γράμματα και οι ημερομηνίες στην πιο πάνω οικία είναι “ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΠΑΤΗΣ” και “ασυνάρτητον συνονθύλευμα φαντασιών πασχούσης και απατώσης προσωπικότητος”.
Η Ιερά Συνοδος καλεί το λαο να επιδείξει νηφαλιότητα, ακράδαντη πίστη στο Θεο και εμμονή στη διδασκαλία του Ευαγγελίου και της Εκκλησίας, χωρίς να παρασύρεται από ανθρώπους που πλανώνται και από άλλες αφελείς διαδόσεις, οράματα και προφητείες.
Η αστάθεια και η ακαταστασία των καιρών μας, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η ανατροπή των αξιών στη σύγχρονη κοινωνία είναι φυσικό να ωθούν πολλούς σε αναζήτηση νοήματος ζωής. Δεν θα πρέπει όμως αυτοί να παγιδεύονται σε διδασκαλίες και πράξεις ανθρώπων, που δρουν για το δικό τους προσωπικό συμφέρον, διδασκαλίες που είναι ξένες προς την ορθόδοξη πίστη μας. Αντίθετα θα πρέπει περισσότερον να στρέφονται προς την Εκκλησία και την αυθεντική διδασκαλία Της.
Αναφορικά με τις διάφορες “προφητείες” που διαδίδονται για συντέλεια του κόσμου, η διδασκαλία του Χριστού είναι ξεκάθαρη. “Περί της ημέρας εκείνης και της ώρας ουδείς οίδεν...” (Ματθ. ΚΔ’ , 36). Εξ ίσου σαφής ήταν και η σύστασή Του προς αυτούς τούς ίδιους τούς Αποστόλους: “Ουχ υμών εστί γνώναι χρόνους η καιρούς ους ο Πατήρ έθετο εν ιδία εξουσία” (Πράξ. Α’ ,6-7).
Η Ιερά Συνοδος καλεί τούς πιστούς να μην παρασύρονται από όσους, είτε εσκεμμένα είτε από άγνοια η αφέλεια επιχειρούν να τούς παραπλανήσουν. Ας εντείνουμε όλοι τις προσπάθειές μας για μια συνειδητή χριστιανική ζωη μέσα στην Εκκλησία και τα Μυστήριά της, κι ας μην ξεχνούμε ότι: “ Θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστιν Ιησούς Χριστός”. (Α’ Κορ. Γ’ 11)
(ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ 8/9/99 ΕΙΣ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ)
(Σ. Σ. Οι υπογραμίσεις είναι δικές μας)
ΠΕΙΣΤΗΡΙΟ Β’
Κατωτέρω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενο που κυκλοφόρησε σε φυλλάδιο ο ίδιος ο κ. Γιαννάκης Ιωάννου (= ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ) από τον Μαϊο του 1999 σε χιλιάδες αντίγραφα, δια να ιδείτε ιδίοις όμμασι του λόγου το αληθές και την ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΝΗ του κυρίου.
Η ερχομένη οξεία και δίστομος ρομφαία και
η Αναλαμπή της Ορθοδοξίας
Ενώ απομένουν μονάχα ελάχιστοι μήνες για να εισέλθουμε στην τρίτη μετά Χριστόν χιλιετία,(Σχόλιο του Περιοδικού: Σκεφθείτε, Προφήτης και άγιος του Θεού και να μην ξέρει ότι δεν εισέρχεται το 2000 η 3η Χιλιετία, αλλά το 2001 !!!) βλέπουμε το ανθρώπινο γένος να οδεύει κυριολεκτικά από το κακό στο χειρότερο. Η προφητεία του Οσίου Νείλου του Μυροβλήτη επιβεβαιώνεται πλήρως : “Όταν πλησιάση ο καιρός της ελεύσεως του Αντιχρίστου θα σκοτισθή η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθή σφόδρα η ασέβεια και η ανομία...Τοτε αιφνιδίως θέλει έλθει η δίστομος ρομφαία και θα θανατώσει τον πλάνον και τούς οπαδούς αυτού. ”
Δυστυχώς στις μέρες μας βλέπουμε ότι πολλοί βαπτισμένοι Χριστιανοί είναι απλώς κατ’ όνομα Χριστιανοί. Πολλοί είναι οι κλητοί αλλά λίγοι οι εκλεκτοί. Βλέπουμε τα δήθεν χριστιανικά και ισχυρά έθνη της Δυσης να βρίσκονται κυριολεκτικά εκτός του πνεύματος και της αλήθειας του Ευαγγελίου, αφού οι κυβερνήτες τους είναι άνθρωποι ασεβείς και αντίχριστοι, όργανα δουλικά του διαβόλου, σφαγείς των λαών... Η διαβολική εικόνα της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας είχε προφητευθεί και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Επίσης πολλοί Άγιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας έχουν προφητεύσει για τα αναμενόμενα παγκόσμια γεγονότα των ημερών μας,...
Προ διετίας περίπου, γίναμε μάρτυρες μιας έξαρσης θαυμαστών φαινομένων. Πολλές εικόνες σε εκκλησίες και μοναστήρια δακρυρροούσαν και μυρόβλυζαν. Το μήνυμα ήταν σαφές. Αυτή η χαρμολύπη των Αγίων της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας μας προειδοποιούσε για την επερχόμενη οξεία και δίστομο ρομφαία της δικαιοσύνης του Θεού. Ο δίκαιος Θεός θα πατάξει και θα συντρίψει τα ισχυρά έθνη, που αντιπροσωπεύουν την ανομία του διαβόλου και θα επιβάλει την Ορθοδοξία, δια του προφητευόμενου εκλεκτού και εκ πενίας ερχομένου Βασιλέα Ιωάννη, ο οποίος θα αποκαλυφθεί και θα αναδειχθεί με όλη του τη δόξα επί των ημερών μας (σ.σ. !!!)
Η εικονιζόμενη προφητεία στο χωριό Τραχώνι της επαρχίας Λεμεσού ήταν ο επίλογος των προφητικών και προειδοποιητικών μηνυμάτων του Θεού, που μας καλούν σε αφύπνηση, σε μετάνοια και προσευχή, ενώ παράλληλα στέλλουν και το ανεκλάλητης χαράς προφητικό μήνυμα της εθνικής και πνευματικής ανάστασης της Κυπρου μας και τη συντριβή της Τουρκίας. Η Εικονιζόμενη Προφητεία στο Τραχώνι, μιλά πεντακάθαρα για όλα αυτά. Καλύπτει τα γεγονότα της εικοσιπενταετίας 1999 - 2024, κατά την οποία θα δράσει ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης και θα επιβληθεί η Ορθοδοξία παγκοσμίως. Λιγο μετά την ανάδειξη του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη θα εμφανιστεί και ο Αντίχριστος, ο οποίος θα δράσει για τριάμισυ χρόνια, αλλά θ’ αντιμετωπιστεί και θα συντριβεί. Η πορεία προς την Αναλαμπή θα διαρκέσει μέχρι το 2024, οπότε θ’ αρχίσει κι η Επίγειος Βασιλεία. Τοτε δεν θα υπάρχει, ούτε αδικών, ούτε αδικούμενος. Θα επικρατήσει η ειρήνη και η δικαιοσύνη του Θεού.
Ο προφητευόμενος Άγιος Βασιλέας Ιωάννης είναι Έλληνας Κυπριος και ζει στην Κυπρο επί των ημερών μας, χωρίς ακόμα να αποκαλυφθεί.
Παραθέτουμε πάρα κάτω τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του και τον τρόπο ανάδειξής του:
(Σ.Σ. Και τώρα αρχίζει να παραθέτει τα 18(!!!) χαρακτηριστικά γνωρίσματά του “Αγίου Βασιλέα Ιωάννη”, δηλαδή του... ΙΔΙΟΥ !!! Προσέξτε τα ένα προς ένα)
1) Ο Κύπριος στην καταγωγή Άγιος Γεώργιος ο Χοζεβίτης, εμφανίστηκε αρκετές φορές στον κ. Ιωάννη Ιωάννου, τον ιδιοκτήτη του σπιτιού με την Εικονιζόμενη Προφητεία στο Τραχώνι. Σε μία από αυτές του δώρισε ένα Ευαγγέλιο, το οποίο ανήκε στον π. Θεόφιλο, αδελφό του προπάππου του Αγίου Βασιλέα Ιωάννη.
2) Ο Άγιος Βασιλέας Ιωάννης είναι Έλληνας Κυπριος, ζει δε στις μέρες μας ανάμεσά μας. Γνωρίζει ότι είναι ο Άγιος Βασιλέας, αλλά δεν το αποκαλύπτει, μέχρι να τον αναδείξει ο Θεός. (σ.σ. ο Γιαννάκης είναι Κυπριος)
3) Θα είναι μεταξύ 30-40 ετών, όταν θα τον αναδείξει ο Θεός με όλη του τη δόξα. (σ.σ. ο Γιαννάκης είναι μεταξύ 30 και 40 ετών, γεννήθηκε το 1965)
4) Θα τον αναδείξει ο Θεός μέρα Παρασκευή, στις 9.00 π.μ.
5) Θα φανεί πορφυρός σταυρός στον ουρανό. Από το κάτω μέρος της κάθετης δοκού του θα ανακλασθεί μία δέσμη φωτός, η οποία θα καταλήξει πάνω από τη φτωχή “καλύβη” του εκλεκτού και Άγιου Βασιλέα Ιωάννη.
6) Είναι ο καθήμενος επί ίππου λευκού, που αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (Κεφ. Στ, 2 και ΙΘ, 11-16).
7) Θα του χρίσει τα χέρια με λάδι και το κεφάλι με άκτιστο φως.
8) Είναι μετρίου αναστήματος και δεν είναι λίγο φαλακρός, όπως νομίζουν μερικοί.
9) Ένα από τα δάκτυλα των χεριών του θα φέρει σχήμα δρεπάνου.
10) Όταν θα τον αναδείξει ο Θεός, θα έχει το πιο σπάνιο ύφος του κόσμου. Θα είναι ο μοναδικός άνθρωπος, που έζησε ποτέ στη γη, με πολύ πολύ πράο και ταυτόχρονα πολύ αυστηρό βλέμμα. Αυτό το βλέμμα μόνο ο Ιησούς Χριστός το είχε.
11) Ο Παράκλητος (το Άγιο Πνεύμα) θα κατοικεί μέσα στον Άγιο Βασιλέα.
12) Θα έχει 18 χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, τα οποία θα χρησιμοποιεί επικαλούμενος πάντοτε την Αγία Τριάδα. Τιποτα δεν θα κάνει χωρίς την επίκληση της Αγίας Τριάδος.
13) Θα είναι πολύ πολύ υπομονετικός, αλλά και αυστηρός.
14) Θα έχει τη χάρη του Θεού να ελεεί αμέσως και να θεραπεύει αμέσως. Δεν θα τιμωρεί άμεσα. Η τιμωρία θα εκδηλώνεται σιγά σιγά.
15) Το νύχι του πρώτου δάκτυλου του δεξιού του ποδιού θα φέρει τύλωμα (εξόγκωμα).
16) Δεν είναι ρασοφόρος αλλά λαϊκός.
17) Τον έχουν διώξει οι άνθρωποι απ’ την οικία του και τον έχει ήδη σημαδέψει ο Θεός.
18) Στα χέρια του θα έχει σειρά από άρματα και πορφυρούς σταυρούς. (σ.σ. ο Γιαννάκης στα χέρια του έχει χαραγμένους σταυρούς).
Γιαννάκης Μ. Ιωάννου
Λεμεσός Τραχώνι - Μαϊος του 1999
(Και ακολουθεί χειρόγραφος υπογραφή και μονογραφή του)
(Σ.Σ. Δηλαδή με λίγα λόγια με όλα τα ανωτέρω περιγράφει τον ΕΑΥΤΟΝ του. Τα σχόλια νομίζω είναι περιττά)
ΠΕΙΣΤΗΡΙΟ Γ’
Ας δούμε και την έκθεσιν της τοπικής Αστυνομίας σχετικά με το θέμα.
“ 1) ... α) ...Σχετικά με τα τεκμήρια 6, 7, 8, ο Ανώτ. Υπαστ. Φ. Ακάμας μετά από εξέταση, διαπίστωσε ότι η φωτογραφία του Αγ. Γεωργίου Χοζεβίτη λήφθηκε από την εικόνα του Αγ. Γεωργίου Χοζεβίτου (τεκμ.8).
(Σ.Σ. ο Γιαννάκης έλεγε ότι του παρουσιαζόταν συχνά πυκνά ο άγιος Γεώργιος ο Χοζεβίτης και συνομιλούσαν δια διάφορα θέματα!!! κάποια λοιπόν στιγμή ενώ ήτο μπροστά του ο Άγιος τον φωτογράφησε!!! και στην συνέχεια παρουσίαζε ως απόδειξη των εμφανίσεων του Αγίου Γεωργίου αυτή την φωτογραφία, η οποία όμως σύμφωνα με την αστυνομία δεν είναι αληθινή....)
2) Όσον αφορά τις φωτογραφίες κειμένων στούς τοίχους της οικίας η αμφισβητούμενη γραφή εξετάστηκε από τον Εμπειρογνώμονα γραφολόγο με σύγκριση δειγμάτων γραφής που αποδίδονται στούς Γιαννάκη Ιωάννου, Γεώργιο Πετούση, Πετρο Κομπο και Γεώργιο Καπάταη και σε έκθεση του αναφέρει : "....τα δείγματα που αποδίδονται στον Πετρο Κομπο παρουσιάζουν ορισμένες ομοιότητες που μου δημιουργούν την απλή υποψία ότι δυνατό να ανήκουν στο ίδιο πρόσωπο..."
3) Το τεκμήριο λείψανο δεν εξετάστηκε από τον Δρα Καρυόλου του Ινστιτούτου Γενετικής αφού για την εξέταση D.N.A. θα κατεστρέφετο ολόκληρο και ο Γ. Ιωάννου δεν συγκατατίθετο στην καταστροφή του και το ήθελε να του επιστραφεί αυτούσιο ως τούτο παρελήφθη.
Υπαστυνόμος
Α. ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ
Υπεύθυνος Συμπλέγματος Επισκοπής
ΠΕΙΣΤΗΡΙΟ Δ’
Ο “ Άγιος Ιωάννης ο Βασιλεύς” δηλαδή ο Γιαννάκης όπως του αρέσει να τον φωνάζουν, κυκλοφορεί πολλά έντυπα με διάφορα ψευδώνυμα και σε χιλιάδες αντίγραφα. Σε κάποιο απ’ όλα αυτά διαβάζουμε τα εξής ωραία και χαριτωμένα, που βέβαια πάντα έχουν σχέσιν με την ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ του ότι είναι ο “ Άγιος Ιωάννης ο Βασιλεύς” που θα ΣΩΣΕΙ τούς ΠΙΣΤΟΥΣ και την ΕΛΛΑΔΑ.
(Σημείωσις δική μας: ΠΡΟΣΟΧΗ!!! όλα τα κείμενα τα οποία ακολουθούν και συγκεκριμένα α) Λόγος περί οπτασιών Α’ β)Οπτασία Β’ γ) Οπτασία Ε’ και δ) Περί του Νέου Μωϋσέως ειναι κείμενα-έντυπα-φυλλάδια-άρθρα-γραπτά, που έχει κυκλοφορήσει ο ίδιος ο κ. Γιαννάκης Ιωάννου σε διαφόρους τόπους και χρόνους)
"...Εδώ βλέπουμε ότι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μας ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ να ΦΥΓΟΥΜΕ αμέσως μετά την απελευθέρωση της Πολης στην ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΜΑΧΗ, όπου θα καταστραφούν οι ΡΩΣΣΟΙ, και μάλιστα πεζοί, προς τα ανατολικά, με κάποιες προμήθειες και ότι θα μένουμε σε σπηλιές. Και δεν μας λέει να μείνουμε εδώ βασιλεύοντας είγείως επειδή ελευθερώθηκε η Κωνσταντινούπολη, όπως πολλοί παρερμηνεύουν τις Θείες Προφητείες και Γραφές. Διότι το νόημα της Βασιλείας είναι πνευματικό και όχι επίγειο, σαρκικό. Διότι λέγοντας ΠΟΛΗ εννοεί την Ορθόδοξη Εκκλησία και με την ελευθέρωσή της εννοείται η Έξοδος των πιστών από τη σύγχρονη Βαβυλώνα όπου είναι ωσάν αιχμάλωτοι. Και το ΒΑΣΙΛΕΙΟ θα το αποτελέσουν οι ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΙΣΤΟΙ, όπου κατά την ώρα της ΕΞΟΔΟΥ θα γίνουμε όλοι μια ΠΟΙΜΝΗ, χωρίς να είμαστε πια διασκορπισμένοι, ο λαός του Θεού, ανάμεσα στούς αιρετικούς και σφραγισμένους οπαδούς του Παπα της Ρωμης και του Αντίχριστου και για την Αποστολή αυτή έχει ορίσει και άνθρωπο δικό του Ο Πανάγαθος Θεός, όπου θα μας οδηγήσει εις τον έρημο τόπο, τον ητοιμασμένο από καταβολής κόσμου. Οι Άγιοι Προφήτες αναφέρουν Τον Οδηγό μας αυτό ως εκ Πενίας, από την φτώχεια δηλαδή, Άγιο Βασιλέα. Για τον εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα (Ιεροκήρυκα) υπάρχει πλήθος από προφητείες τόσο στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη όσο και στα κείμενα τα Ιερά των μετά Χριστόν Αγίων Προφητών. Στα προφητικά αυτά κείμενα αναφέρονται και περιγράφονται με σαφήνεια και ακρίβεια ο Χρόνος και ο τρόπος της δράσης και αποκάλυψης του εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως, τα χαρακτηριστικά τα οποία τον διακρίνουν και θα μας οδηγήσουν στην αναγνώρισή του, τα οικογενειακά και φιλικά πρόσωπα που τον περιβάλλουν αλλά και τα εχθρικά που τον επιβουλεύονται. Τις Προφητείες αυτές οι οποίες εκπληρώνονται στις ημέρες μας, θα προσπαθήσουμε να τις παρουσιάσουμε με συντομία. ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΩΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΒΑΣΙΛΕΥΣΕΙ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ.
Στις προφητείες που ακολουθούν θα δούμε ότι ο Εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς είναι ΠΤΩΧΟΣ, ΣΟΦΟΣ, ΔΡΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ, ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ, ΚΗΡΥΤΤΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΡΑΠΤΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΟΡΙΚΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΕΤΡΑΜΕΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ(όπως αναφέρει Ο Άγιος Κυριαζής στο βιβλίον Μια Προφητεία μόνον δια την ΕΛΛΑΔΑ). ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΔΥΟ ΑΝΔΡΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΟΝΙΜΩΣ ΠΛΑÏ ΤΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΙΤΟΣ ΑΝΔΡΑΣ.
Και θα ξεκινήσουμε με την ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ και συγκεκριμένα με τον Αποκαλυπτικό Προφητικό Λογο του ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗ, Κεφ. Θ, στιχ. 13-18, όπου κάνει λόγο περί Του Εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως. “13 Και γε τούτο είδον σοφίαν υπό τον ηλιον, και μεγάλη εστί προς με· 14 πόλις μικρά (ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ) και άνδρες εν αυτή ολίγοι, (ΠΙΣΤΟΙ) και έλθη επ’ αυτήν βασιλεύς μέγας (ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ) και κυκλώση αυτήν και οικοδομήση επ’ αυτήν χάρακας μεγάλους· (ΑΙΡΕΣΕΙΣ - ΧΑΡΑΓΜΑ 666 - ΚΑΡΤΕΣ - ΦΟΡΟ - ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ) 15 και ευρη εν αυτή άνδρα πένητα σοφόν, (ΕΝΑΝ ΑΝΔΡΑ ΖΩΝΤΑΝΟ, ΠΤΩΧΟ ΚΑΙ ΣΟΦΟ, ΤΟΝ ΕΚ ΠΕΝΙΑΣ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΕΑ) και διασώσει αυτός την πόλιν εν τη σοφία αυτού· (με το ΚΗΡΥΓΜΑ του με το οποίο προειδοποιεί τούς πιστούς να μην υποκύψουν στον Αντίχριστο) και άνθρωπος ουκ εμνήσθη συν του ανδρός του πένητος εκείνου. 16 και είπα εγώ· αγαθή σοφία υπέρ δύναμιν, και σοφία του πένητος εξου δενωμένη, (επειδή πρόκειται για πτωχό άνθρωπο οι σοφοί του κόσμου περιφρονούν το κήρυγμά του και τον ίδιο. ΔΕΝ πρόκειται δηλαδή για βασιλικό πρόσωπο, αλλά για πτωχό άνθρωπο) Και οι λόγοι αυτού ουκ εισίν ακουόμενοι. (Δεν εισακούεται το κήρυγμά του) 17 λόγοι σοφών εν αναπαύσει ακούονται υπέρ κραυγήν εξουσιαζόντων εν αφροσύναις. (Δεν πρόκειται για πρόσωπο με κοσμική εξουσία) 18 αγαθή σοφία υπέρ σκεύη πολέμου, η βασιλεία του δεν επιβάλλεται με τα όπλα αλλά με Τον Λογο Του Θεού) και αμαρτάνων εις απολέσει αγαθωσύνην πολλήν.”
Λόγος περί οπτασιών Α’
Μια Προφητεία μόνον δια την Ελλάδα
(Ευρεθείσα εις Άγιον Όρος φέρουσα Χρονολογία 1866)-ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΕΥΣΕΒΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ (ΚΥΡΙΑΖΗ ΦΑΣΟΥΛΑ)-
Έκδοσις ΣΚΗΤΗ ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΚΗ, ΚΑΛΑΜΑΤΑ 1975.
"Επέρνα άνθρωπος ευγενής από το μέρος της ανατολής, (ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ) καβαλάρης με δύο στρατιώτας σταυροφόρους, και είχον σταυρόν υψηλότερον από τα κεφάλια των έως δύο ρούπια, ο μεν εις ήτον δεξιά, ο άλλος αριστερά, (πρόκειται για τούς ΔΥΟ από τούς ΤΡΕΙΣ άνδρες που υπηρετουν τον ΕΚ ΠΕΝΙΑΣ Άγιο Βασιλέα στο έργο του) και τούς λέγω τι άνθρωπος είναι αυτός ο άρχων; και μου λέγουν αυτός είναι ο άγιος Θεόδωρος (ο Άγιος Θεόδωρος ΔΕΝ είχε δύο άνδρες να τον συνοδεύουν. Αναφέρεται όμως ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς ως Άγιος Θεόδωρος διότι το κήρυγμά του είναι ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ) και πηγαίνει εις τα μέρη της Ανατολής, και μοιράζει χαρτιά (σ.σ. γι’ αυτό και τα περισσότερα έντυπα που μοιράζει γράφουν ... "ΣΩΤΗΡΙΟΣ Λ. ΔΩΡΟΘΕΟΥ") , εις τούς ιδικούς του φίλους (Χριστιανούς) όσους τον αγαπούν, και εις αυτά έχει γράψει το όνομά του προς επίδειξιν και όπου θα τούς πιάνουν να παρουσιάζουν την υπογραφήν του περνούν από ταις βάρδιαις (Δοκιμασίες-Τελώνια)”.
Οπτασία Β’
"...Ο δε στρατιώτης (στρατιώτης εννοείται Του Χριστού, ο οποίος είναι ο υιός του εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως) εκείνος είναι νέος έως 18 η 20 ετών, πολύ εκλεκτός και ωραίος, τα φορέματά του (οι αρετές του) είναι ωσάν τον καθαρόν ουρανόν, το αχνάρι του δεν πιάνεται πως πατάει, το όνομά του ούτε λέγει· άρματα δεν έχει, μόνον σταυρόν κρατεί εις την δεξιάν, (το ακατανίκητο όπλο των πιστών, το οποίο κρατεί ο υιός του Αγίου Βασιλέως διότι πρόκειται και αυτός να ποιμάνει τούς πιστούς καθώς κι ο πατήρ του) χάμω δεν ακουμβάει, ο σταυρός είναι υψηλότερος της κεφαλής του δύο ρούπια, δεν είναι ούτε από σίδηρον, ούτε από ξύλον, αλλά διαφέρει το είδος του (είναι ίσως πολυτιμότερον). Αυτός κατά καιρούς μου φαίνεται ως να έρχεται από το μέρος του βερέως (από τα μέρη της Αττικής όπως θα δούμε) ...μου φαίνεται ποτέ στρατιωτικός, ποτέ ως στρατοκόπος με ραβδί εις το χέρι, (διότι είναι στρατευμένος στο στράτευμα του Χριστού μας και φαίνεται και ως στρατοκόπος με ραβδί διότι πρόκειται και αυτός να οδηγήσει και να ποιμάνει τούς πιστούς κατά την έξοδό τους από τις πόλεις) ...Τρέξε να τοιχοκολλήσωμεν γρήγορα το βασιλικόν διάταγμα τούτο εις τας πλατείας, να προφθάσωμεν τον λαόν (σ.σ. εδώ από ότι φαίνεται κηρύσσεται το ευαγγέλιο από Τον Εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα και δια ΑΦΙΣΟΚΟΛΛΗΣΕΩΣ!!!) ...ήρχετο σαν από την Ρούμελην (από την περιοχή της ΑΤΤΙΚΗΣ δηλαδή) και μου λέγει, να, ξυπόλητος (πτωχός) είμαι και εγώ, και με το εγγίξιμον εκείνο μου εφάνη ότι επήγαμεν έως σαράντα βήματα, και ετοιχοκολλήσαμεν το διάταγμα. Και εις άλλην φοράν τελευταίον μου εφάνη και μου είπε, να ηξεύρεις και τούτο, ότι το κλίμα της Σπάρτης είναι σκληρόν, και τοιούτους ανθρώπους δεν εβγάζει, αλλά να διαμαρτυρηθής και τέτερτην φοράν εις τον Αρχιερέα, και να αναχωρήσης από εδώ να υπάγης κατά το μέρος του βορέως, (βόρεια της Σπάρτης είναι η ΑΤΤΙΚΗ) και εκεί θα εύρης άνθρωπον να σε συμβουλεύση και να σε συνδράμη εις όσα είναι ανάγκη, διότι τα κλειδιά της Ελλάδος κρέμανται εις τας χείρας ενός ανθρώπου. Κ.Τ.Σ. (Πρόκειται για τον ΕΚ ΠΕΝΙΑΣ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΕΑ. Όσο για τα αρχικά γράμματα Κ.Τ.Σ. αν τα αναζητήσουμε εις τα Άγια Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης θα δούμε ότι προέρχονται από το όνομα του Σίμωνος τινα Κυρηναίου του Αγίου που σήκωσε τον Σταυρό του Δεσπότη Ιησού Χριστού μας. Έτσι και ο Άγιος Βασιλεύς ως ο ΣΙΜΩΝ Ο ΚΥΡΗΝΑΙΟΣ κρατά τα κλειδιά της Ελλάδος τα οποία είναι ο Σταυρός του Χριστού μας, δηλαδή το Κήρυγμα του Ευαγγελίου το οποίο θα σώσει την Ελλάδα, δηλαδή τούς πιστούς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ) εάν ο άνθρωπος εκείνος ακόμη κάμη τίποτε είναι καλά το έθνος ει δέ χάνεται”.
Οπτασία Ε’
"...και πηγαίνοντας μέσα εύρωμεν έναν άνθρωπον ευγενή, (ΤΟΝ ΕΚ ΠΕΝΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΑ) και γυναίκα ευγενεστέρα απασών, (την ΣΥΖΥΓΟ ΤΟΥ) και κοράσια (ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΔΥΟ στον αριθμό, διότι ο Άγιος Ιερώνυμος Αγαθάγγελος λέγει εις την προφητεία του ότι ο Άγιος Βασιλεύς βρίσκεται με τέσσερα νήπια ακόμη. Άρα εκτός από τη σύζυγο και Τον υιο του υπολείπονται δύο πρόσωπα ακόμη τα οποία όπως πληροφορούμαστε εδώ είναι γένους θηλυκού) και έναν νέον (ο οποίος είναι υιός Του Εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως και πρόκειται όπως θα δούμε σε άλλη προφητεία να βασιλεύσει και αυτός όπως ο πατήρ του) με εδέχθησαν άξια, και λέγω του άρχοντος εκείνου, σε παρακαλώ να μοι δείξης τι προσκυνάτε εδώ,... και εβγάνει εν χρυσόν μανδήλι, εις το οποίον ήτον εν ευαγγέλιον ολόχρυσον και άσπρον... και εκεί ανοίξας αυτό, εύρον τον ευαγγελιστήν Ιωάννην και έκλαυσα, τα δε δάκρυά μου έπεσαν μέσα εις το χαρτί (δηλαδή σε ΕΝΤΥΠΟ η ΒΙΒΛΙΟ το οποίο κηρύσσει Τον Λογο του Ευαγγελίου και φέρει το όνομα του ΙΩΑΝΝΟΥ του ΘΕΟΛΟΓΟΥ) και έπηξαν ευθύς, και εγίνοντο χρυσάφι, και ο άρχων εκείνος είπεν ότι αφού γίνουν παγκόσμια κακά τότε θα έλθουν όλοι να προσκυνήσουν αυτό το ευαγγέλιον”.
Περί του Νέου Μωϋσέως.
Νέος Μωϋσής θέλει έβγει από το Ελληνικόν έθνος, (διότι όπως ο Προφήτης Μωϋσής έτσι και ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς ως άλλος Νέος Μωϋσής, πρόκειται να οδηγήσει και να ποιμάνει, αυτός και ο υιός του, τούς πιστούς που θα εξέλθουν από τις πόλεις εις τον έρημο τόπο) θα είναι απαίδευτος από γράμματα και θα κηρύττη λόγον μετανοίας, και θα καταστραφή από τούς αρχηγούς των διδασκάλων και κακολόγων· και η διδαχή αυτού, ουχί αυτού, αλλά της θείας διδασκαλίας. Ο μισθωτός ου μέλλει αυτώ περί των προβάτων ότι μισθωτός εστί. Εάν δεν κηρύξη Νεος Μωϋσής, το έθνος αυτό δεν καταστένεται, αλλά μέλλει ν’ απολεσθή και να αιχμαλωτισθή από ασεβείς.
ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΩΣ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑ ΤΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΠΟ. ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ, Κεφ. ΙΗ 21-22.
“21 σπεύσας γαρ ανήρ άμεμπτος προεμάχησε το της ιδίας λειτουργίας όπλον (το όπλον της λειτουργίας Του Αγίου Βασιλέως είναι το Κηρυγμα του Ευαγγελίου) προσευχήν και θυμιάματος εξιλασμόν κομίσας, αντέστη τω θυμώ και πέρας επέθηκε τη συμφορά δεικνύς ότι σος εστί θεράπων. (Δηλαδή Της Αγίας Τριάδος) 22 ενίκησε δε τον όχλον ουκ ισχύï του σώματος (διότι δεν είναι μεγάλης σωματικής διάπλασης) ουχ όπλων ενεργεία αλλά λόγω τον κολάζοντα υπέταξεν, όρκους πατέρων και διαθήκας υπομνήσας. (ο από την πτώχεια Άγιος Βασιλεύς δεν διαθέτει κοσμική εξουσία γι’ αυτό και δεν επιβάλλεται δια των όπλων αλλά κηρύττει το Ευαγγέλιον της Χαριτος Του Εσταυρωμένου Ιησού Χριστού. Μην περιμένουμε λοιπόν επίγεια Βασιλεία αλλά ας ελπίζουμε εις την ΑΝΩ, την Βασιλεία των Ουρανών)”.
ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑÏΑΣ, ΚΕΦ. ΙΑ, στιχ. 6, 12, 15 και 16. “6 και συμβοσκηθήσεται λύκος μετ’ αρνός, και πάρδαλις συναναπαύσεται ερίφω, και μοσχάριον και ταύρος και λέων άμα βοσκηθήσονται, (δηλαδή Ο Εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς θα οδηγήσει, θα βαπτίσει ορθοδόξως και θα ποιμάνει εις τον έρημο τόπο, αυτός και ο εκλεκτός υιός του, ανθρώπους που θα προέρχονται από διαφορετική θρησκεία, εθνικότητα και κοινωνική θέση, τούς οποίους όμως θα ενώσει και θα οδηγήσει με τη Χαρη Του Θεού δια του κηρύγματός του και της Ορθοδόξου Πιστεως) και παιδίον μικρόν άξει αυτούς (δεν θα οδηγήσει βέβαια πιστούς ένα μικρό παιδί αλλά ο Εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς, αυτός ο σοφός και πτωχός άνδρας, ο οποίος βλέπουμε ότι είναι μικρού αναστήματος, ως ενός μικρού παιδιού) 12 και αρεί σημείον εις τα έθνη (Τον Εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα, τον οποίο πρόκειται να φανερώσει Ο Θεός δια κηρύγματος ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ στην Κωνσταντινούπολη, όπου πρόκειται να καταστραφούν οι ΡΩΣΣΟΙ και πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις ημέρες μας) και συνάξει τούς απολομένους Ισραήλ και τούς διεσπαρμένους του Ιούδα συνάξει εκ των τεσσάρων πτερύγων της γης (δηλαδή τούς Ορθοδόξους πιστούς απ’ όλη την γη) 15 και ερημώσει Κυριος την θάλασσαν Αιγύπτου και επιβαλεί την χείρα αυτού επί τον ποταμόν πνεύματι βιαίω και πατάξει επτά φάραγγας, ώστε διαπορεύεσθσι αυτόν εν υποδήμασι· (θα ερημώσει Ο Κυριος την σύγχρονη Βαβυλώνα από τούς Ορθοδόξους Πιστούς ανοίγοντας περάσματα από τα οποία θα εξέλθουν οι πιστοί από αυτήν με οδηγό τους Τον Εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα και Τον υιο του) 16 και έσται δίοδος τω καταλειφθέντι μου λαώ εν Αιγύπτω, και έσται τω Ισραήλ ως η ημέρα ότε εξήλθεν εκ γης Αιγύπτου (κατά τον ίδιο τρόπο θα εξέλθει και ο Ορθόδοξος λαός από την σύγχρονη Βαβυλώνα με Ποιμένα Τον Εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα και τον υιο του)”.
ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑÏΑΣ, κεφ. Ι, στιχ. 19 “και οι καταλειφθέντες απ’ αυτών αριθμός έσονται, και παιδίον γράψει αυτούς. (αυτοί οι οποίοι θα εξέλθουν από την σύγχρονη Βαβυλώνα και θα σωθούν θα είναι ελάχιστοι στον αριθμό και θα τούς γράψει, δηλαδή θα τούς συγκεντρώσει και θα τούς οδηγήσει ως Ποίμνη Ο Εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς, ο οποίος είναι παιδίον διότι είναι μικρού αναστήματος)”.
Το γεγονός ότι είναι ΜΙΚΡΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΑΤΟΣ και ΜΕΣΟΣ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ, δηλαδή έως 50 ετών το διαπιστώνουμε και στην προφητεία του ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ, η οποία ευρίσκεται εις τα βιβλία “ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΣΟΦΟΙ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΕΛΛΟΝΤΩΝ ΝΑ ΣΥΜΒΩΣΙ” ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ και ΣΥΝΟΨΙΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ (Παλαιών και Νεωτέρων) Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και Νησων (Γ.Ο.Χ.).
Προφητεία Αγίου Βασιλέως Λεοντος Σοφού “...η λαλιά αυτού ηδεία, η όψις αυτού ευειδής, (η ομιλία του και η μορφή του είναι ευχάριστη) το είδος του είναι γυναικείο εννοεί ότι είναι μικρού αναστήματος) μέσος την ηλικίαν, (δηλαδή έως 50 ετών) ...μικρός, (στο ανάστημα όπως είπαμε) πολιός (με άσπρες τρίχες)... πείνης κεκαθαρμένος και ράκη ενδεδυμένος δια το μη χρησιμεύειν (ντυμένος με πτωχικά και ταπεινά ρούχα και όχι με πλούσια και βασιλικά)”.
“Φυλάττων θεοσέβειαν και προφητείαν· ον εδόκουν οι άνθρωποι ουδέν όντες όντα και ουδέν χρησιμεύοντα... (οι άνθρωποι τον περιφρονούν και τον θεωρούν ως άχρηστο και ότι για τίποτα δεν χρησιμεύει)... ον εξουθενούσιν οι άνθρωποι ως νεκρόν όντα και μηδέν χρησιμεύοντα...”
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό σημείο αναγνώρισης Του Εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως είναι ότι ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ και πιθανόν να είναι ήδη όταν εκ Θεού φανερωθεί στούς πιστούς μετά την δεύτερη τριήμερη μάχη στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα καταστραφούν οι ΡΩΣΣΟΙ η πάλι μπορεί να χειροτονηθεί αμέσως μετά την μάχη και αφού θα έχει φανερωθεί στούς πιστούς. Και θα ξεκινήσουμε με τις προφητείες της ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ, οι οποίες αποδεικνύουν ότι είναι ΜΟΝΑΧΟΣ.
ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ, κεφ. γ, στιχ. 4-5, “4 και απεκρίθη και είπε προς τούς εστηκότας προ προσώπου αυτού λέγων· αφέλετε τα ιμάτια τα ρυπαρά απ’ αυτού. (πρόκειται δηλαδή για πτωχό άνθρωπο ενδεδυμένο με ρούχα πτωχικά, το οποίον όμως έχει και δεύτερη έννοια) και είπε προς αυτόν· ιδού αφήρηκα (αφαίρεσα) τας ανομίας σου, (πρόκειται δηλαδή για άνθρωπο ζωντανό και ΟΧΙ ΝΕΚΡΟ, που συμμετέχει στην ζωη και οι αμαρτίες που έχει κάνει έχουν συγχωρηθεί από τον Κυριο δια της ειλικρινούς και αληθινής μετανοίας του) και ενδύσατε αυτόν (τον εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα) ποδήρη (ράσο) 5 και επίθετε κίδαριν καθαράν (καθαρή αρχιερατική μίτρα. Πρόκειται όμως για καλυμαύχι-καλογερικό σκούφο διότι όπως είπαμε πρέπει να έχει κάποια κωλύματα και άρα δεν πρέπει να είναι ιερεύς η αρχιερεύς αλλά ένας απλός, πτωχός και σοφός άνδρας, ο οποίος όπως βλέπουμε εδώ πρόκειται να χειροτονηθεί ΜΟΝΑΧΟΣ και λόγω των αρετών, των χαρισμάτων και της σοφίας του, έχει αναθέσει σ’ αυτόν ο Θεός την Αποστολή να κηρύξει στούς πιστούς και να τούς οδηγήσει εις τον έρημο τόπο, όπου μέλλει να τούς ποιμάνει αυτός ο εκ Πενίας Βασιλεύς και ο Εκλεκτός υϊός του) επί την κεφαλήν αυτού και περιέβαλον αυτόν ιμάτια και επέθηκαν κίδαριν καθαράν επί την κεφαλήν αυτού και ο άγγελος Κυρίου ειστήκει. (Είδαμε λοιπόν ότι ο Προφήτης ΖΑΧΑΡΙΑΣ αναφέρεται στην χειροτονία του εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως ως ΜΟΝΑΧΟΥ)”.
Αυτό αναφέρει και η ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ, κεφ. ΙΗ, στιχ. 24 “επί γαρ ποδήρους ενδύματος (ράσο) ην όλος ο κόσμος, (στολισμός) και πατέρων δόξαι επί τετραστίχου λίθου λγυφής (τετραστίχου, δηλαδή τα τέσσερα Ευαγγέλια, η Καινή Διαθήκη, Τον Λογο της οποίας κηρύσσει ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς) και μεγαλωσύνη σου (ο Σταυρός του Κυρίου) επί διαδήματος κεφαλής αυτού (στο καλυμαύχι, τον καλογερικό σκούφο του εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως)”.
Το γεγονός αυτό αναφέρει και η Προφητεία του ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ (εκτός από τα άλλα βιβλία που αναφέραμε εδώ θα προσθέσουμε και το βιβλίο οι ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ, ΣΚΑΡΤΣΟΥΝΗΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ” “...και σταυρούς πορφυρούς έχων επί τας δύο ωμοπλάτας...”.
“...η δεξιά αυτού χείρ άρματα δύο σειράς πορφυράς και σταυρούς πορφυρούς”. “Και σταυρούς πορφυρούς έχων επί τούς δεξιούς ώμοπλάτας, επί του στήθους δε και επί τον αυχένα αυτήφιον (τούς ίδιους σταυρούς)”. Όπως γνωρίζουμε οι κόκκινοι, ΠΟΡΦΥΡΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ βρίσκονται στο στήθος και τον αυχένα (τράχηλο), του ΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ που φορούν οι ΜΟΝΑΧΟΙ. Άρα λοιπόν είναι του ηλίου φαεινότερον ότι ο ΕΚ ΠΕΝΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ θα είναι ΜΟΝΑΧΟΣ.
Ακόμη όπως είδαμε και σε προηγούμενες προφητείες ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς είναι ΖΩΝΤΑΝΟΣ και ΟΧΙ ΝΕΚΡΟΣ, οπως πολλοί έχουν παρερμηνεύσει τις Θείες Προφητείες και συγκεκριμένα αυτήν του Αγίου Βασιλέως Λεοντος του Σοφού, η οποία ευρίσκεται στα βιβλία που σας αναφέραμε και θα σας την παραθέσουμε, οπως την βρήκαμε σ’ αυτά. “Έγειραι ο καθεύδων, και ανάστα εκ του μνημείου· και επιφαύσει σοι ο Χριστός· προσκαλείται γαρ σε του ποιμένειν λαόν περιούσιον ”
“Έγειραι ο καθεύδων και ανάστα... και επιφαύσει σοι ο Χριστός. Προσκαλείται γαρ σε του ποιμένειν λαόν περιούσιον · ”
“...έγειραι ο καθεύδων και ανάστα εκ του μνήματος, και επιφαύσει σοι ο Χριστός, προσκαλείται γαρ σε λαόν περιούσιον ”.
Πολλοί έχουν παρερμηνεύσει το κείμενον και θεωρούν πως ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς είναι νεκρός. Ο λόγος όμως αυτός είναι του Αγίου του Θεού Αποστόλου των Εθνών Παύλου και βρίσκεται εις την Αγίαν Επιστολήν του ΠΡΟΣ ΕΦΕΣΙΟΥΣ, κεφ. Ε, στιχ. 13-15 και έχει την έννοιαν της ΕΓΕΡΣΗΣ, από την ΑΦΑΝΕΙΑ και την ΑΜΑΡΤΙΑ εις την ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ και μ’ αυτήν την έννοια αναφέρεται στον εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα προτρέποντας τον να βγει από την αφάνεια και να αναλάβει την ΠΟΙΜΑΝΣΗ των πιστών και την καθοδήγηση τους εις τον έρημο τόπο μαζί με Τον υιο του. Ιδού και ο Λογος του Ευαγγελίου. Προς ΕΦΕΣΙΟΥΣ, κεφ. Ε, στιχ. 13-15. “τα δε πάντα ελεγχόμενα υπό του φωτός φανερούται· παν γαρ το φανερούμενον φως εστι. (κάθε αμαρτία που φανερώνεται κατόπιν μετανοίας είναι φως · δηλαδή συγχωρείται και καθαρίζεται από τον Χριστό μας ) 14 διο λέγει· (γι’αυτό λέει) έγειρε ο καθεύδων και ανάστα εκ των νεκρών, και επιφαύσει σοι ο Χριστός. (και θα σε φωτίσει στο έργο που θα αναλάβεις ο Χριστός) 15 Βλέπετε ουν (βλέπετε λοιπόν για να μην νεκρωθείτε από την αμαρτία) πως ακριβώς περιπατείτε, μη ως άσοφοι, αλλ’ ως σοφοί, ”
Το ότι ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς είναι ζωντανός και όχι νεκρός, ο οποίος πρόκειται να αναστηθεί φαίνεται μέσα στούς λόγους της Προφητείας του ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ. “έξελθε ο κεκρυμμένος, μηκέτι κρύπτου, πολλοί σε ζητούσι· ” (είναι δηλαδή ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ο οποίος όμως κρύβεται) “ον εδόκουν οι άνθρωποι ουδέν όντες όντα και ουδέν χρησιμευοντα... ” (πρόκειται λοιπόν για ζωντανό άνθρωπο τον οποίο όλοι περιφρονούν και τον θεωρούν άχρηστο λόγω της πτώχειας, της ταπείνωσης και της αγραμματοσύνης του όπως είδαμε).
Και ευρήσει τον άγιον αυτού, (θα τον βρει, άρα λοιπόν πρόκειται για ζωντανό πρόσωπο, ο οποίος κρύβεται) τον ηλειμμένον (τον χειροτονημένο μοναχό όπως είδαμε) παρ’ ουδενός βλεπόμενον, και παρά μηδενός γνωριζόμενον...(τον οποίο λόγω του ότι κρύβεται και εργάζεται το έργον του Χριστού εν κρυπτώ κανείς δεν το γνωρίζει)...ο τοις πάσι σκοτεινός και αφανής, τω δε Θεώ και εαυτώ φανερός · (γι’ αυτό όπως βλέπουμε δεν τον γνωρίζουν, διότι δεν επιζητά την δόξα την επίγεια αλλά αυτήν του Θεού, εις τον Οποίο και είναι φανερό το έργο του κηρύγματος που επιτελεί γραπτώς όπως είδαμε ) Άλλωστε το ότι έχει ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ και ΥΙΟ, ο οποίος πρόκειται και ΑΥΤΟΣ να ΠΟΙΜΑΝΕΙ τον ΛΑΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ αποδεικνύει ολοφάνερα ότι πρόκειται για ζωντανό άνθρωπο. Αυτό αποκαλύπτουν και οι ΛΟΓΟΙ Αγίου ανδρός προς το βασιλέα Μανουήλ τον Παλαιολόγον περί Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως και της μετέπειτα απελευθερώσεως αυτής. “Ος και αυτός μέσον πάντων εστίν εν τω πολέμώ...” (πως ένας νεκρός άνθρωπος, βρίσκεται στην μέση ενός πολέμου, πνευματικού και υλικού; Φυσικά αυτό είναι αδύνατον! Μονον ένας ΖΩΝΤΑΝΟΣ άνθρωπος είναι σε θέση να το κάνει! Είδαμε ακόμη στην προφητεία του Αγίου Βασιλέως Λεοντος του Σοφού ότι ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς είναι ΜΕΣΟΣ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ, δηλαδή έως 50 ΕΤΩΝ, ενώ ο Άγιος Βασιλεύς Ιωάννης ο Βατάτζης, όπως θα διαβάσετε στον Συναξαριστή στις 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ θα δείτε ότι ΕΚΟΙΜΗΘΗ εις ηλικίαν 72 ΕΤΩΝ. Και με αυτό το στοιχείο λοιπόν, πέρα από όλα τα άλλα, βλέπουμε ότι ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς δεν είναι ο Άγιος του Θεού Ιωάννης ο Βατάτζης όπως πολλοί νομίζουν αλλά κάποιος άλλος Εκλεκτός Άνδρας του Θεού, ο οποίος βρίσκεται εν ζωή! ).
Το όνομα του εκ Πενίας Βασιλέως ως γνωστόν είναι Ιωάννης. Όπως είδαμε όμως είναι ΜΟΝΑΧΟΣ. Και οι μοναχοί, όπως γνωρίζουμε κατά την χειροτονία τους ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΝΟΜΑ. Άλλωστε είδαμε ότι οι Θείες Προφητείες αναφέρουν κατά πρώτον ότι φορά ενδύματα ΠΤΩΧΙΚΑ ως ΛΑΪΚΟΣ και κατά δεύτερον ότι φορά ΠΟΔΗΡΗ, δηλαδή ΡΑΣΟ, ως ΜΟΝΑΧΟΣ! Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι ως ΛΑΪΚΟΣ απλός άνθρωπος θα έχει και άλλο ΟΝΟΜΑ το οποίο αποκαλύπτει σκιωδώς Ο ΧΡΗΣΜΟΣ του ΑΓΙΟΥ ΤΑΡΑΣΙΟΥ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως εν έτει ΨΠΕ (785) και συγκεκριμένα αποκαλύπτει το ΑΡΧΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ του ονόματος που έχει ως ΛΑΪΚΟΣ, πρωτού χειροτονηθεί ΜΟΝΑΧΟΣ. “Το γαρ δίποον Π.: (Το γράμμα Π. λοιπόν είναι το αρχικό γράμμα του ονόματος του εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως ως ΛΑΪΚΟΥ.
Και τον αναφέρει ο Άγιος Ταράσιος ως δίποον, δηλαδή δίποδον άνθρωπο, διότι θέλει να τον ξεχωρίσει από τον Αντίχριστο, τον οποίο στην συνέχεια αναφέρει ως δίκερον, δηλαδή με δύο Κερατα θηρίο) ταραχθές πετροβόλω θυμώ πατάξει μικρόν το δίκερον. (Ταραγμένος λοιπόν ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς από την κακία του δικέρατου, όπως αναφέρεται εις την Ιεράν Αποκάλυψη, κεφ.ΙΓ, στιχ. 11, Αντιχρίστου, τον κτυπά με πέτρες, λίθους,όπου πέτρα και λίθος είναι ο Λογος του Θεού). Και έσονται τη αυτή ώρα εκείνη οι άνθρωποι δίγλωσσοι. (Δηλαδή θα είναι δίγνωμοι, διότι θα ακούν από την μία μεριά τις πλάνες του Αντιχρίστου και από την άλλη το Θεοδίδακτο Κυρηγμα του εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως) Ληγούσης δε της ημισείας ώρας της νυκτός, γενήσονται μονόγλωσσοι. (Αφού γίνει δηλαδή η δεύτερη τριήμερη μάχη στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα καταστραφούν οι ΡΩΣΣΟΙ και θα φύγουν οι Ορθόδοξοι πιστοί εις τον ητοιμασμένο από Τον Θεο έρημο τόπο με Οδηγό και Ποιμένα τον εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα και τον εκλεκτό υϊό του, τότε πια οι άνθρωποι θα έχουν γίνει μονόγλωσσοι. Δηλαδή θα έχουν πάρει οριστική απόφαση. Ή να παραμείνουν στις πόλεις με τον Αντίχριστο και να σφραγιστούν ή να φύγουν εις τον έρημο τόπο κατά τον Λόγο και την προτροπή του Κυρίου με Οδηγό και Ποιμένα τους τον εκ Πενίας Άγιο Βασιλέα και τον εκλεκτό υϊό του, προκειμένου να κρατήσουν την πίστη τους και να παραμείνουν ασφράγιστοι). Το γαρ δίκερον: α: (Αντίχριστος) ηττηθέν (με το Κηρυγμα του Ευαγγελίου) κατά κράτος υπό του: π: (υπό του εκ Πενίας Αγίου Βασιλέως, του οποίου το όνομα ως ΛΑΪΚΟΥ αρχίζει από Π) άκερον μενεί, (δηλαδή χωρίς κέρατα, χωρίς δύναμη, διότι ο εκ Πενίας Άγιος Βασιλεύς δεν του επέτρεψε δια του εγγράφου Κηρύγματός του να πλανήσει τούς πιστούς δούλους του Θεού)
Σ.Σ. Περισσότερα λόγια και σχόλια νομίζω ότι είναι περιττά. Δεν νομίζετε;
Τεύχος 3
Τεύχος 3, Δεκέμβριος 1999, Εξώφυλλο
Αποφάσεις Ευρωπαϊκού Συμβουλίου
Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ο Πρόεδρος Κλίντον
Απάτη Μεγάλη τα Σημεία στο Τραχώνι της Κύπρου
Χριστούγεννα
Ανοιχτή Πρόσκληση-Πρόκληση στον κ. Λιακόπουλο
Τεύχη
Τεύχος 3
Τεύχος 2
Τεύχος 1
σελίδα: [1][2]
Αναζήτηση
Τελευταία Ενημέρωση: 12/6/2005 powered by wexgroup
quote:
Κι εγώ κλίνω προς τον Βατατζή.Αν διαβάσετε το βίο του, όπου λέει τα χαρακτηριστικά του (πράος, ήρεμος, ταπεινός, κλπ) είναι σαν να διαβάζω την προφητεία για τον Αγ. Ιωάννη και το πως θα είναι (εκεί που λέει πως θα έχει 18 χαρακτηριστικά του Αγ. Πνεύματος).
Αφήστε που όλη η αναφορά στον Άγιο Βασιλέα, οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα:
1. Θα τον έχουν διώξει από το "σπίτι" του: εννοεί τον ναό του..που όντως ισχύει.
2. Θα είναι κρανοφόρος και θα φέρει άρματα στα χέρια του: ηγείται στρατού...ισχύει ως αυτοκράτορας
3. Τον έχει ήδη σημαδέψει ο Θεός και έχει πορφυρούς σταυρούς στις ωμοπλάτες του...απλά προσέξτε το Βυζαντινό Βασιλικό ρούχο.
4. Είναι κρυμμένος αλλά φανερός στον Θεό...ουδέν σχόλιο εδώ.
5. Οι άνθρωποι τον έχουν ξεχάσει...
6. Η φράση του Αγγέλου: σήκω εσύ που κοιμάσαι....μπορεί να μιλάει μεταφορικά, αλλά κοιμάται κάποιος που έχει πεθάνει.Υπάρχουν 1-2 σημεία μόνο που θέλουν προσοχή:
1. Θα έχει εξόγκωμα στο νύχι, στο δάχτυλο του ποδιού του...αυτό θέλει επιβεβαίωση με τον Αγ.Ιωάννη τον Βατάτζη.
2. Θα είναι 30-40 όταν τον φανερώσει ο Θεός.Πάντως, ακόμα κι αν δεν είναι ο Αγ. Βατάτζης, έχω την γνώμη πως ο προφητεύομενος Άγιος Ιωάννης θα είναι σε έργο και Πνευματικά χαρίσματα όπως ο Αγ. Βατάτζης.
Γιατί να μην είναι απλά κανένας Αγιορίτης;Πως γίνεται ένας Άγιος να αγίασει δύο φορές;Αν είναι έτσι ο Βατατζής και ο Βασιλέας είναι δύο διαφορετικοί Άγιοι.Και ο Βατατζής δεν είναι από τους γνωστούς Άγιους,για να τον είχαν ξεχάσει όλοι.
Ποιος μπορεί ν’ αγαπήσει ένα βασανιστή; Ακόμα και κείνοι που αγωνίζονται σκληρά γιά να σωθούν από την οργή του Θεού δεν μπορούν να τον αγαπήσουν πραγματικά. Αγαπούν μόνο τον εαυτό τους και προσπαθούν να ξεφύγουν από την εκδίκηση του Θεού και ν’ αποκτήσουν την αιώνια μακαριότητα, επιχειρώντας να εξευμενίσουν αυτό το φοβερό και εξαιρετικά επικίνδυνο Δημιουργό.
Αντιλαμβάνεστε τη συκοφαντία του σατανά γιά τον πανοικτίρμονα και πανεύσπλαχνο, τον πανάγαθο Θεό μας; Να γιατί στην ελληνική γλώσσα δόθηκε στό σατανά το ονομα διάβολος (διαβολέας, συκοφάντης).
Ποιο όργανο όμως χρησιμοποίησε ο διάβολος γιά να συκοφαντήσει το Θεό; Τι μέσα μεταχειρίστηκε γιά να πείσει την ανθρωπότητα, να διαστρέψει την ανθρώπινη σκέψη; Χρησιμοποίησε τη “θεολογία”. Στην αρχή ο διάβολος εισηγήθηκε μια μικρή αλλοίωση στη θεολογία και από τη στιγμή που εκείνη έγινε αποδεκτή, κατάφερε να την αυξάνει όλο και περισσότερο, ώστε ο χριστιανισμός να γίνει τελείως αγνώριστος. Είναι αυτό που ονομάζουμε “δυτική θεολογία”.
Προσπαθήσατε ποτέ να εντοπίσετε ποιο είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό της δυτικής θεολογίας; Λοιπόν, το κυριότερο χαρακτηριστικό της είναι ότι θεωρεί το Θεό πραγματικό αίτιο κάθε κακού.
Τι είναι κακό; Δεν είναι αποξένωση από το Θεό, ο οποίος είναι Ζωή; Δεν είναι ο θάνατος; Τι διδάσκει η δυτική θεολογία γιά το θάνατο; Όλοι οι ρωμαιοκαθολικοί και οι περισσότεροι προτεστάντες θεωρούν το θάνατο σαν μια τιμωρία του Θεού. Ο Θεός έκρινε όλους τους ανθρώπους ένοχους γιά την αμαρτία του Αδάμ και τους τιμώρησε με θάνατο, δηλ. τους απέκοψε από τον εαυτό του, τους στέρησε τη Ζωοποιό Του ενέργεια και έτσι τους σκότωσε πρώτα πνευματικά και αργότερα σωματικά, με κάποιο είδος πνευματικού λιμού. Ο Αυγουστίνος μεταφράζει το χωρίο της Γένεσης: “{΄Ηη δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού (του καρπού) θανάτω, αποθανείσθε” ως εξής: “Εάν φάτε από τον καρπό του δέντρου αυτού θά σάς σκοτώσω”.
Μερικοί προτεστάντες θεωρούν το θάνατο όχι σαν τιμωρία αλλά σαν κάτι φυσικό. Δεν είναι όμως ο Θεός που δημιούργησε όλα τα φυσικά πράγματα; Έτσι και στις δύο περιπτώσεις ο Θεός - γι’ αυτούς - είναι ο πραγματικός αίτιος του θανάτου.
Κι αυτό αληθεύει, όχι μόνο γιά το σωματικό θάνατο. Είναι εξίσου αληθές και γιά τον ψυχικό. Δε θεωρούν οι δυτικοί θεολόγοι την κόλαση, τον αιώνιο πνευματικό θάνατο του ανθρώπου, σαν μια τιμωρία του Θεού; Και δε θεωρούν το διάβολο σαν υπηρέτη του Θεού γιά την αιώνια τιμωρία των ανθρώπων στην κόλαση;
Ο “Θεός” της δύσης είναι ένας Θεός προσβλημένος και άγριος, γεμάτος οργή γιά την ανυπακοή των ανθρώπων, που με το καταστροφικό πάθος του θέλει να βασανίζει αιώνια όλη την ανθρωπότητα γιά τις αμαρτίες της, εκτός αν λάβει κάποια άπειρη ικανοποίηση του τρωθέντος εγωισμού του.
Ποιο είναι το δόγμα της σωτηρίας των δυτικών; Ο Θεός δε σκότωσε το Θεό γιά να ικανοποιήσει την υπερηφάνειά του, που οι δυτικοί ονομάζουν κατ’ ευφημισμό δικαιοσύνη; Και δεν είναι από αυτή την άπειρη ικανοποίηση που καταδέχεται να σώσει μερικούς από μας;
Τι είναι σωτηρία γιά τη δυτική θεολογία; δεν είναι σωτρηρία από την οργή του Θεού;
Βλέπετε λοιπόν ότι η δυτική θεολογία διδάσκει πώς πραγματικός κίνδυνος και πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός και Θεός μας; Σωτηρία, γιά τους δυτικούς, είναι να γλυτώσεις από τα χέρια του Θεού.
Πώς μπορεί ν’ αγαπήσει κανείς τέτοιο Θεό; Πώς μπορούμε να πιστεύουμε σε κάποιον που μισούμε; Η πίστη στην ουσία της είναι προϊόν αγάπης. Επομένως θά θέλαμε να μήν υπάρχει κάποιος που μας απειλεί, ιδιαίτερα όταν η απειλή αυτή είναι αιώνια.
Ακόμα και αν υπάρχει το μέσο γιά να αποφύγει κανείς την οργή αυτής της παντοδύναμης αλλά κακής Ύπαρξης (ο θάνατος του Υιού Του γιά χάρη μας), θά ήταν προτιμότερο αν η Ύπαρξη αυτή δεν υπήρχε. Αυτό ήταν το λογικότερο συμπέρασμα του νού και της καρδιάς των δυτικών λαών, γιατί ακόμα και ο αιώνιος παράδεισος θά ήταν αποκρουστικός με ένα τέτοιο άγριο Θεό. Έτσι γεννήθηκε ο αθεϊσμός και γι’ αυτό γεννήθηκε στη δύση. Ο αθεϊσμός ήταν άγνωστος στην ανατολική χριστιανοσύνη μέχρι να εισβάλει κι εκεί η δυτική θεολογία. Ο αθεϊσμός είναι συνέπεια της δυτικής θεολογίας. Αθεϊσμός είναι η άρνηση, η απόρριψη ενός κακού Θεού. Οι άνθρωποι έγιναν αθεϊστές γιά να σωθούν από το Θεό, κρύβοντας τα κεφάλια τους και κλείνοντας τα μάτιά τους σαν τη στρουθοκάμηλο. Ο αθεϊσμός, αδελφοί μου, είναι η άρνηση του Θεού των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών. Πραγματικός μας εχθρός δεν είναι ο αθεϊσμός. Πραγματικός εχθρός μας είναι αυτός ο παραποιημένος και διαστρεβλωμένος “χριστιανισμός”.
Ποιο όργανο όμως χρησιμοποίησε ο διάβολος γιά να συκοφαντήσει το Θεό; Τι μέσα μεταχειρίστηκε γιά να πείσει την ανθρωπότητα, να διαστρέψει την ανθρώπινη σκέψη; Χρησιμοποίησε τη “θεολογία”. Στην αρχή ο διάβολος εισηγήθηκε μια μικρή αλλοίωση στη θεολογία και από τη στιγμή που εκείνη έγινε αποδεκτή, κατάφερε να την αυξάνει όλο και περισσότερο, ώστε ο χριστιανισμός να γίνει τελείως αγνώριστος. Είναι αυτό που ονομάζουμε “δυτική θεολογία”.
Προσπαθήσατε ποτέ να εντοπίσετε ποιο είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό της δυτικής θεολογίας; Λοιπόν, το κυριότερο χαρακτηριστικό της είναι ότι θεωρεί το Θεό πραγματικό αίτιο κάθε κακού.
Τι είναι κακό; Δεν είναι αποξένωση από το Θεό, ο οποίος είναι Ζωή; Δεν είναι ο θάνατος; Τι διδάσκει η δυτική θεολογία γιά το θάνατο; Όλοι οι ρωμαιοκαθολικοί και οι περισσότεροι προτεστάντες θεωρούν το θάνατο σαν μια τιμωρία του Θεού. Ο Θεός έκρινε όλους τους ανθρώπους ένοχους γιά την αμαρτία του Αδάμ και τους τιμώρησε με θάνατο, δηλ. τους απέκοψε από τον εαυτό του, τους στέρησε τη Ζωοποιό Του ενέργεια και έτσι τους σκότωσε πρώτα πνευματικά και αργότερα σωματικά, με κάποιο είδος πνευματικού λιμού. Ο Αυγουστίνος μεταφράζει το χωρίο της Γένεσης: “{΄Ηη δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού (του καρπού) θανάτω, αποθανείσθε” ως εξής: “Εάν φάτε από τον καρπό του δέντρου αυτού θά σάς σκοτώσω”.
Μερικοί προτεστάντες θεωρούν το θάνατο όχι σαν τιμωρία αλλά σαν κάτι φυσικό. Δεν είναι όμως ο Θεός που δημιούργησε όλα τα φυσικά πράγματα; Έτσι και στις δύο περιπτώσεις ο Θεός - γι’ αυτούς - είναι ο πραγματικός αίτιος του θανάτου.
Κι αυτό αληθεύει, όχι μόνο γιά το σωματικό θάνατο. Είναι εξίσου αληθές και γιά τον ψυχικό. Δε θεωρούν οι δυτικοί θεολόγοι την κόλαση, τον αιώνιο πνευματικό θάνατο του ανθρώπου, σαν μια τιμωρία του Θεού; Και δε θεωρούν το διάβολο σαν υπηρέτη του Θεού γιά την αιώνια τιμωρία των ανθρώπων στην κόλαση;
Ο “Θεός” της δύσης είναι ένας Θεός προσβλημένος και άγριος, γεμάτος οργή γιά την ανυπακοή των ανθρώπων, που με το καταστροφικό πάθος του θέλει να βασανίζει αιώνια όλη την ανθρωπότητα γιά τις αμαρτίες της, εκτός αν λάβει κάποια άπειρη ικανοποίηση του τρωθέντος εγωισμού του.
Ποιο είναι το δόγμα της σωτηρίας των δυτικών; Ο Θεός δε σκότωσε το Θεό γιά να ικανοποιήσει την υπερηφάνειά του, που οι δυτικοί ονομάζουν κατ’ ευφημισμό δικαιοσύνη; Και δεν είναι από αυτή την άπειρη ικανοποίηση που καταδέχεται να σώσει μερικούς από μας;
Τι είναι σωτηρία γιά τη δυτική θεολογία; δεν είναι σωτρηρία από την οργή του Θεού;
Βλέπετε λοιπόν ότι η δυτική θεολογία διδάσκει πώς πραγματικός κίνδυνος και πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός και Θεός μας; Σωτηρία, γιά τους δυτικούς, είναι να γλυτώσεις από τα χέρια του Θεού.
Πώς μπορεί ν’ αγαπήσει κανείς τέτοιο Θεό; Πώς μπορούμε να πιστεύουμε σε κάποιον που μισούμε; Η πίστη στην ουσία της είναι προϊόν αγάπης. Επομένως θά θέλαμε να μήν υπάρχει κάποιος που μας απειλεί, ιδιαίτερα όταν η απειλή αυτή είναι αιώνια.
Ακόμα και αν υπάρχει το μέσο γιά να αποφύγει κανείς την οργή αυτής της παντοδύναμης αλλά κακής Ύπαρξης (ο θάνατος του Υιού Του γιά χάρη μας), θά ήταν προτιμότερο αν η Ύπαρξη αυτή δεν υπήρχε. Αυτό ήταν το λογικότερο συμπέρασμα του νού και της καρδιάς των δυτικών λαών, γιατί ακόμα και ο αιώνιος παράδεισος θά ήταν αποκρουστικός με ένα τέτοιο άγριο Θεό. Έτσι γεννήθηκε ο αθεϊσμός και γι’ αυτό γεννήθηκε στη δύση. Ο αθεϊσμός ήταν άγνωστος στην ανατολική χριστιανοσύνη μέχρι να εισβάλει κι εκεί η δυτική θεολογία. Ο αθεϊσμός είναι συνέπεια της δυτικής θεολογίας. Αθεϊσμός είναι η άρνηση, η απόρριψη ενός κακού Θεού. Οι άνθρωποι έγιναν αθεϊστές γιά να σωθούν από το Θεό, κρύβοντας τα κεφάλια τους και κλείνοντας τα μάτιά τους σαν τη στρουθοκάμηλο. Ο αθεϊσμός, αδελφοί μου, είναι η άρνηση του Θεού των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών. Πραγματικός μας εχθρός δεν είναι ο αθεϊσμός. Πραγματικός εχθρός μας είναι αυτός ο παραποιημένος και διαστρεβλωμένος “χριστιανισμός”.
3
Οι δυτικοί μιλούν συχνά γιά τον “Καλό Θεό”. Παρά ταύτα, η Δυτική Ευρώπη και η Αμερική ποτέ δεν πείσθηκαν γιά την ύπαρξη ενός τέτοιου Καλού Θεού. Αντίθετα αποκαλούσαν το Θεό Καλό με τον ίδιο τρόπο που οι Έλληνες αποκαλούσαν “ευλογία” μια λοιμώδη εξανθηματική αρρώστεια, γιά να την εξορκίσουν και να την αποδιώξουν. Γιά την ίδια αιτία η Μαύρη Θάλασσα αποκλήθηκε Εύξεινος (φιλόξενος) Πόντος, αν και στην πραγματικότητα ήταν μια θάλασσα φοβερή και ύπουλη. Βαθιά μέσα της η δυτική ψυχή αισθανόταν το Θεό σαν κακό κριτή που δεν ξεχνούσε ποτέ ακόμα και την παραμικρότερη προσβολή που του γινόταν από μας με την παράβαση των εντολών του.
Αυτή η νομίστικη αντίληψη γιά το Θεό, αυτή η τελείως διεστραμμένη ερμηνεία της δικαιοσύνης του Θεού δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η προβολή των ανθρώπινων παθών στη θεολογία. Ήταν μια επιστροφή στην ειδωλολατρική μέθοδο της ανθρωποποίησης του Θεού και θεοποίησις του ανθρώπου. Οι άνθρωποι οργίζονται και εξαγριώνονται όταν δεν τους παίρνουν στα σοβαρά και αυτό το θεωρούν ταπείνωση που μπορεί να ξεπλύνει μόνο η εκδίκηση, είτε αυτή εκτελείται με έγκλημα είτε με μονομαχία. Αυτή ήταν η κοσμική, εμπαθής ιδέα γιά τη δικαιοσύνη που επικρατούσε στα μυαλά μιας λεγόμενης “χριστιανικής” κοινωνίας.
Οι χριστιανοί της δύσης έβλεπαν τη δικαιοσύνη του Θεού με τον ίδιο τρόπο^ ο Θεός, η άπειρη Ύπαρξη, προσβλήθηκε άπειρα από την ανυπακοή του Αδάμ. Αποφάσισε ότι η ενοχή της ανυπακοής του Αδάμ πρέπει να περάσει εξίσου και σε όλους τους απογόνους του και ότι όλοι πρέπει να καταδικαστούν σε θάνατο γιά την αμαρτία του Αδάμ, την οποία δε διέπραξαν οι ίδιοι. Η δικαιοσύνη του Θεού λειτουργούσε γιά τους δυτικούς σαν βεντέτα. Όχι μόνο ο άνθρωπος που σε πρόσβαλε αλλά και όλη η οικογένειά του πρέπει να πεθάνει. Και αυτό που ήταν τραγικό γιά τους ανθρώπους, σε σημείο απελπισίας, ήταν ότι κανένας άνθρωπος, ούτε ακόμα και η ανθρωπότητα ολόκληρη, δεν μπορούσε να εξευμενίσει την προσβλημένη αξιοπρέπεια του Θεού, ακόμα και αν θυσιάζονταν όλοι οι άνθρωποι. Η αξιοπρέπεια του Θεού θά μπορούσε να σωθεί μόνο αν μπορούσε να τιμωρήσει κάποιον που είχε την ίδια αξία με Εκείνον. Έτσι, γιά να σωθεί τόσο η αξιοπρέπεια του Θεού όσο και το ανθρώπινο γένος δεν υπήρχε άλλη λύση από την ενσάρκωση του Υιού Του, ώστε να θυσιαστεί ένας άνθρωπος με θεϊκή αξιοπρέπεια γιά να διασώσει την τιμή του Θεού.
4
Η ειδωλολατρική αντίληψη γιά τη δικαιοσύνη του Θεού, που απαιτεί άπειρες θυσίες γιά να εξευμενιστεί, καθιστά το Θεό πραγματικό εχθρό μας και την αιτία όλων των κακοτυχιών μας. Επί πλέον είναι μια δικαιοσύνη που δεν είναι καθόλου δίκαιη αφού τιμωρεί και απαιτεί ικανοποίηση από πρόσωπα που δεν ήταν καθόλου υπεύθυνα γιά την αμαρτία των προγόνων τους. Με άλλα λόγια, εκείνο που οι δυτικοί καλούν δικαιοσύνη έπρεπε μάλλον να καλείται μνησικακία και εκδίκηση του χειρίστου είδους. Ακόμα και η αγάπη και η θυσία του Χριστού χάνουν το νόημά τους και τη λογική τους μ’ αυτή τη σχιζοφρενική ιδέα ενός Θεού που σκοτώνει το Θεό γιά να ικανοποιήσει τη λεγόμενη δικαιοσύνη του Θεού.
Έχει καμιά σχέση η ιδέα αυτή γιά τη δικαιοσύνη με τη δικαιοσύνη που μας αποκάλυψε ο Θεός; Ο όρος “δικαιοσύνη του Θεού” έχει αυτή τη σημασία στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη;
Ίσως η αρχή γιά την παρερμηνεία της λέξης αυτής στην Αγία Γραφή ήταν η μετάφρασή της στα ελληνικά με την ελληνική λέξη “δικαιοσύνη”. Όχι ότι η ερμηνεία αυτή είναι λαθεμένη, αλλά γιατί η λέξη αυτή, προερχόμενη από τον ειδωλολατρικό, ανθρωπιστικό, ελληνικό πολιτισμό, ήταν φορτισμένη με ανθρώπινες έννοιες που εύκολα μπορούσαν να οδηγήσουν σε παρερμηνείες.
Πρώτ’ απ’ όλα, η λέξη “δικαιοσύνη” φέρνει στό νού μια ίση κατανομή, γι’ αυτό και συμβολίζεται με το ζυγό. Οι καλοί ανταμείβονται και οι κακοί τιμωρούνται από την ανθρώπινη κοινωνία με δίκαιο τρόπο. Αυτή είναι ανθρώπινη δικαιοσύνη, αυτή που παρέχεται στα δικαστήρια.
Είναι αυτή, όμως, η σημασία της δικαιοσύνης του Θεού;
Η λέξη “δικαιοσύνη” είναι μετάφραση της εβραϊκής λέξης tsedaka. Η λέξη αυτή σημαίνει “η θεία ενέργεια που επιτυγχάνει τη σωτηρία του ανθρώπου”. Είναι παράλληλη και σχεδόν συνώνυμη με την άλλη εβραϊκή λέξη “hesed” που σημαίνει “έλεος”, “συμπάθεια”, “αγάπη” και με τη λέξη “emeth” που σημαίνει “πίστη”, “αλήθεια”. Αυτό, όπως βλέπετε, δίνει μια τελείως διαφορετική διάσταση σ’ αυτό που συνήθως αντιλαμβανόμαστε σαν δικαιοσύνη. Μ’ αυτόν τον τρόπο κατανόησε η Εκκλησία τη δικαοσύνη του Θεού. Μ’ αυτόν τον τρόπο δίδαξαν γι’ αυτήν οι πατέρες της Εκκλησίας. “Πώς θά ονομάσεις το Θεό δίκαιο, γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, όταν διαβάσεις στό εαγγέλιο γιά το μισθό των εργατών; Φίλε, λέει, δε σ’ αδικώ^ θέλω να δώσω και σ’ αυτόν τον έσχατο όσα έδωσα και σε σένα^ αν το δικό σου το μάτι είναι πονηρό, εγώ είμαι αγαθός. Πώς θά ονομάσει κανείς δίκαιο το Θεό, όταν διαβάσει στο ευαγγέλιο γιά τον άσωτο υιό, που σκόρπισε τον πατρικό πλούτο σε ασωτείες, και όταν έδειξε μόνο κατάνυξη, έτρεξε ο πατέρας και έπεσε στον τράχηλό του, και του έδωσε εξουσία πάνω σε όλο του τον πλούτο; Κι αυτά δεν τα είπε κανένας άλλος, ώστε να αμφιβάλλουμε, αλλά ο ίδιος ο υιός Του. Που είναι η δικαιοσύνη του Θεού, αφού ήμαστε αμαρτωλοί και ο Χριστός πέθανε γιά μας;”
Έτσι βλέπουμε ότι ο Θεός δεν είναι δίκαιος με την ανθρώπινη σημασία της λέξης ατής, αλλά ότι η δικαιοσύνη Του σημαίνει την καλοσύνη και αγάπη Του που δε δίνονται με δίκαιο τρόπο, δηλαδή, ο Θεός δίνει πάντα χωρίς να παίρνει τίποτε γιά αντίδοση και δίνει σε πρόσωπα σαν κι εμάς, που δεν είμαστε άξιοι να παίρνουμε. Γι’ αυτό ο άγιος Ισαάκ μας διδάσκει: “Μη ονομάζεις το Θεό δίκαιο, γιατί η δικαιοσύνη του Θεού δε γνωρίζεται στα έργα σου^ μπορεί ο Δαβίδ να τον ονομάζει δίκαιο και ευθύ, αλλά ο υιός Του, ο Ιησούς Χριστός και σωτήρας μας, μας φανέρωσε ότι είναι μάλλον αγαθός και χρηστός (Λουκ. στ΄ 35). Είναι αγαθός, λέει, πρός τους πονηρούς και ασεβείς ανθρώπους”.
5
Ο Θεός είναι καλός, στοργικός και αγαθός πρός εκείνους που παρακούν και τον αγνοούν. Ποτέ δεν ανταποδίδει κακό στό κακό. Ποτέ δεν εκδικείται. Οι τιμωρίες Του είναι μέσα αγάπης γιά διόρθωση, εφόσο κάτι μπορεί να διορθωθεί και θεραπευτεί σ’ αυτή τη ζωή. Ποτέ δεν εκτείνονται στην αιωνιότητα. Τα πάντα δημιούργησε καλά. Τα άγρια θηρία αναγνωρίζουν σαν αφέντη τους το χριστιανό, που με ταπείνωση έχει αποκτήσει το “καθ’ ομοίωσιν” Θεού. Τον πλησιάζουν όχι με φόβο αλλά με χαρά, με υποταγή αγάπης και ευγνωμοσύνης. Κουνούν τα κεφάλια τους και λείχουν τα χέρια του και τον υπηρετούν με ευγνωμοσύνη. Τα άλογα ζώα γνωρίζουν ότι ο Κύριος και Θεός τους δεν είναι πονηρός και κακός και εκδικητικός, αλλά μάλλον γεμάτος αγάπη. (Βλ. επίσης αγίου Ισαάκ Σύρου, Σωζόμενα Ασκητικά, Αθήνα 1871, σελ. 95-96). Μας προστάτεψε και μας έσωσε όταν πέσαμε. Το αιώνιο κακό δεν έχει καμιά σχέση με το Θεό. Προέρχεται από τη θέληση των ελευθέρων, λογικών πλασμάτων Του, και τη θέληση αυτή ο Θεός τη σέβεται.
Ο θάνατος δε μας επιβλήθηκε από το Θεό. Τον προκαλέσαμε με την ανταρσία μας. Ο Θεός είναι Ζωή και η Ζωή είναι Θεός. Επαναστατήσαμε κατά του Θεού, κλείσαμε τις πόρτες στη ζωοποιό χάρη Του. Γράφει ο άγιος Βασίλειος: “Όσο απομακρυνόταν από τη ζωή, τόσο πλησίαζε πρός το θάνατο. Γιατί ο Θεός είναι Ζωή, η στέρηση της ζωής είναι θάνατος”. Συνεχίζει ο άγιος Βασίλειος: “Ο Θεός δε δημιούργησε θάνατο, εμείς τον φέραμε πάνω μας. Παρά ταύτα, δεν εμπόδισε καθόλου την αποσύνθεση... γιά να μήν κάνει την αναπηρία μας αθάνατη”.
Όπως το λέει ο άγιος Ειρηναίος: “Χωρισμός από το Θεό είναι θάνατος, χωρισμός από το φώς είναι σκότος... και δεν είναι το φώς που τους προκαλεί την τιμωρία της τυφλότητας”.
Θάνατος, λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, είναι κυρίως ο χωρισμός από το Θεό, τον οποίο ακολούθησε αναγκαστικά ο σωματικός θάνατος. Ζωή είναι κυρίως Εκείνος που είπε: “Εγώ είμαι η Ζωή”.
Και γιατί ο θάνατος ήρθε σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος; Γιατί εκείνοι που δεν αμάρτησαν μαζί με τον Αδάμ πέθαναν όπως κι εκείνος; Ορίστε η απάντηση του αγίου Αναστασίου του Σιναϊτου: “Γίναμε κληρονόμοι της κατάρας του Αδάμ. Δεν τιμωρηθήκαμε σαν νάχαμε παρακούσει τη θεία εκείνη εντολή μαζί με τον Αδάμ. Αλλά επειδή ο Αδάμ έγινε θνητός, μεταβίβασε την αμαρτία στους απογόνους του. Γίναμε θνητοί, αφού γεννηθήκαμε από θνητό”.
Και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρατηρεί: “Ο Θεός δεν είπε στον Αδάμ: επίστρεψε εκεί απ’ όπου ελήφθης, αλλά του είπε: “Γή εί και εις γήν απελεύση”. Δεν είπε: εν ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, να πεθάνετε! αλλά “εν ή δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θά πεθάνετε”. Ούτε και πρόσθεσε μετά, “επίστρεψε τώρα στη γή”, αλλά είπε: “Θά επιστρέψεις” (απελεύση) προειδοποιώντας τον μ’ αυτόν τον τρόπο, επιτρέποντας δίκαια και όχι εμποδίζοντας εκείνο που θά γίνει”.
Βλέπουμε ότι ο θάνατος δεν ήρθε κατά προσταγή του Θεού αλλά σαν συνέπεια της από μέρους του Αδάμ διακοπής των σχέσεών του με την πηγή της Ζωής, που προκάλεσε η παρακοή του. Και ο Θεός με την καλοσύνη Του τον είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό.
“Το ίδιο το ξύλο της γνώσεως, λέει ο Θεόφιλος Αντιοχείας, ήταν καλό και ο καρπός του ωραίος. Δεν ήταν, όπως νομίζουν μερικοί, το ξύλο που είχε το θάνατο μέσα του, αλλά η παρακοή. Δεν υπήρχε όταν τη χρησιμοποιεί κανείς κατάλληλα”. Οι πατέρες μας διδάσκουν ότι η απαγόρευση της γεύσης του δέντρου της γνώσεως δεν ήταν απόλυτη αλλά πρόσκαιρη. Ο Αδάμ ήταν ένα πνευματικό νήπιο. Δεν είναι όλες οι τροφές καλές γιά τα νήπια. Μερικές τροφές μπορούν ακόμα και να τα σκοτώσουν, αν και οι ενήλικες θά τις εύρισκαν θρεπτικές. Ήταν καλό και θρεπτικό. Ήταν όμως στερεή τροφή, ενώ ο Αδάμ μπορούσε να χωνέψει μόνο γάλα.
6
Έτσι, στη γλώσσα της Αγίας Γραφής “δίκαιος” σημαίνει καλός και στοργικός. Όταν μιλάμε γιά τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης δε σημαίνει ότι ήταν καλοί κριτές αλλά ότι ήταν καλοί και φιλόθεοι. Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι δίκαιος δεν εννοούμε ότι είναι καλός κριτής, που γνωρίζει να τιμωρεί τους ανθρώπους δίκαια, ανάλογα με τη βαρύτητα των εγκλημάτων τους, αλλ’ αντίθετα, εννοούμε ότι είναι καλός και στοργικός, συγχωρεί όλες τις ανομίες και παρακοές μας και επιθυμεί με κάθε μέσο να μας σώσει και ποτέ δεν ανταποδίδει κακό αντί κακού. Στον πρώτο τόμο της Φιλοκαλίας υπάρχει το εξής θαυμάσιο κείμενο του αγίου Αντωνίου: “Ο Θεός είναι αγαθός και απαθής και αμετάβλητος. Αν δε κανείς αυτό το θεωρεί εύλογο και αληθές, αλλ’ απορεί πώς ο Θεός χαίρεται μέν γιά τους αγαθούς ενώ αποστρέφεται τους κακούς και πώς οργίζεται εναντίον εκείνων που αμαρτάνουν ενώ γίνεται ίλεως σε κείνους που τον υπηρετούν και τον λατρεύουν, πρέπει να πούμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται^ γιατί η λύπη και η χαρά είναι πάθη. Ούτε με δώρα θεραπεύεται, γιατί αυτό θά σήμαινε ότι νικιέται με την ηδονή. Δεν πρέπει να κρίνουμε το Θεό με ανθρώπινα μέτρα. Εκείνος είναι αγαθός και ωφελεί μόνο, ποτέ δε βλάπτει, παραμένει πάντα απαθής. Ενώ εμείς εφόσο παραμένουμε αγαθοί, ομοιάζοντες του Θεού, ενωνόμαστε μαζί Του^ κι όταν γινόμαστε κακοί χωριζόμαστε από το Θεό, σαν ανόμοιοί Του. Όταν ζούμε με αρετή ακολουθούμε το Θεό, ενώ όταν γινόμαστε κακοί τον κάνουμε εχθρό μας^ και βέβαια δεν οργίζεται χωρίς λόγο, γιατί τα αμαρτήματα δεν αφήνουν το Θεό να μας φωτίζει εσωτερικά αλλά μας ενώνουν με τους τιμωρούς δαίμονες. Αν δε με προσευχές και ελεημοσύνες κερδίζουμε την άφεση των αμαρτιών μας, δε σημαίνει ότι κολακεύουμε και μεταβάλλουμε το Θεό αλλά ότι με τα καλά μας έργα και την επιστροφή μας σ’ Αυτόν γιατρεύουμε την κακία μας και απολαμβάνουμε πάλι την αγαθότητα του Θεού. ‘Ωστε το να λέμε ότι ο Θεός αποστρέφεται τους κακούς είναι σαν να λέμε ότι ο ήλιος κρύβει το φώς του από τους τυφλούς”.
Η ειδωλολατρική ελληνική σκέψη δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι αιτία της κόλασης δεν είναι ο Θεός αλλά τα λογικά πλάσματά Του. Αν ο Θεός δεν ήταν ελεύθερος, αφού εξουσιαζόταν από την Ανάγκη, πώς θά μπορούσαν να ήταν ελεύθερα τα πλάσματά Του; Ο Θεός δε θά μπορούσε να δώσει κάτι που δεν κατείχε ο ίδιος. Η ειδωλολατρική ελληνική σκέψη δεν μπορούσε ακόμα να αντιληφθεί την αφιλοκερδή αγάπη. Η ελευθερία όμως είναι το ύψιστο δώρο που ο Θεός μπορούσε να δώσει σ’ ένα πλάσμα, γιατί η ελευθερία εξομοιώνει τα λογικά πλάσματα με το Θεό. Αυτό ήταν ένα δώρο ακατανόητο γιά τους έλληνες ειδωλολάτρες. Δεν μπορούσαν να φανταστούν ένα πλάσμα που θά μπορούσε να πεί “όχι” σ’ ένα παντοδύναμο Θεό. Αν ο Θεός ήταν παντοδύναμος δε θά μπορούσαν να του πούν “όχι” τα πλάσματα. Έτσι αν ο Θεός έδινε στους ανθρώπους τη χάρη Του, οι άνθρωποι δε θά μπορούσαν να την απορρίψουν. Διαφορετικά ο Θεός δε θά ήταν παντοδύναμος. Αν δεχτούμε ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος, τότε η χάρη Του πρέπει να είναι ακαταμάχητη. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να την αποφύγουν. Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι εκείνοι που στερούνται τη χάρη του Θεού, τη στερούνται επειδή ο Θεός δεν τους την έδωσε. Έτσι η απώλεια της Χάρης του Θεού, που είναι αιώνιος πνευματικός θάνατος, με άλλα λόγια κόλαση, είναι στην ουσία μια πράξη που εξαρτάται καθ’ ολοκληρία από το Θεό. Ο Θεός είναι Εκείνος που τιμωρεί τους ανθρώπους αυτούς με τη στέρηση της χάρης Του, με το να μήν της επιτρέπει να τους φωτίζει. Έτσι ο Θεός είναι η αιτία του αιώνιου πνευματικού θανάτου εκείνων που είναι κολασμένοι. Η κόλαση είναι μια ενέργεια του Θεού, μια ενέργεια της δικαιοσύνης του Θεού, μια ενέργεια ανάγκης ή σκληρότητας. Σάν αποτέλεσμα, ο Ωριγένης σκέφτηκε ότι αν θέλουμε να παραμείνουμε χριστιανοί, αν θέλουμε να συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι ο Θεός είναι πραγματικά καλός, πρέπει να πιστέψουμε ότι η κόλαση δεν είναι αιώνια αλλά θά έχει ένα τέλος, παρά τα όσα γράφονται στην Αγία Γραφή και ό,τι πιστεύει η Εκκλησία. Αυτό είναι το μοιραίο, απόλυτα λογικό, συμπέρασμα. Αν ο Θεός είναι ο αίτιος της κόλασης, η κόλαση πρέπει να έχει τέλος, διαφορετικά ο Θεός είναι κακός.
11
Ο Ωριγένης, όπως και όλοι οι όμοιοί του ορθολογιστές, δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι η αποδοχή ή η απόρριψη της χάρης του Θεού εξαρτάται αποκλειστικά από τα λογικά πλάσματα. Ότι ο Θεός δε σταματάει ποτέ, όπως και ο ήλιος, να λάμπει το ίδιο “επί πονηρούς και αγαθούς”. Ότι τα πλάσματα τα λογικά όμως είναι τελείως ελεύθερα να δεχτούν ή ν’ απορρίψουν τη χάρη αυτή και την αγάπη. Και ότι ο Θεός, με τη γνήσια αγάπη Του, δεν εξαναγκάζει τα πλάσματά Του να Τον αποδεχτούν, αλλά σέβεται απόλυτα την ελεύθερη θέλησή τους. Δεν αποσύρει τη χάρη και την αγάπη Του, η διάθεση όμως των λογικών πλασμάτων πρός αυτή την αστείρευτη χάρη και αγάπη είναι η διαφορά μεταξύ παραδείσου και κόλασης. Εκείνοι που αγαπούν το Θεό είναι ευτυχισμένοι μαζί Του, εκείνοι που τον μισούν αισθάνονται υπερβολικά δυστυχείς, που είναι υποχρεωμένοι να ζούν με την παρουσία Του. Και δεν υπάρχει τόπος όπου μπορεί κανείς να ξεφύγει τη στοργική πανταχού παρουσία του Θεού.
Ο παράδεισος ή η κόλαση εξαρτάται από τον τρόπο που δεχόμαστε την αγάπη του Θεού. Στην αγάπη Του θά ανταποκριθούμε με αγάπη ή με μίσος; Αυτή είναι μια κρίσιμη διαφορά. Και η διαφορά αυτή εξαρτάται αποκλειστικά από μας, από την ελευθερία μας, από την ενδόμυχη ελεύθερη επιλογή μας, από μια τέλεια ελεύθερη διάθεση που δεν επηρεάζεται από εξωτερικές καταστάσεις ή εσωτερικούς παράγοντες της υλικής και πνευματικής φύσης μας, γιατί δεν είναι μια εξωτερική πράξη, αλλά μια εσωτερική διάθεση, που πηγάζει από τα βάθη της καρδιάς μας και καθορίζει όχι τις αμαρτίες μας, αλλά τον τρόπο που σκεπτόμαστε γιά τις αμαρτίες μας, όπως φαίνεται καθαρά στις περιπτώσεις του τελώνη και του φαρισαίου και των ληστών που συσταυρώθηκαν με το Χριστό. Αυτή η ελευθερία, αυτή η επιλογή, αυτή η εσωτερική διάθεση πρός το Δημιουργό μας είναι ο εσώτατος πυρήνας της αιώνιας προσωπικότητάς μας, είναι το βαθύτερο χαρακτηριστικό μας, είναι αυτό που μας κάνει ό,τι είμαστε, είναι το αιώνιο πρόσωπό μας - φωτεινό ή σκοτεινό, στοργικό ή φθονερό.
Όχι, αδελφοί μου, δυστυχώς γιά μας ο παράδεισος ή η κόλαση δεν εξαρτάται από το Θεό. Αν εξαρτιόταν από το Θεό δε θά φοβόμασταν τίποτα. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από την Αγάπη. Αλλά δεν εξαρτάται από το Θεό. Εξαρτάται αποκλειστικά από μας και αυτή είναι ολόκληρη η τραγωδία. Ο Θεός μας θέλει να είμαστε κατ’ εικόνα Του, αιώνια ελεύθεροι. Μας σέβεται απόλυτα. Αυτό είναι αγάπη. Χωρίς σεβασμό δεν μπορούμε να μιλάμε γιά αγάπη. Είμαστε άνθρωποι επειδή είμαστε ελεύθεροι. Αν δεν ήμασταν ελεύθεροι θά ήμασταν έξυπνα ζώα, όχι άνθρωποι. Ο Θεός δε θά πάρει ποτέ πίσω το δώρο της ελευθερίας που καθορίζει τι είμαστε. Αυτό σημαίνει ότι θά είμαστε πάντα αυτό που εμείς θέλουμε να είμαστε, φίλοι ή εχθροί του Θεού, και δεν υπάρχει αλλαγή σ’ αυτό το βαθύτατο είναι μας. Σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν βαθιές ή επιφανειακές αλλαγές στη ζωή μας, στό χαρακτήρα μας, στις πεποιθήσεις μας. Όλες αυτές οι αλλαγές, όμως, είναι μόνο η χρονικά μεταβαλλόμενη έκφραση του βαθύτερου αιώνιου εαυτού μας. Αυτός ο βαθύς αιώνιος εαυτός είναι αιώνιος με όλη τη σημασία της λέξης. Γι’ αυτό ο παράδεισος και η κόλαση είναι επίσης αιώνια. Δεν υπάρχει μεταβολή σ’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Τα πρόσκαιρα χαρακτηριστικά μας και η ιστορία μας στη ζωή εξαρτιώνται από πολλά επιφανειακά πράγματα, που εξαφανίζονται με το θάνατο, το αληθινό μας πρόσωπο όμως δεν είναι επιφανειακό και δεν εξαρτάται από μεταβαλλόμενα και εξαφανιζόμενα πράγματα. Είναι ο πραγματικός εαυτός μας. Παραμένει μαζί μας όταν κοιμόμαστε στον τάφο και θά γίνει το πραγματικό πρόσωπό μας κατά την ανάσταση. Είναι αιώνιος.
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αναφέρει κάπου στό βιβλίο του ότι “πρίν την πτώση μας οι δαίμονες μας λένε ότι ο Θεός είναι φίλος του ανθρώπου^ μετά την πτώση μας όμως λένε ότι είναι αμείλικτος”. Αυτό είναι το πανούργο ψέμμα του πονηρού: να μας πείσει ότι οποιοδήποτε κακό στη ζωή μας έχει σαν αιτία του τη διάθεση του Θεού^ ότι ο Θεός είναι Εκείνος που θά μας συγχωρήσει ή θά μας τιμωρήσει. Θέλοντας να μας ρίξουν στην αμαρτία και μετά να μας κάνουν να χάσουμε κάθε ελπίδα να ελευθερωθούμε απ’ αυτή, προσπαθούν να παρουσιάσουν το Θεό ότι κάποτε συγχωρεί όλες τις αμαρτίες και κάποτε είναι αμείλικτος. Οι περισσότεροι χριστιανοί, ακόμα και οι ορθόδοξοι χριστιανοί, έχουν πέσει σ’ αυτή την παγίδα. Θεωρούν το Θεό υπεύθυνο γιά το αν συγχωριόμαστε ή τιμωριόμαστε. Αυτή, αδελφοί μου, είναι μια φοβερή πλάνη που κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να χάσουν την αιώνια ζωή, κυρίως επειδή, βλέποντας την αγάπη του Θεού, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι ο Θεός, με την αγάπη Του, θά τους συγχωρήσει. Ο Θεός πάντα αγαπά, πάντα συγχωρεί, είναι πάντα φίλος του ανθρώπου. Αυτό που ποτέ δε συγχωρεί, όμως, είναι η αμαρτία, την οποία ποτέ δε αντιμετωπίζουμε όπως θά έπρεπε. Η αμαρτία καταστρέφει την ψυχή μας ανεξάρτητα από την αγάπη του Θεού, γιατί η αμαρτία είναι ακριβώς ο δρόμος που απομακρύνει από το Θεό, εγείρει έναν τοίχο που μας χωρίζει από το Θεό, καταστρέφει τα πνευματικά μας μάτια και μας κάνει ανίκανους να δούμε το φώς του Θεού. Οι δαίμονες θέλουν πάντα να μας κάνουν να σκεφτόμαστε τη σωτηρία μας ή τον αιώνιο πνευματικό μας θάνατο με νομικίστικους όρους. Μας θέλουν να σκεφτόμαστε ότι η σωτηρία ή ο αιώνιος θάνατος είναι ένα ζήτημα της απόφασης του Θεού. Όχι, αδελφοί μου, πρέπει να ξυπνήσουμε, γιά να μήν απολεσθούμε. Η σωτηρία μας ή ο αιώνιος θάνατός μας δεν είναι ζήτημα απόφασης του Θεού, αλλά ζήτημα δικής μας απόφασης, είναι ζήτημα απόφασης της ελεύθερης βούλησής μας, την οποία ο Θεός σέβεται απόλυτα. Άς μήν εξαπατιόμαστε με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από το Θεό, προέρχεται από μας τους ίδιους.
Πολλοί θά αντείπουν: “Δε μιλάει συχνά η ίδια η Αγία Γραφή γιά την οργή του Θεού; Δεν είναι ο ίδιος ο Θεός που λέει ότι θά μας τιμωρήσει ή ότι θά μας συγχωρήσει; Δεν έχει γραφεί ότι “τοις εκζητούσιν αυτόν μισθαποδότης γίνεται” (Εβρ. ιγ΄ 6); Δε λέει ότι η εκδίκηση είναι δική του και ότι Εκείνος θά ανταποδώσει την αδικία που μας έγινε; Δεν έχει γραφεί ότι είναι “φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος;”
Στην ομιλία του με τίτλο “Ότι ο Θεός δεν είναι αίτιος των κακών”, ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας γράφει τα ακόλουθα: “Αλλ’ εάν βέβαια ο Θεός είναι ανεύθυνος γιά τα κακά, τότε πώς έχει ειπωθεί ο λόγος^ “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος, ο ποιών ειρήνην και κτίζων κακά” (Ησ. με΄ 7); Και πάλι^ “ότι κατέβη κακά παρά Κυρίου επί πύλας Ιερουσαλήμ” (Μιχ. α΄ 12), και^ “ει έσται κακία εν πόλει, ήν Κύριος ουκ εποίησε;” (Αμώς γ΄ 6). Και στη μεγάλη ωδή του Μωυσή: “ίδετε, ίδετε ότι εγώ ειμι, και ουκ έστι Θεός πλήν εμού^ εγώ αποκτενώ και ζήν ποιήσω, πατάξω καγώ ιάσομαι” (Δευτ. λβ΄ 39). Αλλά γι’ αυτόν που καταλαβαίνει το νόημα της Γραφής τίποτα από αυτά δε συνιστά κατηγορία εναντίον του Θεού, ότι είναι αίτιος και δημιουργός των κακών. Γιατί αυτός που είπε “εγώ ο κατασκευάσας φώς και ποιήσας σκότος”, παρουσιάζει με αυτό τον εαυτό του δημιουργό της κτίσεως, όχι δημιουργό κάποιου κακού... “και κτίζων κακά”, δηλαδή τα μεταποιεί και τα βελτιώνει, ώστε αφού παραμεριστούν τα ενυπάρχοντα κακά, να μετέχουν στη φύση του καλού”.
Όπως γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, “η Αγία Γραφή λέει πολλά και πολλές φορές χρησιμοποιεί ονόματα καταχρηστικά, όχι στην κυριολεξία... Οι συνετοί όμως αυτά τα καταλαβαίνουν”.
Ο άγιος Βασίλειος δίνει στην ίδια ομιλία την εξήγηση αυτών των εκφράσεων της Αγίας Γραφής: “Γιατί ο φόβος, λέει, οικοδομεί τους απλοϊκωτέρους” και αυτό είναι σωστό όχι μόνο γιά τους απλούς ανθρώπους αλλά γιά όλους μας. Μετά την πτώση μας έχουμε ανάγκη από το φόβο γιά να κάνουμε οποιοδήποτε ωφέλιμο έργο και οποιοδήποτε καλό στον εαυτό μας ή στους άλλους. Γιά να καταλάβουμε την Αγία Γραφή, λένε οι πατέρες, πρέπει να έχουμε κατά νού το σκοπό της, που είναι η σωτηρία μας και η προοδευτική προσέγγισή μας στην κατανόηση του Δημιουργού και Θεού μας και της αξιοθρήνητης κατάστασής μας.
Η ίδια η Αγία Γραφή, όμως, σε άλλα σημεία μας εξηγεί με περισσότερη ακρίβεια ποιος είναι ο πραγματικός αίτιος των κακών. Στον Ιερεμία (β΄ 17, 19) διαβάζουμε: “ουχί ταύτα εποίησέ σοι το καταλιπείν σε εμέ; λέγει Κύριος ο Θεός σου... παιδεύσει σε η αποστασία σου και η κακία σου ελέγξει σε^ και γνώθι και ιδέ, ότι πικρόν σοι το καταλιπείν σε εμέ, λέγει Κύριος ο Θεός σου”.
Η Αγία Γραφή μιλάει τη γλώσσα μας, τη γλώσσα που καταλαβαίνουμε στην κατάστασή μας της πτώσης. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, “σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη δώσαμε στις ιδιότητες του Θεού ονόματα από τις δικές μας ιδιότητες”. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός εξηγεί ότι στην Αγία Γραφή “ο Θεός αναφέρεται σαν να είχε σώμα, συμβολικά... (περιέχει) κάποια μυστική σημασία που, μέσα από τα πράγματα που ανταποκρίνονται στη φύση μας, μας διδάσκει πράγματα που υπερβαίνουν αυτήν”.
13
Υπάρχουν όμως τιμωρίες που μας επιβάλλει ο Θεός ή μάλλον κακά που μας κάνει ο διάβολος και επιτρέπει ο Θεός. Αλλά οι τιμωρίες αυτές είναι αυτό που λέμε παιδαγωγική τιμωρία. Σάν σκοπό τους έχουν τη διόρθωσή μας σ’ αυτή τη ζωή, ή τουλάχιστον τη διόρθωση των άλλων που, από το παράδειγμά μας, θά πάρουν μάθημα και από φόβο θά διορθωθούν. Υπάρχουν και τιμωρίες που δεν έχουν σαν σκοπό τους να διορθώσουν κανένα αλλά απλά και μόνο να τερματίσουν το κακό, θέτοντας ένα τέλος σ’ εκείνους που το διαδίδουν, ώστε η γή να σωθεί από τη συνεχή διαφθορά και την ολοκληρωτική καταστροφή. Τέτοια ήταν η περίπτωση του κατακλυσμού του Νώε και της καταστροφής των Σοδόμων.
Όλες αυτές οι τιμωρίες λειτουργούν και στοχεύουν σ’ αυτή τη φθαρτή κατάσταση των πραγμάτων. Δεν εκτείνονται πέραν αυτής της φθαρτής ζωής. Σκοπός τους είναι να διορθώσουν ό,τι μπορεί να διορθωθεί και να μεταβάλουν τα πράγματα πρός το καλύτερο, εφόσο τα πράγματα επιδέχονται διόρθωση σ’ αυτό το μεταβλητό κόσμο. Μετά την Κοινή Ανάσταση καμιά μεταβολή δεν είναι δυνατή. Αιωνιότητα και αφθαρσία είναι κατάσταση αμετάβλητων πραγμάτων. Τότε δεν μπορεί να συμβεί καμιά απολύτως μεταβολή, παρά μόνο εξέλιξη στην κατάσταση που έχουν εκλέξει ελεύθερες προσωπικότητες. Αιώνια και άπειρη εξέλιξη αλλά όχι μεταβολή, όχι αλλαγή κατεύθυνσης, όχι επιστροφή. Ο κόσμος που βλέπουμε γύρω μας είναι μεταβλητός, γιατί είναι φθαρτός. Οι Καινοί Ουρανοί και η Καινή Γή της Δευτέρας Παρουσίας του Θεού είναι άφθαρτοι, δηλαδή αμετάβλητοι. Σ’ αυτό το Νέο Κόσμο της Ανάστασης θά ήταν καθαρά και αναμφίβολα μια ενέργεια εκδικητική, ανάρμοστη και κινούμενη από φθόνο, χωρίς καμιά καλή πρόθεση ή σκοπό.
Αν θεωρήσουμε την κόλαση σαν τιμωρία του Θεού, πρέπει να παραδεχτούμε ότι πρόκειται γιά μια τιμωρία χωρίς νόημα, εκτός αν δεχτούμε ότι ο Θεός είναι μια άπειρα κακή ύπαρξη.
Όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, “εκείνος που παιδεύει τον άλλο γιά την ψυχική του υγεία, παιδεύει με αγάπη^ εκείνος όμως που ζητά εκδίκηση είναι κενός από αγάπη. Ο Θεός παιδεύει τον άνθρωπο πάντα με αγάπη, όχι από εκδίκηση, μη γένοιτο, αλλά γιά να γιατρευθεί η εικόνα του^ και η οργή του δεν κρατά πολύ. Ο τρόπος αυτός της αγάπης είναι ευθύς και δεν παρεκτρέπεται σε εκδίκηση από εμπάθεια. Ο σοφός δίκαιος είναι όμοιος με το Θεό^ ποτέ δεν παιδεύει τον άνθρωπο από εκδίκηση γιά την κακία του, αλλά γιά να διορθωθεί αυτός ή γιά να φοβηθούν οι άλλοι”.
Βλέπουμε λοιπόν πώς ο Θεός τιμωρεί εφόσο υπάρχει ελπίδα γιά διόρθωση. Μετά την Κοινή Ανάσταση δεν υπάρχει ζήτημα τιμωρίας από το Θεό αλλά αυτοκαταδίκη. Όπως λέει ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας “τα κακά στον άδη δεν έχουν αίτιο το Θεό αλλά εμάς τους ίδιους”.
14
Θά μπορούσε να επιμείνει κανείς, παραταύτα, ότι η Αγία Γραφή και οι Πατέρες αναφέρουν πάντα το Θεό σαν Μεγάλο Κριτή που θά ανταμείψει εκείνους που τον υπακούουν και θά τιμωρήσει εκείνους που τον παρακούουν κατά την ημέρα της κρίσης (Α΄ Τιμ. δ΄ 6-8). Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αυτή τη κρίση αν δεν καταλάβουμε τα θεία λόγια όχι με ανθρώπινο αλλά με θείο τρόπο; Τι είναι η κρίση του Θεού;
Ο Θεός είναι Αλήθεια και Φώς. Η κρίση του Θεού δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επαφή μας με την αλήθεια και το φώς. Την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας όλοι οι άνθρωποι θά παρουσιαστούν γυμνοί μπροστά στό διεισδυτικό φώς της αλήθειας. Οι “βίβλοι” θά ανοιχτούν. Ποιές είναι αυτές οι “βίβλοι”; Είναι οι καρδιές μας. Οι καρδιές μας θά ανοιχτούν με το διαπεραστικό φώς του Θεού και ό,τι υπάρχει μέσα σ’ αυτές τις καρδιές θά αποκαλυφτεί. Αν μέσα σ’ αυτές τις καρδιές υπάρχει αγάπη γιά το Θεό, οι καρδιές θά χαίρονται βλέποντας το φώς του Θεού. Αντίθετα, αν υπάρχει μίσος γιά το Θεό μέσα σ’ αυτές τις καρδιές, θά υποφέρουν οι άνθρωποι που δέχονται στις ανοιχτές καρδιές τους αυτό το διαπεραστικό φώς της αλήθειας, που μισούσαν σ’ όλη τους τη ζωή.
Εκείνο που θα διαφοροποιήσει τον ένα άνθρωπο από τον άλλο δεν θά είναι η απόφαση του Θεού, ανταμοιβή ή τιμωρία από Αυτόν, αλλά εκείνο που βρισκόταν στην καρδιά του καθενός. Ό,τι υπήρχε εκεί στη διάρκεια της ζωής μας θά αποκαλυφθεί την Ημέρα της Κρίσης. Αν σ’ αυτήν την αποκάλυψη υπάρχει ανταμοιβή ή τιμωρία - και σίγουρα υπάρχει - δεν προέρχεται από το Θεό αλλά από την αγάπη ή το μίσος που βασιλεύει στην καρδιά μας. Η αγάπη έχει μέσα της ευλογία, το μίσος έχει απελπισία, πικρία, λύπη, πόνο, κακία, ταραχή, σύγχυση, σκοτάδι, και όλες τις άλλες εσωτερικές καταστάσεις που συνθέτουν την κόλαση (Α΄ Κορ. δ΄ 6).
Το Φώς της Αλήθειας, η Ενέργεια του Θεού, η Χάρη του Θεού που θά επισκιάσει κατά την Ημέρα της Κρίσης τους ανθρώπους, α νεμπόδιστα από φθαρτές καταστάσεις, θά είναι ίδια γιά όλους τους ανθρώπους. Δε θά υπάρχει καμιά απολύτως διάκριση. Όλη η διαφορά υπάρχει σε κείνους που δέχονται, όχι σε Εκείνον που δίνει. Ο ήλιος λάμπει το ίδιο στα υγιή και στα άρρωστα μάτια, χωρίς καμιά διάκριση. Τα υγιή μάτια απολαμβάνουν το φώς και γι’ αυτό βλέπουν καθαρά το κάλλος που τα περιβάλλει. Τα άρρωστα μάτια αισθάνονται πόνο, πληγώνονται, υποφέρουν και θέλουν να κρυφτούν από αυτό το φώς που φέρνει τόση μεγάλη ευτυχία σε κείνουν που έχουν υγιή μάτια.
Αλοίμονο, όμως, δεν υπάρχει πιά καμιά δυνατότητα να αποφύγει κανείς το φώς του Θεού. Σ’ αυτή τη ζωή υπήρχε. Στη Νέα Κτίση της Ανάστασης ο Θεός θά βρίσκεται παντού και σε κάθε πράγμα. Η αγάπη Του και το Φώς Του θά αγκαλιάσουν τα πάντα. Δε θά υπάρχει τόπος κρυμμένος από το Θεό, όπως συνέβαινε κατά τη διάρκεια της φθαρτής ζωής μας στό βασίλειο του άρχοντα του κόσμου τούτου.
Η βασιλεία του διαβόλου θά λεηλατηθεί από την Κοινή Ανάσταση και ο Θεός θά ανακαταλάβει τη δημιουργία Του. Η αγάπη θά καλύψει τα πάντα με το ιερό πύρ της, που θά ρέει σαν ποταμός από το θρόνο του Θεού και θά αρδεύει τον παράδεισο. Ο ίδιος όμως αυτός ποταμός της Αγάπης - γι’ αυτούς που έχουν μίσος στην καρδιά τους - θά πνίγει και θά καίει.
“Ο Θεός ημών πύρ καταναλίσκον” (Εβρ. ιβ΄ 29). Η ίδια φωτιά, που αγγίζει το χρυσό, καταναλώνει το ξύλο. Τα πολύτιμα μέταλλα λάμπουν μέσα σ’ αυτή σαν τον ήλιο, τα σκουπίδια καίγονται με μαύρο καπνό. Όλα βρίσκονται στην ίδια φωτιά της Αγάπης. Μερικά λάμπουν και μερικά γίνονται μαύρα και σκοτεινά. Στον ίδιο φούρνο το ατσάλι λάμπει σαν τον ήλιο, ενώ ο πηλός μαυρίζει και σκληραίνει σαν πέτρα.
Η διαφορά βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο, όχι στό Θεό. Η διαφορά καθορίζεται από την ελεύθερη εκλογή του ανθρώπου, που ο Θεός σέβεται απόλυτα. Η κρίση του Θεού είναι η αποκάλυψη της πραγματικότητας που ενυπάρχει στον άνθρωπο.
Στην εικόνα της Δευτέρας Παρουσίας βλέπουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό καθήμενο επί θρόνου. Στα δεξιά του βλέπουμε τους φίλους του, τους ευλογημένους άνδρες και γυναίκες που έζησαν με την αγάπη Του. Αριστερά Του βλέπουμε τους εχθρούς Του, όλους αυτούς που τον μισούσαν στη ζωή τους, ακόμα και αν εμφανίζονταν ευλαβείς και θεοσεβείς. Κι εκεί, στη μέση αυτών των δύο, βλέπουμε έναν πύρινο ποταμό να πηγάζει από το θρόνο του Χριστού και να έρχεται πρός εμάς. Τι είναι αυτός ο πύρινος ποταμός; Είναι όργανο βασανισμού; Είναι μια ενέργεια εκδίκησης που έρχεται από το Θεό γιά να εξαφανίσει τους εχθρούς του;
Όχι, τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο πύρινος αυτός ποταμός είναι εκείνος ο αρχαίος που “εκπορεύεται εξ Εδέμ ποτίζειν τον παράδεισον” (Γεν. β΄ 10). Είναι ο ποταμός της χάρης του Θεού που πότιζε τους αγίους του Θεού από την αρχή. Με μια λέξη, είναι το ξεχείλισμα της αγάπης του Θεού γιά τα πλάσματά Του. Η αγάπη είναι φωτιά. Όποιος αγαπάει το γνωρίζει αυτό. Ο Θεός είναι Αγάπη. Επομένως, ο Θεός είναι Φωτιά. Και η φωτιά καταναλώνει όλους εκείνους που δεν είναι οι ίδιοι φωτιά και κάνει λαμπερούς και φωτεινούς όλους εκείνους που είναι οι ίδιοι φωτιά (παράβ. Εβρ. ιβ΄ 29).
“Μη πλανάσθε, λέει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ο Θεός είναι φωτιά και όταν ήρθε στον κόσμο και έγινε άνθρωπος, έβαλε φωτιά στη γή, όπως λέει και ο ίδιος. Η φωτιά αυτή περιτριγυρίζει, ζητώντας να βρεί ύλη, δηλαδή γνώμη και προαίρεση αγαθή, γιά να πέσει μέσα σ’ αυτή και ν’ ανάψει^ και σ’ αυτούς που θά ανάψει η φωτιά αυτή υψώνεται σε μεγάλη φλόγα και φθάνει μέχρι τον ουρανό... (η φωτιά αυτή) πρώτα μας καθαρίζει τελείως από το μολυσμό των παθών και μετά γίνεται μέσα μας τροφή και πιοτό και φωτισμός και χαρά και μας κάνει κι εμάς φώς κατά μέθεξη, γιατί μετέχουμε σ’ εκείνο το φώς” (Λόγος οη΄).
Ο Θεός είναι φλόγα αγάπης. Και είναι φλόγα αγάπης γιά όλους, καλούς ή κακούς. Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά στον τρόπο που δέχονται οι άνθρωποι αυτή τη φλόγα αγάπης του Θεού. Ο άγιος Βασίλειος λέει ότι “το πύρινο ξίφος τοποθετήθηκε στην αυλή του Παραδείσου γιά να προφυλάσσει την προσέγγιση πρός το δέντρο της ζωής. Ήταν φοβερό και πύρινο πρός τους άπιστους αλλά καλό και προσιτό πρός τους πιστούς, φέρνοντάς τους το φώς της ημέρας. η ίδια φλόγα αγάπης φέρνει την ημέρα σε κείνους που ανταποκρίνονται στην αγάπη με αγάπη και καίει εκείνους που ανταποκρίνονται στην αγάπη με μίσος.
Παράδεισος και κόλαση είναι ο ένας και ίδιος ποταμός του Θεού, μια φλόγα αγάπης που αγκαλιάζει και καλύπτει όλους με την ίδια ευεργετική θέληση, χωρίς καμιά διαφορά ή διάκριση. Το ίδιο ζωοποιό νερό είναι αιώνια ζωή γιά τους πιστούς και αιώνιος θάνατος γιά τους απίστους. Γιά τους πρώτους είναι στοιχείο ζωής, γιά τους δεύτερους ε}ναι όργανο αιώνιας ασφυξίας. Παράδεισος γιά τον ένα, κόλαση γιά τον άλλο. Μη το θεωρείτε περίεργο. Ο γιός που αγαπά τον πατέρα του θά αισθάνεται ευτυχισμένος στα χέρια του, αν όμως δεν τον αγαπά, το τρυφερό αγκάλιασμα του πατέρα του θά είναι γι’ αυτόν μαρτύριο. Γι’ αυτό, επίσης, το να αγαπάμε εκείνον που μας μισεί έχει παρομοιαστεί με το να ρίχνουμε άνθρακα πυρός και καυτή στάχτη στό κεφάλι του.
“Λέω δε, γράφει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ότι οι κολαζόμενοι στη γέεννα τιμωρούνται με τη μάστιγα της αγάπης του Θεού... Είναι άτοπο να πιστεύει κανείς ότι οι αμαρτωλοί στην κόλαση στερούνται την αγάπη του Θεού. Γιατί η αγάπη του Θεού, που είναι απότοκος της γνώσης γι’ Αυτόν, δίνεται αδιάκριτα σε όλους, αλλά ενεργεί κατά δύο τρόπους: τους μέν αμαρτωλούς κολάζει, τους δε δίκαιους ευφραίνει”.
Ο Θεός είναι αγάπη. Αν πιστεύουμε πραγματικά την αλήθεια αυτή, γνωρίζουμε ότι ο Θεός ποτέ δε μισεί, ποτέ δε τιμωρεί, ποτέ δεν εκδικείται. Όπως λέει ο αββάς Αμμωνάς, “η αγάπη δε μισεί ποτέ και κανένα, ποτέ δε κατακρίνει κανένα, δεν καταδικάζει, δε λυπεί, δεν αποστρέφεται κανένα, πιστό ή άπιστο ή ξένο ή αμαρτωλό ή μοιχό ή ακάθαρτο, αλλά αντίθετα εκείνους που αγαπά περισσότερο είναι ακριβώς οι αμαρτωλές και αδύνατες και αμελείς ψυχές και γιά τις οποίες αισθάνεται πόνο και λυπάται και κλαίει και νοιώθει συμπάθεια γιά τους κακούς και αμαρτωλούς περισσότερο από τους καλούς, μιμούμενη το Χριστό που κάλεσε τους αμαρτωλούς και έφαγε και ήπιε μαζί τους. Γι’ αυτό το λόγο, διδάσκοντας τι είναι πραγματική αγάπη, είπε: “γίνεσθε ούν οικτίρμονες καθώς και ο πατήρ ημών ο εν τοις ουρανοίς”, και όπως βρέχει επί πονηρούς και αγαθούς και ανατέλλει τον ήλιο επί δικαίους και αδίκους, έτσι είναι και αυτός που έχει πραγματική αγάπη και συμπάθεια και προσεύχεται γιά όλους”.
“Ποτεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι” στην αιώνια εσωτερική φωτιά του μίσους, είπε ο Κύριος, γιατί διψούσα γιά την αγάπη σας και δε μου τη δώσατε, πεινούσα γιά την ευτυχία σας και δε μου την προσφέρατε, φυλακίστηκα στην ανθρώπινη φύση μου και δε με επισκεφθήκατε στην Εκκλησία μου. Είστε ελεύθεροι να πάτε όπου επιθυμεί η κακή σας προαίρεση, μακριά από μένα, στό βασανιστικό μίσος της καρδιάς σας, που είναι ξένο στη δική μου καρδιά, που αγαπάει και δε γνωρίζει μίσος γιά κανένα. Πορεύεσθε ελεύθερα από την αγάπη, στην αιώνια κόλαση του μίσους, άγνωστη και ξένη σε μένα και σε κείνους που είναι μαζί μου, προετοιμασμένη από την ελευθερία γιά το διάβολο, από την ημέρα που δημιούργησα τα ελεύθερα, λογικά πλάσματά μου. Αλλά οπουδήποτε και αν πάτε, στό σκοτάδι των γεμάτων μίσος καρδιών σας, η αγάπη μου θά σάς ακολουθεί σαν πύρινος ποταμός, γιατί ό,τι και αν έχει εκλέξει η καρδιά σας, είστε και θά συνεχίσετε αιώνια να είστε παιδιά μου.
quote:
Ψηλε
quote:
Πες μου λοιπόν τι εστί αμαρτία;;Για τους Χριστιανους ειναι η παραβαση των εντολων του Θεου τους.Οποιος δεν ακολουθει αυτα που υποτιθεται οτι προσταζει ο Θεος ειναι αμαρτωλος.
quote:
Αν ο Θεός δεν είναι αγαθός αλλά μόνο παντοδύναμος, γιατί επιτρέπει σε εσένα να τον αμφισβητείς;;Σου δειχνει εναν δρομο που αν δεν τον ακολουθησεις σε περιμενει η Κολαση.Επιτρεπει να τον αμφισβητεις προσωρινα αλλα εχει την δυναμη να σε τσακισει στην επομενη ζωη ως τιμωρος και εκδικητικος που ειναι.Ο Θεος που αποτελει τα παντα εμπεριεχει και την εννοια του κακου αρα δεν ειναι αγαθος. Το κακο δεν ηρθε απο το πουθενα.Και ως παντογνωστης που υποτιθεται οτι ειναι, γνωριζε εξ αρχης οτι θα εμφανιστει το κακο,γνωριζε οτι ο Σατανας θα στραφει εναντιον του.Αν λοιπον ο Θεος δεν εμπεριεχει την εννοια του κακου πως ο Σατανας που ειναι το πρωτο δημουργημα του μπορουσε να οδηγηθει σε κατι κακο?Ο Θεος του εδωσε την δυνατοτητα να προκαλει ακομη και κακο με τις υποτιθεμενες υπερφυσικες δυναμεις που του εδωσε.Αν δεν το ηθελε δεν θα του εδινε αυτην την δυνατοτητα.
Γιατι ο Θεος αφου ειναι αγαθος επιτρεπει στον Σατανα να δρα ελευθερα και δεν τον εμποδιζει αφου ειναι παντοδυναμος?Αυτη η σιωπη του ΘΕΟΥ δειχνει συνενοχη.
quote:
Μα και εσύ είσαι ένα μέρος αυτού του λαού!
Εσύ έχεις πάντα δίκαιο; Και δεν είσαι και από μόνος σου ο λαός όλος!Ειπα εγω οτι εχω παντα δικιο.Οταν μιλας για τον λαο που ανακηρυξε Αγιο καποιον ΑΝΑΦΕΡΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,δεν τον θεωρουν ολοι οι Ελληνες Αγιο.
Ε,ΛΟΙΠΟΝ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΟ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ;Το επιχειρημα οτι κοιταξτε η πλειοψηφια τον ανεδειξε δεν λεει τιποτα.
quote:
Ποια είναι τα αρνητικά;;
Ας πάρουμε το παράδειγμα του Γέροντα Παϊσίου, μιας που τον ανέφερες.
Αυτός ο Άγιος Γέροντας, ζημίωσε κανέναν; Εκμεταλλεύτηκε μήπως κανέναν;Ειπα για αρνητικα που συνανταει κανεις σε κειμενα ορισμενων Αγιων και στον Βιο αρκετων μοναχων,τα οποια ανεφερα πιο πριν και σχετιζονται με ακροτητες ως αποτελεσμα θρησκευτικου φανατισμου και αποτελουν κακα παραδειγματα για τους πιστους.Οσο για τον Γεροντα Παισιο εφερα ως παραδειγμα αυτο με τον καρκινο για να δειξω που μπορει να οδηγηθει καποιος απο τον θρησκευτικο φανατισμο του.Αυτο δεν αναιρει αυτο που λες εσυ.Δεν ζημιωσε κανεναν.Τον εαυτο του ζημιωσε.
αμαρτία σημαίνει αστοχία.ο Θεός δεν προστάζει κανένα,άλλα έχει την ελεύθερη βούληση για το πως θα ζει στη ζωή του.
επίσης:
Αν τώρα κάποιος μπερδεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει πώς είναι δυνατό η αγάπη του Θεού να καταστήσει κάποιον αξιοθρήνητα δυστυχισμένο και πονεμένο, ακόμα και καιόμενο, σαν μέσα σε φλόγες, άς αναλογιστεί το μεγαλύτερο αδελφό του ασώτου υιού. Δεν ήταν μέσα στό κτήμα του πατέρα του; Ο ίδιος ο πατέρας του δε βγήκε να τον παρακαλέσει και να τον ικετεύσει να έρθει και να λάβει μέρος στη χαρούμενη γιορτή; Τι τον έκανε δυστυχισμένο και τον έκαιγε με εσωτερική πικρία και μίσος; Ποιος του αρνήθηκε τίποτα; Γιατί δε χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του; Γιατί δεν είχε αγάπη είτε πρός τον πατέρα του είτε πρός τον αδελφό του; Δεν ήταν από την κακή εσωτερική του διάθεση; Δεν παράμεινε στην κόλαση από αυτή την αιτία; Και τι ήταν αυτή η κόλαση; Ήταν κάποιος ξεχωριστός τόπος; Υπήρχαν όργανα βασανισμού; Δε συνέχισε να ζεί στό σπίτι του πατέρα του; Τι τον ξεχώρισε από όλους τους χαρούμενους ανθρώπους του σπιτιού, εκτός απ’ το μίσος του και την πικρία του; Μήπως ο πατέρας του ή ακόμα και ο αδελφός του σταμάτησαν να τον αγαπούν; Δεν ήταν αυτή ακριβώς η αγάπη που σκλήραινε όλο και περισσότερο την καρδιά του; Δεν ήταν η χαρά που τον έκανε λυπημένο; Δεν έκαιγε το μίσος την καρδιά του, μίσος γιά τον πατέρα του και τον αδελφό του, μίσος γιά την αγάπη του πατέρα του πρός τον αδελφό του και γιά την αγάπη του αδελφού του πρός τον πατέρα του;
Αυτή είναι κόλαση, η άρνηση της αγάπης. Η ανταπόδοση μίσους στην αγάπη. Πικρία στη θέα μιας αθώας χαράς. Το να περιβάλεσαι από αγάπη και να έχεις στην καρδιά σου μίσος. Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ζούν αιώνια όλοι οι καταδικασμένοι. Όλοι τους αγαπιούνται τρυφερά. Όλοι τους είναι προσκαλεσμένοι στη χαρούμενη γιορτή. Όλοι τους ζούν στη Βασιλεία του Θεού, στην Καινή Γή και στους Καινούς Ουρανούς. Κανένας δεν τους διώχνει. Ακόμα και αν ήθελαν ν’ απομακρυνθούν δε θά μπορούσαν να δραπετεύσουν από τη Νέα Κτίση του Θεού, ούτε να κρυφτούν από την τρυφερή αγάπη της πανταχού παρουσίας του Θεού. Η μόνη τους εναλλακτική λύση ίσως θά ήταν ν’ απομακρυνθούν από τους αδελφούς τους και ν’ αναζητήσουν μια πικρή μοναξιά, αλλά δε θά μπορούσαν να ξεφύγουν από το Θεό και την αγάπη Του. Κι αυτό που είναι το πιο τρομερό είναι ότι σ’ αυτή την αιώνια ζωή, σ’ αυτή τη Νέα Κτίση, ο Θεός είναι το πάν γιά τα πλάσματά Του. Όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, “σ’ αυτή τη ζωή τα πράγματα με τα οποία έχουμε σχέση είναι πολυάριθμα^ γιά παράδειγμα: χρόνος, αέρας, τόπος, τροφή και νερό, ενδυμασία, ηλιακό φώς, τεχνητό φώς και άλλες ανάγκες της ζωής, κανένα από τα οποία, όσα και νάναι, δεν είναι Θεός. Η ευλογημένη εκείνη κατάσταση στην οποία ελπίζουμε δεν έχει ανάγκη κανένα από αυτά τα πράγματα, αλλά ο Θεός θά είναι όλα και αντί γιά όλα σε μας, μοιράζοντας τον εαυτό Του κατ’ αναλογία σε κάθε ανάγκη αυτής της ύπαρξης. Είναι επίσης σαφές από την Αγία Γραφή ότι ο Θεός, σ’ αυτούς που το αξίζουν, γίνεται τόπος και οικία και ένδυμα και τροφή και πιοτό και φώς και πλούτος και βασιλεία και οτιδήποτε περνάει από τη σκέψη που μπορεί να κάνει τη ζωή μας χαρούμενη”.